menu

The Master (2012)

mijn stem
3,26 (1147)
1147 stemmen

Verenigde Staten
Drama
138 minuten

geregisseerd door Paul Thomas Anderson
met Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams

Vlak na de Tweede Wereldoorlog komt de getraumatiseerde marinier Freddie Quell (Phoenix) terug in de Verenigde Staten en vindt het moeilijk een stabiel bestaan te leiden. Als hij de charismatische sekteleider Lancaster Dodd (Hoffman) ontmoet ontstaat er een speciale band tussen hen.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=2kEZu9nsHsQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
Op de cast valt absoluut niets aan te merken, sterker nog dankzij beide heren hoofdrolspelers is de film de moeite waard. Het warrige uitgewerkte verhaal over de sekte en hun theorieën is minder. Hier is te veel of te weinig aandacht voor, want nu hangt het er een beetje vaag bij. Het is me niet helemaal duidelijk wat Anderson hiermee wil, toch jammer.

avatar van Film Pegasus
2,5
Film Pegasus (moderator)
De nieuwe film van Paul Thomas Anderson in 2012 met een topcast. Zo'n film die dus op voorhand al opgehemeld wordt. En in Amerika zal de discussie van de link met Scientology wel meegespeeld hebben. De film is duidelijk in de sfeer van Anderson's andere titels. Acteerwerk zit best wel goed en Anderson laat enkele mooie beelden zien. Het verhaal zelf is echter vrij saai en na de film had ik niet meteen het gevoel een topfilm achter de kiezen te hebben. Door het acteerwerk krijg je personages die de aandacht nog wel bijhouden, maar dan eerder afwachtend tot ik als kijker wat meer geprikkeld zou worden.

Achteraf las dat de film wat ging over de personen en ideeën achter Scientology. Geen aanklacht en ook geen rechtstreekse biografie. Daarvoor is er te veel vrijheid met de feiten. Maar de ideeën komen wel overeen. In Amerika, waar de sekte (zoals het in België wordt beschreven), veel actiever is zal het script wel voor meer deining gezorgd hebben. Ikzelf had toch al een beeld van Scientology en gezien de maffe ideeën in deze film, blijf ik bij mijn mening.

Als film had ik er wel meer van verwacht. Zeker gezien de prijzen en hype er rond...

avatar van Donkerwoud
3,5
Het acteervuurwerk dat ik tussen Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman had verwacht komt wat minder spectaculair tot een explosie dan ik had gehoopt. Daarvoor blijft het teveel bij een onderkoelde soort onderhuidse spanning die wel de hele film boeiend is. De hele film lang hangt er namelijk een vreemd soort seksuele spanning waarin de meer fysieke acterende Phoenix en de meer ingetogen acterende Hoffman steeds elkaar aantrekken of afstoten. Phoenix heeft er bij mijn weten zelfs nog nooit zo intens lelijk uitgezien met zijn knullige loopje en zijn doorgroefde kop tegenover een Hoffman die er, zoals altijd, oud, seksloos én charismatisch uitziet.

Misschien zit de kracht van deze film hem dan ook wel in hoe het zich genadeloos onttrekt aan alle verwachtingen van de kijker. Was Daniël Plainview uit There Will Be Blood niet de meest sympathieke figuur denkbaar, bij hem zat er nog enigszins een klassieke psychologische ontwikkeling in waarbij hij 'uitgroeit' tot de nare vent die hij uiteindelijk wordt. Freddie Quell wordt al vanaf de eerste minuut geportretteerd als een oversekst alfa-mannetje dat snel een beurt moet krijgen en dat ook niet onder stoelen of banken steekt. Deze onuitstaanbare protagonist komt in een hallucinante trip terecht waarin waan en werkelijkheid door elkaar gaan lopen op een manier waarin ook het narratief bewust fragementarisch en onsamenhangend blijft. Steeds lijkt het of het verhaal geen progressie doormaakt of dat het belangrijke ontwikkelingen in het plot over worden geslagen.

