Intouchables (2011)

Van de week gezien en de film heeft sindsdien niet door m'n hoofd gespookt. Beklijvend is het dus geenszins en dat komt natuurlijk ook door het luchtige uiterlijk van Intouchables. De film draagt dan ook een uitstekende titel.

Grootste kracht van de film is Omar Sy, die met een buitengewoon open uitstraling lachen en harten kan veroveren. François Cluzet lacht vooral erg gemaakt en eenzijdig. De klik tussen de hoofdacteurs is er wel en dat is toch het belangrijkst.

De film begint met een erg sterke, en vooral grappige, scène, maar bevat verder veel te weinig memorabele scènes. De humor is vaak op safe gespeeld en voorspelbaar, en Sy krijgt de lastige taak om er toch nog wat van te maken - wat vaak nog lukt ook. Soms leek het wel of de meeste bioscoopgasten om alles moesten lachen wat Sy deed, vooral ook omdat ze van andere mensen hebben gehoord dat het zo'n doldwaas grappige film is, en ze hier nederig aan gehoorzaamden.

Maar goed, de film verveelt geen seconde, heeft genoeg knappe scènes (zonder memorabel te worden) en het gevoel is overwegend goed. Toch knap om zo'n grote doelgroep te bereiken en daarnaast ook nog flink te overtuigen, al ging ik daar zelf niet in mee. Daarvoor is het drama toch wat te slapjes en verloopt het verhaal te eenvoudig, en ook hier weer, voorspelbaar.

Verder vraag ik me af of de echte vriendschap tussen rijke aristocraat en achterbuurtbuitenlander er zou zijn geweest als Philippe minder bedeeld zou zijn, en of de vriendschap dus wel écht is. Geld speelt namelijk een grote rol en geveinsdheid ligt dan al gauw op de loer.

Ruime 3,5*

De vriendschap kwam wat knullig op gang, maar de klik was hartverwarmend, mede door de houding/karakter van Cluzet. Wel een beetje ongeloofwaardig allemaal, wat betreft "gebaseerd op een waargebeurd verhaal". Trouwens, de hulpverlener zou in het echt een Noord-Afrikaan zijn (Marokkaans/Algerijns/Tunesisch), ene Abdel nog wat. Waarom werd deze niet vertolkt door een Noord-Afrikaan. Wellicht niet geestig genoeg...... Verder boeiende, geestige en vooral hoopgevende prent. Petje af voor de regisseur/( hoofdrol)spelers, schrijver/ster,producent etc. etc.

Intouchables is een film waarbij het mij moeilijk lijkt dat die ie je onberoerd laat. Een lach en een traan worden voortdurend afgewisseld, waardoor het nergens te zwaar of te flauw wordt. Intouchables is wat dat betreft perfect gebalanceerd.

Het plot is in het begin iets te geforceerd, maar de vriendschap tussen de twee voelt oprecht aan en weet richting het einde meer en meer te ontroeren.

4*

Ik heb normaal niks met de Franse film maar deze Intouchables is echt prachtig.

We zaten in een oude bioscoop met enkel oudere mensen (rond de 50/60 jaar) en we dachten dat het echt zo'n typisch Frans drama ging zijn. Maar hier zaten we mis. Het verhaal is erg mooi en verfrissend en de personages zijn allemaal even sympathiek. De opening credits zorgden al voor kippenvel.

Wat ik niet wist van de film, is dat het ook en komedie is. En dit verraste me. En hierdoor is de film ook zo goed. De droge opmerkingen en acties van Driss bij Philippe zorgden steeds voor een lachbui. En bij de operascène moest iedereen in de zaal lachen. Ik kreeg bijna geen adem. Ook wanneer Driss de baard van Philippe moest scheren en een paar snorretjes uitprobeert (Hulk, Dali en Hitler). Ook hoe Philippe als experimenteerpop wordt gebruikt zorgde voor een paar goede stukken.

