The Master (2012)

Het gebeurt weleens dat een reputatie van een film dermate vooruitsnelt dat het lastig wordt deze nog onbevangen te bekijken. The Master is er zo'n een; nadat de media stelden dat de nieuwe PTA zou gaan over het ontstaan van de Scientology beweging, was het project al controversieel voordat er ook maar een meter film was geschoten. En wat blijkt: The Master is geen aanklacht tegen de beruchte sekte. De film blijkt zelfs helemaal geen aanklacht. En daar moet je als kijker wel even overheen stappen.

Je zou denken dat PTA, na de felle kritiek die hij in There Will Be Blood nog uitte op het kapitalisme versus het katholicisme, een project als dit zou aangrijpen om fel tekeer te gaan tegen sektes en wat daar al niet mis mee is. Maar waar The Master hier ongetwijfeld zijn wortels kent, is de film waarschijnlijk tijdens het schrijf- en schietproces geëvolueerd tot iets anders. Het eindproduct kent vele thema's en vele multi-interpretabele momenten waarin de kijker zelf maar betekenis moet vinden. Een emotionele geiser zoals TWBB die kende, ontbreekt hier. Op het eerste gezicht maakt dit de film teleurstellend minder scherp, maar bij nabeschouwing blijkt er genoeg te intrigeren.

En daarmee onderscheidt The Master zich sterk van PTA's vorige projecten, samen met een lichtere toon (humor doet zowaar zijn intrede in het anders zo bloedserieuze werk) en het in de tweede akte voor een groot deel verlaten van de kenmerkende PTA-regiestijl. Het is op dit punt, dat inzet halverwege de film, dat het verhaal wat begint te slepen en dreigt te vervallen in een drama zonder diepgang. Niet dat dit segment betekenisloos is, maar het is (bij gebrek aan een beter woord) te gewoontjes, te recht-door-zee voor een regisseur als PTA.

En het is ook in dit deel dat de film steeds sterker gaat leunen op de fenomenale vertolkingen van de cast; van de sterk acterende Phoenix (Oscar-waardig), Hoffman (idem; het breekbare zelfvertrouwen dat Hoffmann in zijn rol legt is briljant en doet je afvragen of er een andere acteur zou zijn die dit zou kunnen evenaren) en, minder vanzelfsprekend, Amy Adams, die een rol neerzet die vele kijkers zal verrassen.

Maar The Master is op zijn best wanneer de atonale, unheimische score van Jonny Greenwood het ritme dicteert van PTA's scherpe dialogen, en Hoffmann en Phoenix elkaar mogen uitdagen in bijzonder intense vraaggesprekken. De mannen zijn hier zozeer op elkaar ingespeeld, dat het oneerlijk zou zijn om slechts een van de twee te nomineren voor een Oscar. Maar ook de regie, de muziek, het script... het zou mij allemaal niet verbazen als dit weer erkenning gaat krijgen van de Academy. En het zou zonder meer terecht zijn.

En toch; plaats The Master in het rijtje met Magnolia en There Will Be Blood, en het voelt aan als het mindere werk. Het lijkt een oneerlijke vergelijking, maar het is de standaard die PTA zelf gezet heeft. The Master is géén kant-en-klaar meesterwerk. Het is wél filmmaken op hoog niveau.The Master moet groeien.

Met pijn in mijn hart geef ik slechts 3,5* aan de nieuwe film van mijn favoriete regisseur. Hoewel The Master in technisch opzicht wel degelijk een parel is, mist de film verhaaltechnisch gezien de goede focus, wat vooral na pak en beet 90 minuten duidelijk aan het licht komt. De centrale personages draaien om elkaar heen, wat ervoor zorgt dat het verhaal zich iets teveel voortsleept. Vanaf dat moment moet de film het vooral hebben van nog enkele memorabele scènes waarin het sublieme acteerwerk en de technische kwaliteiten van de film volledig tot hun recht komen.

PTA levert met The Master een erg sterke karakterstudie af met glansrollen voor Phoenix en Hoffman.

filmisch gezien geweldig, prachtig geschoten film met zeer mooie scènes waarbij ik direct begreep waarom PTA de film in 70mm geschoten heeft, werkelijk prachtig. Ook vond ik de niet zo logische opbouw erg goed werken, het laatste gedeelte mist zoals eerder aangegeven wel wat focus het narratieve aspect vond ik hier minder dan in PTA's vorige films. Verder kan ik niet direct ergens mijn vinger opleggen, filmtechnisch gezien uitmuntend, het acteerwerk van Phoenix en Hoffman is ongelofelijk goed Amy Adams was ook trouwens. Er zitten geweldige scènes tussen maar er had denk ik verhaaltechnisch gezien net wat meer in gezeten hoewel ik geen idee heb wat dat dan zou moeten zijn.

terwijl ik dit schrijf veranderd mijn mening nog steeds constant over bepaalde zaken, in ieder geval was de film erg goed. maar niet PTA's beste film.

Heel lang naar uitgekeken en met gemengde gevoelens de zaal verlaten. Om maar met de positieve punten te beginnen. Wat een fenomenaal acteerwerk van Phoenix en Seymour Hoffman. Ik moest er een beetje inkomen maar vanaf het moment dat de twee die eerste praatsessie op de boot hebben was ik volledig om.

Vooral die strijd in woorden tussen de uitbundige en fysieke Phoenix en de intellectueel Hoffman. Ronduit weergaloos. Heb menigmaal met open mond en groot ontzag zitten kijken hoe die twee het beste in elkaar naar boven haalden. En dan doe ik de ook fantastische Amy Adams flink tekort.

Toch had ik ook wel wat puntjes van kritiek. The Master is een film die over heel veel grote thema's gaat en die niet altijd even sterk uitwerkt. Ook valt de film aan het einde wat in herhaling waardoor The Master uiteindelijk van een echte topscore afblijft. Doodzonde, want een film met zulk duizelingwekkend acteerwerk verdient meer.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Master (24 januari)

Weer een briljante PTA. Boeiende personages die op knappen staan en elk moment kunnen ontploffen. Goede verhaal ook dat een lekker rustig tempo neemt om het te vertellen. Scheelt ook dat er weer meesterlijk in gespeeld wordt. dikke 4,5*

Zie het einde zo:
Quell wint door zich niet meer toe te wijden aan de methodes van Dodd. Dodd voelt zich verloren en weet dat zijn methodes compleet waardeloos zijn, zijn twijfel wordt bevestigd.

