Intouchables (2011)

Het is niet moeilijk om je voor te stellen waarom deze film de massa aanspreekt en zo'n hit is geworden in Frankrijk. Het samenspel Cluzet - Sy is fantastisch. Sy werkt zonder probleem Cluzet van het scherm met zijn spontane reacties en natuurlijke humor. Zouden alle invaliden uit deze wereld zo'n mensen als verzorger hebben, dan zou de wereld er beter uitzien. Driss is zowat de engel die op aarde is gezet voor Philippe. Ik heb meer dan eens in een deuk gelegen van het lachen en dat is één van die ijzersterke eigenschappen van Intouchables. De humor is nergens geforceerd en komt bijna elke minuut om de hoek kijken.

Je zou kunnen denken dat de invaliditeit van Philippe melodrama met zich zou meebrengen, maar dat is nooit het geval. Zoals Philippe zelf verwoordt in het begin : "ik wil iemand die geen medelijden met me heeft". Hij voelt zich niet invalide en wil blijven genieten van het leven al heeft hij zijn beperkingen. Hij overtreft in één enkele scène ( de parapente ) zelfs de levenslust van zijn verzorger. Een warme film en een vanzelfsprekend kassucces.

Erg fijne komedie-drama dat nergens opdringerig wordt en twee extreem geloofwaardige personages kent. Ik heb erg kunnen genieten van de gehandicapte man, die veel warmte overbracht. Een van de betere komedies die ik de laatste tijd heb gezien.

3,5*

Bij ons in Tuschinski was dat precies hetzelfde. Wat een heerlijke film is dit. Heb sinds tijden weer eens ongecompliceerd kunnen lachen. Geweldige chemie tussen beide hoofdrolspelers. Intouchables is het levende bewijs dat een film geen ingewikkeld verhaal nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Zeker een aanrader!

Wat een heerlijk filmpje!! Al moet ik toegeven dat de Franse taal een grote rol speelt in mijn positieve beoordeling. Heerlijk ontwapende performance van Sy en zeker ook een goede rol van Cluzet(Dustin Hoffman anyone??). Volgepakt met humor met een gezonde dosis drama, ik heb zeker genoten.

Tja, het probleem bij zo'n grote hit (dat het Nederland ook nog wel zal worden) is dat het graag iedereen pleziert. De scherpe kantjes zijn er dan ook duidelijk vanaf. Dat levert echter nog geen slechte film op. Intouchables is namelijk best filmisch, bevat goede acteurs en is ook best grappig. Maar ja, het originele verhaal is wel op zo'n manier aangepast dat het toch redelijk gekunsteld wordt. Emoties wekt het dan niet meer op, omdat zo toch enigszins de makkelijke weg wordt gekozen.

Overigens wel beter als die andere recente populaire komedie Bienvenue chez les Ch'tis.

Goede feelgood film en uitstekende cast. Wel zwaar overrated imo. Voorspelbare humor en typische deja vu personage's/ karakters. Echt ontroerende momenten zaten er voor mij niet echt in, maar had me al geïnformeerd dat het Scent of a Woman achternagaat, waardoor het wel allemaal voorspelbaar overkwam.

3*

Prachtige film die waarschijnlijk meteen in mijn top 10 van comedy's komt. Een prachtig verhaal, schitterend gespeeld en vakkundig gemaakt. Zelden zo veel geestigheid en menselijkheid in een film gezien.

Prachtige Film! De laatste keer dat ik zo hard heb gelachen met een film is alweer een tijd geleden. Geweldig geacteerd door de twee heren. Ongetwijfeld de beste film die ik het afgelopen jaar gezien heb. Ik heb de hele top 250 zo'n beetje al gezien en meer, maar dit is de eerste film waarbij ik per se mijn enthousiasme wil delen, en speciaal daarom heb aangemeld op moviemeter. Dit is een film die je moet zien!

Uitstekende film maar net niet de gedroomde echte topper. Daarvoor speelt de film toch wat teveel of safe. Vooral de manier waarop de verschillen qua karakter steeds na verloop van tijd weer wegvallen is iets teveel een trucje. Overigens wel een trucje dat werkt. Mede door het prima acteerwerk maar zeker ook door het prachtige uitgangspunt.

Overigens zie ik er niet de baanbrekende film in die vele anderen er blijkbaar wel in zien. De verhalen over hoe om te gaan met een handicap en het leven aan de randen van de Franse samenleving zijn voor mijn gevoel slechts subplotjes die volledig in dienst staan van de vriendschap tussen de twee en vooral gebruikt worden voor de lach en nauwelijks om mensen iets bij te brengen.