Ergens durf ik zelfs te stellen dat het één van Anderson zijn meest gedurfde projecten tot nog toe is gebleken. Het heeft een duistere ondertoon waarin het dieper ingaat op de meer walgelijke kanten van het menselijke bestaan, waarbij plot en personages afstoten op een manier dat geen weldenkend mens zich wil identificeren met wat er ook getoond wordt. Het dwingt tot een meer intellectuele bespiegeling op wat getoond wordt, terwijl het tegelijk niet schroomt om te verleiden met cinematografisch gestileerde shots. Hier wordt het walgelijke en het afstotende getoond als iets wat door puur vakmanschap van uitstekende cinematografie en door ongelofelijk sterke casting absoluut een esthetische schoonheid krijgt.

Veel recensenten missen naar mijn mening dan ook volledig het punt. Dit wil niet behagen of plezieren, maar het wil verontrusten en afstoten/aantrekken op de manier zoals zijn personages ook continu rond elkaar dansen in hun gefnuikte verlangens en wanstaltelijke driften.

avatar van Tanita
3,0
Wat vreemde film van Paul Thomas Anderson. Enerzijds prachtig qua cinematografie én een prachtrol van Philip Seymour Hoffman, maar de rest van de cast kwam niet aan dat niveau inclusief de hoofdrolspeler Joaquin Phoenix. En daar ligt dan gelijk een manco.

Naast het scenario. Want wat wil de film nu eigenlijk vertellen? Qua thema zijn er raakvlakken met A Dangerous Method (2011) die hier wel wat beter zijn uitgewerkt, maar er blijft teveel in het ongewisse, onafgewerkt. Daarnaast kent de film ook een vrij slap middenstuk. Het ontbreekt aan échte passie & emotie. 3*

avatar van Boneka
3,0
Wilde deze film al een tijdje zien. Hij begint veelbelovend en de beelden zijn schitterend. Vooral de kleurkeuzes zijn indrukwekkend. Ook met de beide hoofdrolspelers is niks mis mee. Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman komen overtuigend over. Zoals gezegd begint deze film sterk en dat houdt ie ruim een uur vol. Na het schip met de vele sessies gaan we nog een vrolijk verder in Philadelphia. Het wordt dan allemaal iets teveel van het goede. Daarnaast is ook niet duidelijk wat men nu echt wil met deze film. Freddie lijkt nog lang niet uitbehandeld. Het laatste stuk is dan ook onbevredigend. Toch ziet deze film er gelikt mooi uit en met het eerste uur dik in orde. Maar een echte topper is het helaas niet geworden en misschien is dat ook wel de reden geweest dat de 3 Oscar nominaties geen echte Oscars zijn geworden!

avatar van Robi
3,5
Een getraumatiseerd soldaat moet het na de oorlog zelf maar uit zien te zoeken. Dan ontmoet hij iemand die via een therapie iemand terug in de tijd kan laten gaan om van daaruit het heden te kunnen beïnvloeden. Film gaat vooral over de relatie die opbouwt tussen de charismatische leider en de trouwe labiele volgeling. En dat gebeurt op een hele mooie manier in een langzaam tempo, maar toch zo dat het allemaal boeiend blijft. De laatste scene is heel veel betekenend. Het stelt de kijker de vraag of de volgeling nu eigenlijk wel wat geleerd heeft van z'n meester of dat de therapie uiteindelijk toch niet zo veel voorstelde en dat het meer een versiertruc is om een duurzame relatie op te bouwen. Waarschijnlijk het laatste. Prima film !

avatar van brasikurtz
3,0
Leno in de allereerste recensie slaat de spijker op zijn kop!

3,0
Donkerwoud schreef:
Het acteervuurwerk dat ik tussen Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman had verwacht komt wat minder spectaculair tot een explosie dan ik had gehoopt. Daarvoor blijft het teveel bij een onderkoelde soort onderhuidse spanning die wel de hele film boeiend is. De hele film lang hangt er namelijk een vreemd soort seksuele spanning waarin de meer fysieke acterende Phoenix en de meer ingetogen acterende Hoffman steeds elkaar aantrekken of afstoten. Phoenix heeft er bij mijn weten zelfs nog nooit zo intens lelijk uitgezien met zijn knullige loopje en zijn doorgroefde kop tegenover een Hoffman die er, zoals altijd, oud, seksloos én charismatisch uitziet.

