The Master (2012)

Wel een leuke film ja. Als je weet wat een sekte is en hoe die functioneren is dit een zeer toegankelijke film. De personages zelf zitten veel ingewikkelder in elkaar wat hier ook goed past. Phoenix als rondzwervende en moreel verdorven sukkelaar doet het wel goed; hij is een nobody die op zoek is naar richting in zijn leven. Dodd, manipulator van de menselijke geest, probeert in een goede ondervragingsscène de zwaktes van Quell te doorgronden om hem mee te slepen in zijn "geloof", en ziet in Quell een uitdaging. Maar het leek me ook dat Dodds vrouw de werkelijke kracht achter de sekte was... en dat blijft wat onderbelicht.

Het is een verhaal over het onderwerpen van de geest en de wil aan iemand van wie je gelooft dat hij je op het juiste pad kan zetten en een zinvolle invulling aan je bestaan kan bieden. Bij het personage van Laura Dern neemt dit nogal fanatieke trekjes aan : één van de momenten waarop de eigenlijk wankele en onzinnige theorieën van Dodd door de mand vallen samen met de scène met John Moore. De film ontrafelt de definitie van het woord sekte dus, en op dat niveau werkt de film toch ook heel goed. Daarom snap ik niet dat sommige recensenten zich afvragen wat Anderson nu te vertellen heeft. The Master is een scherpe observatie van de radertjes en wieltjes van een sekte. Er zit geen boodschap of slimme filosofie achter. De filosofie achter de "Cause" heeft geen zinnige funderingen. Wat ook nog fascineert is het feit dat Quell totaal niks snapt van de geloofsleer van Dodd, maar gewoon als een kuddedier achter hem aanloopt omdat hij een constante nodig heeft in zijn leven. Tot het einde natuurlijk...

Hoewel Hoffman niet mijn favoriet acteur is omdat hij weinig variatie brengt aan alle personages die hij vertolkt (dé intellectuele dandy), blijft het een heerlijke karakteracteur, en ook Phoenix vertolkt een vrij ongewone rol.

Ontgoocheling.

Waar Anderson bij z'n vorige voltreffers keihard onder de nagels kroop, levert hij met The Master een bijzonder matte en fletse verhaallijn af. Geen karakterverandering, eindeloze herhalingen zorgen voor een rechtlijnig maar overbodig relaas. Waarom kiest Hoffman net Phoenix?Wat is zijn doel?Waarom geen zelfinzicht van Hoffman op het einde?Of Phoenix?

Het had zoveel interessanter kunnen eindigen met treffendere boodschap,ook al weet ik waarop de regisseur doelt.

Gelukkig zorgen de grandioze acteerprestaties van voor een degelijke film. Ik had Phoenix het beeldje gegunt, wat een acteur. Verder zaten sommige shots prachtig ineen (als Phoenix de deur inbeukt en op het veld gaat lopen, scenes in de shoppingmall;subliem gedaan).

Matige film en toch wel de minste film van Anderson tot nu toe. 3*

Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman samen in een film, en ondanks dat viel hij me tegen.

Ik vond de film te saai en veel te lang. Freddie had nare dingen meegemaakt in de oorlog, en had er een tik aan overgehouden, dat was me al vrij snel duidelijk.

Lancaster Dodd, uiteraard fantastisch gespeeld door Philip Seymour Hoffman, is een kapitein op een schip, een psychiater en/of een sekteleider? Freddie (Phoenix) komt op het schip van Lancaster te werken, en de "speciale band" tussen hen ontstaat niet, die is er blijkbaar meteen. Lancaster beschouwt Freddie vrijwel direct als beste vriend (?) of als perfect proefkonijn (?) of als makkelijk slachtoffer voor zijn sekte (?).

Hoe dan ook, de sessies, therapieën, behandelingen die Freddie onderging vond ik na een tijd niet meer interessant, hoe briljant ze ook werden gespeeld, ik had het wel gezien.

Wellicht ontgaat mij iets belangrijks, maar het zij dan zo, ik heb het helaas niet als positief ervaren en kan ondanks het ijzersterke acteerwerk van beide heren de film niet hoger waarderen.

