Intouchables (2011)

Goede feel-good movie met grappige momenten en sterke acteer prestaties.

Zeker een aanrader!

4,0

Echt een heel mooie en goede film. Drama afgewisseld met humor = ideaal. Ik denk dat iedereen wel nood heeft aan zo een vriendschap, ikzelf ben er zelfs heel jaloers op. Ze vullen elkaar perfect aan. Ik vond hem prachtig, heb me zelfs oprecht blij gevoeld.

Precies wat ik ervan had verwacht: lekkere luchtige film die met zijn uitstekende acteurs naar een hoger niveau wordt getild, maar die eigenlijk van zichzelf niet zo bijzonder is. Voor mij kon het niet op tegen het meesterwerk 'Le scaphandre et le papillon', die soortgelijke materie behandelde op een visueel en narratief interessante manier. Toch snap ik de populariteit van 'intouchables' wel. Het sluit aan op breed gedragen sentimenten over het verkleinen van de kloof tussen rijk en arm en verschillende culturen binnen de eigen samenleving. Daarnaast is het ook gewoon een hilarische film, waarbij François Cluzet en Omar Sy ontzettend veel chemie met elkaar delen.

De chemie tussen de 2 wordt werkelijk fantastisch overgebracht op de kijker. Goede mix van humor en drama. Heerlijke film. Lijkt me een fantastische gozer, die Abdel

Akelig aalglad Libelle-voer.

Typisch het soort vervelende soort arthouse-light-gedoe waar de filmhuizen de laatste jaren mee volgeplemt worden.

Lichtgewicht RTL5-drama met gehandicapte (zielig) en neger (dubbel zielig).

Sky Radio-tegenhanger van de cinematografie.

We listened to your classics. Now it's time to listen to mine.

Na meerdere adviezen over deze Franse film heb ik dan eindelijk de welbekende film Intouchables gezien.

Intouchables gaat over een rijke aristocraat genaamd Phillipe (François Cluzet) die opzoek is naar een verzorger die dag en nacht voor hem klaarstaat.

Tussen alle blanke mannen in pak zit Driss (Omar Sy), een zwarte man die samen met al zijn broers en zussen in een sloppenwijk woont.

Na auditie te hebben gedaan voor Philippe valt de keuze al snel op hem.

Samen met Le Grand Bleu is dit de beste Franse film die ik ooit gezien heb.

Toch vond ik hem vanwege de hype een beetje tegenvallen.

Ik vond het een erg goede film maar had iets meer verwacht.

Ook de balans tussen drama en humor was niet zo goed gebalanceerd als in bijvoorbeeld 50/50.

Een vooral erg luchtige en grappige film over een zwaar onderwerp.

Leuker dan ik had verwacht! Nee - de film is geen moment briljant. En ja - zowel de personages als het verhaal zijn ontzettend clichématig, en de muziek werkte soms op mijn zenuwen. Maar over het algemeen is Intouchables gewoon een luchtige, makkelijk wegkijkbare feelgood-film, met een schattig einde, vermakelijke personages, een fijn tempo en een verzorgde, adequate vormgeving. Een kleine 3*. Vermakelijk.

Ben normaal geen enorme fan van niet Engelstalige films; niet dat een film dan minder is, maar kies niet zo snel voor een anderstalig gesproken film. Na enig "aandringen" ben ik er toch voor gaan zitten.

Zowel het verhaal alsmede de twee hoofdrolspelers en de geweldige band die ontstaat maken deze film voor mij een topper. Een rollercoaster van acties en emoties!

Heeft me tot tranen geroerd En ik heb ook een zwak voor films met de betiteling 'gebaseerd op waargebeurd'. Kan er niks aan doen. Normaal ben ik niet van dit genre maar deze heeft me - ondanks dat het niet engelstalig is, ben ik normaal niet zo van - aangenaam verrast. Mooi!

Intouchables gister voor de tweede keer gezien en ik moet zeggen dat de film opnieuw prima is bevallen! De film heeft een prachtig verhaal en de acteurs acteren erg goed. Naast wat zwaardere scenes, biedt de film ook humorostischere scenes, waardoor de film in evenwicht blijft, zodat dit niet alleen een drama film is.

Prima gedaan! De film laat ook een goed beeld zien, gezien de verschillen op het gebied van levenstijl en een mix van armoede en rijkdom in Parijs. Je kan naar deze film op vele manieren kijken en de film verschillend beoordelen.

Maar.. Op nummer 10 in de top 250? No way, als je het mij vraagt.. Waarom deze film zo hoog scoort is mij een raadsel. Want orgineel is de film niet en ook niet zo speciaal.