Misschien zit de kracht van deze film hem dan ook wel in hoe het zich genadeloos onttrekt aan alle verwachtingen van de kijker. Was Daniël Plainview uit There Will Be Blood niet de meest sympathieke figuur denkbaar, bij hem zat er nog enigszins een klassieke psychologische ontwikkeling in waarbij hij 'uitgroeit' tot de nare vent die hij uiteindelijk wordt. Freddie Quell wordt al vanaf de eerste minuut geportretteerd als een oversekst alfa-mannetje dat snel een beurt moet krijgen en dat ook niet onder stoelen of banken steekt. Deze onuitstaanbare protagonist komt in een hallucinante trip terecht waarin waan en werkelijkheid door elkaar gaan lopen op een manier waarin ook het narratief bewust fragementarisch en onsamenhangend blijft. Steeds lijkt het of het verhaal geen progressie doormaakt of dat het belangrijke ontwikkelingen in het plot over worden geslagen.

Ergens durf ik zelfs te stellen dat het één van Anderson zijn meest gedurfde projecten tot nog toe is gebleken. Het heeft een duistere ondertoon waarin het dieper ingaat op de meer walgelijke kanten van het menselijke bestaan, waarbij plot en personages afstoten op een manier dat geen weldenkend mens zich wil identificeren met wat er ook getoond wordt. Het dwingt tot een meer intellectuele bespiegeling op wat getoond wordt, terwijl het tegelijk niet schroomt om te verleiden met cinematografisch gestileerde shots. Hier wordt het walgelijke en het afstotende getoond als iets wat door puur vakmanschap van uitstekende cinematografie en door ongelofelijk sterke casting absoluut een esthetische schoonheid krijgt.

Veel recensenten missen naar mijn mening dan ook volledig het punt. Dit wil niet behagen of plezieren, maar het wil verontrusten en afstoten/aantrekken op de manier zoals zijn personages ook continu rond elkaar dansen in hun gefnuikte verlangens en wanstaltelijke driften.


Ik weet niet wat voor film jij gezien hebt,maar jouw recensie is een schoolvoorbeeld van self-applauding commentary. De film is een verwijzing naar de oprichter van Scientology en een lijder aan PTSS. De film wil niks, zoals je zegt, daar heb je gelijk in. Zoals in het SM gebeuren meester niet zonder slaaf kan ,en andersom, en beiden dus niet vrij zijn, kan hier The Master ook niet zonder zijn leerling en andersom. De film is een cinematografisch hoogstandje, alleen de film , het verhaal boeit niet, alleen de acteurs, en waarschijnlijk was dat de enige bedoeling: hoge school acteerwerk, het verhaal volledig ondergeschikt maken aan de acteurs.....Heb je daar wel eens aan gedacht?

avatar van Donkerwoud
3,5
Het ongaat mij eerlijk gezegd waar mijn recensie niet in lijn is met wat jij zegt. Is ook meer waarom ik enthousiast ben dan dat ik absoluut de betekenis ervan wil kraken.

avatar van hdehoon
3,0
Een lange zit. Mooi gefilmd en prima geacteerd, maar aan het eind blijf je zitten met de vraag wat je er wijzer van geworden bent. Meer dan een inkijkje in hoe het er in een sekte aan toe gaat, is het verhaal niet. De karakters maken ook weinig ontwikkeling door. Dus moet dat 144 minuten duren?

Heerlijke chaotische film over een getraumatiseerde oorlogsveteraan, die verslaafd aan alcohol en seks, in zijn zoektocht naar vergeving, naar verlossing, naar catharsis, in een doolhof verstrikt raakt tussen waan en werkelijkheid.

Vooral heel sterk, hoe dat ene, dat o zo op de lippen ligt, niet en nooit genoemd wordt.

avatar van K. V.
3,0
Hm, 'k vond het maar een matige film. Het kon me maar matig boeien, ondanks de bekende cast. Verder zag de film er wel prima uit.
De film duurde me toch te lang voor de volledige speelduur te boeien. 'k hoef deze niet meer terug te zien.

avatar van DVD-T
5,0
Het fijne van Anderson's films is dat elke keer je er weer een opnieuw kijkt, je naar iets compleet anders zit te kijken dan de voorgaande keren. Dit is misschien nog wel meest het geval met The Master.

Bij de laatste drie films duurde het gemiddeld zo'n drie tot vijf jaar voor we weer van een nieuwe Anderson konden genieten. Maar zijn films zijn het absoluut waard. Ook is het altijd maar de vraag wat voor een evolutie zijn films doorgaan. In het geval van The Master zou het de scientology onder de loep gaan nemen waarbij Hoffman de oprichter zou gaan spelen. Maar de film is in het productieproces in iets heel anders verandert.

