Intouchables (2011)

Schitterende film.

Echt een film die ik op dagen waar ik me slecht voel kan kijken om me weer beter te gaan voelen.

Fantastisch geacteerd en zeer geloofwaardig. Het feit dat deze film grotendeels is gebaseerd op waarheid maakt het nog mooier.

Regelmatig kunnen lachen door de verschillen tussen de karakters die François Cluzet en Omar Sy neerzetten. Beide ook sterk geacteerd trouwens. De serieuze kant komt alleen ook goed door en de soundtrack van Einaudi is sfeervol.

Meestal ben ik niet zo van de drama-films, maar soms zit er toch een tussen die ik kan waarderen. Deze is er, zeker door de luchtige aanpak, een van geworden. Een aanrader.

“Hope well and have well.”

Intouchables is een grappige en ontroerende film waar je bijna twee uur met een grote glimlach op je gezicht naar zit te kijken. Er wordt door regisseurs Nakache en Toledano duidelijk gemikt op het gevoel van de kijker met veel sentimentele en melancholische scènes die je vol in het hart raken. Maar die overduidelijk motieven worden nergens te opdringerig door de sterke regie, het aanstekelijke spel van Cluzet en Omar Sy, de muziek en fantastische scènes.

Cluzet en Sy hebben een geweldige chemie en hun samenspel zorgt ervoor dat de film geen moment verveelt. Als Sy lacht, lach jij en als Philippe en Driss samen een blowtje roken of op een nieuw avontuur gaan dan wil je het liefst erbij zijn. De botsing van werelden en karakters (Driss is een arme Somalische immigrant, Philippe is een rijke Fransman in een rolstoel) komt geweldig samen en zorgt voor veel grappige, ontroerend en herkenbare situaties. Het blowen, het paragliden, Driss die op de verjaardag van Philippe danst op de muziek van Earth, Wind & Fire, de scheerscene, de laatste ontroerende scene... Intouchables zit vol met prachtige scènes. Ook een speciale vermelding voor Audrey Fleurot (mooie dame) en Anne Le Ny die erg leuke bijrollen spelen. Armoede, invaliditeit, criminaliteit, omgaan met de dood van een naaste, de film had makkelijk een dramatische weg kunnen inslaan maar het blijft bijna de gehele film luchtig en vrolijk. En als alles zo goed samenkomt heb je een parel van een film.

Je ontkwam er haast niet aan; Intouchables. Wat een buzz heeft deze film weten te veroorzaken. Zet een gevoelig onderwerp neer met een gekleurde cast en het lijkt een succesformule te zijn. Zo nuchter ging ik deze, onontkoombare, film kijken.

Had ik het even mis. Ja, tot op zekere hoogte klopt de regel, maar er word hier echt vele malen meer gedaan dan een simpel trucje. Dit is drama van de bovenste richel, de geruchten zijn waar!

Na een lange tijd doe ik nu een poging om een redelijke review te plaatsen. En wat blijkt; ik weet zo gauw niet wat ik moet typen. Dit gebeurt mij zelden tot nooit en dan vaak alleen als het echt op en top film op niveau is. En dat is deze dus blijkbaar zeker, woorden schieten mij weer te kort.

De (toen nog) onbekende Omar Sy weet hier, mede door de kracht als underdog, magie te creeren met zijn tegenspeler Francois Cluzet. Het Franse taaltje doet mij ook veel goed. Alles klopt en de emotie is compleet. Een film die een flink aantal maatschappelijke onderwerpen aandoet en er behendig mee op de kijkers weet in te spelen. Je ontwikkeld tijdens het kijken en ware band met de mannen en de humor is oprecht grappig en brengt veel kleur in de film. Deze moet je wel gezien hebben en staat voor mij zo naast een Shawshank Redemption...

Ik snap niet dat er hier gezeurd wordt over clichés en racisme. Voor de mensen die het nog niet weten: dit is een verfilming van een waargebeurd verhaal. Hier en daar wat aangepast, maar in grote en kleine lijnen: waargebeurd.