Probeer het ook als tweeluik te zien met There Will Be Blood met thema's als vrijheid, geloof/cult en tweestrijd. Zelfs op het einde is een zelfde soort confrontatie waarin de meester (het geloof) en de alcoholist/gek (de vrijheid) een laatste ontmoeting hebben. Uiteindelijk wint (net als in There Will Be Blood) de vrijheid.

Hollywood stikt van 'plot driven' films, vaak gaat dit ten koste van de geloofwaardigheid van de personages, want het leven zelf is niet 'plot driven'... laat staan dat we een onderdeel zijn van een perfect grand (intelligent) design. God & producers hebben een beroepsafwijking: ze neigen tot het zijn van controlfreaks...vaak via messiaanse en/of commerciële sluipwegen. Het leven als format. Ze 'kennen' het grote publiek: afgerond verhaal met 'n een positief eind of met een spannende cliffhanger zijn de geijkte dictaten .

Anderson heeft zich nu echt losgemaakt van die (messiaanse en/of commerciële) dwang... de film is dan ook niet spectaculair maar des te meer 'character driven' sfeervol en verfijnd...het legt niet uit...toont subtiele suggesties. Het gaat om een ont-moet-ing tussen twee persoonlijkheden, alcoholist & sekteleider, die iets ongrijpbaars (mooi shot van chaotische golven op 't achterdek) in elkaar herkennen...

Philip Seymour Hoffmann is weergaloos. Je begrijpt waarom mensen van Dodd houden. Maar Hoffman toont ook dat Dodd vol subtiele berekening is....waarbij z'n fascinerende echtgenote het stuur in handen lijkt te hebben. . Echt prachtige rollen...maar Joaquin Phoenix intrigeert mij nog het meest, hoewel de film The Master heet blijkt Freddie de meest ongrijpbare: hij heeft de magistrale hoofdrol. Freddie is de zwakke plek van Dodd: drank, vrouwen en ook agressie... Dodd wil Freddie onder controle krijgen...maar eigenlijk ook zichzelf. Zijn vrouw lijkt dat te doorzien. Freddie's trouw is meer intuïtief 'dierlijk' i.p.v. intellectueel...etc. etc.

Meesterwerk voor de liefhebber.

Indrukwekkende film, is pas mijn derde film van PTA, maar ga zeker binnenkort de rest ook kijken. Ben sowieso een groot liefhebber van Joaquin Phoenix, dus ben blij dat hij weer terug op het witte doek is. Hij speelt dan ook voortreffelijk, net als de rest van de cast. Amy Adams is denk ik wel één van de meest veelzijdige actrices van dit moment, en zeker één van de mooiste. Het verhaal van The Master is erg interessant. Cults spreken me sowieso aan (de verhalen dan, niet om bij aan te sluiten natuurlijk). Visueel vond ik het ook een erg mooie film. Maar ja hij duurt wat lang en soms verliest ie kracht.

4*

Meesterlijke (haha) film van regisseur Paul Thomas Anderson, die zich rap begint te ontwikkelen tot één van de beste en meest veelzijdige regisseurs van het moment. Maar eigenlijk is hij dat vanaf zijn debuut Hard Eight en vervolgens Boogie Nights en Magnolia altijd al geweest. The Master is een fascinerende film met twee geweldige hoofdrolspelers. Philip Seymour Hoffman is briljant als altijd, maar het is vooral Joaquin Phoenix die hier enorm veel indruk maakt. Wat een rol zet die man hier neer, haast onvoorstelbaar. De film om hem heen is top, maar het is vooral het zwaar getraumatiseerde personage van Phoenix dat blijft hangen.

Doctor: Are you mixed up?
Freddie: No, sir.
Doctor: Are you more jumpy than you were before?
Freddie: No, sir.
Doctor: And how's your sleeping?
Freddie: I sleep just fine sir.

In de briljante eerste teaser komt dit gesprek naar voren. Zo jammer dat dit stuk, tezamen met veel andere inmiddels bekende beelden, de film niet heeft gehaald. Daarmee was het in het begin van de film ergens even wennen omdat je dit verwacht. Op de geniale openingssequence na, met die slagen van het mes ritmisch op de muziek, vond ik die eerste tien minuten ook wat stilletjes en niet direct heel goed. Daarna echter ging alles los en maakte dit waarschijnlijk de beste film van 2012.

Is dit een film van Anderson? Ja, zeker wat betreft inhoud. We krijgen wederom een film die in de eerste plaats draait om relaties tussen mensen zoals in alle vijf de andere films van zijn hand. Daarnaast krijgen we hoofdrolspelers die geestelijk niet helemaal in orde zijn en zeker Phoenix kan elk moment ontploffen. Ook religie speelt weer een belangrijke rol. Maar door de structuur en door het ontbreken van een verhaal dat echt van a naar z loopt geeft hij de kijker de kans zelf een oordeel te geven en zijn visie neer te zetten over wat even daarvoor werd getoond. Is het aanklacht tegen sektes of is het eerder positief. Daarover valt genoeg te schrijven en te zeggen. Alleen al dat shot waarmee de film eindigt, daar ken je eens flink over nadenken. Ging het Freddy enkel om seks, zijn dierlijke drift, is dat de metafoor voor zijn trauma? Wie het weet mag het zeggen.

Het acteerwerk helpt verder ook, al ben ik meer fan van Hoffman dan Phoenix. Wat onderkoelder, wat minder nadrukkelijk geacteerd. Wel zorgen die verschillen en de chemie tussen beide voor enkele scènes die ijzingwekkend goed zijn. Zeker ook die scène in in de gevangenis, waar Freddy alles kapot trapt en Dodd rustig geleund tegen zijn bed toekijkt. Heerlijke humor. Ook Amy Adams als kille madam is bijzonder goed. Ze heeft een kleine rol maar weet deze zeer sterk in te vullen en duidelijk te maken dat zij de meest starre in de leer is van allemaal.

Visueel is de film dan weer schitterend met zeer scherpe beelden (jammer dat ik geen 70mm-kopie kan zien) en heerlijke belichting. Ook de hele aankleding, de kleuren, het subtiel bewegen van de camera, de synthese tussen beeld en geluid en montage. Technisch is dit wellicht de knapste film van Anderson en houdt immer de aandacht vast. Eigenlijk begint het al bij het eerste shot met betoverend blauw water, die muziek die direct doordringt en een hypnotiserend gevoel achterlaat. Ook alle geluiden die Anderson toelaat, zoals het zuchten en kraken, helpen mee aan een prikkelend gevoel. En dan is de prent bij de Oscars enkel genomineerd voor acteerwerk!

