Intouchables (2011)

Sympathiek filmpje. Vooral positief dat het niet te nadrukkelijk op zoek gaat naar beroering via allerlei gekunstelde geplot, maar leunt op z'n twee hoofdrollen. De ene een warme man die geen medelijden wenst, de andere een goedlachse kerel die geen medelijden toont. Ontwapenend is dan een term die al snel te binnen schiet, helemaal met de aanwezige chemie en komische momentjes. Het wordt alleen na verloop van tijd wat meer van hetzelfde en is het wachten op een draai. Er moet immers nog een baard op. Dat doet me dan allemaal niet zoveel meer.

Erg goede film waar ik me kostelijk bij vermaakt heb.Cluzet is altijd goed en ook Sy maakt indruk.Ben wel benieuwd of ik dat over een tijdje ook nog vind.

Deze film in één woord? Formidable!

Les Intouchables heeft mij ontzettend weten te pakken, ondanks dat ik op zijn zachtst gezegd niet bepaald een fan van Franstalige dramafilms ben. Een mooi, ontroerend en vooral ook grappig waargebeurd verhaal over een op het eerste oog onmogelijke vriendschap tussen twee tegenpolen.

4 *

Gisteravond met 4 vrienden naar The Intouchables gekeken. Ik had er zeer hoge verwachtingen van (4.25 op Moviemeter) en die zijn zeker uitgekomen. De film pakt je echt en ik, en de rest volgens mij ook wel gezien de stiltes af en toe (en dat is bij ons heel wat als we film kijken) werd echt in het verhaal meegenomen. Het verhaal is zeer sterk, de acteurs ook, maar vooral de chemie tussen Cluzet en Sy is formidabel. Mede daardoor zitten er zoveel komische momenten in, waardoor het verhaal niet te zwaar wordt. Ondanks dat het een Franse film was, geef ik 4.5*. Een absolute aanrader voor wie hem nog niet heeft gezien.

Vermakelijk, maar meer ook niet.

Het verhaal kabbelt vrolijk voort. Ergens is dat direct de sterke kracht, of eigenlijk maakt dat er geen flauwe en lauwe soap van. Dit zijn geen twee tegenpolen die naar elkaar toegroeien langzaam. Nee, dit zijn twee tegenpolen die elkaar direct vinden en langzaamaan een band krijgen. Hiermee is deze film wel snel beter dan 95% van al dit soort andere films. Daar helpt het spel wel bij. Omar Sy is nog zozo als vriendelijke grote neger, maar vooral de chemie en de uitstekende acteerprestatie van François Cluzet helpen deze film. Daarnaast af en toe mooi muziek, best sfeervolle fotografie, maar net als de plot heb ik het idee dit vaker te hebben gezien. Het kwam allemaal zo gewoontjes, zo we-moeten-weer-een-arthousefilm-maken-achtig over. En dat is jammer. Nergens ook is er een conflict, een echte ruzie, echte spanning hoe het zal eindigen. Twee mannen die niets hebben te verliezen behalve wellicht elkaar. Maar ook dat levert niets op aangezien je de beginscène al hebt gehad; die zegt genoeg. Ook de achtergrond van Driss wordt maar matig uitgewerkt. Die hele familie had ook simpelweg geschrapt kunnen worden.

Soms was de film tegen het racistische aan vond ik, de manier hoe Driss wordt neergezet als groot kind, de casting van een grote zwarte meneer, de gang naar het blank-zijn (opera, netjes iemand vragen zijn auto weg te zetten). Het zal vast niet bedoeld zijn, maar die ondertoon voelde ik wel degelijk. Vreemd eigenlijk. Men kiest wel degelijk voor een zwarte, een Senegalees, terwijl (ook gezien de beelden aan het eind) de echte Driss een Algerijn was, en zeker niet zo donker. Misschien zie ik spoken, maar toch.

Uiteindelijk wel vermaakt en nooit wordt het saai, maar het had wat spannender mogen zijn. 3*.

Hier was ik dus ook erg benieuwd naar omdat deze overspoeld werd met positieve reacties. Afgelopen week gezien in Lantaarn/Venster en inderdaad. Wat een schitterende, hartverwarmende en ontroerende film was dit. De regisseur heeft deze ongetwijfeld met gevoel gemaakt. Het verhaal is mooi geschreven en de 2 hoofdrolspelers? Die passen in het begin totaal niet bij mekaar wat achtergrond betreft.... Denk je.