Gelukkig maar zou ik bijna zeggen. Het levert een prima film op die voor mij echter net te weinig verrassend was om echt een hele hoge score te verdienen.

Voor uitgebreide recensie zie: Recensie: Intouchables (22 maart) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Sympathieke film en een aangename kijkervaring, maar allemaal wel heel erg simpel, gemakkelijk en voorspelbaar. Het is dankzij de aanstekelijke acteerprestaties dat ik me er weinig heb aan geergerd, maar met dit soort afgezaagde grappen over kunst en klassieke muziek nog steeds durven afkomen, is een beetje triest. Maar wel goed gebracht, en het verhaal weet best te ontroeren.

Absoluut fijn filmpje. Een ouderwetse feelgoodfilm die gelukkig nét de immense valkuilen der cheesiness weet te vermijden.

Het verhaal blinkt weliswaar in grote lijnen niet echt uit in originaliteit maar de uitwerking is vlot, lollig en de hoofdrolspelers maken het allemaal een prettige wegkijker.

Als ik de makers dan toch een vraag zou mogen stellen zou het toch zijn waarom ze eigenlijk voor een Afrikaanse hoofdrolspeler hebben gekozen in plaats van een Arabische. Dat is toch licht merkwaardig.

Erg aangename film. Francois Cluzet is toch wel een van mijn favoriete acteurs. Ik heb geregeld in deze film met een smile gekeken. Mooie combinatie van komedie en drama. En die Omar Sy speelde echt net op het randje. Maar precies goed. Genoten van deze acteur:

****

Ik vond er weinig aan. Heb hem dan ook na een uur uitgezet. De rest kan ik zelf wel bedenken.

De film lijkt zich vooral te focussen op Omar Sy. Films die negers casten waarin zij grappig moeten overkomen, is vaak over de top, en trekt mij dan totaal niet. De karakterschetsen, hoe flets ze ook zijn, worden te expressief weergeven. Het is gelijk al duidelijk dat Driss uit een mindere milieu komt dan Philippe. Het is dan ook jammer dat dit als basis wordt gebruikt voor de film. Flauwe makkelijke grappen over iemand die amper met cultuur (lees: kunst) in contact is geweest, tegenover iemand die fijnbesnaard moet overkomen. Chemie tussen de twee is belabberd verbeeld, muziek is te makkelijk uitgezocht, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik snap de hype niet. Zal wel opgeblazen zijn. Omdat ik hem niet heb uitgekeken zal ik geen cijfer geven, maar ik denk aan een matige 3*.

Fijne sympathieke film, die vooral erg goed werkt door de twee prima gecaste hoofdrolspelers.

Dat François Cluzet een goed acteur is wist ik al en dat bewijst hij hier wederom. Een moeilijke rol, waarin hij soms best wat emotie moet laten zien zet hij overtuigend en geloofwaardig neer. Omar Sy is een verademing als de goedlachse Driss, die nuchter tegen alle zaken aankijkt. Zijn frisse spel en leuke humor maken het leuk. Het samenspel met Cluzet is daarnaast gewoon erg goed.

Maar verder is de film toch net iets minder goed dan gehoopt. Naast de fijne vriendschap is er verder maar weinig aandacht voor de handicap en ergens had ik het gevoel dat ik iets miste. Het had soms allemaal nog wel iets scherper gemogen.

Dat neemt niet weg dat Intouchables absoluut een fijne wegkijker is, die met veel liefde gemaakt lijkt. En het is wel begrijpelijk dat de film zoveel mensen aanspreekt.

3,5*

Subliem komisch drama, met Cluzet en Sy onvergetelijk in de hoofdrollen. De film is prachtig vormgegeven en beschikt naast een zeer doeltreffend subtiel script ook over een zeer fraaie soundtrack. Eigenlijk is er geen valse noot te bespeuren, zodat ik verder kort kan zijn over deze eersteklas film, die tegelijkertijd hilarisch en aangrijpend is, zonder in goedkoop sentiment te vervallen. Gaat dat zien, voordat de onvermijdelijke amerikaanse remake zich aandient.

Erg leuke film met een frisse vernieuwende inslag. Philippe die juist niet op iemand zit te wachten die hem zielig vindt of hem behandelt als een invalide. Hij wil iemand die hem gewoon behandelt zoals iedereen en de rolstoel en de handicap niet verzwijgt alsof het een taboe is. Daar is Driss de juiste persoon voor, hij komt uit de Parijse banlieue en lijkt voor galg en rad te zijn opgegroeid. Maar dit zijn persoonlijkheid, zijn vlugge babbel en zijn no nonsens aanpak zorgen voor een gouden vriendschap.