Wel is de regie minder nadrukkelijk aanwezig dan in zijn vorige films. Dat komt deels door de vele scènes waarin louter wordt gesproken en waar Anderson ervoor kiest dit kaal te presenteren. Ergens is het wel jammer, want juist die onderhuidse spanning die hij normaal daarmee creëert is daardoor af en toe afwezig. Niet dat het helemaal er niet is, maar als enige kritiekpunt kan ik dat noemen. Zeker in het begin van de film is het allemaal net te kaal. Want daarna is het niveau bij vele vlagen weer bijzonder hoog.

Het is een lastige film, zonder duidelijke plot en dat in de eerste plaats draait om de karakters. Nou draait een Lawrence of Arabia daar ook om, maar op zijn meest basic-niveau is het een prima oorlogs- en avonturenfilm. Dat heeft deze The Master niet. Maar zo pruttelt het wel een tijdje na en heb je weer stof om te overdenken. En dat maakt een tweede kijkbeurt binnenkort ongetwijfeld ook goed. 4,5*.

De beste film van vorig jaar? In ieder geval de beste die ik gezien heb. Prachtige studie op de menselijke behoefte aan een leider/meester/herder om te volgen, maar tevens een kritische blik op de onvermijdelijke clash tussen ideologie en machtswellust die zich aandient zodra mensen aan voornoemde behoefte vorm en structuur geven. Geweldig geacteerde hoofdrollen, prachtige cinematografie en Anderson laat zijn eigen mening lekker in het midden en laat de kijker zijn eigen interpretaties doen. Zo wordt het geen sekte-bashing en komen al snel de menselijke en in beginsel goed bedoelde kanten aan het licht.

Wat een magnifieke filmmaker blijft dit toch. Al kijk ik nooit reikhalzend uit naar nieuwe projecten (TWBB moet ik nog steeds zien) maar als ik eenmaal zijn werk kijken besef ik mij altijd weer hoe vrij uniek PTA is. Al is dit vooral zijn meest unieke omdat ie niet meer - zoals Narcissus terecht opmerkte - niet meer onder dwang zijn films tot een toegankelijk format moeten vormen.

Een vrij minimalistisch maar een intrigerende en zeer diepe karakterstudie. Anderson reikt suggesties aan maar heeft geen boodschap aan de casual kijker die alles voorgekauwd wil hebben. Anderson eist goede wil van de kijker en indien de kijker daar aan voldoet zal de payoff onwaarschijnlijk groot is. Al zal het niet zo massaal gewaardeerd worden als zijn vorige werk. Totaal character-driven met een schouwspel om u tegen te zeggen en PSH en Phoenix spelen de rollen van hun leven. Al mag Adams niet niet ongenoemd gelaten te worden. Wat een intrigerend personage en enerverende performance.

Anderson heeft al twee dijken van personages ondersteund door sublieme karakterontwikkeling maar als je dan ook nog twee acteurs hebt die zo'n magistraal schouwspel op de planken leggen dan kan er weinig meer fout gaan. Vooral subliem is de manier hoe ze zich aan elkaar optrekken en de manier hoe de attraction/repulsion tussen de twee kemphanen tot een onvermijdelijk eindpunt komt is niet minder dan geniaal. Deed me erg denken aan het performance-driven werk van Cassavetes en Antonioni.

De scenes tussen Dodd en Freddy zijn echt enerverend. Vooral hun ontmoeting en de dialoog die daaruit voortkomt. Fysieke power tegenover het intellect. Zoals gezegd maakt PTA nu niet meer gebruik van narratieve gimmicks zodat de massa het makkelijk kan slikken. Nee, PTA laat nu eindelijk zijn ware zelf zien nu de restricties er niet meer zijn. Een tweeënhalfuur tour de force, en met een zeer complexe gelaagde karakterstudie. Ook de 'sekte' community is de perfecte mystieke setting om een dergelijk complex en ongrijpbare karakterstudie in af te laten spelen. Al is alles in the eye of the beholder.

Vrij overdonderd door dit werkje van PTA die eindelijk kan laten zien hoe meesterlijk (pun intended) hij is. Zeldzaam meesterwerk en hoop dat PTA zo eigenzinnig blijft. Snel maar weer herzien, want wat een film is dit. Larger than life.

Geslaagde film, maar toch ben ik geen fan van de richting waarin Paul Thomas Anderson zich ontwikkelt, met dat schijnbare realisme terwijl de personages eigenlijk tegen het groteske aanzitten, of in het geval van There will be blood, erover heen gaan. Ik vrees dat PTA het niveau van Magnolia, waarin hij expliciet niet-realistisch filmt (maar juist des te meer iets weet te zeggen over mensen) nooit meer haalt.

Over The master is het meeste al wel geschreven hier. Ben het met MR eens dat de houding/loopjes/grimassen van Phoenix er soms wat over zijn, maar in de close-ups vond ik hem wel erg overtuigend. Hoffman acteert sowieso fenomenaal. Het camerawerk is zoals altijd bij Anderson zeer in orde, hoewel ik geen echte cinematografische hoogstandjes heb gezien.

Ik ken de film al met al zeker kwaliteit toe, maar ik moet me verder nogmaals bij Mochizuki Rokuro aansluiten en constateren dat het me onberoerd laat. Jammer.

Philip Seymour Hoffman speelt een charismatisch sekteleider genaamd Lancaster Dodd die een loyale volgeling vindt in Freddie Quell, sterk gespeeld door Joaquin Phoenix. Deze sekteleider is losjes gebaseerd op Lafayette Ronald Hubbard de grondlegger van de Scientology Church. Het onderwerp spreekt me aan en hoewel ik niets heb aan te merken op het acteerwerk, de cinematografie en de muziek ben ik niet echt meegesleept of geraakt door de film.

The Master is een mysterieuze film. Dat zul je niet veel lezen. Wel dat het een moeilijke film is, maar dat bedoel ik niet. Persoonlijk viel me dat moeilijke nog reuze mee. Het is niet bepaald voorgekauwd, nee, en er zitten een aantal bijna onverklaarbare scènes in (die motortocht in de woestijn en vooral die droom over dat telefoontje in de bioscoop; twee prachtscènes overigens). Maar de grote lijn vond ik prima te volgen en het is gewoon een narratieve film, al is het er wel een die zeer innovatief is. Het zijn de details die soms onduidelijk zijn en dat is waar de mysterie in zit.