The Master gaat namelijk niet alleen maar over de sekte/groep/religie. Het gaat over zoveel meer dan dat. Zoals in alle films van PTA zitten er zoveel lagen in The Master. Maar het is vooral een interessante en intense karakterstudie geworden. Freddie Quell is helemaal de weg kwijt na zijn ervaringen in het leger gedurende de tweede wereldoorlog en Lancaster Dodd en zijn familie, die ook een belangrijke rol in de film spelen, proberen hem op hun manier en volgens zijn overtuigingen weer op het rechte pad te krijgen. De relatie die Quell en Dodd met elkaar krijgen is geweldig geschreven. Het voelt meer als een vader/zoon relatie waarbij vooral het winnen van liefde centraal staat dan meester/volgeling. En daar schuilt ook de grote kracht van het verhaal, hoe het verhaal uiteindelijk naar film is overgebracht en de personages.

De film gaat een heel andere kant op dan je in eerste instantie zou verwachten. In plaats van een bepaalde afschildering van een "sekte" kiest Anderson er voor om dat beeld wat iedereen van een sekte heeft niet te volgen. Hij laat zien dat het liefdevolle mensen zijn die net even een iets andere denkwijze en geloofsovertuiging hebben en daarin koste wat het kost willen slagen om zo veel mogelijk aanhangers te krijgen. Geld speelt daarin ook een grote rol. Hoewel Anderson dat niet expliciet laat zien, is het duidelijk dat ze er goed en royaal van kunnen leven. Naast dat laat de film ook de verslagenheid in de mannen zien die na de oorlog weer moeten terugkeren in de samenleving en door hun ervaringen moeite hebben om zich aan te passen.

De film zit vol met geweldige scenes die bol staan van heel erg goede dialogen. De eerste sessie tussen Dodd en Quell is erg intens. De emoties die daarbij vrijkomen, komen erg overtuigend over. En zo zijn er meerdere intense scenes die afgewisseld worden met rustige momenten. Komt erg goed overeen met de staat waarin Quell zich bevind. Hij staat op exploderen om op andere momenten wat kalmer over te komen. Zijn frustraties komen er goed over. Waarbij zijn kalmte het einde ten goede komt waarin hij heel rustig op Dodd en zijn vrouw reageert. Het is niet het intense/emotionele wat we van voorgaande Anderson films gewend zijn, maar veel meer ingetogener. Iets wat hier heel goed werkt. Perfect einde.

Phoenix en Hoffman zijn hier heel erg aan elkaar gewaagd. Beide geven hun alles. Erg intens en oprecht geacteerd. Adams is een geweldige toevoeging en weet net zo'n goede prestatie te leveren. Maar de supporting cast is net zo belangrijk in een PTA film, en ook in die rollen is voor erg goede acteurs en actrices gekozen. Rami Malek is een enorm talent. Datzelfde geld ook voor Plemons. Ook fijn dat Kevin J. O'Connor nog even te zien is. De rest doet het ook erg goed, al zit het met het acteerwerk altijd wel goed in een Anderson film.

Grote afwezige is natuurlijk Robert Elswit. Maar Mihai Malaimare Jr. doet het ook erg goed. Fijne fotografie in 70mm. Die tracking shot in het warenhuis met de vrouw die een jas probeert te verkopen is erg mooi. Een typisch PTA shot. Dit keer viel me echt op hoe belangrijk de muziek van Greenwood is in The Master. Werkt erg goed in combinatie met wat zich op beeld afspeelt. Er is bijna geen ander zoals Paul Thomas Anderson die precies weet hoe hij het wil en dat ook precies zo voor elkaar krijgt.