Welke personen: We maken eerst kennis met de Senegaleze Driss, waarvan ik moet zeggen dat dit toch wel een van de mooiste rollen is die ik heb gezien, Omar Sy ga ik zeker onthouden. Driss blijf je in eerste instantie maar zien als een erg sympathieke jongen, terwijl het eigenlijk een kleine crimineel is. Hij leeft in de achterbuurten van Parijs en komt net uit de gevangenis en in het grote gezin waar hij voormalig leeft zien ze hem liever gaan dan komen. Uiteindelijk beland hij weer op straat met zijn vrienden, maar van de straat kan je niet eten en moet gewoon werk zoeken. Zo komt hij uiteindelijk in contact met de steenrijke maar de verlamde Phillipe (ook een schitterende rol van Cluzet) die hem vraagt voor assistentie en om hem te verzorgen en helpen het huishouden te doen in zijn villa. De eerste paar dagen loopt dat niet helemaal op zijn rolletjes. Driss blijft maar arrogant toen tegen de gezusters en de inwoners van de villa en ook omgekeerd hebben ze maar de handen vol van Driss. Dit verloopt ook met een paar hillarische momenten waarbij Driss fouten maakt tijdens het verzorging en dat de twee alleen maar mekaar op de lip zitten. Maar dat veranderd heel gouw wanneer ze aanmekaar gewend raken en dat bloeit uit tussen een hele mooie vriendschap tussen die twee.

En vanaf dat moment blijft de film je maar gewoon een warm gevoel geven en weet de film het ook zo volwassen en realistisch mogelijk te houden zonder dat het glazuur je van je tanden springt. Het mooiste vind ik gewoon dat de film ook steeds switcht van serieuze drama tot een droge komedie en het begon als een soort van typische Franse auto achtervolgingsthriller (wat eigenlijk het middenstuk was) . De 2 beleven ook zo erg mooie momenten, de ene keer zijn ze iewat baldadig (samen een joint roken in het restaurant of theater), dan de andere keer zijn het mekaars zieleknijpers (met het pijnlijke liefdesverleden van Phillipe) en ondertussen zijn ze bijde van een hele verschillende komaf. Maar met de film door word de band alleen maar sterker. Tussendoor krijgt Driss nog wel eens de donkere wolken op zijn pad met zijn gezinssituatie die hem op zijn tijd nog bezighoud.

Ook de afsluiting is oh zo schitterend en maakt de film helemaal compleet. Vooral met die tekst dat Phillipe levenslang gelukkig is met zijn nieuwe vrouw die Driss voor hem geregeld heeft.

En inderdaad, dit is een van de beste films voor mij in jaren. Alles klopt er gewoon aan en zit fenomenaal goed in mekaar. De sfeer is fantastisch en meeslepend, het Parijze urbansfeer gemixed met een sprookjesachtige sfeer werkte ook erg goed. Ik zou in iedergeval zeggen, gewoon kijken. Doet je helemaal goed.

5 welverdiende sterren

Nou, ik heb hem ook gezien, goeie film.

BIj tijd en wijle ontroerend maar vooral heel erg grappig. In sommige scènes klapt het personage Driss er in korte tijd heel veel oneliners uit, dat je niet te hard moete lachen, anders mis je een paar.

De film volgt niet echt een standaard stramien van "rise, fall, rise". Oftewel: dingen ontwikkelen zich positief, tot halverwege de film de stront tegen de ventilator vliegt, om daarna weer positief te eindigen. Het niet (heel erg) volgen van dit standaard stramien vind ik leuk. Er zit wel wat "fall" in maar niet veel en het duurt niet lang. Er zit zoveel feelgood in, dat de kijker met een fijn gevoel achterblijft (daarom is het cijfer ook zo hoog).

4,5 sterren waarvan een halve ster sowieso voor de Maserati.

Redelijk.

Inderdaad een film die erg z'n best doet om zo breed mogelijk te gaan. Scherpe kantjes worden gemeden (al wordt er af en toe naar gehint met zijverhaaltjes, die dan even snel weer achtegelaten worden), filmisch wordt er net iets meer moeite gedaan en klassiek en pop worden goed gemengd (wél kunst en klassieke muziek prediken, maar dan toch de populaire stukken eruitpikken).