Er zitten veel gaten in de vertelling, maar niet van het onbedoelde soort. Er worden geregeld sprongen in de tijd gemaakt, waardoor je constant moet opletten of we in een nieuwe scène niet een paar weken of maanden verder zijn. Wat er intussen gebeurt is blijft vaag, maar is meestal cruciaal, als karakters zich ontwikkelen en verhoudingen veranderen. Hierdoor verandert The Master niet in een puzzel. Het is een film die dit soort vaagheden nodig heeft, omdat de karakters vaak vaag blijven en de personages een soort mysterie over zich moeten hebben. The Master werkte voor mij op de eerste plaats als een wat meer lyrische film, met gevoel als belangrijkste element, waarbij het intellect op een duidelijke tweede plaats eindigt, al is er op dat gebied ook genoeg te vinden.

Inhoudelijk is dit gewoon weer een echte Andersonfilm. Er is weer een soort vader-zoon-relatie en er zijn weer personages die op zoek zijn naar een diepere relatie, die dus net zo goed die van vader en zoon kan zijn als die van de liefde. Het is opvallend hoe weinig Anderson eigenlijk nog gebruik heeft gemaakt van romantische relaties; alleen in delen van Magnolia en Punch-Drunk Love staat dit centraal. Maar verder hebben al die films dit gemeen, zei het dat dit in iets mindere mate gold voor There Will Be Blood, maar ook daar is het niet afwezig en dat het minder prominent wordt komt vooral omdat Anderson daar koos voor een personage dat een grote weerstand biedt tegen enige vorm van affectie. Ik vind het eigenlijk vreemd dat The Master het meest vergeleken wordt met There Will Be Blood. Dit zal wel komen doordat The Master een wat meer cynische film is, zoals zijn directe voorgangers, terwijl de vier eerste films van Paul Thomas Anderson vrij warmhartig waren.

De meest directe geestverwant van The Master in het werk van Anderson is wat mij betreft de minst voor de hand liggende: Punch-Drunk Love. Ja, die korte, lieve romantische komedie met Adam Sandler. Beide films gaan over een personage dat nauwelijks nog een echt connectie heeft met de samenleving, omdat beide hoofdpersonen nog maar net functioneren en zo nu en dan de grenzen van het sociaal acceptabele overschrijden, zij het op een totaal andere manier. Belangrijker is misschien nog wel dat de wereld waarin Anderson hun plaatst hyperrealistisch is, surrealistisch haast. In alle films van Anderson wordt de waarheid wat aangedikt, maar in deze twee films het meest. Daarbij heb ik de indruk dat die twee films het meest op gevoel zijn gemaakt. De camera, de montage en de muziek lijken een uitdrukking van bijna pure emotie.

Vandaar dat ik me niet zo druk maak over dat The Master de aanvankelijke belofte van een grootse film over Scientologie niet helemaal waarmaakt. De film werkt op dat niveau wel, maar niet optimaal. We krijgen er echter iets wat krachtiger is voor terug. Zelden heb ik een film gezien waar het gevoel van verlorenheid zo invoelbaar was. Door de oorlog is Freddie Quell duidelijk zijn connectie met de wereld kwijt geraakt en zijn poging die terug te krijgen via The Cause en Lancaster Dodd vond ik boven alles ontroerend, maar ook akelig. Daarnaast is het verhaal van Lancaster Dodd bijna even boeiend. Daar gaat het om een man die bijna de noodzaak van zijn zelfopgerichte religie kwijtgeraakt is en het opnieuw vind in Freddie Quell, een persoon waarin hij zich denk ik lijkt te herkennen. Het zou me niets verbazen als Dodd ooit zo verloren was als Quell, maar door zijn intellect eruit gekomen is. Er wordt vaag naar gehint dat er parallellen zijn tussen Dodd en Quell. Helaas is er voor Dodd geen echte manier om met Quell om te gaan. Dodd zit vast in zijn Cause en daar is geen plaats voor Quell. Dodds vrouw Peggy, wiens stoel in haar laatste scène op een troon lijkt, is de werkelijke dictator van The Cause. Adams wordt zelden genoemd in besprekingen van de film hier, maar ze is ontzettend goed. Ik ben zeer blij met haar Oscarnominatie, al gaat ze nooit winnen van Anne Hathaway.

Dus we hebben hier een film over een bijna perfecte vriendschap. Quell wordt voor het eerst in lange tijd weer diep geraakt door een mens en vindt een surrogaatvader. Dodd vindt een surrogaatzoon, iemand die hij werkelijk hoopt te helpen met zijn Cause. Maar het is die Cause die uiteindelijk de vriendschap in de weg zit. Doordat Dodd vastzit in zijn eigen religie eindigt hij als de grote verliezer van de film. Quell is geen grote winnaar, maar is wat menselijker geworden en lijkt weer een connectie te kunnen maken met andere mensen. In zekere zin gaat het om hoe goede bedoelingen van religies of andere idealistische instellingen vaak zo rigide worden dat de oorspronkelijke intenties verloren gaan. Maar het is vooral een film over twee mensen en films over mensen zijn meestal de beste wat mij betreft.

Moet ik zeggen dat ik Phoenix en Hoffman geweldig vind? Hoffman speelt misschien de rol van zijn leven en dat is een extreme opmerking voor iemand van zijn caliber. Phoenix maakte al indruk op me toen ik in mijn vroege tienerjaren Gladiator voor het eerst zag. Sindsdien ben ik een soort van fan, al heb ik relatief weinig van hem gezien. Het hielp ook niet dat hij vier jaar geen film heeft gemaakt, dankzij I'm Still Here. Dit is de rol waar hij altijd op gewacht lijkt te hebben. Duistere personages passen bij hem. Hij zet de rol vrij dik aan, maar dat werkte, want een film als deze heeft een wandelende handgranaat nodig. Ik vroeg me wel af of zijn lip werkelijk beschadigt was waardoor hij moeilijk praatte, of dat het moest voorstellen dat zijn personage fysieke schade had opgelopen (in de oorlog?) en daardoor zo afwijkend praatte. Het werkte in ieder geval.

Prachtige film, die misschien nog wel eens beter kan worden met herzieningen ook.
4,5*

If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world.