En het einde waar de echte Philippe en Driss (wel andere namen, duh) zag, vond ik een goede afsluiter. Het mooiste van de film is hoe de vriendschap tussen de twee tegenpolen groeit en sterker wordt.

Een mooie 4,5* en op 10 in mijn top-10.

Leuke film maar zeker geen meesterwerk. Daar is het allemaal te zwart/wit voor. Een uitbundige neger zonder enige manieren tegenover een tot de nek verlamde oude zeur. En door een keer wat leuks te doen en samen met een joint 's nachts de straat op te gaan en een beetje te kletsen moet er bij de kijker een warm gevoel ontstaan? Ik moest een beetje denken aan de film Rain Man, maar die is stukken beter. Sowieso zijn er veel meer films uit dit genre beter en geloofwaardiger uitgewerkt. Desalniettemin goed geacteerd en het blijft wel boeiend de gehele speelduur.

Een lach, een traan, en het raakt je hart elke keer weer. Geweldige film waarin het acteerwerk de sowieso al prima dialogen en humor naar een nog hoger level draagt. Mooie boodschap zit er in deze film verwerkt, een mooi stuk over onverwachte vriendschap en de verschillen tussen mensen die ons zo ver van elkaar af kunnen brengen maar ook zo dichtbij elkaar. Echt een film om meerdere keren te zien.

4,5*

Leuke film hoor, maar waar iedereen zo lyrisch over is (4,22?? ) ontgaat me een beetje. De stukjes tussen Philippe en Driss zijn zeer zeker erg grappig en genieten, maar alles daarnaast, en dan zeker de relatie van Driss met zijn eigen familie is er nogal aan de haren bijgesleept en matig uitgewerkt.

De rol van Driss is erg goed. Leuk gespeeld, overtuigend, fris, komisch. Maar de film heeft voor mij toch meer het karakter van een leuk fris bovengemiddeld tussendoortje dan van een film die als het zo doorgaat op nummer 8 van de top 250 terechtkomt. Daarvoor mist het toch aan dramatiek, boodschap en significantie. Ook cinematografisch is het vrij standaard en heeft het weinig extra's waardoor het een meesterwerk zou kunnen worden.

Een echt goede film moet mij bovendien echt zien te raken, en dat bleef uit. Vond de tekstjes op het einde, wat de personages nu doen, ook een beetje misplaatst aanvoelen. De film wil meer zijn dan het uiteindelijk is geworden lijkt wel.

Maar goed, misschien zeur en overdrijf ik ook eigenlijk wel, en had ik te hoge verwachtingen omdat hij hier zo absurd hoog beoordeeld wordt. Want ik heb er al met al toch met veel plezier naar gekeken.

Twijfel tussen 3,5 en 4*

Een komedie/drama voor iedereen.

Dát is precies het 'probleem' van deze film, die duidelijk iedereen te vriend wil houden.

Er zullen maar weinig mensen zijn die zich aan deze film zullen storen, want op elk front is deze film zeer veilig. Vandaar ook het hoge gemiddelde hier en op IMDb.

Persoonlijk kan ik me daar wel aan storen, maar ook ik moet toegeven me wel vermaakt te hebben met deze film. Het is geen uitdagende of inspirerende film, maar kijkt fijn weg en het wist zelfs een aantal keer een glimlach te brengen. Ook ontdekte hier en daar fijne cinematografie en is het acteerwerk ook niet verkeerd.

Prima voor tussen door, maar ook zo weer vergeten.

Een standaard verhaaltje kan toch een geweldige film opleveren. Vooral dankzij de acteurs is Intouchables een erg leuke film geworden. François Cluzet en Omar Sy vervullen hun rollen perfect en laten je echt meeleven met Philippe en Driss. Standaard valkuilen bij dit soort films worden vakkundig vermeden waardoor het nergens te gemaakt en overdreven emotioneel wordt en je blijft geloven in het onwaarschijnlijke gegeven.