Het gebeurd trouwens niet vaak dat ik een film mooier vind dan het boek, maar in dit geval wel. Het boek kon mij, ondanks het mooie verhaal dat er achter zit, door de schrijfstijl nergens raken. De film daarentegen wel.

Geweldig geacteerd, mooie beelden en fantastische scènes.

Intouchables

Ik zag deze als nr.1 in de komedietoplijst staan, en deze film heeft het niet gestolen!

Geweldige humor, ik heb tijdens deze film minutenlang gelachen. De band tussen de 2 maakt het echt af.

Deze Franse film is echt een must see voor elke komedieliefhebber!

Dit is werkelijk een prachtige film. Eigenlijk verdient dit gewoonweg een 5,0*! Zeer ontroerende en tegelijk grappige film. Geen seconde heb ik me verveeld en ondanks het beladen onderwerp zeer grappig. De chemie tussen Sy en Cluzet is haast ongeëvenaard. De film bevat tal van onvergetelijke scènes. Hoe schijnbaar twee totaal verschillende werelden samen kunnen komen...

Alles klopt in deze film: verhaal, dialogen, drama, humor, einde, muziek, acteren ... ook fijn om met een flash back te werken na de openingsscene. Superfilm tout court, einig woorden voor. Zien die handel!

Herkende de Einaudi "Fly" tune zaterdagavond toen ik in de keuken stond en ging kijken en ik wist bijna zeker dat het de beginscène was van intouchables. Zeer catchy en voor mij onvergetelijk herkenbare piano-tune aangezien ik buiten film/muziek ook een NBA-junkie ben en dit gebruikt werd voor Where Amazing Happens-spots voor oa 2007-2008 seizoenen.

Ik wist wel niet dat er een boek van bestond en was vergeten dat het waargebeurd was.

Gewoon een absolute aanrader. Cluzet en Sy maken met hun chemie gewoon deze film.

Heb wel een aantal Fr-talige films gezien zoals de Taxi-films, Banlieue 13, La Haine, Asterix, Poelvoorde films, enkele de Funès, zelf Irréversible (1 keer was genoeg uiteraard).

Dit is zonder twijfel de beste Fr-talige film die ik heb gezien. Goeie mix humor, drama, romantiek, muziek score.

Het feit dat er een remake van komt verbaasd me totaal niet. 5 sterren voor mij!

Ook was ik totaal vergeten dat Sy de rol van Barry speelt in Jurassic World.

Iets heeft me altijd weerhouden om Intouchables te kijken, en was ik nu maar naar mijn intuïtie blijven luisteren, dat had me twee uur pure ergernis gescheeld.

Want wat een ongelooflijke bocht is dit. Dat zit hem met name in het hemeltergend irritante personage van 'Driss', een luidruchtige, criminele lowlife uit de banlieus die als een soort noble sauvage wordt opgevoerd. Maar zijn vervelende en asociale gedrag, waar de nietsvermoedende kijker schijnbaar minzaam om hoort te glimlachen, is zo pertinent onsympathiek dat je slechts wenst dat Phillipe een levenslange act opvoert en in de derde akte uit zijn rolstoel opstaat om de steeldief van zijn kostbare ei op gruwelijke wijze een bloederige les te leren.

Zover komt het helaas niet.

Prima acteerprestaties en sfeer - ook door de mooie soundtrack - weet de film neer te zetten. Maar wat een gedrocht van een script. Moralistisch is de logica echt ver te zoeken. Het lijkt te willen gaan over hoe verschillende culturen naar elkaar toegroeien door het ontstaan van een nieuwe bijzondere vriendschap tussen de twee hoofdpersonages. Maar in werkelijkheid schuift Philippe alleen maar steeds meer richting Driss op door zijn (bijna louter criminele) gedrag goed te keuren en zelfs over te nemen.

Maar voor mij kunnen deze zaken het erbarmelijke script niet maskeren.

Al meerdere malen gekeken, Ge-wel-di-ge film, Een sterk staal(tje) humor, goede acteurs, en een geweldig emotioneel verhaa;, en ook nog eens waargebeurd.

Driss is een brutale, eigenlijk asociale jongen die 'een baan zoekt', waar hij wordt afgewezen en een uitkering wil ontvangen.