Eindelijk is er dan na ruim vijf jaar weer eens een film van Paul Thomas Anderson. Hoewel ik There Will Be Blood zeker niet zijn beste film vond en ook de rest van zijn oeuvre soms wat wisselvalligheden bevat, keek ik hier toch wel weer naar uit. Er zijn namelijk twee eigenschappen waaraan zijn films altijd wel voldoen. De regie is op zijn minst goed te noemen, en het acteerwerk is altijd buitengewoon goed. Die twee zaken zijn zoals verwacht ook bij the Master weer in orde en daarnaast is het ondanks een wat lastig begin, toch een uitermate boeiende film gebleken.

Dat lastige begin is overigens meer aan mezelf te wijten. Of het vermoeidheid was weet ik niet, maar feit is dat ik het eerste kwartier wat dromerig in mijn bioscoopstoel zat. Gelukkig werd ik daarna scherper, wat ook nodig was, omdat je hierbij soms toch wel goed moest opletten om het geheel goed te kunnen volgen. Hier en daar wordt af en toe een sprongetje in de tijd gemaakt en daarnaast worden er af en toe wat surrealistische scenes door het geheel heen verweven. Scenes, die overigens erg mooi om te zien waren, zoals de gehele film visueel buitengewoon mooi was. Cinematografisch zitten er een aantal buitengewoon mooie scenes in, die op het grote scherm nog eens extra goed tot zijn recht komen.

Dan is er nog het acteerwerk. Anderson is een duidelijk voorbeeld van een regisseur die altijd het maximale uit zijn acteurs en actrices weet te halen. In The Master is dat eigenlijk niet anders. Philip Seymour Hoffman speelt de rol van de charismatische sekteleider in ieder geval geweldig. Ik kan me niet direct een rol van hem herinneren, waarin ik hem beter zag en daarbij moet gezegd worden dat ik hem eigenlijk altijd wel goed vind. Joaquin Phoenix is niet heel veel minder en vooral in de scenes met hun twee samen voorzien ze elkaar van geweldige feedback en stuwen ze elkaar naar grote hoogten, waarbij ze geholpen worden door de sterke dialogen. Dan is er nog Amy Adams, die tussen het acteergeweld van beide heren toch relatief gemakkelijk overeind weet te blijven. Ondanks haar kleinere rol zet ze een enerverende en krachtige persoonlijkheid neer.

Toch moet ik zeggen dat er in het laatste half uur op de één of andere manier iets ontbreekt. Ik kan er alleen mijn vinger niet precies opleggen. Het is net alsof ik iets mis, alleen kan ik totaal niet aangeven wat dat dan zou moeten zijn. Het oogt een klein beetje als een herhaling van zetten en ik mis op een bepaalde manier een soort van impact, die ik had verwacht, maar die uitbleef. Ik weet het, het klinkt vaag, maar beter dan dit kan ik het gevoel waarom The Master bij mij “slechts” op vier sterren blijft steken, niet omschrijven. Wel is het wederom een bewijs van Andersons grote kunnen gebleken. Ik heb hier op momenten best wel van genoten. Wie weet wat een herziening in de toekomst nog eens zal uitwijzen.

4,0*

Ook in deze nieuwe film van mijn favoriete regisseur Paul Thomas Anderson valt wel weer wat te lachen, al is de mening van hoofdrolspeler Joaquin Phoenix wel wat overdreven; die dacht namelijk dat 'The Master' een komedie was. Vijf jaar gewacht op de nieuwe PTA.. duurde me veel te lang.

Nou lijkt het er - gelukkig - op dat Anderson volgend jaar al met z'n nieuwe project, 'Inherent Vice' op de proppen gaat komen, dus dat zou mooi zijn. Die film sprak me meer aan dan 'The Master' en dat blijft ook zo na het zien van deze nieuwe prent van Paul Thomas Anderson, want ondanks het feit dat ik dit een zeer sterke film vind, hoop ik dat Anderson weer wat meer richting films als Boogie Nights, Magnolia en PDL gaat. Maar oké, even over 'The Master'.. wat een uitermate sterk staaltje film weer!

Qua onderwerp sprak deze film me in eerste instantie niet bijzonder aan, maar mijn vertrouwen in Anderson bleek wederom terecht, want hij levert een magisch, bijzonder, mysterieus en meeslepend stukje film af, met Joaquin Phoenix in z'n beste rol ooit.. net als Philip Seymour Hoffman (misschien wel). Wat een briljante rollen, die Phoenix met z'n houding, de close-ups, mimiek, alles. Briljant, gestoord, soms aandoenlijk, dan weer grappig, dan weer eng. Klasse. Verder alle lof naar Hoffman, maar ook Adams, die me meer dan verraste als uiteindelijke leider van alles. Geweldige cast.

Verder een geweldige, bijzondere film. 'The Master' gaat diep, lijkt vaak ongrijpbaar, net als de relatie tussen Dodd en Quell. Fascinerend. Dodd lijkt misschien wel veel van hemzelf terug te zien in Quell; drank, vrouwen, driftbuien. Tegelijkertijd lijkt de film een balans te willen vinden in de doordachte, sluwe Hoffman die precies weet wat-ie wil en de dierlijke Phoenix die zich laat drijven door z'n emoties. Ze lijken niet met en niet zonder elkaar te kunnen. Uiteindelijk is het de vrouw van Dodd die de touwtjes in handen heeft, Phoenix die ''vrij en blij'' lijkt en Dodd die klem zit in de sekte. Het enige wat ik dan een beetje mis is de emotionele impact, dat is nou juist iets wat Anderson zo goed bij mij naar boven weet te krijgen altijd.

Verder is dit een parel op audiovisueel vlak. De film barst van de machtig geschoten scénes en de score van Greenwood is weer heerlijk. Anderson wijkt op alle vlakken af van Hollywood en doet dat goed. Niks is standaard aan deze 'The Master'. Dat maakt de film ook bijzonder. Ik heb best wel genoten van de nieuwe Anderson, een herziening zal uitwijzen of ik hier meer kan uithalen.

The Master

Ik was heel nieuwsgierig naar deze film. Het thema van deze film sprak me meteen aan. Tel daar nog namen als Hoffman, Adams en Phoenix bij en het kan eigenlijk niet meer stuk.

Of toch? The master begint naar m'n mening vrij veelbelovend. Je krijgt van het begin al een vrij duidelijk beeld van Freddie. Net terug van de oorlog, post traumatische stress, drank- en seksverslaafd. Op dat moment heeft Freddie iemand nodig die hem kan redden. En zijn "redding" komt er... Lancaster vertolkt door Hoffman neemt deze mentaal gewonde jongeman onder zijn hoede en krijgt steeds meer vat op hem.