Oke, een film hoeft niet orgineel te zijn om zo'n hoge notering te hebben.

Nogmaals het is een prachtige film, maar er zijn vele betere films gemaakt met zo'n soortgelijke verhaal. Ik vind 'Scent of a Woman' een meesterwerk vergeleken met deze film. Maar goed ik respecteer ieder zijn mening, alleen vind deze film toch iets overgewardeerd. Voor de rest een erg goede film, 4*

Intouchables is een leuke en een mooie film. Maar soms is deze film een beetje langdradig.

Er word in deze film erg goed geacteerd. François Cluzet acteert erg goed als Philippe. Philippe zit in een rolstoel en word verzorgd door Driss. Driss word uitstekend vertolkt door Omar Sy. Driss is een jongen die net uit de gevangenis is. Hij is eigenlijk totaal niet geschikt voor de baan als verzorger. Philippe krijgt dan ook hele speciale thuiszorg wanneer Driss voor hem gaat zorgen. Dit zorgt ervoor dat de film vol zit met komische momenten. Veel van die momenten zijn ook erg geslaagd en je kan dus ook veel lachen met deze film. Tegelijkertijd heeft deze film ook serieuze scènes. Ook de serieuze scènes zijn erg geslaagd. Deze film is zowel een komedie als een drama film. De film weet het evenwicht tussen die twee gengres goed te bewaren.

Deze film gaat over de relatie tussen Philippe en Driss. Deze relatie komt geloofwaardig over door het uistekende acteer werk van de acteurs. Geleidelijk aan zie je dat Philippe en Driss naar elkaar toegroeien en dat de karakters van beide heren ook veranderen. Dit komt goed over in de film.

Het einde van de film vond ik ook erg mooi. Deze film sluit goed af. Waar ik ook erg over te spreken ben is de muziek. Zowel moderne als klassieke muziek word op een goede manier gebruikt in deze film. Het piano deuntje van Ludovico Einaudi is werkelijk prachtig. Dat deuntje past erg goed bij de film. Door dat deuntje ga je nog meer met de personages meeleven.

In deze film krijg je ook goed verschillende levensstijlen te zien in Parijs. De ex gevangene Driss heeft een totaal andere levensstijl dan de rijke Philippe. Je verwacht niet dat die twee vrienden met elkaar kunnen worden. Maar het gebeurt in deze film en mede daarom is deze film ook zo mooi. Aan het begin van de film denk je niet goed over die Driss. Je ziet hem een sollicitatie doen en hij wil alleen maar een handtekening dat hij daar is geweest zodat hij zijn uitkering kan krijgen. Je denkt: dat is gewoon zo iemand die niet wil werken kortom je denkt dat hij een schoft is. Driss heeft ook een tijdje in de gevangenis gezeten dus die jongen is slecht. Er zijn vooroordelen van sommige mensen over dat soort jongens. Erg goed dat de film laat zien dat ook al heb je in de gevangenis gezeten voor diefstal en je bent verder echt een straatjongen, dat het niet hoeft te betekenen dat je dan ook een slecht mens bent. Ook als je in de gevangenis voor diefstal hebt gezeten kan je nog op het goede pad komen. Deze film laat zien dat vooroordelen niet altijd kloppen en dat vind ik erg goed van deze film.

Tot zo ver de positieve punten. Want deze film is niet perfect. Voornaamste kritiek punt is het tempo. Ik vond zelf de film te lang duren. De film had meer vaart mogen hebben. De humor is zeker geslaagd en de balans tussen drama en komedie is goed. Maar op een gegeven moment had ik toch van: het word nu allemaal wel erg veel van het zelfde. De film mocht op een geven moment wel afronden van mij. De filmmakers gaan niet snel genoeg naar het einde toe.

Ook gaat de film bij een scene behoorlijk de mist in. En dan heb ik het over de scene dat nadat Philippe veel klassieke muziek laat spelen, Driss zelf een lekker modern nummer opzet. Iedereen gaat dan spontaan dansen. Dit was de enigste keer dat de humor niet leuk was maar gewoon ronduit flauw. Zonde dat zo soort scene erin moest zitten.

Al met al is Intouchables een mooie en een grappige film. Echter de filmmakers maken de fout door de film te veel te rekken. De film duurt wat te lang. Maar dat neemt niet weg dat deze mooie en grappige film zeker een aanrader is.

4 sterren voor deze film.