En een Amerikaanse remake... tsja... Hollywood's ideeënarmoede kent blijkbaar geen grenzen. Al is het niet opmerkelijk, een feel-goodfilm als deze zal het daar wel goed doen.

4*

Intouchables

Waargebeurde verhalen doen het over het algemeen zeer goed. Dit gevoel heb ik
bevestigd gekregen bij het kijken van deze film.
Een prachtige film, waarbij de gevoelens van verschillende mensen tesamen komen.
Ik vind dat wat hebben, het kunt je gevoelig raken.

Er zaten ontzettend leuke / grappige momenten in. Ondanks dat de beste meneer Philippe
gehandicapt is, heeft hij toch leuke momenten. Als ik mezelf in deze situatie zou zien
zou er voor mij een andere oplossing zijn, zou zo niet willen / kunnen leven. Maar dat is een
andere orde. Omar Sly zet meer dan prima zijn rol neer. Sommige dingen voel je aankomen
uiteraard maar het is toch wel verfrissend. Al had ik zelf gedacht (gehoopt) dat er nog meer
zou bloeien uit Driss en Magalie. Uiteindelijk viel dat tegen.
François Cluzet zette zijn rol fantastisch neer. Het lijkt me een moeilijke rol.
Heb ontzettend gelachen om het moment dat Driss thee over Philippe zijn benen gooit terwijl hij het niet voelt, wat logisch is.

Een verfrissende film, over een tijd zal ik hem zeker nog herkijken.

Prachtige drama/komedie die nergens te zwaar wordt en erg meeslepend is. Vooral de geloofwaardigheid van de hoofdpersonages maken dit tot een sterke film. De vriendschapsband spat van het scherm en doet de kijker af en toe ontroeren maar ook schaterlachen.

De mix tussen komedie en drama is zeer sterk. Zo zijn de grappen allesbehalve cliche en zijn de ontroerende momenten ook niet overdreven sentimenteel gemaakt. Dat alles blijft zo perfect in balans dat het echt genieten is.

Ook de acteurs zijn natuurlijk een absolute meerwaarde aan het succes van de film. Francois Cluzet zet z'n rol uiterst geloofwaardig neer en Omar Sy zorgt voor de komische noot!

Al met al heb ik zeker genoten van deze film, alhoewel het gemiddelde wel erg hoog ligt, maar een dikke vier sterren zijn goed besteedt aan dit realistiche verhaal!

De laatste tijd wat films gezien met kleffe elementen, daarvan vind ik Intouchables het best te pruimen. Dit komt vooral door de innemende hoofdpersonen en het tamelijk originele verhaal.

Gisteren dan toch nog gezien in de bios, gelukkig maar. Want wat een mooie film is dit toch zeg.

Het is echt aandoenlijk om de band te zien (groeien) tussen de invalide Philippe en de hangjongere Driss.

De kracht van deze film is dat het ondanks het zware onderwerp allemaal vrij licht wordt gebracht met humor.

Overigens ook goed gecast met name Omar Sy als Driss, zodra hij een big smile opzet werkt dat al ontwapenend.

Dikke 4,5 sterren.

Mooie sympathieke film die wel vrij voorspelbaar verloopt, maar wel erg weet te boeien. Geweldige rollen van François Cluzet en Omar Sy, die beiden overtuigen EN ontroeren. Tijdens het kijken krijg je toch steeds meer sympathie voor beide mannen. Het feelgood gevoel is groot en dankzij de schitterende muziek blijf je echt in de film zitten. Het is leuk om de 2 verschillende culturen te zien, helemaal als ze elkaar steeds meer gaan waarderen. Aanrader.

4*

Eindelijk heb ik de tijd gevonden om naar Intouchables te gaan. Met zulke kritieken kun je deze film natuurlijk niet aan je voorbij laten gaan.

Hoge verwachtingen dus, die ruimschoots werden waargemaakt.

Tranen in je ogen van het lachen, en tegelijkertijd van vertedering en ontroering.

Dat is wat Intouchables met je doet.