Na ongeveer een uurtje begint het voor mij af te zwakken. En ik kan niet eens zeggen waarom. De prestaties van zowel Hoffman als Phoenix zijn verbluffend. Ze zijn geknipt voor de rol. Maar toch vind ik de dialogen inhoudelijk niet zo sterk. De film duurde voor mij te lang. Ik las hierboven ergens dat Mevr. Lancaster het echte brein was achter deze hele sekte. En zo ervaarde ik het zelf ook. Graag had ik wat meer van Adams gezien. Haar personage boeide me het meest.

Ik had zo het idee dat heel de familie van de wap is (denk aan de dochter, schoonzoon) de zoon leek me dan weer de enige die nog wat had met de realiteit. Is het juist als ik zeg/denk dat Dodd zo maar wat zei? (omdat hij zijn plan eigenlijk herwerkt had bij z'n tweede boek?)

Ik wil de film nog niet meteen afschrijven. Misschien moet ik hem nog eens bekijken om 'm meer te appreciëren...

Film had aan de ene kant wel waar ik op hoopte, een soort vervreemde, epische sfeer en geniaal acteerwerk van de twee hoofdpersonen.

Maar aan de andere kant ook waar ik voor vreesde, namelijk een erg ontastbaar onderwerp, waar je aan het einde nog net zoveel van snapt als aan het begin. Dat maakt het wel een tikkie langdradig.

Het is ook niet zo alsof je echt heel veel begrijpt van de beweegredenen van de personages, zoals wel vaker bij PTA. Hoewel nu al een hele grote in de filmwereld, blijft zijn grootste probleem dat zijn films te vaak afstandelijk blijven.

Een interessant onderwerp!

De film begint sterk, maar zakt erna helemaal in naar mijn mening.

Het doel/het thema wordt niet meer uitgewerkt, maar enkel voortgekachel van gebeurtenissen die kant noch wal raken.

Het tweede deel van de film is het wachten op een clou die maar niet komt...een hoogtepunt...een statement...helaas. En zo charismatisch vond ik die sekteleider niet

Wellicht had ik te hoge of verkeerde verwachtingen van deze film. De acteerprestaties, het begin van de film en bepaalde scènes maken het allemaal wel goed. Daarom een voldoende.

Wellicht nog eens herzien...

3*

Er zijn zeer goede acteurs aan het werk, het verhaal heeft potentie boeiend te zijn, maar op een of andere manier is het ontzettend afstandelijk allemaal. Freddy is een rare snuiter waar je verder maar weinig van te weten komt, en dat geldt eigenlijk voor iedereen en alles wat er gebeurd. Die experimenten en oefeningen zijn voor mij allemaal pas interessant als je tenminste een béétje weet over de achtergrond of bedoeling, zonder dat blijf je kijken naar een aaneenschakeling van vaag gedoe en aparte personages.

Het is jammer, want sektes is een onderwerp waar ik normaal gesproken erg in geinteresseerd ben, maar het mist daarvoor nu echt aan inhoud en achtergrond. Het verzandt af en toe teveel in slechts mal vertoon. Ook de onderlinge relatie geloofde ik allemaal niet zo, terwijl de film daar wel voornamelijk op lijkt te bouwen.

Acteerprestaties zijn wel erg goed. Moet vooral van Joaquin Phoenix een hoop gevraagd hebben.

Geen echt slechte film verder, ik zal hem ook wel niet 100% begrepen hebben. Hij nodigt in ieder geval niet uit tot herkijk, daarvoor vond ik het toch allemaal lang niet interessant genoeg.

2,5*

Op de regie was niets aan te merken. De muziekkeuze was helemaal niet slecht. Weinig man kan deze cast evenaren in acteerprestaties. Zelfs humor ontbrak niet. Toch miste the Master voor mij iets essentieels. Iets onbeschrijfbaar dat een film gewoon simpelweg nodig heeft om in het geheugen te blijven. En dat had hij niet. Hij liet me geen indruk achter. Hij gaf me geen nieuw inzicht. Hij gaf me geen vers gevoel. En zonder dat gevoel heb ik niet de indruk dat ik een goede film heb gezien. Het kan zijn dat ik de film niet begreep; dat ik er volledig naast zit. Maar de puf om deze Anderson een nieuwe kans te geven? Nee. En dat is voor mij reden genoeg om the Master geen goede beoordeling te geven. Wat wil deze film me nou zeggen? Dat het leven treurig is? Dat de wereld treurig is? Wat een teleurstelling.

Ik worstel nogal met deze film. Vond ik 'm goed? Ja, absoluut. Viel de film wat tegen? Eigenlijk ook. Ik heb erover nagedacht waarom dat is en kom hierop.

Andersons eerste film heb ik altijd gezien als een voorproefje, een stijloefening. Boogie Nights en Magnolia vind ik ook verwant in hun benadering, de eerste een rise and fall-verhaal en de tweede een mozaiekfilm, beide met een personagegerichte, emotionele benadering. Punch-Drunk Love is een afwijkende film en There Will Be Blood was de nieuwe Anderson. Een die afstandelijker was. Wat meer hoofd, wat minder hart. Zijn personages kwamen minder centraal te staan, die thema's werden belangrijker. There Will Be Blood verpakt zo'n beetje de eeuwige politieke en morele tegenstellingen van de Verenigde Staten in een epische film over olie. Een film waarover ik schreef dat ik 'm bewonderde, maar op een veel verstandelijkere manier dan zijn eerdere films.

The Master gaat door waar Anderson bij There Will Be Blood gebleven is, maar ik vind die afstandelijkere stijl meer in conflict met de thema's van deze film. The Master gaat in wezen vooral over de verantwoordelijkheid voor je eigen bestaan, hou je dat in de hand of leg je dat bij een ander neer of bij een idee. Dat is een veel persoonlijker thema dan in There Will Be Blood en in combinatie met de grootse, afstandelijke stijl werkte dat niet helemaal. Vooral de keuze om Phoenix het centrale karakter te laten zijn niet. In deze setting was een focus op het andere thema van de film de overgang van een idealistische(?) groep mensen (en een leider), naar een grote organisatie met macht en geld, rondom Hoffman passender geweest denk ik.

