Intouchables (2011)

Enkel figuurlijk is mijn eerste gok. Letterlijk is niet echt relevant toch?

Philippe kan wel brandwonden krijgen, dat moet Driss toch weten. Jij weet dat ook (al was het alleen maar omdat de verpleegster in de film het over brandwonden heeft).

hey mensen ik vondt de film niks, dus iedereen die het wel leuk vond moet kritisch leren denken of beter geld aan het leger des heils geven inplaats van de film te kijken.

Dat er mensen zijn die anders denken dan ik, daar heb ik nog nooit over nagedacht. Dat komt omdat ik meestal erg kritisch op andere ben waardoor ik niet meer over mijn eigen manieren nadenk.

Lol gast.

Want aan een brandwond door thee ga je dood ofzo? Ik snap jou echt totaal niet. Weet jij überhaupt wat een sadist is?

Iemand die geen pijn voelt kan inderdaad dood gaan aan een brandwond of een ander wondje, of een ledemaat kwijt raken. Dat kan gebeuren bij een infectie, maar met een beetje mazzel geneest het vanzelf. Philippe kan zijn eigen lichaam niet op wondjes onderzoeken en heeft iemand nodig die dat regelmatig doet. Philippe kan iemand die wonden maakt niet in dienst nemen, dat is gevaarlijk.

Des1 krijgt niet veel bijval, en zo had ik de film zelf niet beleefd, maar Des1 heeft zeker wel een (goed onderbouwd) punt.

Yep. zeker nu we meet weten over de banlieus e.d. Een erg hypocriete film. Door Amerikanen terecht genegeerd.

Er zijn helaas mensen die met een nogal bekrompen geest naar de wereld om zich heen kijken en overal racisme in denken te herkennen. Legt een bakker een bruin brood in de etalage dan doet ie dat omdat het witte brood niet in de hete zon hoeft te liggen, legt hij daarentegen een wit brood in diezelfde etalage dan worden de bruine achtergesteld.

Als een regisseur speelt met clichés, met 't verwachtingspatroon van de kijker, en een grote neger uit de banlieu in de zorg laat opdraven, waar dit in werkelijkheid een moslim was, dan is het weer niet goed.

Soms is een gevulde koek gewoon een gevulde koek, en een feest om erin te bijten.

Hulde. Je had het niet beter kunnen omschrijven .

Wauw, en nu is het ook nog eens hypocriet. Dus omdat er veel slechts voortkomt uit de banlieues, mag er volgens jou ook geen positief geluid klinken? Dat is wel een bijzonder bekrompen gedachtegang.

On: Gisteravond voor de inmiddels derde keer Intouchables bekeken. Dat zegt denk ik al heel wat.

Een perfecte combinatie van drama en komedie; feelgood met een serieuze en dramatische ondertoon. Het acteerwerk is fenomenaal, waarbij Sy natuurlijk de show steelt. Werkelijk bizar hoeveel positieve energie die gast over weet te brengen. Zoals eerder hier gezegd komt het ook allemaal bijzonder natuurlijk over, waardoor je amper het idee hebt dat er wordt geacteerd. Ik was echter met name onder de indruk van Cluzet, die bijzonder knap z'n emoties weet over te brengen. Fantastische mimiek.

Ondanks dat de film al 3 jaar in mijn top 10 staat (waar die waarschijnlijk wel een keer uit zal verdwijnen) stond die opvallend genoeg nog op een 4,0. Hoewel ik het liefst tussen een 4,0 en een 4,5 in zou zitten, vind ik een 4,0 toch echt te miniem voor deze film, dus mooi verhoogd naar een terechte 4,5*.

Wat is hier racistisch aan? Diss is zichzelf: behulpzaam, spontaan, een rokkenjager en hij zorgt voor zijn familie. Het is namelijk echt zo gebeurd (waargebeurd verhaal weet je). Het is pas racistisch als de filmmakers Diss slechter hadden getoond aan het publiek dan dat het eigenlijk was. En iedereen heeft minder goede kanten!

Schitterende film.

Echt een film die ik op dagen waar ik me slecht voel kan kijken om me weer beter te gaan voelen.

Fantastisch geacteerd en zeer geloofwaardig. Het feit dat deze film grotendeels is gebaseerd op waarheid maakt het nog mooier.

De sterke chemie tussen Omar Sy - die Franse Oscar is meer dan terecht - en Cluzet is heerlijk om naar te kijken, maar de film rolt zich op wel een heel voorspelbare wijze uit. Een gevoel van goedkoop sentiment bekroop mij dan ook meerdere malen tijdens het kijken. Alle loftrompetten die zijn afgestoken lijken mij daarom ook enigzins overdreven.

Tom-Hanks, jij citeert des1. Ik denk dat hij 'de immer goedlachse zwarte' racistisch vindt, maar misschien is het beter dat je des1 aanspreekt, dan kan hij voor zichzelf spreken.

Oh excuseer.

Waar des1 in zijn commentaar helemaal aan voorbij gaat, is dat het verhaal grotendeels geïnspireerd is door het autobiografische boek “Le Second Souffle” van de gefortuneerde industrieel Philippe Pozzo di Borgo, zij het dat de Algerijn (die hem in werkelijkheid bijstond) in de film vervangen is door een Senegalees. Dat komt omdat de beide regisseurs vanaf het begin de in Frankrijk bekende tv-persoonlijkheid Omar Sy op het oog hadden voor deze rol. Een goede gok, want vooral dankzij Sy is deze film in ieder geval qua bezoekersaantallen de meest succesvolle film uit de Franse filmgeschiedenis.