Volledig geloofwaardige hoofdrolspelers,

François Cluzet als Philippe, met een vertederende lach die ik nooit zal vergeten. De 'zieligheid' van zijn totale verlamming valt in het niet bij één glimlach. Een man waar je respect voor hebt, je gunt het hem dat hij schandalig rijk is.

De man is één brok sympathie.

Omar Sy als Driss, uit een totaal ander milieu als Phillipe en dat zorgt natuurlijk voor onbedoelde hilariteit. De tegenstellingen tussen hen zijn gigantisch, maar toch weten de twee zoveel respect voor elkaar te ontwikkelen, dat ze beiden kennismaken met een tot dan toe voor hen onbekende wereld van Earth, Wind & Fire voor Phillipe, en een 4 uur durende opera met een zingende boom in de hoofdrol voor Driss (geweldige scéne trouwens, tranen met tuiten gelachen!)

Het gebeurt niet vaak dat een film die normaal gesproken in de filmhuizen gedraaid wordt zo massaal positief wordt ontvangen in reguliere popcornbioscopen. Bij Amélie gebeurde dat ook, kan ik me herinneren. Terecht natuurlijk, een goede zaak. Zo ziet de massa, nadat hij voor de zoveelste keer de wereld vernietigd heeft zien worden in een rampenfilm, of de zoveelste moord heeft gezien op een gestrande tiener in een hut in het bos, ook nog eens een goede film.

Intouchables is een prachtige, ontroerende, grappige film, genietbaar voor iedereen. Liefhebbers van artistieke films zullen smullen, maar niet meer of minder dan de bioscoopbezoeker die komt voor een avondje luchtig vermaak.

Het is al zo vaak gezegd, en ik voel dat ik het ook nog even moet roepen: GA DIT KIJKEN! Z.S.M.!

Aardige en vermakelijke film. De intro vond ik behoorlijk indrukwekkend, zag er visueel behoorlijk gelikt uit en was ook behoorlijk komisch, maar daarna zakt het toch wat terug. De aandacht gaat vooral naar het verhaal dat verteld wordt, en dat ondanks dat het behoorlijk cliché is (hoeveel films hebben we wel niet gezien met een onaangepast iemand in een ander milieu) wordt het aardig uitgewerkt en verveelt het zelden. Eén klacht: het had allemaal wat scherper gemogen, want echte grote problemen zijn er nooit in de film. Men gaat met een ruime bocht om de valkuil van teveel dramatiek, maar wat mij betreft is die bocht net iets te ruim. Degelijk, en vermakelijk, maar niet hoogstaand. 3,5*.

Het verhaal van twee karakters uit uiteenlopende milieus, die met elkaar moeten leven, is al zo oud als Metusalem, maar toch blijkt men er nog prima films uit te halen. Het beste van Intouchables is dat de film de ellenlange introducties achterwege laat. Na een heerlijke openingsscène, komen we zonder toeters en bellen te weten hoe het verhaal van Philippe en Driss begon. Van de karakters zelf weet de kijker net zo veel als zij van elkaar weten. Vervolgens gaat het razendsnel, de komische scènes waarin Driss Philippe verzorgt, volgen elkaar in rap tempo op. Echt een duidelijke lijn is er niet eens, het is vooral een aaneenschakeling van schitterende en vaak hilarische momenten tussen het bijzondere duo. Het zorgt er wel voor dat de film nogal fragmentarisch en als los zand aanvoelt.

Verder is het niet te ontkennen dat Intouchables een hartverwarmende feelgood film is. Waar in soortgelijke films vaak één van de twee partijen een halve film nodig heeft om te ontdooien, daar stralen de twee hoofdpersonages hier allebei vanaf de eerste seconde een heel pak sympathie uit. Er is geen clichématige bad guy of een sleutelmoment waarop het duo ineens een gigantische ruzie krijgt en uit elkaar gaat, het loopt allemaal net even anders. Niet te zeggen dat de film volledig onvoorspelbaar is, het verhaal wordt alsnog redelijk straight forward verteld. Het kent veel bijpersonages en kleine subplots, die verder nergens naar toe gaan of ergens voor lijken te dienen, het verhaal draait eigenlijk enkel en alleen om Philippe en Driss, de rest is een minimale bijzaak. Maar dit duo geeft ons wel een hilarische en hartverwarmende film.