Oh nee, dacht ik na een halfuur, wat een bedenkelijke moraal heeft deze film. Stuur een zwarte uit een Parijse banlieue (uiteraard met een grote mond, maar een klein hartje) naar een groepje perfecte blanken, leer hem een pak dragen en op het einde is onze knuffelzwarte perfect geïntegreerd en kunnen we hem een volwaardige burger van onze samenleving noemen.

Gelukkig is het niet zó zwart-wit. Driss heeft een eigen wil en blijft die doordrukken tot op het eind. Hij is geen heilige, net zomin als Philippe een heilige is. De makers van deze film snijden zelfs heel wat maatschappelijke thema’s aan zonder echt een haarscherp standpunt in te nemen.

Helaas blijft dat allemaal véél te oppervlakkig. De achtergrond van Driss in de kansarme wijken blijft bijvoorbeeld onderbelicht. De regisseurs laten liever een bende Franse bourgeois zien die houterig dansen op Boogie Wonderland. Hier had dus véél meer ingezeten. Daarbij komt wel dat Sy en Cluzet hun personages weergaloos vertolken, met bijzonder veel humor en inleving.

Een mooi script, goede acteurs en een maatschappelijk probleem dat aangekaart wordt, resulteert in deze film. Vooral de humor die erin voorkomt is geweldig. Idriss behandelt Philippe zoals veel gehandicapten het liefst behandeld willen worden. Ze willen niet zielig gevonden worden en dat laat deze film voor 200% zien. De manier waarop de twee met elkaar omgaan is erg 'pragmatisch'. Ik heb bij tijd en wijle krom gelegen om sommige acties, en andere momenten kreeg ik een gevoel van meelevendheid. Superfilm!

Erg aangenaam verrast door deze film. 'k vreesde dat dit een zwaar drama ging zijn, maar het is een erg goeie mix geworden van drama en komedie. 'k heb trouwens een heel aantal keren moeten lachen.

Verder deed de cast het prima, het kwam overtuigend over.

De film zag er goed uit en ook de muziek was tof.

Een mooie film die 'k gerust nog eens wil herbekijken, 'k vond het alvast een aanrader.

Intouchables is een heerlijke feelgood-movie van Franse bodem. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal rondom de Franse aristocraat Philippe Pozzo di Borgo en zijn verzorger Abdel Sellou, een Algerijn uit een achterstandswijk in Parijs. Hoewel de film behoorlijk afwijkt van Di Borgo’s levensverhaal, blijft de essentie hetzelfde: de verschillen tussen de steenrijke aristocraat Philippe en de straatarme semi-crimineel Driss. Dankzij deze verschillen weten ze elkaar echter te helpen. Philippe geraakt uit zijn depressie en Driss gaat het rechte pad op.

Gezien het onderwerp had de film makkelijk kunnen veranderen in een melodramatische klucht, maar het regisseursduo Toledano en Nakache weten uitstekend de balans te behouden tussen humor en drama. Ze worden hierbij perfect ondersteund door de twee hoofdrolspelers: de Franse komiek Omar Sy steelt de show als de straatwijze Driss en krijgt goed tegenspel van François Cluzet als de verlamde Philippe. Dat de film een aangrijpend verhaal vertelt blijkt wel uit het enorme succes van Intouchables. In het thuisland Frankrijk groeide de film uit tot één van de meest succesvolle films ooit. Met bijna 20 miljoen bezoekers staat ze daar op de derde plaats van bestbezochte films ooit. Dit succes werd ook geëvenaard in andere landen. In Nederland trok de film meer dan 1 miljoen bezoekers, waardoor Intouchables de meest succesvolle Franse film ooit is in Nederland. Wereldwijd bracht de film meer dan 400 miljoen dollar in het laatje. Een ongekend aantal voor een Franse film die slechts 12 miljoen dollar heeft gekost.

Intouchables was nergens saai en door Omar Sy ook nog een mooie komedie. Wat dat betreft is het misschien maar goed dat het een Franse film is en geen doorsnee Amerikaanse komedie.

Ik heb eigenlijk helemaal geen slechte acteurs gezien voor zover ik kan beoordelen, want spreek geen Frans.

De film brengt het verhaal sterk over met veel snelheid, maar ook aandacht voor details. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal (waarschijnlijk nogal aangedikt) wat is uitgewerkt tot een geslaagde feel good movie.