Voor mij een film die gered wordt door Sy. Hij speelt geweldig, zorgt ervoor dat de soms wat eenvoudige grapjes toch grappig worden en brengt wat leven in de brouwerij. De film houdt doorgaans goed de balans tussen sociaal drama en comedy, al slagen de regisseurs er dan nooit in Sy's personge echt levend te maken. Hij past zich iets te snel aan, is iets te overtuigend en z'n omgeving accepteert hem iets te snel. Eén keer gaat de film ook écht uit de bocht, wanneer EW&F opzet wordt en plots iedereen lekker begint mee te dansen. Dat soort klefheid hoort hier niet thuis.

Hoge score is serieus overdreven maar uiteraard wel verklaarbaar. Makkelijk te behappen filmpje dat over het geheel wel overtuigt en zich wat beter weet voor te doen dan het eigenlijk is. Wel eentje die snel vergeten zal zijn, al overheerst uiteindelijk toch een aangenaam gevoel.

3.0*

Alweer een mooie en goede film uit Frankrijk.

Het idee was dan wel niets nieuws: een verhaal van 2 uitersten over hun vriendschap, emoties en belevenissen. Deed me denken aan films als Le 8eme jour en Rainman.

Het spontane en de humor van Driss zorgt de hele tijd voor leuke situaties en deed de film nooit vervelen.

Beide acteurs die een totaal verschillende rol speelden, deden het erg goed. Ik was aangenaam verrast. Mooi verhaal, leuke humor, goed gespeeld en knappe locaties zoals tijdens het paragliden.

4 sterren

Mooie film, waarvan ik de hype wel begrijp. Intouchables behandelt geen nieuw thema (de welbekende cultuurclash tussen klassen), maar de vlotte en gemakkelijke aanpak zorgt er voor dat de film erg aangenaam is om te zien. Neem daarbij ook nog een hoop leuke humor en tada, het resultaat is echt een leuke en goede film! Heb me prima vermaakt hiermee.

Mooie film met twee prachtige mannelijke hoofdrolspelers die elkaar respecteren, uitdagen en verrassen. De kracht van het verhaal is dat het nergens sentimenteel wordt, het gaat uit van de kracht van een mens en deze mannen brengen het beste in elkaar naar boven. Wow.

De meest geschikte persoon voor de job! Erg mooie film naar een waar verhaal. Uitvergroten chlicévolle tegenstellingen? Nee, deze film laat zien dat kleur, warmte en uiteindelijk de juiste zorg in je leven je niet gebracht wordt door kleurloze normerende grijze muizen, wanneer je dat zelf niet bent, maar wel in een afhankelijke situatie verkeerd. Durf te leven i.p.v je te laten leven. 4*

Ik heb deze een paar maanden terug gekocht en toen 4 keer in een week bekeken. Een prachtige drama film waarin de vriendschap tussen twee zeer verschillende personen centraal staat. Francois en Omar acteren beiden fantastisch. Alles lijkt zo oprecht en gemeend. Briljante scenes zoals bij de opera, het opvoeren van Phillipe's rolstoel en het uitproberen van de Maserati. Eigenlijk is de film een aaneenschakeling van geweldige momenten, afgewisseld met ontroerende scenes vanwege verlies, geluk en natuurlijk de handicap van Phillipe. Het mooiste vind ik nog om te zien hoe Phillipe telkens zijn lach probeert in te houden vanwege Driss. Tijdens die momenten kun je goed zien dat ze de perfecte acteurs hebben gecast. Verder heb je nog de prachtige muziek van Einaudi die perfect past bij de film. Je ziet beelden van Parijs tijdens de winter, om 4 uur s' nachts en sfeervolle, warme cafe's en restaurants waardoor je gaat wensen dat je er zelf zou wonen. Het is echt een moraal film met standaard cliches maar het is ontzettend makkelijk om je daar over heen te zetten en om gewoon te genieten.

Beste film van 2012 Ja... dat denk ik toch wel.

Prachtige film waarin een rijke, aan een rolstoel gekluisterde, man een minder fortuinlijke Senegalees inhuurt als zijn verzorger. De bijzondere vriendschap tussen twee totaal verschillende mannen wordt hier geloofwaardig en vooral oprecht neergezet. Bij vlagen zeer grappig, en niet zozeer ontroerend maar wel hartverwarmend. Innemende personages ingevuld door een innemende cast.