4 sterren.

Een erg mooi vervaardige Franse film, fraai beeld, prima geluid en erg goed geacteerd.
Het gegeven is ook aardig (en gebaseerd op waargebeurde feiten), een arme delinquent die met frisse tegenzin bij een rijke verlamde man in dienstbetrekking gaat en hoe ze toch elkaars leven gaan opfleuren.

De humor ligt mij niet zo, hoe personage Driss zich 3/4 van de film gedraagt vind ik niet grappig, terwijl dat klaarblijkelijk wel zo bedoeld is. Wat is precies grappig aan een domme hork, zogezegd?
Ik neem aan dat het overdreven is voor het komische effect in de film. Er werd het meest nadruk gelegd op platvloerse humor en vrijwel niet op wat meer 'witty' humor, jammer.

Dat Driss in 1 seconde precies de brief met het telefoonnummer uit de stapel trekt (en meer van dat soort dingetjes), tja, ook een beetje geforceerd.
Geloofwaardigheid in de uitwerking van het verhaal vind ik dus zeker niet het sterkste punt.

En de regisseur is Earth, Wind & Fire fan? Weten we dat ook weer. Ik vond het een vrij gemakkelijke muziekkeuze. (Nina Simone vind ik wel ok:))

Het laatste half uur was wel mooi, doch middels veel sentiment uit de kast te trekken.
Best een mooi verhaal, het slag humor dus minder voor mij.

Zeer professioneel gemaakte film natuurlijk met prima acteerwerk. De regie weet het continu onderhoudend te laten.

Originaliteit is echter wel heel ver te zoeken, het verhaaltje "exotische nieuweling schudt de dooie boel op" is wel duizendmaal eerder verteld.

Ben het daarnaast ook eens met dat stukje van Grunberg. Je krijgt er soms een wat belegen VARA-gevoel bij. Gelukkig duurt dat nooit te lang.

De onaantastbare

Na een behoorlijke tijd was het weer eens zo ver dat de Franse cinema mij wederom wist te verbazen. Na meesterwerken zoals Irréversible en Martyrs was het deze keer dit prachtig ingetogen drama (met komedie elementen) waarbij de kracht hem overduidelijk in het spel tussen de twee hoofdrolspelers zit. Het gaat hierbij om de rijke aristocraat Philippe en ''man van de straat'' Driss die net uit de gevangenis ontslagen is. Philippe is grotendeels verlamd en neemt Driss aan om voor hem te zorgen. Dit levert mooie beelden op waarbij de laconieke en zorgeloze houding van Driss het leven van Philippe compleet weet te veranderen.

Goedkoop meelijwekkend sentiment ligt hierbij op de loer, maar Intouchables zet deze ''troef'' gelukkig niet in. De film is positief en bekent kleur, zonder voortdurend er de nadruk te leggen op hoe zwaar de lichamelijk gehandicapte Philippe het wel niet moet hebben. De film neemt de ernst van de handicap serieus, maar blijft er ook luchtig onder en legt de nadruk niet op de ernst van de situatie. In plaats daarvan legt het de nadruk op de positieve ontwikkeling die Philippe doormaakt die veroorzaakt is door de komst van Driss en die Philippe een andere kant van het leven laat zien. Anderzijds zie je als kijker ook de ontwikkeling die Driss doormaakt en laat het een man zien met een hart die heel veel om de gehandicapte Philippe is gaan geven. Zijn complete houding tegenover het leven veranderd naarmate de film vordert en dit laat ook bij dit personage een mooie ontwikkeling zien.