Chemie en dialogen.

Dit komische drama, over een zwaar gehandicapte man en zijn nieuwe verzorger, berust vooral op doldwaze dialogen en de uitstekende chemie tussen de twee acteerkanonnen Cluzet en Sy. Met name de laatste drijft op charisma en doet in zijn onbevangen vrolijkheid en snelle switch naar bad-ass vooral denken aan een jonge Eddie Murphy. Een Amerikaanse remake lijkt sowieso een kwestie van tijd met het hedendaagse succes dat de film in Europa beleeft.

Zeer goed.

Prachtige film, vooral door het geweldige acteerwerk van Cluzet en Sy. Fijne soundtrack, die zorgt voor een heel fijne sfeer. Vooral de openingsscene is erg goed gemaakt, zowel verhaaltechnisch als door de bijbehorende muziek. Een boeiend verhaal, dat niet heel erg verrast, maar dat is ook niet nodig. Prima camerawerk, goed acteerwerk en de nodige humor maken Intouchables een uitstekende film. Van begin tot eind absoluut de moeite waard.

Leuke film met enkele mooie scenes. Leuk om te zien, maar zoals mishad hierboven zegt, is het wel iets teveel hype wellicht.

Eindelijk heb ik deze film kunnen aanschouwen. Na meeder maals zitten te staren naar die mooie trailer had ik best wel verwachtingen. En deze verwachtingen zijn meer dan uitgekomen. het was zelfs zo goed dat het men hele dag goed maakt en dat is toch denk ik de bedoeling van deze leuke Feel Good film. Oké ja, niet alles is feel good in deze film maar het doet toch goed zijn best.

Het is een film waar ik met erg veel respect naar gekeken heb. 2 verschillende soorten mensen die elkaar helpen, met elkaar lachen en een mooie vriendschap opbouwen. Vind het zeer hartverwarmend om te zien. Het wordt nergens over sentimenteel of geforceerd. De film blijft gewoon zeer menselijk en realistisch.

Het acteren was echt sterk gedaan. Soundtrack was erg mooi en het is visueel soms wel erg mooi gedaan.

Een zeer aangename film en een dikke aanrader.

4.5*

EINDELIJK weer is een vette goeie film. Gewoon in 1 woord GEWELDIG!!!

In deze tijd, waarin vooroordelen een verziekende rol spelen in de maatschappij, is deze door ware gebeurtenissen geïnspireerde film een welgekomen revelatie. De chemie van het zeer onwaarschijnlijke duo François Cluzet – Omar Sy, hun ongedwongen spel en aanstekelijke humor maken er een unieke filmervaring van. Een van de beste films van 2011 en een van de beste komedies van de laatste jaren. Niet geheel verrassend uit Frankrijk, waar ook die andere kostelijke, maatschappijkritische komedie Le Nom des Gents (2010) vandaan komt.

Eerlijk en heerlijk; de sikkeneurige commentaren van een enkeling ten spijt.

Best een leuke film, maar moet zeggen dat ik geen moment dubbel heb gelegen. Daar was het allemaal een beetje te braaf en politiek correct voor. Denk dat er ook niet zo veel zal blijven hangen, maar de film is absoluut vermakelijk en de hoofdrollen zijn sterk.

Dat het denk ik niet echt verheffend is, is aan de ene kant wel fijn, want het had zomaar te sentimenteel kunnen worden. Alleen op het einde wordt het wat meliger, met de ontwikkeling van Driss als klein (flauw) smetje. Qua uitwerking is het allemaal wel een beetje standaard moet gezegd worden.

Maar zeker een leuk filmpje, geen moment verveeld, en de speelduur is eigenlijk perfect. De echt memorabele momenten zijn wel iets te beperkt voor een echt hoog cijfer.

Kleine 3.5*

Top film, mooie figuren, leuke acteur, geloofwaardig gespeeld. En natuurlijk een heel bijzonder verhaal.

Deze film was voor mij vooral een bevreemdende ervaring, niet in de laatste plaats omdat iedereen hier zo lyrisch over schrijft, zowel recensenten als publiek. Ik vond het een vreselijke film, echt heel slecht.

Dat ik bleef kijken kwam omdat een goede vriendin mij de film had aangeraden, op een wijze en met een voorpret die beloofde dat een geweldig avondje in het verschiet lag. Kort daarna hoorde ik nog meer liefdesverklaringen over deze film. Op een site las ik zojuist dat je knots moet zijn als je deze film niet geweldig vindt.