Leuk feel-good gebeuren. Niet allemaal even origineel maar zal wel wat Oscars in de wacht slepen. Goede soundtrack. 4*tje

Niks bijzonders, wel mooi

Intouchables begint een beetje raadselachtig: een bebaarde man (Philippe) zit in een Maserati Quattroporte terwijl hij door een enorme zwarte man (Driss) op hoge snelheid door nachtelijk Parijs gereden wordt. Al snel hebben ze de politie op de hielen. Door te doen alsof Philippe een beroerte heeft komen ze ermee weg, breed naar elkaar lachend.

Dan begint de flashback die deze absurde situatie zal verklaren: knuffelallochtoon Driss, afkomstig uit een achterstandswijk, solliciteert als verzorger bij de verlamde en stinkend rijke Philippe om zo zijn uitkering te kunnen ontvangen. Moe van alle medelijden neemt Philippe de hondsbrutale kerel tot diens verbazing in dienst. Twee absolute tegenpolen die met elkaar opgescheept zitten: een overbekende formule om grap op grap te kunnen opdienen. En inderdaad ontstaat de één na de andere humorvolle situatie als Driss blootgesteld wordt aan klassieke muziek, opera, schilderkunst en de ontlasting van Philippe.

Voor we het weten is de ongeschoolde Senegalees een vriendelijke, welgemanierde jongeman, maar wel één die zijn kenmerkende levenslust behouden heeft. En dat vormt de voorspelbare kern van de film: de rijke, maar versufte Philippe blijkt ook flink wat te kunnen leren van zijn hulpje. Een ontroerende vriendschap is geboren.

Het is zonde dat de film in medias res opent. Meteen laten zien hoe goed Driss en Philippe het uiteindelijk met elkaar zullen gaan vinden voegt niet alleen geen mallemoer toe, maar het lijkt nu bovendien alsof regisseurs Nakache en Toledano zich hierdoor gelegitimeerd voelen de opbouw van hun relatie snel door te spoelen: dat ze lachend naast elkaar terecht zullen komen is nu toch al verklapt. En zo voelt het ook een beetje, ook al is de uitkomst zo voorspelbaar. De ontwikkeling van Driss’ en Philippe’s vriendschap blijft in de eerste helft enorm aan de oppervlakte steken; de laatste begint op een gegeven moment alleen wat meer om de eerste te lachen.

Het gebrek aan een solide basis blijkt daarentegen geen rem te vormen en grollen en emoties blijven elkaar het uur erna in rap tempo afwisselen. Af en toe zien we hoe Driss zijn verstoorde thuissituatie langzaam weer op de rails krijgt, maar dit sociaal-realisme lijkt slechts bijzaak te zijn en dient meer om het contrast tussen de twee hoofdpersonages duidelijker te maken.

Dat de film in al zijn conventionele eenvoud toch weet te overtuigen is dan weer te danken aan het spel van de twee hoofdrolspelers: François Cluzet’s ogen alleen al weten te ontroeren en de lach van Omar Sy is zó aanstekelijk dat Intouchables je zonder twijfel met een brede glimlach achter laat.

Deze afgelopen weekend zitten kijken, nadat ik er veel over had gehoord.

Ik vond het best een aardig goede film, maar niet het meesterwerk of knaller, waar velen zo lyrisch over zijn.

Vermakelijk dat wel, maar ook opvallend oppervlakkig.

Zo heb ik begrepen dat in werkelijkheid die Driss maar liefst vier jaar voor de man heeft gezorgd, maar in de film leek het meer slechts een paar dagen, hooguit een paar weken, te duren voordat hij weer opstapte.

Ook daadwerkelijk veel over hoe hij voor de man zorgt kom je niet te weten. Het kwam op mij allemaal erg fragmentarisch over en dan een scene als de dans/muziek scene wordt dan weer te lang doorgetrokken, vond ik ook op een bepaalde manier niet echt bij de rest passen (en blijkt achteraf dat dit ook nog eens helemaal niet echt heeft plaats gevonden.).

Ook het vrij abrupte einde vond ik enigzinds teleurstellend en net te makkelijk.

Possitieve punten zijn allereerst de wisselwerking tussen de twee hoofdrolspelers, die erg goed was, ook de acteerprestaties waren zeer goed.

Verder een aantal keren erg moeten lachen, zeker bij de beginscene en bij de opera.