Maar als hij langs de behinderde Phillipe komt, die hem plotseling aanneemt omdat Driss' pragmatische karakter hem wel aanspreekt, begint hij aan een geweldig avontuur.

En ook nog een geweldige soundtrack.

10/10!

Wat een mooie film. De muziek, het verhaal en de personages vormen wat mij betreft een ontroerend en meeslepend geheel. Om de grappen heb ik echt kunnen lachen en ik vind het acteerwerk en de uitwerking erg sterk. 4,5*

Wat zo fijn is aan Intouchables is dat de film voorbij vliegt. Het is een lekker vlot verhaaltje, hier en daar grappig en een fijne soundtrack. Waar ik me in de tijd meer aan ben begon te ergeren is dat het er zo op wordt gelegd dat het waargebeurd is. En als er iets echt is aan de film, is dat het meeste dat je ziet niet waargebeurd is. Dat Philippe een brave miljonair is die van het leven leert te genieten door Driss is onzin. Daar had hij Driss helemaal niet voor nodig. Dat deed hij al. Misschien wel dankzij zijn geld maakt Philippe er altijd al een feestje van.

Dat romantische lijntje in de film is ook weer fijn voor het feel-good gehalte van de film, maar onzin. Aan hoe het zogenaamd echt is gebeurd wordt in de film voor het effect steeds een andere draai gegeven. Het is een modern sprookje over tegenovergestelde karakters die het beste uit het leven proberen te halen. En met dat etiket is de film nog steeds leuk om te zien.

Blijft schitterend.

Een van mijn all time favorieten, deze film blijft gewoon die glans hebben waar ik zo dol op ben. Misschien wel wat te zoet op sommige momenten, maar dat vind ik alleen maar meer bij deze film horen. Zo puur als hier in geacteerd wordt, zo zie ik ze zelden.

Omar Sy in de rol van zijn leven, speelt ook foutloos. Ik kon me volledig in zijn karakter plaatsen, ook Cluzet is zeker niet slecht als de in de rolstoel gekleefde Philippe. De film is lief, menselijk en nergens te overdreven. Precies zoals het hoort.

Keurige Franse film. Het land dat naar mijn mening de beste films aflevert. Uiterst interessant verhaal, uiterst boeiende karakters en verrassend ontroerende momenten. Toen ik dit zag was het ook weer een tijdje geleden dat een film me kon raken.

Na de herziening van vanavond besloten deze film een opslag van 1,5 ster te geven.

Een film is naar mijn mening pas écht goed als hij na de zoveelste kijkbeurt toch nog weet te boeien en diep te ontroeren. Daarnaast staan de mooie shots en acteerprestaties als een paal boven water, en dan hebben we het nog niet eens over de muziek gehad.

Rode draad door de film heen zijn de ontroerende momenten, welke worden opgevolgd door luchterige scenes. Is een persoonlijk iets, werkt fijn.

Daarnaast vervalt de film totaal niet in clichés, wat ook een fijne zaak is.

Wat een plaatje, genieten. Ik ga een plekje in m’n top 10 inruimen!

Rauw, eerlijk, dramatisch en bij momenten echt komisch. Vind deze film geslaagd omwille van zijn “levensechtheid”. Ondanks de dramatische insteek heb ik veel moeten lachen om de ware humor. Niet de humor die je ziet in echt komische films, maar de ware oprechte humor die een mens maakt uit de miserie die hij ondervindt uit zijn leven. Vb. hierin is de scène waarin de uitleg wordt gegeven over spankousen (stimulatie bloedsomloop) en de vraag waar de handschoenen dan voor dienen (film geeft antwoord, dus zal ik het hier niet meegeven),

Wil enkel meegeven dat het een dramatisch verhaal is, maar voldoende humor bevat om deze luchtig genoeg te houden.

Persoonlijk begin ik de Franse film wel te respecteren. Franse humor is echt wel ok en de sfeer die een Europese film brengt is ook iets wat ik meer en meer begin te respecteren boven het typische Amerikaanse Hollywood genre. Maar dit wil niet zeggen dat ik het Hollyoodgenre afbreek. Ik heb alleen meer en meer respect voor de Europese content, dat meestal moet onderdoen op wereldniveau om bekendheid en respect te krijgen....