Ik bekeek de film met de pijnigende gedachte dat mijn waarneming kennelijk een gestoorde is, eentje die niet strookt met de heersende consensus. Dit is een feelgood movie en het ergste is, ik HOU van feelgood movies! Krijg van slecht aflopende films een rothumeur of doe geen oog dicht.

Het acteerdrama in deze film is zo eendimensionaal dat het elke scene ontbreekt aan ook maar enige spanning en diepte. De humor is flauw en mist scherpte. Drijft op iets dat wij kennelijk sympathiek moeten vinden en dat ook massaal vinden. Het verhaal is onwaarschijnlijk cliché, en erger: zodanig politiek correct dat ik mij vergiftigd voel door een overdosis zoetstof. Maar zelfs dat is niet wat de film (voor mij) zo onverdraaglijk maakt. Deze hoofdpersoon, de zwarte acteur, kan niet acteren. De grappen en interacties zijn stereotiep in het kwadraat en gaan een film lang op herhaling. De acteur is niet in staat om aan de emmers aan leeggekiepte sympathie en valse moraal ook een gram spaanse peper toe te voegen. Of noem het zelfspot, relativering, verrassing. De scenes missen elke synergie met de voornaamste (verlamde) tegenspeler die niks anders kan dan besmuikt lachen en genieten om zo'n levenslustige, aardse, no-nonsense zwarte medeburger uit een Franse achterstandswijk.

De primitieve vrolijkheid inclusief rollende lach, van onze held, zou een belediging behoren te zijn voor elke burger voor wie de multiculturele samenleving een geaccepteerde werkelijkheid is. Deze zwarte neger is als een clown in een circus. Clowns zijn stomvervelend omdat ze per definitie lachen. Die lach staat letterlijk op hun kop geschilderd. Ik heb bij deze film twee uur lang naar een zwarte neger zitten kijken, waarbij ik mij voor het eerst in een film voortdurend bewust was van iemands huidskleur.

Nou heb ik stomtoevallig qua verschijning een redelijk stereotiepe swingneger uit LA in mijn vriendenkring. Wat maakt hem zo verschillend van deze voorbeeldneger? Het probleem bij deze film is dat er geen scherpe kantjes zichtbaar worden die de interactie tussen personen enigszins menselijk en realistisch maakt. Mijn vriend uit LA mag dan met regelmaat lijken als iemand die uit de scene van een speelfilm is gestapt, maar dat ontdoet hem nog niet van de rauwheid die hem menselijk maakt. Daarentegen blijven de scenes in de Intouchables tot vervelens toe lesjes in de omgang tussen de mentaal ontwikkelde maar fysiek achtergestelde blanke mens met een bovenmodaal inkomen, tegenover exotisch tuig van de richel dat toch geen tuig blijkt te zijn.

Wij, die blanke mens, zien onszelf terug van onze instincten vervreemd, hierop geattendeerd door de straatwijsheid en fysieke weelde van juist die cultureel minder bedeelden die wij doorgaans zo vrezen om hun criminele aanleg (althans, dat is een verscholen argument in deze film). Maar hier zien we ze met de gelikte goedheid zoals we die kennen uit de Disney studio's.

Natuurlijk kunnen ook sprookjes racistisch zijn en zelfs indien goed bedoeld. Deze film racistisch noemen gaat me te ver, wordt dan ook zo'n moralistisch verhaal en laten we niet te kinderachtig doen. Nee, deze film, met zijn bijna unanieme verheerlijking op elk forum, benadrukt vooral hoezeer wij zelf kennelijk nog ploeteren met de vanzelfsprekendheid van multicolor en multi-etniciteit.

Door het propageren van vette clichées gaan de makers voorbij aan wat ze beslist met deze film claimen te bereiken, namelijk acceptatie over en weer. Ook al is deze film gebaseerd op een gegeven uit de werkelijkheid, toch zal de werkelijkheid ons nooit opzadelen met de ideale archetypen waarmee deze film is volgepropt. Een film waarvan we ons de clichées juist zo graag herinneren omdat het ons een goed gevoel geeft. Waarmee we de harde werkelijkheid van onze wezenlijke onverdraagzaamheden en angsten (nee, ik heb 't niet over de PVV en aanhang) voor twee uurtjes kunnen vergeten...