Waar The Master, en dan vooral het verhaal, wat "minder" lijkt, is het toch een film waar veel meer in zit dan bij een eerste kijkbeurt duidelijk wordt. Het lijkt er op dat dit samen met Inherent Vice de eerste Anderson films zijn die moeten groeien en meerdere kijkbeurten vereisen. Dat maakt deze PTA zeker niet minder dan zijn voorgangers. Een geweldig geschreven, geacteerde en gemaakte film.

avatar van des1
2,5
Goeie performances, maar op de één of andere manier leefde het niet voor mij. ik dommelde regelmatig weg. Misschien omdat ik de interessantere geschiedenis van L.Ron Hubbard goed ken. Vorige week nog een Paul Haggis docu op TV. Minste van alle P.Th. Anderson films.

avatar van otherfool
3,0
Zeer bevreemdend werkje van PT Anderson met een ontketende Phoenix in een glansrol als de verwarde Freddie die via een aantal omwegen bij The Master terecht komt, een duidelijk op L. Ron Hubbard gebaseerd type dat met dubieuze behandelingen het pad naar het Ware effent voor zijn volgelingen. De sessies tussen Freddie en The Master zijn bij tijd en wijle meesterlijk, maar het stuurloze karakter van de film is er na verloop van tijd te veel aan; het boeide me uiteindelijk simpelweg te weinig.

avatar van Valii
5,0
"If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world."

Blijft een hele fijne film; die ik vanaf nu dan ook met de volle score ga belonen.

De gelaagdheid maakt dat je elke herziening op een andere lijn kan zitten (e.g., van een karakterisering van het sekteleven, via de gespiegelde persoonlijkheden van Quell en Dodd, en de ronddolende veteraan wanhopig op zoek naar geborgenheid, tot de tragische onontkoombaarheid van het dienen van een - om het even welke - meester, en wat ik allemaal verder nog ontdekken mag..). Het fijne is dat Anderson de kijker daarbij helemaal niks opdringt. De slimme cinematografie, het rustige tempo en het overtuigende acteerwerk, maken het geheel prachtig af. Bijna elk noemenswaardig aspect druipt van de kwaliteit. Dit werk symboliseert voor mij het genot van het filmkijken.

avatar van Alathir
2,5
Ik ben helemaal geen fan van Anderson zijn werk. Na There Will Be Blood (1.5*) en Magnolia (2.5*) heb ik het nu geprobeerd met The Master. Misschien wel zijn meest boeiende film die ik tot op heden heb mogen aanschouwen, maar tevens zitten er in Magnolia net iets meer memorabele scènes. Eerlijk gezegd, duidelijk een film die een herziening kan verdienen als de tijd het toelaat. Dit is speciaal werk, traag zoals je dat ook van een Kubrick kan zeggen maar dan vaak met een pak minder humor en een hoop meer scènes waarvan je zegt wat is nu het nut van deze scène. Daarom is dit echt wel een lange sleepfilm. Veel gepauzeerd, overigens ook bij de andere films die ik gezien heb van Anderson. Het begin ging nog vrij vlot maar na een uur vond ik het steeds minder interessant. Hier en daar heb je wel een aantal boeiende dialogen maar het is toch uiteindelijk een vreemd zootje bij elkaar gegooid. Het lijkt soms wel of Anderson heel veel geschoten heeft en daarmee dan zijn film in elkaar heeft gestoken zoals fruit in een blender. Het past meestal wel maar soms zit er een mindere keuze in of iig een keuze die weinig functioneel is.

De film is verhaaltechnisch minder interessant en moralistisch waarschijnlijk niet eenduidig en dus voor iedereen anders, toch zijn er een aantal sterke punten aan The Master. Zeker het acteerwerk is erg sterk te noemen met Phoenix en Hoffman die elkaar ook naar een hoger niveau lijken te tillen. Ook de cinematografie en soundtrack zijn bovengemiddeld, maar dat alles is natuurlijk ondergeschikt aan de inhoud van de film. Wederom een 2.5* voor een film van Anderson.

2,5
Dit is niet mijn type film. Het ontgaat me wat de regisseur probeert duidelijk te maken, verder vind ik het vrij saai voortkabbelen.

avatar van de grunt
3,5
The Master is gewoon niet meer verkrijgbaar op Blu-ray (NL). Als iemand hem ergens tegenkomt of misschien zelf van de hand doet: let me know!


avatar van Redlop
4,0
Gisteren Going Clear: Scientology and the Prison of Belief gezien. Het verhaal van Scientology en L. Ron Hubbard. De puzzelstukjes van The Master vielen bij mij nu pas op hun plaats. Halve * erbij.

link

avatar van Theunissen
3,5
Zoals in veel films van regisseur Paul Thomas Anderson, ontstaat tussen beide mannelijke hoofdrolspelers een vader-zoonrelatie, zonder dat het vader en zoon zijn.