Deze film behoort bij mijn persoonlijke top. Waarom 4,5 en geen 5? Mis nog net een emotionele insteek waar ik een “superwaauwgevoel” bij krijg. 5 is voor mij een echt uitzonderlijke film en dat zijn er niet veel. Ga dus voor mezelf zeer zuinig om met de perfecte score. Maar 4,5 is dus echt wel top. Deze score geef ik dus echt niet veel...

Nee.

Ben bang dat dit gewoon niet mijn type film is; te zoetsappig.

Acteerprestaties kan ik nog een heel klein beetje waarderen, maar die trekken het totaalplaatje helaas niet naar een hogere waardering.

Over smaak valt niet te twisten, I guess?

Het is allemaal al 100 keer gedaan natuurlijk, vriendschapfilms tussen 2 mensen die niet bij elkaar passen. Toch heeft het altijd wel wat, en zeker in deze film, de vriendschap tussen de gehandicapte rijke man en zijn arme, criminele (is een aanname, aangezien Driss een hoop wapens in zijn tas heeft) verzorger spant dan wel de kroon. De film wisselt mooi af met humor en drama, karakters worden ook goed gespeeld door Sy en Cluzet. De humor voelt vooral ook luchtig aan, en ik heb ook wel een paar keer moeten lachen. Daarnaast zitten er een paar leuke classic nummers in, en is het mooi gefilmd. Ik kan er weinig slechts over kwijt.

Een leuke feelgood-film met mooi acteerwerk, 4,0!

Feel good van de bovenste plank, met een maar al te echte achtergrond, en veel kostelijk humor.

Een interessante beginsituatie wordt gecreëerd met de aan rolstoel gekluisterd Philippe die na een weinig boeiend 'verplicht' sollicitatie gesprek liever de eerlijk en oprechte houding van iemand uit een achterbuurt prefereert, dan een zoveelste goed opgeleide hielenlikker die toch alleen maar zegt wat de cliënt wil horen. Die vent ook, die volschiet als hij vertelt dat zijn motivatie 'de mens' is. Zo nep, zo ingestuurd. Dat Driss a passant wat leven in de brouwerij brengt en zowaar een nieuwe kwaliteit van leven brengt voor Philippe, gevangen in zijn eigen veiligheid en onvermijdelijkheid van het einde, is nog veel belangrijker. Subtiel gebracht contrast van iemand die juist wil leven dan letargies wacht op het einde

Kostelijk is de wisselwerking tussen de twee, iets waar ik verschillende malen van in een deuk lig. Beide stuwen elkaar tot grote hoogten, zowel letterlijk als figuurlijk. En uiteindelijk leert Driss iets rustiger in het leven te staan, en leert Philippe iets over zelfacceptatie en verder gaan in het leven. Ontroerend is toch ook de prikkel de ze elkaar regelmatig geven, een nieuwe impuls, iets nieuws aan jezelf ontdekken en vooral dat je, achterbuurt of niet, rolstoel gekluisterd of niet, zo nu en dan uit je comfort zone moet komen. Een prikkel van iets nieuws, de prikkel van het leven.

Intouchables gaat wat mij betreft over verbroedering, wellicht tussen de meest verschillende personen die je kan bedenken, en niet alleen af te gaan op vooroordelen. Maar ook over dromen, niet stil te staan in het leven, verder te gaan en vooral te groeien. Intouchables is behalve een geweldige film wat dat betreft een beetje ondergewaardeerd met de term 'feel good'. Want de boodschap gaat wat dat betreft nog veel dieper. Uiteraard met geweldige rollen van Cluzet, en de ronduit geweldige Sy. Met een al even mooie soundtrack van Ludovic Einaudi. Kostelijk film, fijne film!

Heerlijke Franse feelgood film, ou... excuse: comedy hilaritante. Ik snap wel dat sommige kijkers het allemaal iets te klef vinden, maar bij mij raakt de film een snaar. En het is de muziek van Enaudi die deze snaar heerlijk doet resoneren.