Kortom, een film die kan zorgen voor een lach en een traan en het hart op de juiste plaats heeft zitten zonder goedkoop sentiment te willen verkopen. Intouchables behoort tot een van de betere drama's van de afgelopen tijd.

4,0*

Het heeft even geduurd voor ik hem ben gaan kijken, maar blij dat ik het gedaan heb. Houd sowieso wel van Franse films, en over Intouchables werd er natuurlijk enkel vol lof gesproken. De film word gedragen door twee hoofdpersonen, zelden zulke chemie gezien. Het mag dan wel een beetje cliché zijn af en toe (al had ik erger verwacht), het is gewoon een ontzettend mooie film waar ook het nodige te lachen valt. Natuurlijk ook schitterende muziek van Einaudi.

4.5*

Mooi hoor! De relatie tussen de twee hoofdpersonen is realistisch en goed uitgewerkt. Veel fijne humor en die glimlach van beide heren spat van het scherm af. Ontroerend, soms een tikkeltje voorspelbaar, maar dat is niet storend. Zeker een aanrader.

*4

Indrukwekkend.

Het belangrijkste aan een film als deze is gevoel. En laat dat nu net zijn wat Intouchables in overvloed heeft. Het verhaaltje steunt op de vriendschap tussen de twee heren, en de oprechtheid van die vriendschap spat van het scherm.
Intouchables is overwegend komisch, maar bewaart toch de balans met drama, gelukkig zonder in clichés verzeild te raken.
Het drama dat aanwezig is wordt vlot verteld en voelt realistisch aan. Er wordt niet onnodig lang bij mindere momenten stilgestaan en dat is een enorm pluspunt. Het verhaal wordt gezwind, maar aangenaam verteld. Kwetsbare thema's worden zonder franjes en onnodige ommetjes verteld.
De eindscène is erg mooi, maar de beelden van de echte 'Intouchables' maken pas écht indruk.

Mijn kennis van de Franse cinema reikt niet veel verder dan namen als Gérard Depardieu en Vincent Cassel. Zonde, zo blijkt. Hen heb ik nog geen prestatie weten neerzetten zoals Omar Sy en François Cluzet hier doen. Sy en Cluzet vullen mekaar perfect aan en hebben een prachtige chemie samen.

Nog zo'n pluspunt is het camerawerk, dat beheerst is maar ook erg intens bij momenten. Vooral in het begin en naar het einde toe is het genieten geblazen.
Of de pakkende vriendschap en de regie nog niet genoeg is, krijg je er een kippenvel bezorgende soundtrack bovenop. Ik ben niet iemand die de hele credits blijft zitten (enkele uitzonderingen daargelaten), maar bij deze film kon ik niet stoppen kijken/ luisteren.

Kippenvel.
4,5

Het verschil tussen 2 werelden zo bijeen brengen...fenominaal!

Geweldige balans tussen drama en humor. Maar de humor was echt geweldig!

Mooie beelden, mooie muziek, geweldige dialogen en zeer goede acteurs....

Einde was mooi, maar ik had het niet erg gevonden als de film nog een paar uur door was gegaan. Maar ja het moet een keer ophouden....

4,5*

Inderdaad een film met hart op de juiste plek, alleen dat al onderscheidt Intouchables van het gros van de films die tegenwoordig de bioscoop halen.

Ik zou juist zeggen eindelijk weer eens een film met wat warmte, gevoel, een mooi verhaal met inhoud en hoofdrolspelers met klasse en chemie tussen elkaar. Net effe wat anders dan de vol SFX en herrie volgepropte blockbusters, vage arthouse wat feitelijk nergens overgaat of loodzware drama's... Hype of niet zal me mijn reet roesten ik heb echt genoten van deze film.