Met behulp van zelf gebrouwen alcoholica houdt WO II-veteraan Freddie Quell (Joaquin Phoenix) zich op de been, maar het afglijden is al begonnen. Totdat hij in contact komt met Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), de charismatische leider van zelfhulpreligie "The Cause", en diens vrouw Peggy Dodd (Amy Adams).

Zowel Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams scoorden Oscar-nominaties en dat is terecht, want door hun spel blijft de film boeien van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 130 minuten). Al kun je ook wegdromen bij de prachtige beelden die zijn gefilmd op 65mm, wat zorgt voor super hoge resolutie. Onderwerp en aankleding zijn geïnspireerd op "Let There Be Light (1946)", een Documentaire / Oorlog film over de revalidatie van getraumatiseerde Amerikaanse militairen gedurende de Tweede Wereldoorlog.

Al met al bevat deze Drama film onvergetelijke beelden, adembenemend acteren (vooral van de overtuigend gekwelde Joaquin Phoenix) en vrijwel iedere scène druipt van de spanning.

P.S. de muzikale scène met de vele blote vrouwen en de daarop volgende masturbatie scène met Philip Seymour Hoffman en Amy Adams, waarbij wel niets te zien is, mochten er best wezen en bij de masturbatie scène moest ik ook even denken aan de masturbatie scène in de Nederlandse Komedie / Drama film "Brandende Liefde (1983)", waarbij Monique van de Ven op harde wijze Peter Jan Rens aftrekt.

2,0
Intrigerend zou het willen zijn, maar schuurt langs een missend, twijfelend plot.

avatar van Donkerwoud
3,5
Donkerwoud schreef:
Het acteervuurwerk dat ik tussen Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman had verwacht komt wat minder spectaculair tot een explosie dan ik had gehoopt. Daarvoor blijft het teveel bij een onderkoelde soort onderhuidse spanning die wel de hele film boeiend is. De hele film lang hangt er namelijk een vreemd soort seksuele spanning waarin de meer fysieke acterende Phoenix en de meer ingetogen acterende Hoffman steeds elkaar aantrekken of afstoten. Phoenix heeft er bij mijn weten zelfs nog nooit zo intens lelijk uitgezien met zijn knullige loopje en zijn doorgroefde kop tegenover een Hoffman die er, zoals altijd, oud, seksloos én charismatisch uitziet.

Misschien zit de kracht van deze film hem dan ook wel in hoe het zich genadeloos onttrekt aan alle verwachtingen van de kijker. Was Daniël Plainview uit There Will Be Blood niet de meest sympathieke figuur denkbaar, bij hem zat er nog enigszins een klassieke psychologische ontwikkeling in waarbij hij 'uitgroeit' tot de nare vent die hij uiteindelijk wordt. Freddie Quell wordt al vanaf de eerste minuut geportretteerd als een oversekst alfa-mannetje dat snel een beurt moet krijgen en dat ook niet onder stoelen of banken steekt. Deze onuitstaanbare protagonist komt in een hallucinante trip terecht waarin waan en werkelijkheid door elkaar gaan lopen op een manier waarin ook het narratief bewust fragementarisch en onsamenhangend blijft. Steeds lijkt het of het verhaal geen progressie doormaakt of dat het belangrijke ontwikkelingen in het plot over worden geslagen.

Ergens durf ik zelfs te stellen dat het één van Anderson zijn meest gedurfde projecten tot nog toe is gebleken. Het heeft een duistere ondertoon waarin het dieper ingaat op de meer walgelijke kanten van het menselijke bestaan, waarbij plot en personages afstoten op een manier dat geen weldenkend mens zich wil identificeren met wat er ook getoond wordt. Het dwingt tot een meer intellectuele bespiegeling op wat getoond wordt, terwijl het tegelijk niet schroomt om te verleiden met cinematografisch gestileerde shots. Hier wordt het walgelijke en het afstotende getoond als iets wat door puur vakmanschap van uitstekende cinematografie en door ongelofelijk sterke casting absoluut een esthetische schoonheid krijgt.

Veel recensenten missen naar mijn mening dan ook volledig het punt. Dit wil niet behagen of plezieren, maar het wil verontrusten en afstoten/aantrekken op de manier zoals zijn personages ook continu rond elkaar dansen in hun gefnuikte verlangens en wanstaltelijke driften.