Een ok film waer ik veel hogere verwachtingen van had. Iets met scientology, zo wist ik van te voren. Die link is snel gemaakt en tegelijkertijd ook ver te zoeken; De ene sekteleider is de andere niet. En ik had toch wel wat meer directe raakvlakken verwacht met Hubbard. Dat gezegd hebbende is de film mooi en erg sterk geacteerd, maar verder dan dat gaat het voor mij niet. Het plot is nogal losjes en de grap zit m er dan ook in dat het script net zo charlataans werkt als Dodd: je verwacht dat de film de relatie tussen slachtoffer Freddie en de sekte blootlegt en daar wat mee doet, maar uiteindelijk is het maar moeilijk te bevatten wat deze relatie nou precies inhoudt en moet je het maar doen met wat overpijnzingen. Niet dat alles voorgekauwd hoeft te worden, maar dit was mij echt wat te minimaal. Naarmate de film vordert kreeg ik nergens het idee een duidelijk beeld te hebben van een karakter en dus had ik niet echt een mening over hoe de film nou verliep. Ook waren de sessies, zoals Hannibal ook al aangeeft, wel weer welletjes na de 1e keer, de rest, en dan met name het heen en weer lopen naar de muur raakt echt kant nog wal qua therapie, maar ook qua film. Vandaar: het beste aan de film is dat deze net zo charlataans werkt als Dodd in de film.

Een film van Paul Thomas Anderson is nooit een makkelijke film. Ik ging er dus ook goed voor zitten om er zeker van te zijn dat niks m'n aandacht af kon leiden en ik had er echt zin in.

Philip Seymour Hoffman beschouw ik als misschien wel de beste acteur die Hollywood rijk is en ook Joaquin Phoenix zie ik als een enorm goed acteur.

Ik kan nu alvast zeggen dat die twee beweringen volledig bewaarheid werden. Vooral laatstgenoemde zet een fantastische rol neer als ex-marinier Freddie Quell.

Het verhaal gaat dus over Freddie die na terugkeer in de VS met z'n ziel onder z'n arm loopt. Hij houdt zich bezig met het maken van drank, werkelijk de meest vreemde vloeistoffen mixt hij tot een haast ondrinkbaar brouwsel.

Op het moment dat er bijna iemand onderdoor gaat aan het drinken van zijn brouwseltje slaat hij op de vlucht en komt hij terecht op een boot waar hij 'de Master' ontmoet die op dat moment samen met z'n vrouw de bruiloft van zijn dochter viert. 'De Master' is de leider van een sekteachtige groep, de Cause.

Ik las vooraf veel dat de film een commentaar zou zijn op de Scientology Church, maar volgens mij is dat niet helemaal terecht. Het wordt tenminste nergens in de film aangehaald.

Toch zijn er wel overeenkomsten met de Cause, namelijk door trauma's uit het verleden te herleven, kan de mens zich redden in dit leven en in een volgend leven.

Ik denk ook niet dat Anderson de bedoeling heeft gehad om een soort documentaire-achtige film te maken over de Scientology Church, maar dat hij zich veel meer op de relatie tussen de twee mannen, Freddie en Dodd, richt.

De twee hebben onmiskenbaar vanaf het begin een prima band, Freddie als de onberekenbare volgeling en Dodd als charismatisch leider. Die band blijkt de rode draad te zijn voor een film die ruim 140 minuten duurt.

Toch vind ik de film niet genoeg boeien voor de volledige speelduur. Ook is het voor mij onduidelijk waar Anderson heen wil en bracht hij me regelmatig in verwarring.

Ik had na de slotscene echt het idee dat ik nu niet meer wist wat er in die voorgaande minuten zich had afgespeeld.

Voor mij werkte de film in ieder geval niet, daarvoor boeide het me echt te weinig.

Heel misschien geef ik de film een tweede kans, ooit, maar de lange speelduur en de eerste ervaring zorgen voor een hoge drempel.

Nee, dit deed het niet voor mij.

Het is een sfeervolle, mooie geschoten film met een aparte muziekkeuze, en de eerste helft kent nog wel een aantal scherpe dialogen.

Maar verder kon het me gewoon niet genoeg boeien. Ik kan me nog wel voorstellen waar de regisseur heen wil maar het komt naar mijn mening gewoon allemaal niet uit de verf. Scenes en zaken die waarschijnlijk heel spectaculair bedoeld waren vond ik tamelijk anticlimactisch. Hoffman overtuigt niet als charismatische sekteleider (het is eerder een nogal droevig persoon) en Freddie is een van de meest nare en zich het minst ontwikkelende karakters in de recente filmgeschiedenis. De manier waaor Phoenix hem speelt vond ik ook alles behalve bijzonder; zowel acteur als karakter wekten alleen enorme ergernis op.