Kortom: leuk, goed gemaakt, maar voor mij niet de topper die velen er in zien, maar wel een film, die leuk genoeg is om nog eens een keer te bekijken.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Intouchables is een film die me waarschijnlijk nooit zou zijn opgevallen als het niet zo'n hoge beoordelingen had gekregen. En eerlijk is eerlijk.. dat verdient hij ook. De film behoort tot de betere dramafilms. Het acteerwerk van zowel François Cluzet als Omar Sy is erg goed. De groeiende vriendschap tussen de twee compleet verschillende mensen wordt prachtig weergegeven. De film weet een prima belans te vinden tussen komedie en drama. De film kent aardig wat momenten waar ik hardop bij heb moeten lachen, bijv. de onwetendheid van Driss in het begin, de meningsverschillen wat betreft cultuur en het scheren van Philipe. Maar de film weet je ook op diverse vlakken te raken. De film is ontzettend veelzijdig, niet alleen qua genre, maar ook wat betreft de dingen die zich afspelen in de film (De verzorging van Philipe die tevens opnieuw probeert verliefd te worden, de problemen van de dochter van Philipe, de achtergrond en het geflirt van Driss etc.). Daarnaast maakt de film gebruik van prachtige settings in Parijs en heeft de film een soundtrack die perfect aansluit bij de film. Dit is zo'n film die ik vaker wil zien, en het zou dan ook best kunnen zijn dat er nog een hoger cijfer uitrolt. Dit is gewoon een erg bijzondere film, die je helemaal inpakt en die geen moment verveelt.

4*

Geweldige film, geen woorden hiervoor. Wat mij betreft een grote misser van De Oscars om deze niet te nomineren, dit is een geweldige film over 2 totaal verschillende mannen die toch op een bepaalde manier samen komen. Geweldig verhaal, nog waargebeurd ook, en ontzettend goed geacteerd. De muziek was goed en verder alleen maar lof over de wijze waarop dit verhaal verteld is. Je ziet hoe ze een band opbouwen en je ziet hoe iedereen Driss eigenlijk is. Driss is niet zomaar iemand, hij laat de mensen lachen en van het leven genieten. Een prachtige film! Gewoon de verdiende 5*!!

5 sterren. Beste film die ik in jaren gezien heb. Fantastische acteerprestatie van beide. Ga ik zeker nog meerdere keren kijken, komisch en ontroerend tegelijk. Staat in mijn top 10 aller tijden!

Erg goede film met goede acteurs (vooral de invalide man, ben even te lui zn naam op te zoeken). Goede chemie tussen de acteurs.

Grappig dat hier de 'straat jongen' geen hiphop luisterd maar oude soul muziek uit de jaren 70/80'.

Er zitten ook grappige stukjes in zoals met de politie agenten en het einde vd film was voorspelbaar maar leuk gedaan. Deze film blijft je bij!

Af en toe is dit inderdaad feelgood cinema in optima forma, maar toch vind ik alle lofbetuigingen spijtig genoeg wat overdreven. Zelden een film gezien die zo weinig weet te verrassen. Zat steeds te wachten op dat beetje meer (het moment dat het echt bijzonder zou gaan worden zeg maar). Het kijkt gemakkelijk weg en een aantal cliches worden nu juist ook weer gemeden (zoals de verplichte ruzie halverwege de film, die dus uitblijft.) Toch had ik er wat meer van verwacht. Als je veel films kijkt (en dat zijn er hier nogal wat) heb je het toch allemaal al eens gezien. Wel goed gemaakt vermaak verder.

Maar het lijkt wel een beetje alsof wanneer zo'n Hollywood product uit Frankrijk komt, 'men' er een arthouselabel op plakt en men net gaat doen alsof dit kwalitatief superieur is ofzo (wat dan weer uitzinnigheid verantwoordt). En dan heb ik het vooral over mensen die (bijna) nooit een film zien in een andere taal dan Engels of Nederlands. Perfecte film ook voor oude besjes die zich van achter de geraniums hebben getrokken om een cultureel verantwoord avondje tegemoet gaan, maar tegelijk ook een film voorgeschoteld krijgen, die het ze goddank niet te gecompliceerd maakt. 3,5 sterren. Bovengemiddeld, dat zeker.