De film heb ik op 70mm gezien (wat me vooral opviel in detaillering van wat ik zag, mooie ervaring) en is zeker in het begin soms adembenemend mooi. Vond de muziek af en toe ook erg mooi. En heb van veel losse scenes echt genoten. Het is meer de som van alles wat ik zag waar die wat minder indruk maakte. Alsof niet alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Wil 'm sowieso nog weleens zien.

En ook voor deze Anderson-film heb ik bewondering, al vind ik het, vooral om de reden die ik hierboven heb proberen uit te leggen, zijn minste film op zijn debuut na.

3.5*

Een film die bij mij niet echt is aangekomen. Ik vind deze film niet onwijs goed omdat ik er waarschijnlijk geen hol van begrijp. Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman doen het meesterlijk! Maar ik ben wel benieuwd wat eraan deze film te begrijpen valt omtrent het drama van de getikte Freddie en zijn relatie tot Dodd. Wat is nou echt het punt wat Paul Thomas Anderson wil maken? Ik heb gewoon een redelijk goede dramafilm gekeken, maar ik haal er niets bijzonders uit. Dan zie ik toch liever een film als Flight.

Gisteren nogmaals gekeken, en hij is zowaar nog slechter. De twee hoofdpersonen hebben gewoon niet genoeg in huis om een echt boeiende, interessante film te maken. Ik begrijp ook niet waarom men steeds praat over Freddie's post-traumatische stress, want volgens mij is er behalve dat hij een opportunistisch, lui drankorgel is niet zo veel aan de hand. En dan die Forrest Gump houding iedere keer....(handen in zijn zij en dom kijken), zo makkelijk. Dan de andere hoofdpersoon, Dodd. Die noemt zichzelf vanalles, maar veel bijzonders krijgen we niet te zien. Een aantal onzinnige oefeningen en een op een gesprekken. Daar hoef je geen charismatische religieus leider voor te zijn. Mijn buurman zou dat ook kunnen. Zwaar oninteressant ook die reincarnatie theorien, wanneer er wel iets van religie om de hoek komt kijken. Ook het hele Doris segment is saai. Had hij maar wel wat met haar gedaan ala Lolita, dan had het nog iets geweest. . De bijrollen stellen ook al geen zak voor. Amy Adams kan veel beter dan " What color are my eyes....make them black...wtf?) En dan Dodd's zoon, de lelijke versie van Matt Damon, was dat eigenlijk wel een acteur? En zo kabbelt de film heel matig verder, met mooie beelden, dat wel. En ik moest ook wel eens lachen om Freddie, als hij weer kinderachtig doet. Scheten laten en dergelijke. Langzaam bereiken we het einde van de film waarin we ( in tegenstelling tot wat men hier zegt) een Freddie zien. die helemaal geen steek veranderd is! Hij is nog steeds lui en profiteert van ieder kansje die hij krijgt. Het feit dat de film eindigt waar hij begon, met Freddie in het zand bewijst dat.

Nee, ik kijk hem geen vierde keer. PTA slaat met deze Tree of Life light voor dummy's de plank finaal mis.

The Master gaat over leermeester Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), die Freddie (Joaquin Phoenix) onder hoede neemt. Hij probeert met zijn experimenten over zijn levensfilosofie, Freddie te ‘genezen’ van zijn alcoholverslaving. Ik denk dat hij Freddie ziet als zijn proefpersoon. Hij wilt Freddie zo graag redden, omdat hij het idee heeft dat, als hij Freddie niet eens kan redden, wie kan hij dan wel redden? Wat is dan het nut van zijn hele theorie/filosofie? Omgekeerd kijk Freddie heel erg op naar zijn Master en doet hij bijna alles voor hem. Ze delen een speciale band.

Ik vond het op momenten best moeilijk om naar de film te kijken, omdat sommige scènes me gewoon een afschuwelijk gevoel gaven. Freddie, maakt de ene schandelijke scène na de andere met zijn alcoholverslaving. De film laat mij toch doen afvragen, waar Freddie het intellect vandaan haalt om zijn speciale drankjes in elkaar te mixen. Hij is wel erg scheikundig voor een alcoholist.

Ik heb heel erg mijn best gedaan om de filosofie van Lancaster Dodd te begrijpen. In sommige standpunten kon ik me wel vinden en begreep ik het enigszins. Het leek een beetje op de filosofie van The Secret. Anderzijds vond ik de manier waarop hij het overbracht op mensen, flauwekul. Mijn conclusie is dat de man gewoon de leider van een sekte is. Zijn poging om er een nudisten feest van te maken met een grote orgie is gelukkig mislukt.

Daar hebben we Amy Adams als Peggy Dodd voor te danken. Haar acteerprestatie hier heeft mij zeer prettig verrast.

Omdat de hele filosofie van The Master niet helemaal bij mij overkomt, en omdat ik met geknepen ogen keek naar Freddie die zich de afgrond in boord, geef ik het maar 3*. I just didn’t bought it.

Tegenvallertje.

Mijn verwachtingen lagen hoog, heel hoog. Ik had een meesterwerk verwacht, maar The Master mist iets wat essentieel is en blijft: overtuigingskracht.
Geen enkel moment heb ik ook maar iets gevoeld voor beide hoofdpersonages. Freddie is hoogstens komisch en Lancaster mist alles wat nodig is om 'een meester' te zijn.
Nu, het einde laat natuurlijk zien dat Lancaster zelf onder de sloef ligt, maar dat zou pas écht krachtig geweest zijn als hij in de voorafgaande twee uur zelf iedereen z'n wil kon opleggen.
En daar ontbreekt het mij toch aan: het einde is best goed, maar is geen stomp in de maag omdat het voorafgaande nooit beklemd.

Ik heb evenwel geen idee wie of wat dat had kunnen verhelpen. De cast alleszins niet, want die acteert over de ganse lijn vlekkeloos: Joaquin Phoenix blinkt uit als grijs en getekend mannetje en Philip Seymour Hoffman valt ook weinig te verwijten. Toch is het Amy Adams die er bovenuit steekt, misschien wel in de hand gewerkt doordat zij het dankbaarste personage heeft.

Daarnaast is The Master filmtechnisch wél een meesterwerk. Het ene briljante shot na het andere komt voorbij. Elk shot is wat anders dan het andere. Soms zijn de shots langer dan verwacht, zijn de camerastandpunten niet-alledaags, dan weer valt het kleurenspel op, ... Paul Thomas Anderson lijkt van elk shot een levenswerk op zich gemaakt te hebben. Cinematografisch is The Master één van de mooiste films die ik totnogtoe heb mogen zien.
Dezelfde lof gaat echter niet op voor de soundtrack, die nogal wisselt tussen aangenaam verrassend en slecht.