Wat een geweldige feel good movie. Ik wordt hier zo blij van. Op sommige momenten zelfs ontroerend. Voor mij zeker 5,5 sterren.

Vreselijke film die voor mij eens te meer bewijst dat je ten allen tijde je eigen smaak moet volgen, en niet die van de meute zotten die dit prul de hemel in prijzen. Klinkt misschien snobistisch, maar ik maak geen verontschuldigingen voor het feit dat ik mijn smaak ontwikkeld heb om meer te verlangen dan dit knakenniveau te bieden heeft. En de onverbloemde vijandigheid van de film tegenover alles wat maar enigszins naar intellectualisme zweemt is ronduit misselijkmakend.

Natuurlijk, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan maar Jezus, moet de pees zó slap?

Driss [Omar Sy] is een stuurloze, werkloze man die zijn uitkering alleen kan behouden als hij voldoet aan een sollicitatieplicht. Daarom heeft hij een sollicitatiegesprek bij Philippe [François Cluzet], een welgestelde man die verlamd is vanaf zijn nek en intensieve zorg nodig heeft. Driss toont geen enkele sympathie voor Philippe, maar die is juist op zoek naar iemand die hem niet ziet en behandelt als een zieke. En dus besluit hij Driss in te huren, tegen het advies van zijn huidige assistent Magalie [Audrey Fleurot] in. Philippe laat Driss kennis maken met Chopin, Schubert en Berlioz, Driss introduceert Philippe aan Kool & The Gang en Earth, Wind & Fire. De rest laat zich gemakkelijk raden in deze feelgoodfilm die zo gemakkelijk had kunnen ontaarden in suikerzoet sentiment. Maar het innemende spel van Sy en het voorbeeldige samenspel met Cluzet bezorgen je gegarandeerd een flinke glimlach op het gezicht. De echte Philippe en Driss uit dit Capra-esque verhaal zijn kort te zien in de epiloog van deze wereldwijd succesvolle publiekslieveling.

Super goede film!

Misschien beetje laat maar nooit de gelegenheid gehad om de film te bekijken. Acteerwerk en verhaallijn zijn van een buitengewoon niveau !

Terecht op nr. 18 in de top 250 best films. Voor een 2e keer bekeken en was nog leuker dan ik in gedachte had. Het wordt extra krachtig als je bedenkt dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

De film is waanzinnig goed gefilmd, de soundtrack (van Einaudi) is briljant, het script zit goed in elkaar en natuurlijk het meesterlijke acteerwerk. Beide hoofdrolspelers spelen ontzettend overtuigend, maar de film wordt toch wel gedragen door Omar Sy. Wat een rol zet deze man neer! Maar eerlijk is eerlijk, ook Cluzet doet het erg goed: hij heeft immers alleen zijn stem en hoofd om zijn rol neer te zetten. Knap gedaan! Er is ook een sterke chemie tussen de hele cast (niet alleen tussen de hoofdrolspelers). Je kunt je er een voorstelling van maken hoe veel lol ze met elkaar hebben gehad om deze film te maken.

Wat me verder erg aanspreekt is de manier waarop humor in het geheel is verweven. Nee, het is zeker geen onderbroeken-lol-film, maar de manier waarop de relatie tussen Driss en Philippe zich ontwikkeld gaat gepaard met veel humoristische scenes waar ik echt om moest lachen. Mooi daarbij is dat de film op die manier goed in beeld brengt waarom Philippe de ongewone keuze heeft gemaakt om Driss te selecteren voor zijn verzorger: Driss behandelt Philippe niet als gehandicapte, zielige man, maar als een gelijke waarmee je kunt lachen en waarin ruimte is voor (zelf)spot. Ik vind de film zeker niet mierzoet, maar de film ontroert wel. De onverwachte vriendschap die ontstaat tussen Driss en Philippe is mooi om te zien en dat is vakkundig, vloeiend in beeld gebracht.

Prachtige film! Zit in mijn top 10 beste films. 5 sterren.