Wat mij betreft prima dat je mensen, die het wel een mooie film vonden, de les wil lezen, maar dan moet je wel het hele verhaal vertellen.

Regelmatig kunnen lachen door de verschillen tussen de karakters die François Cluzet en Omar Sy neerzetten. Beide ook sterk geacteerd trouwens. De serieuze kant komt alleen ook goed door en de soundtrack van Einaudi is sfeervol.

Meestal ben ik niet zo van de drama-films, maar soms zit er toch een tussen die ik kan waarderen. Deze is er, zeker door de luchtige aanpak, een van geworden. Een aanrader.

“Hope well and have well.”

Intouchables is een grappige en ontroerende film waar je bijna twee uur met een grote glimlach op je gezicht naar zit te kijken. Er wordt door regisseurs Nakache en Toledano duidelijk gemikt op het gevoel van de kijker met veel sentimentele en melancholische scènes die je vol in het hart raken. Maar die overduidelijk motieven worden nergens te opdringerig door de sterke regie, het aanstekelijke spel van Cluzet en Omar Sy, de muziek en fantastische scènes.

Cluzet en Sy hebben een geweldige chemie en hun samenspel zorgt ervoor dat de film geen moment verveelt. Als Sy lacht, lach jij en als Philippe en Driss samen een blowtje roken of op een nieuw avontuur gaan dan wil je het liefst erbij zijn. De botsing van werelden en karakters (Driss is een arme Somalische immigrant, Philippe is een rijke Fransman in een rolstoel) komt geweldig samen en zorgt voor veel grappige, ontroerend en herkenbare situaties. Het blowen, het paragliden, Driss die op de verjaardag van Philippe danst op de muziek van Earth, Wind & Fire, de scheerscene, de laatste ontroerende scene... Intouchables zit vol met prachtige scènes. Ook een speciale vermelding voor Audrey Fleurot (mooie dame) en Anne Le Ny die erg leuke bijrollen spelen. Armoede, invaliditeit, criminaliteit, omgaan met de dood van een naaste, de film had makkelijk een dramatische weg kunnen inslaan maar het blijft bijna de gehele film luchtig en vrolijk. En als alles zo goed samenkomt heb je een parel van een film.

Een echte 'feel good-film' waarbij ook nog eens goed wordt geacteerd en de humor heel aanstekelijk werkt. Zeker aan te raden, ook als je niet onmiddellijk fan bent van het genre

Het is Frans.

et alors?

Je ontkwam er haast niet aan; Intouchables. Wat een buzz heeft deze film weten te veroorzaken. Zet een gevoelig onderwerp neer met een gekleurde cast en het lijkt een succesformule te zijn. Zo nuchter ging ik deze, onontkoombare, film kijken.

Had ik het even mis. Ja, tot op zekere hoogte klopt de regel, maar er word hier echt vele malen meer gedaan dan een simpel trucje. Dit is drama van de bovenste richel, de geruchten zijn waar!

Na een lange tijd doe ik nu een poging om een redelijke review te plaatsen. En wat blijkt; ik weet zo gauw niet wat ik moet typen. Dit gebeurt mij zelden tot nooit en dan vaak alleen als het echt op en top film op niveau is. En dat is deze dus blijkbaar zeker, woorden schieten mij weer te kort.

De (toen nog) onbekende Omar Sy weet hier, mede door de kracht als underdog, magie te creeren met zijn tegenspeler Francois Cluzet. Het Franse taaltje doet mij ook veel goed. Alles klopt en de emotie is compleet. Een film die een flink aantal maatschappelijke onderwerpen aandoet en er behendig mee op de kijkers weet in te spelen. Je ontwikkeld tijdens het kijken en ware band met de mannen en de humor is oprecht grappig en brengt veel kleur in de film. Deze moet je wel gezien hebben en staat voor mij zo naast een Shawshank Redemption...

Krijgt een Amerikaanse remake met Kevin Hart en Bryan Cranston...

Is dat de grondslag voor je cijfer, Rickazio? Dan is dat voor mij echt het bericht van de maand.

Kijk eens? De hele toplijst met Franse films. Kun je allemaal een 0,5 geven. Stomme taal. Slechte films.

Die remake verbaast me niets eerlijk gezegd j0enne. Ik zal hem eens kijken, maar ik denk dat het moeilijk is voor wie het origineel gezien heeft daar nóg een keer in gelijke mate van gecharmeerd en/of ontroerd te raken.

Kevin Hart... nu al koppijn.

Het lijkt erop dat ze op zoek zijn geweest naar een look-a-like van Sy,

Maar een remake van Intouchables? Brrrr...

Ik ken hem, helaas, vooral van dingen buiten films, zoals Facebook en Instagram. Irritant mannetje is het.

[quote]John Milton schreef:

[quote]BBarbie schreef:

Nee maar meer woorden wilde ik er niet aan vuil maken. Het is gewoon een slechte film.

Ik snap niet dat er hier gezeurd wordt over clichés en racisme. Voor de mensen die het nog niet weten: dit is een verfilming van een waargebeurd verhaal. Hier en daar wat aangepast, maar in grote en kleine lijnen: waargebeurd.

Het gebeurd trouwens niet vaak dat ik een film mooier vind dan het boek, maar in dit geval wel. Het boek kon mij, ondanks het mooie verhaal dat er achter zit, door de schrijfstijl nergens raken. De film daarentegen wel.

Geweldig geacteerd, mooie beelden en fantastische scènes.