Drie jaar geleden was ik beduidend enthousiaster over deze film dan bij de recente herziening. Onverminderd sterk zijn het acteerwerk (die gevangenisscéne is weergaloos!) en de cinematografie waarmee Anderson de PTSS visualiseert. Maar het mist de film aan een sterke pointe: het is opeens klaar en dan is het conflict opgelost, terwijl die confrontatie tussen Hoffman/Phoenix een film lang in de lucht hangt en vuurwerk belooft.

avatar van K. V.
3,0
Toch deze eens her bekeken en kon hem toch al iets meer appreciëren. Wel nog altijd een lange zit, maar het acteerwerk is gelukkig wel goed. Het verhaal kon wel in een kortere tijd verteld worden.
Het zal nooit m'n favoriete film worden, maar zoals eerder gezegd, kon ik hem na herziening toch meer appreciëren.

avatar van IH88
3,5
“If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world.”

Uitstekende film weer van P.T. Anderson. Ik moest een beetje wennen aan zijn films, maar de laatste jaren begin ik zijn films steeds meer te waarderen. Een herziening van Magnolia en Boogie Nights deed wonderen, en Phantom Thread was ook een voltreffer.

The Master is een showcase voor acteerkanonnen als Hoffman, Phoenix en Adams, en in sommige scènes zat ik met ingehouden adem naar deze acteurs te kijken. Hoffman en Phoenix samen in een donker kamertje, samen in een cel, Adams op het laatst met dat stalen gezicht etc. Het is genieten geblazen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de schitterende sets en cinematografie. The Master is een visueel feestje.

avatar van Pangu
3,5
Extra * voor de soundtrack.

avatar van Beun de Haas BV
3,0
Wanneer rasacteurs Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman de hoofdrollen vertolken, wrijf je als filmliefhebber begerig in je handjes. Toch komt het in The Master niet tot de vuurwerkshow waar je op hoopt. Dat ligt niet aan het verder puike acteerwerk (en cinematografie), maar primair aan het mager uitgewerkt verhaal over 'The Cause'. Zonde.

avatar van tommykonijn
2,5
Paul Thomas Anderson. Punch-Drunk Love vind ik nog steeds een prachtige film. Het blijft altijd een beetje een eigenaardige zit door de absurditeiten en de stijl waar Anderson mee werkt, maar het werkt eigenlijk heel goed. Absoluut een van mijn favoriete romantische films. There Will Be Blood viel een stuk minder in de smaak bij me en ook Magnolia wist (al is dat eigenlijk dusdanig lang geleden dat die wel eens in de herziening mag) niet de indruk op me te maken waar ik op gehoopt had.

The Master dan maar eens proberen. Ik had goede hoop, want de film begon absoluut niet onaardig. De personages worden goed geïntroduceerd en enkele lange shots (en daarmee het sterke acteerwerk) vallen op. Eigenlijk blijft het interessant tot en met het lange, intense dialoog tussen Freddie en Lancaster op de boot. Daarna belandt de film naar mijn mening in een sleur. Hier en daar gebeurt iets interessants waardoor het weer even opleeft (bijvoorbeeld de erg sterke scène in de gevangenis), maar over het algemeen wist het me te weinig te boeien. Ik begon de speelduur te voelen en was ook blij toen er een einde aan gebreid werd. Het is zichtbaar dat Anderson een begenadigd regisseur is, maar als de inhoud zó weinig met me doet, kan de verpakking er helaas niet voor zorgen dat ik het een sterke film vind.

Cinematografisch steekt de film goed in elkaar en het acteerwerk van met name Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman is uitstekend. Wat vond ik dan precies niet goed aan deze film? Geen idee. Het pakte me simpelweg niet. De ideeën van de sekte deden me erg weinig, laat staan de therapieën die ze uitvoerden. Ik schrijf Anderson heus niet af, want ik moet nog veel van hem zien en ook de muziekvideo's die hij voor HAIM regisseert vind ik keer op keer mooi, maar met deze The Master kreeg ik maar geen klik.

2,5*

3,0
Ik snap wel wat mensen er in zien ,alleen zie ik het niet. Ik zie wel dat mensen het een goede film vinden alleen kwam ik maar niet in de film. Dus vond ik er niet veel aan.


avatar van Lovelyboy
2,5
geplaatst:
Een film die ik de eerste keer niet om door te komen vond, nu de tweede keer echter heb ik wel wat meer oog voor dingen, desondanks is het toch allemaal net niet.