Deze film heb ik eigenlijk altijd bewust vermeden omdat ik dacht dat het een overschatte film zou zijn. Vandaag heb ik hem dan toch uiteindelijk gekeken (op Film 1) en moet ik zegen dat ik er behoorlijk naast zat. Dit is toch best een mooie en vooral leuke film met een goed 'feel good' verhaal. De film is eigenlijk heel luchtig en zeker in het eerste uur valt er enorm veel te lachen. Daarna vond ik het helaas wat minder worden want het serieuze gedeelte kwam meer aan bod. De kracht van de film is eigenlijk de cast die het heel leuk en goed doet en dan vooral natuurlijk beide hoofdrolspelers François Cluzet en Omar Sy. Wat ik overigens ook zeer mooi vond in deze film was Audrey Fleurot Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film (zeker het eerste uur) en keek hij ook lekker weg.

P.S. ik wist eigenlijk niet eens dat dit een waargebeurde films was, dat werd me op het einde pas duidelijk.

Erg goede dra/kom.

Ik vond het fijn dat we met een flash forward instapten. Meteen met een stuk actie. Goede binnenkomer en ik durf te wedden dat ik de film minder zou vinden als ze hem gewoon chronologisch hadden laten zien.
Daarnaast ben ik blij dat ze niet de keuze hebben gemaakt om een verhaallijn te maken van "oh, mijn broer steelt en nu krijg ik de schuld".
Gelukkig worden deze film en The Bucket List geen kopieën van elkaar. Dat was namelijk ook een punt van twijfel voor mij.
Ik heb een heel groot gedeelte van de film zitten lachen.

De hoofdrolspelers, en met name Sy, hebben veel charisma. Sy loopt met de film weg. Geweldig personage en heel prettig gespeeld. Met de verkeerde acteurs had deze film ook helemaal verkeerd uit kunnen pakken, maar dat is gelukkig dus niet gebeurd.

4 Zeer verdiende sterren.

Mooi om te zien hoe een straatschoffie en een verlamde man in rolstoel bevriend raken. Vooral het idee erachter dat Philippe geen medelijden wil en daarom juist kiest voor Driss als persoonlijke verzorger maakt het geloofwaardig en boeiend. Voor mij was het de combinatie van humor en drama die ervoor gezorgd hebben dat ik van deze film erg heb genoten

Een mooie drama/komedie/biopic film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Uitstekend acteerwerk....

Bekende acteur François Cluzet speelt

zeer goed...

Perfect muziek, geluid (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Het is een moeite waard...

Ik kan me goed voorstellen dat dit niet voor iedereen de grote topfilm is. We hebben het al meer gezien, twee tegenpolen die elkaar aanvullen met een emotioneel Hollywood verhaal. Alleen is dit niet in Hollywood, en gaat de regisseur veel creatiever om. De hoofdrollen zijn zeer sterk en je krijgt ook niet het rise & fall gegeven. Intouchables is gewoon vakwerk. Niet alleen is dit een zeer boeiend verhaal en sterke cast, alles zit gewoon goed in deze film. Humor, prachtige muziek, mooie cinematografie en vooral en film met gewone kleine dingen die groot worden. De regisseur slaagt er in om zoveel warmte in de film te steken zonder melig te worden. En dat is bij dit genre zeker een kunst. Samen met Drive is dit ongetwijfeld het mooiste wat 2011 ons te bieden had.

Dit is gewoon een geweldige film.

Al heel vaak heb ik gezegd, die wil ik zien, die wil ik zien! Vandaag eindelijk zo ver... mis ik het eerste half uur. Maar wat ik van de resterende anderhalf uur heb gezien, kan ik niets meer zeggen dan kippevel!

Prachtig hoe deze film in elkaar is gezet, hoe een straatschoffie beste maatjes wordt met een aristocraat. Chique meets street! maar dan ook de humor van Driss' ik heb best vaak moeten lachen om zijn ietwat ruwe uitspattingen in een degelijk wereldje. Dit gecombineerd met de goed weergegeven drama van een man in een rolstoel resulteert in een pareltje van Franse bodem.

Op aanraden dan eindelijk de film gezien. Ik vond hem geweldig!

Ik kan me aansluiten bij veel mensen die hier eerder een positieve reactie hebben achtergelaten. Het is grappig, ontroerend en laat een echte vriendschap zien.

Acteurs zijn geweldig!

Ja ik kan niet anders zeggen dan dat je deze film gezien moet hebben!

Een ode aan een ongekunstelde vriendschap tussen 2 totaal verschillende werelden. Ontroerend en met superplezierige scènes en vooral met de verbluffende, explosieve act van Oma Sy en de innemende charme van een François Cluzet.

Aanbevolen aan éénieder die even riskeert te gaan verzuren en eigenlijk aan iedereen.