Ik had er veel van verwacht en The Master is ook wel erg vakkundig gemaakt, alleen moet een film indruk maken en dat ontbreekt hier voor mij.

3

Wat moet je over een film als deze zeggen? Het is prachtig geacteerd,gefilmd en de sfeer is tastbaar. Vooral Phoenix is echt een meester
Toch is er iets met deze film waar ik m'n vinger niet helemaal op kan leggen. Er gebeurd vrijwel niets wat de film in een andere richting doet laten gaan, het is allemaal een beetje van hetzelfde.

Toch boeide het mij enorm om te zien hoe beide hoofdrolspelers de film deden laten afsluiten.
Er zitten genoeg scenes in de film die mij wisten te raken, zoals het begin op het strand (zette weldegelijk direct de toon), het niet mogen knipperen met de ogen, het heen-en-weer lopen van muur naar raam, in de gevangenis, etc..

Dit is zeker niet een film die voor iedereen bedoeld is, maar ik heb me er wel mee vermaakt. De manier waarop Phoenix laat zien hoe hij 'worstelt' is weergaloos. En dat lachje, dat lachje zal me nog wel even bijblijven

Tegenvaller. Interessant als karakterstudie en geweldig geacteerd door Hoffman en Phoenix, maar verder boeide The Master mij niet veel. Ik mis vooral de dynamiek uit Magnolia en Boogie Nights in deze nieuwe weg die Anderson is ingeslagen. Jammer.

3*

'Ik verveel me zo in Amsterdam-Noord', zong Harry Slinger ooit met de band Drukwerk, en daar probeert men de laatste tijd wat aan te doen met het 'upgraden' van de IJ-oevers en de aanleg van de Noord-Zuidlijn, onder andere dus met het verkassen van het filmmuseum als Eye (ha ha) Instituut naar de noordkant.

Persoonlijk was ik dáár niet zo enthousiast over, omdat het Vondelpark voor mij wat makkelijker bereikbaar is, maar die 'afstandsvergroting' is toch vooral een psychologische.

Afgelopen zondag bleek het IJ veel minder breed dan ik aanvankelijk dacht, net zoals de 'afstand' die Anderson lijkt te creëren tussen zijn personages, die inderdaad iets grotesks hebben, en niet of nauwelijks achter hun masker vandaan lijken te komen, en de toeschouwer, misschien slechts schijnbaar is. In ieder geval bleek de verveling van Drukwerk niet bepaald van toepassing op mijn ervaring met deze fascinerende film.



Wat mij betreft is dat inderdaad de sleutel tot deze film. Dodd en Quell als twee kanten van dezelfde medaille, Quell als projectie van Dodd, als zijn (psychologische) schaduw, als de rauwe werkelijkheid achter de facade.

Anderson lijkt in zijn films steeds weer terug te komen op dat thema van haast mystieke verbondenheid tussen twee schijnbaar totaal verschillende zielen, of dat nu in liefde of haat is.

Het realisme in zijn films is inderdaad slechts schijnbaar, of in ieder geval ondergeschikt aan het psychologische portret dat hij probeert te schilderen. En de uitvergroting, het karikaturale, van zijn personages lijkt tot doel te hebben om tot een kern te komen, maar kan ook afstotend werken, als je verleid wordt om die kern in het realisme te zoeken. Met een 'realistische' blik krijg je geen vat op de personages, juist vanwege dat karikaturale.

Maar dat is niet het hele verhaal. De film geeft ook een scherpe karakterisering van een sekte, van het spel van een leider en zijn volgelingen.

Bijzonder geestig, en ook veelzeggend, vond ik de scène met Laura Dern (fijne actrice is dat), waarin zij als bloedserieuze en idolate volgelinge onbedoeld het hele bouwwerk van The Cause in zekere zin ontmaskert met de opmerking dat Dodd het woordje remember vervangen heeft door imagine.

Maar ik zie dat niet zozeer als de ontmaskering van Dodd als charlatan, als wel de ontmaskering van het idee dat zoiets als de Waarheid letterlijk gevangen kan worden in een systeem.

Dat is de werkelijke charlatanerie, niet het opportunistische zoeken ernaar in een spel met woorden, het 'verzinnen' van de waarheid 'waar je bij staat'. Dat doe ik ook. Meesters en volgelingen hebben elkaar nodig, en het Dern-personage - als volgelinge van een geloof in die letterlijke Waarheid - ontmaskert zichzelf ook.

Voor mijn gevoel slaagt Anderson er (nog) niet in om een echt perfecte film af te leveren. Ik heb het idee dat The Master wel iets strakker, wat compacter had gekund. Misschien is én het beeld van de sekte, én de persoonlijke psychologie zoals Anderson die hier probeert te schetsen, iets te veel voor een film. Het geheel lijkt een beetje uit balans.

Maar het was, mede door de hier terecht al veel geroemde acteerprestaties, weer zeer de moeite waard.

TWBB moet ik nog steeds hoognodig eens herzien (die viel toentertijd niet zo goed), maar dat was toch duidelijk de film die het meest verwant is aan The Master. Al is het maar vanwege de charismatische duo-hoofdrollen die beide film kleuren, en de religie die wederom een meer dan substantiele rol speelt, en de metaforen over de Amerikaanse maatschappij die in de film verweven zijn.

Ik merk dat The Master een hele lastige film is om te beoordelen. Zo eentje waarbij overdenking en herziening de film goed doen. Ik had gisteren nog de mogelijkheid hem op een 'groot' doek te zien, hoewel ik hem dolgraag in 70mm had willen zien, maar het is duidelijk dat een groter formaat een absolute plus is voor de ruime cinematografie.

Inhoudelijk moet het even bezinken. Ik vond de wisselwerking tussen de charismatische kwakzalver enerzijds, en de labiele getraumatiseerde landloper anderzijds al erg interessant. Vooral hoe Dodd Freddie als sprekend voorbeeld van zijn zogenaamde genezing van het dierlijke innerlijk van de mens ge-/misbruikte en Freddie Dodd de andere kant op gebruikte als handvat voor zijn uitbarstingen, vond ik diepte geven. Moet ook een film zijn die inhoudelijk herzieningswaarde heeft.

Rollen van Phoenix en Seymour Hoffman zijn geweldig, soundtrack is uitstekend en het redelijk fragmentarische karakter vind ik meerwaarde hebben.

Mooie film. 4*