In eerste instantie ontvouwt zich een best wel interessant beeld rond de getroebleerde Freddie. Van meet af aan al neigend naar zelfdestructie, bijzonder seksueel gefrustreerd, zich dood vervelend en uiteindelijk aanpassingsproblemen in de normale samenleving. Iets dat allemaal behoorlijk subtiel gebracht wordt net als de beelden van de worstelende matrozen en mariniers, iets dat de twijfel van seksuele geaardheid ook nog even voed. De ontmoeting en ontwikkeling tussen Quell en Dodd doet denken aan een vader zoon band, de daar op volgende therapieën zowel op Freddie als op anderen is eveneens boeiend en interessant. Zo zien we een vorm van regressie en hypnotherapie. Het eerste gesprek is ook uitermate boeiend en qua opzet bedoeld door de façade te dringen en bij de kern te komen. Het rare en eindeloze spelletje van de muur en het raam lijkt toch ook meer diepte te bezitten dan het lijkt. Het is een soort van visualisatie van het onveranderbare verleden waar je tot in de eeuwigheid aan kunt blijven schoppen of de vrijheid om verder te gaan en zijn zoals je zijn wilt. Hoe diep dingen kunnen nestelen en een mens zijn keuzes lang kunnen beïnvloeden is ontstellend terwijl verandering toch eigenlijk een kwestie van 'zien' is, een kwestie van mindset. Tot zover boeiend en interessant...

Maar...waar gaat de film nu precies over? Is het inderdaad een voorbeeld van Scientology? Betreft het blindelings volgen van Dodd? Iemand die zowel bijzonder charismatisch als stuitend kan zijn, dat laatste vooral veroorzaakt door dat 'klapvee' dat hem volgt en nooit een zegt dat het zo wel genoeg is. Betreft het dat Dodd het gezicht is maar Peggy de drijvende kracht achter de schermen? Of draait het toch om het persoon Freddie die zonder familie en dwars als hij is niet een gehoorzame volger is maar iemand die aansluiting en therapie wel nodig heeft? Dat Dodd toch de intentie heeft mensen te helpen in plaats van volgers te verzamelen? En uiteindelijk lijkt het ook nog te werken...

The Master heeft behalve een prima cast, soundtrack apart net als There Will Be Blood, boeiende acteerprestaties en zo nu en dan interessante dingen en ontwikkelingen, het meeste last van zijn eigen onduidelijkheid omtrent de lading en boodschap. Iets dat vooral de film op het einde erg laat slepen en in laat kakken. Nee, helaas slaagt The Master ook de tweede keer niet te overtuigen.

avatar van Fisico
3,5
PTA is bij mij en wellicht bij velen een trigger om een bepaalde film te bekijken. Vreemd in mijn geval in die zin dat ik eigenlijk nog nooit echt omvergeblazen ben door zijn films. Degelijke films, dat zeker, maar niet volgens de status die ik hem zelfs toemeet. Magnolia is dé topper in mijn ogen, beetje genre Lynch. Boogie nights was tof, maar niet wereldschokkends, idem met Punch-drunk love. En tot slot de Daniel Day-Lewis-films vond ik allesbehalve bijzonder.
Hetzelfde kan in mijn ogen gezegd worden van The master. Degelijk, standvastig, kwaliteitsvol, maar geen écht wow-gevoel. En telkens weer dezelfde vraag: "Waarom dan niet? Geen idee eigenlijk...".

Aan de acteerprestaties zal het zeker niet gelegen hebben, integendeel. Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman waren geweldig op dreef. Verder in het algemeen sterke dialogen en dito sterke scènes zoals onder meer de scène waarbij Lancaster tijdens een monoloog telkens werd onderbroken door een kritische stem. Tot zover het onaantastbare aura ...

Verder ook een intrigerend uitgangspunt van religie, geloof, sektes en goeroes die inspelen op de psyche van mensen die al dan niet tijdelijk in de knoei zitten met zichzelf. Ook de groepsdynamiek is hier belangrijk om de idealen uit te dragen (en te blijven volgen). En toch greep de film me niet bij de keel, ben ik er niet ondersteboven van...

Gast
geplaatst: vandaag om 03:03 uur

geplaatst: vandaag om 03:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.