Het script van deze film is een meesterwerk in komedie geworden, waarbij het acteerwerk van het centrale duo en de chemie tussen deze beide heren de boventoon voert van het succes. Buiten de komedie om ligt er ook een diepgaande gedachte achter het geheel. Hierin is klassenverschil een van die thema's, wat dan ook zeer goed is uitgewerkt. Het pad van een rijke aristocraat en een ex-convict uit de periferie kruist elkaar en laat wonderen gebeuren. De film zuigt je mee in het verhaal en laat je samen met het centrale duo lachen en huilen. Dit is vooral te danken aan de sterke karakterontwikkeling en sympathie die het hiermee genereert.

Na alle lofuitingen de laatste jaren, was ik als filmliefhebber wel verplicht deze inmiddels ook maar te gaan kijken. De film had me nooit getrokken omdat het plot van een onwelwillend persoon die iemand moet gaan helpen en daarna de beste vriendjes worden in een aardsdramatische setting nou niet echt mijn ding is.
Gelukkig ben ik positief verrast. Het was namelijk meer een komedie dan een drama en dat had ik helemaal niet verwacht. Ok, een tragikomedie uiteraard. De humor is prettig, scherp en soms hilarisch. Uiteraard komt dat vrijwel allemaal door karakter Driss, hij draagt de film dan ook zeker.
Er zitten echter ook een flinke bak saaie clichés in, zoals het we-zijn-zo-verschillend-maar-worden-beste-vriendjes, het traject van klunzige-naar-geweldige-helper of het familieplot. De feelgood is wel erg gladjes.

Het thema is helder en komt goed over. Een film die ons op luchtige wijze moet laten nadenken. Nu ben ik daar in deze vorm niet zo gevoelig voor en het is voor mij ook zeker niet de briljante film waar de meeste mee weglopen, maar absoluut een vermakelijke film met een mooi dramarandje.

Oja, waarom wordt Driss door een neger gespeeld terwijl de werkelijke man in het eindshot een Marrokaan blijkt te zijn?

Aangrijpende film, maar op z'n eigen manier toch een 'feel good' movie.

Ook sterk vertolkt, dus zeker een aanrader. 3.5*

Geweldig mooi waargebeurd Frans verhaal met de juiste verhouding tussen emotie en humor. De sublieme soundtrack van de Italiaan Ludovico Einaudi maakt van deze film een meesterwerk.

Goeie film met onwijs leuke humor En dat dit ook gewoon waargebeurd is petje af

Wat een geweldig mooie film, echt een aanrader! Bevat huil en lach momentjes en de acteurs weten de emoties goed over te brengen naar de kijker!

Wow, top 10 notering hier. In tegenstelling tot wat velen (de meesten) vinden, vond ik het een film van niks. Heb me geërgerd aan de geënsceneerde lachmomenten, die het empatische (welwillende) publiek dan ook ruimhartig wilde invullen. Man-man, wat een k.tverhaal: de immer goedlachse zwarte uit de banlieu (ooit bedacht dat dat een cliché is dat in de VS ernstig heeft afgedaan?... om niet te zeggen impliciet racistisch is) die een ernstig gehandicapte rijkaard moet assisteren. De lachjes die de laatste steeds moest opbrengen, dat ie er geen kramp van heeft gekregen. Kan me ook zo voorstellen dat ze in de banlieus, maar ook bijv. in R'dam-Zuid werkelijk een pestpokkehekel hadden aan de film. Op zich goed bedoeld om bruggen te slaan, maar dit lijkt op een staaltje window dressing waar Ella Vogelaar nog een puntje aan kan zuigen. Bracht niks dichterbij, behalve dan dat mensen in de zaal zich een avondje meevoelend konden tonen. Het is daarmee juist een onderschrijving van hoe groot de kloof tussen kanslozen en gepriviligieerden is geworden. Mensen, leer eens kritisch na te denken, en schenk het entreegeld voor deze vertoning liever aan het Leger des Heils. Anderhalve ster voor het ambacht van de regisseur en de Maserati.

Intouchables

Ik heb heel wat goeie dingen gehoord over Intouchables. We gingen hem vorige week een keer kijken onder het vak levensbeschouwing. We moesten kijken hoe je met de maatschappij om moet gaan en dat niet alle negers slecht waren. Ja, er zitten wat racisten bij mij in de klas daar, aardig wat. Ik moet zeggen dat ik om twee dingen echt heb lopen schateren in de film. Dat was het stukje in de opera, en het stukje scheren. Met de snor... Godsamme wat vond ik dat mooi. Hoe? Dat weet ik niet maar, heb me toch wel een partij lopen lachen... Ook in deze film word je met twee dingen erg geconfronteerd. Het gehandicapt zijn en het 'achter' buurt. De 'gangsters'. Ik vond het echt een heel erg mooi concept wat ze hier hebben opgebouwd en, ik vond de film goed en leuk om naar te kijken. Helaas moest ik vandaag naar de tandarts, dus kon het deel niet afkijken op school. Mocht ik gelukkig van een kameraad de DVD lenen en heb ik hem thuis afgekeken, haha!