Ik had eerlijk gezegd, ondanks de kleine hype, toch wat moeite om me hier naartoe te slepen. Dit leek me de zoveelste variatie op Driving Miss Daisy, met nu Omar Sy als Morgan Freeman en François Cluzet als Jessica Tandy. Komedies over de verschillen tussen armen en rijken en zwarten en blanken, uiteraard allemaal op de meest correcte manier mogelijk, door middel van een ontluikende vriendschap: het is allemaal al wel erg vaak gedaan. De braafheid van al die films resulteert altijd in weinig diepgang, waardoor het nauwelijks de moeite loont om de zoveelste versie van het verhaal te gaan zien.

Al die bovenstaande kritiek is van toepassing op Intouchables. De film is enorm cliché, voorspelbaar van begin tot einde en zo braaf dat ze zelfs het verplichte subplot rond de jonge broer die met verkeerde mensen om gaat zo vaag mogelijk houden, voor het geval het warme onderbuikgevoel weggaat. Je mag deze film de hemel in prijzen wat mij betreft, maar ik neem aan dat niemand dit ook maar enigszins origineel durft te noemen.

En toch is Intouchables makkelijk de tijd waard. Waarom? Omdat hij gewoon ontzettend grappig is. Omar Sy is iemand die kennelijk de lachers met het grootste gemak op zijn hand krijgt en Cluzet is een fantastische aangever, met zijn statische houding en zijn bescheiden glimlachje. De dialogen zijn gevat en de situaties bijzonder leuk. Ik heb goed gelachen en bij goede komedies doet het er altijd wat minder toe als het verhaal niet zo origineel is. Dat iedere poging tot drama nauwelijks werkt neem ik dan maar voor lief, vooral ook omdat er duidelijk weinig interesse is om het al te serieus te laten worden. Het is gewoon een lief, klein feelgoodfilmpje. De enorme score is wat overdreven wat mij betreft, maar ik ben allang blij dat het niet zo'n kleffe, oversentimentele film is geworden zoals ik verwachtte. Een aangename verrassing.

3,5*

Bijzonder drama over een invalide die geholpen wordt door een donkere man zonder medelijden maar juist met erg veel plezier en initiatief. Er wordt feest gevierd, een onbekende geliefde wordt opgebeld en de rolstoel krijgt wat extra power. Er zitten diverse komische momenten tussen en het was leuk dat de verfkunst in de maling werd genomen want het is mijzelf ook vaak een raadsel hoe enkele strepen en vlekken zoveel geld op kunnen leveren. Alhoewel het goedaardig - en enigszins binnen de perken blijft is het zeker iets unieks geworden.

Vanwege de zeer positieve reacties en het hoge gemiddelde deze film nu eindelijk eens bekeken en helaas kan ik niet delen in de enthousiaste reacties en het hoge gemiddelde voor deze komedie. Nou ja, wat je een komedie noemt. Het aantal keren dat ik heb moeten lachen was op een paar vingers te tellen. De humor vond ik helemaal niks en zelfs erg flauw en bovendien erg voorspelbaar. De mensen in de zaal dachten er blijkbaar anders over want voor elke opmerking van Driss moesten ze lachen. Waarom is mij absoluut een raadsel. Maar goed, het zal wel aan mijn gevoel voor humor liggen. Als komedie is deze film voor mij dus niet geslaagd. Het zij zo. Wat ik wel positief vind in deze film is het fraaie camerawerk. Dat voorkomt dat ik deze zeer overschatte film met een onvoldoende afserveer.

Waardering; nog net een 3,0*

Wat een schitterende film. Ontzettend veel gelachen, en tegelijkertijd was het allemaal erg ontroerend. Het verhaal is niet bijster origineel, maar door het fantastische (samen)spel van Driss en Philippe is het voor mij een topper gebleken.

Vond het ook verrassend dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, alleen was de naam Driss ineens vervangen voor een Arabische naam (moeilijker om net zo'n sympathieke Arabier te vinden?).

4.5*

Leuk!

Erg goede film die ondanks de positieve reacties toch verrassend goed overkwam. Intouchables is een van de betere feelgood films die ik heb gezien. Niet zo zeer een hekel aan dit genre, maar ik heb ook mijn voor- en dus ook niet voorkeuren. De film weet ondanks de vooral positieve sfeer, toch realistisch en toont ook een eerlijke kijk op het leven van deze twee vrienden. Het is een keer lachen, zonder musical, theatrale personages en of flauwe humor. Petje af.

Hier naast is montage, prachtig pianospel en leuke Earth Wind and Fire muziek plus een gewoon onderhoudend camera werk, ook kwalitatief indrukwekkend. De film werkt gewoon en dit alles helpt de ervaring als kijker naar een plezierige ervaring. Gewoon een leuke goede en soms ook ontroerende film.

Top, 4 sterren