De film zit knap in elkaar en weet op een bijzondere manier de juiste toon aan te slaan tussen komedie en drama. Het vrij zware onderwerp krijgt nergens echt de overhand belangrijker is de zich ontwikkelende relatie tussen twee totaal verschillende mensen. Het samenspel van Cluzet en Sy is een plezier om te aanschouwen. Geen bordkartonnen karikaturen maar warmbloedige karakters. Het had heel makkelijk gekund om in een grote melodramtische valkuil te stappen in een film als deze. Maar Intouchables weet integer, eerlijk en met veel gevoel voor het onderwerp te blijven. Geen zielige trage tranentrekker maar een dynamiek als het leven zelf. Met ups en downs maar vooral ook met veel 'joy de vivre'.

Dynamiek die weerspiegelt wordt in de vaak prachtige sfeervolle beelden (met als hoogtepunt misschien wel het uitje met de parapente) en de muziek. Zowel de originele prachtige pianoscore, de klassieke muziek en de soulmuziek stuwen de film voort.

Scherpe randjes eraf? Wellicht. Maar vergeet niet dat het heel, heel knap is om een film over en serieus en uiteindelijk toch ernstig onderwerp zo te brengen dat het vele mensen recht in het hart weet te raken. Dit is absoluut geen makkelijke feelgood crowdpleaser dit is vakkundig cinema maken zoals het hoort.

4* zijn dik verdient.

Bij de herziening toch een een halve ster erbij. Intouchables is absoluut de beste film die zag in zijn genre. Misschien is het voordehand liggend sentiment, maar wat is het ontzettend leuk gedaan en een genot om naar te kijken. Wat een energie, wat een plezier van de twee hoofdrolspelers (overigens beide uitstekend geacteerd). De chemie tussen de twee is uitzonderlijk. Ook de schitterende muziek, zowel de prachtige piano als natuurlijk Earth, Wind & Fire, brengen de toch al zo lekkere sfeer tot een absoluut hoogtepunt.

Driss, een onuitstaanbare etterbak, en Philippe, een verlamde miljonair, worden hartsvrienden en de tal van komische situaties waarvoor die verandering zorgt, alsmede de komische bijrollen die we tegenkomen, maken deze Franse film tot een hoogtepunt van 2012.

4,5*

Een fraaie feel-good film. Hij houdt zich keurig aan de conventies, maar is wel uitermate goed gemaakt.

Een tikkeltje voorspelbaar is het dus allemaal wel, maar de sympathieke personages, het energieke spel en de geslaagde humor maken veel goed. Af en toe vond ik het wel een tikkeltje sentimenteel maar het blijft binnen de perken.

Perfecte feelgood movie, waarbij het nooit zoetsappig en cliche wordt. Omar is echt geweldig in zijn rol, wat een topkop heeft die kerel. Heb een aantal keer heel hartelijk moeten lachen, en het algemene warme dat deze film uitdraagt is ontzettend prettig.

Knap staaltje Hollywoodiaans sentiment uit Frankrijk

Was voorheen niet echt van plan de film te gaan zien maar door de verkiezing van beste film van het jaar maar toch geprobeerd. Kijkt heerlijk weg, met enkele hoogtepuntjes. Allemaal te danken aan de aanstekelijkheid van Sy. Helaas worden er wel wat subplotjes opgezet die totaal geen significantie hebben (de dochter, het 'broertje') en leunt de film te vaak naar sentiment ipv emotie.

De boel kijkt allemaal aardig weg, best aandoenlijk op momenten, de theater scene vond ik dan wel erg leuk maar het meesterwerk die velen er in zien zie ik dan niet. In dev erste verte niet. Ga dan ook wel mee in wat RamonK zegt wat betreft referentiekader. Snap overigens wel dat de massa ermee wegloopt. Zekere lekkere luchtige buddy film die zeer aangenaam wegkijkt. Best leuk.

Wat een geweldige film. Cluset is wel zo'n beetje het beste wat we in Europa hebben rondlopen. De commentaren dat deze film een oud thema heeft, ( Eddy Murphy geplaatst in een andere wereld ), maakt deze film nog mooier omdat de klasse van deze film afdruipt, want ik van de Amerikaanse versies niet kan zeggen !!