François Cluzet speelde de rol van Phillippe goed en sterk! Omar Sy vond ik ook erg goed en mooi acteren, heb echt genoten van de twee!

Ondanks dat het verhaal zo af en toe schokkend en ontroerend is, heb ik echt genoten van de gehele film. Al kreeg ik wel in mijn rechter oor te horen van de docent dat het in het echt geen zwarte man is maar, een Marokkaanse man. Maakt uiteraard ook allemaal niet uit. Het concept is niet echt leuk, maar de film was wel leuk. Ik vind de film niet te overgewaardeerd want ik kon er toch nog wel van genieten, helaas vond ik het eind minder.

4.5*

Van het begin tot het einde een leuke en boeiende film, geen seconde vervelend.

Wat een geweldig verhaal en bijzonder hilarisch. Een van de weinige komedies met goede inhoud en heerlijke humor. Zelden zo'n toffe komedie gezien.

Aardige film maar zwaar overgewaardeerd !

In twee etappes de film op school gekeken. Was dat sowieso wel een keer van plan omdat de film zo hoog gewaardeerd staat. En ik moet zeggen dat het zeker niet tegenviel, ik had eigenlijk verwacht dat de film niet echt mijn cup-off-tea zou zijn maar achteraf vond ik de film toch bijzonder vermakelijk.

Het acteerwerk was erg goed al viel Omar Sy af en toe een beetje in herhaling, op een gegeven moment lacht hij gewoon om alles. François Cluzet vond ik een erg sterke rol hebben. Op een of andere manier vond ik hem erg bekend voorkomen maar ik heb nog nooit een film gezien waar hij in speelt. Maar toen bedacht ik het, hij lijkt gewoon sprekend op een mix tussen Dustin Hoffman en Robert De Niro.

Erg leuk hoe de film omgaat met vooroordelen en op een goede manier drama en komedie weet af te wisselen. De film heeft wel een paar gebreken, het einde had namelijk veel beter gekund en het simpele feit dat iemand als Philippe niet bekend is met Earth, Wind & The Fire vind ik zeer moeilijk te geloven gezien iemand van zijn generatie die muziek vroeger in de disco gehoord moet hebben. Maar verder is er toch niet veel op aan te merken. Prima gefilmd, af en toe zelfs erg goed (met uitzondering op die action-cam opnames die duidelijk door de acteurs zelf gefilmd zijn).

Verder wil ik er niet veel woorden meer aan vuil maken. Intouchables is een erg leuke en bijzonder vermakelijke Franse feel-good film die je gezien moet hebben.

Deze film blinkt in alles uit, het verhaal, de acteurs, de muziek.. in 1 woord geweldig...

De film weet drama en komedie goed te combineren... Ik heb eigenlijk geen 1 kritiek puntje op deze film.. Deze film laat ook goed het echte leven zien, maar daarnaast ook het contrast tussen een arm en een rijk iemand.. Als je deze film niet kan waarderen ontbreekt het je denk ik aan levenservaring..

Hulde. Je had het niet beter kunnen omschrijven .

Wauw, en nu is het ook nog eens hypocriet. Dus omdat er veel slechts voortkomt uit de banlieues, mag er volgens jou ook geen positief geluid klinken? Dat is wel een bijzonder bekrompen gedachtegang.

On: Gisteravond voor de inmiddels derde keer Intouchables bekeken. Dat zegt denk ik al heel wat.

Een perfecte combinatie van drama en komedie; feelgood met een serieuze en dramatische ondertoon. Het acteerwerk is fenomenaal, waarbij Sy natuurlijk de show steelt. Werkelijk bizar hoeveel positieve energie die gast over weet te brengen. Zoals eerder hier gezegd komt het ook allemaal bijzonder natuurlijk over, waardoor je amper het idee hebt dat er wordt geacteerd. Ik was echter met name onder de indruk van Cluzet, die bijzonder knap z'n emoties weet over te brengen. Fantastische mimiek.

Ondanks dat de film al 3 jaar in mijn top 10 staat (waar die waarschijnlijk wel een keer uit zal verdwijnen) stond die opvallend genoeg nog op een 4,0. Hoewel ik het liefst tussen een 4,0 en een 4,5 in zou zitten, vind ik een 4,0 toch echt te miniem voor deze film, dus mooi verhoogd naar een terechte 4,5*.