Dus...ik wil deze film nog wel wat krediet geven omdat het weer eens wat anders is, maar ik vond het een tamelijk doelloze en weinig overtuigende exercitie

Ik heb nu twee films van Paul Thomas Andersen gezien There Will Be Blood
en nu The Master.
Het is waarschijnlijk ook de laatste film die ik gezien heb van deze regisseur
want het ligt mij blijkbaar niet en beide films doen mij weinig en vraag ik mezelf af
waar ik in hemelsnaam naar heb zitten kijken.
We volgen hier freddie een soldaat die getraumatiseerd is en verslaafd aan alcohol.
Hij ontmoet sekteleider Dodd die beweert dat hij mensen bewust kan maken van hun
vorige levens om ze zo van hun trauma's af te helpen.
Dodd ziet een uitdaging in freddie en er ontstaat een vriendschap tussen beide mannen.
Geweldig acteerwerk van Phoenix en Hoffman moet ik zeggen.
De eerste helft van de film vond ik boeiend maar op een gegeven moment begon de film
mij te vervelen.
Ongetwijfeld heb ik niet alles goed begrepen en waarom zegt Dodd op het laatst tegen Freddie: in een volgend leven zullen we vijanden van elkaar zijn is dat omdat freddie niet bij hem blijft? of zoiets Zo heeft deze film nog meer vragen bij mij opgeroepen dat komt doordat veel zaken in de film zo vaag blijft.
Er is niets mis mee om zelf te moeten denken,maar hier kan ik toch weinig mee enige houvast
of doel in deze film had wel prettig geweest.
Voor veel mensen is dit een meesterwerk en ik geloof dat ik dat nog begrijp ook, maar
voor mij werkt dit helaas niet..

Meester's Master.

De nieuwste film van meester Paul Thomas Anderson is wederom een waar feest voor de zintuigen. Sterk camerawerk verzorgt mooie beelden die met enige regelmaat veel indruk maken. Het verhaal speelt zich sowieso af in beeldschone settings, waarbij Anderson met van alles en nog wat speelt. Zo ook met tijd, waardoor bepaalde scènes bijna rustgevend zijn.

Er wordt voldoende aan de fantasie van de kijker overgelaten, al zit een en ander vrij simpel in elkaar. Een wederzijdse bewondering tussen twee totaal verschillende personen, die makkelijker verklaarbaar is dan je in eerste instantie zou denken, vormt het verhaal. Het levert een ietwat voorspelbaar relaas op, al is de weg er naar toe prachtig. Met dank aan de hoofdrolspelers.

Veranderen doe je zelf. Daarom zijn de laatste beelden, ook nog eens ondersteund door een muzikale ‘Changing Partners’, misschien van dik hout, het werkt wél. En is op zijn minst voldoende voor een glimlachje. Misschien een minzame door hen die zwaardere kost verwachtten, maar ware schoonheid mag best licht verteerbaar zijn. The Master bewijst het.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Mooie film, maar zit helaas vaak tegen het saaie aan. De film blijft interessant door het bijzonder sterke spel van Hoffman en Phoenix.

Het zal wel oneerlijk zijn te vergelijken met het ijzersterke There Will Be Blood, maar ik doe het toch: dit is niet zo ijzersterk als There Will Be Blood. Het begint allemaal nog erg interessant en is boeiend om te kijken, totdat Phoenix aan z'n therapie begint; op dat moment zakt het in elkaar en wordt het een beetje saai. Ik vermoed dat je inmiddels al genoeg in de film moet zijn gezogen om dit te kunnen trekken. Blijkbaar was dit voor mij niet het geval. Na een tijd begint The Master gewoon te slepen en uiteindelijk was ik blij dat de film was afgelopen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik het een slechte film vond: visueel was het een waar spektakel, de muziek is ook uitstekend, en dan heb ik het nog niet eens over het fenomenale acteerwerk gehad. Nee, op technisch vlak is dit een meesterwerk (net als alle andere films van Paul Thomas Anderson, trouwens; wat dat betreft stelt hij nooit teleur), maar verder pakte me het gewoon niet. Misschien dat het over een héél lange tijd, bij herziening, beter bevalt.

Haalt niet het niveau van een There Will Be Blood of een Magnolia, maar het is onmiskenbaar een Paul Thomas Anderson-film waar bezeten waanzinnigheid weer een grote rol speelt. Aan het acteerwerk van Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman (dat is gewoonweg briljant) ligt het niet, maar de manier waarop The Master verteld wordt, vond ik niet super. Het was nogal afstandelijk, observerend, waardoor ik niet de film ingesleurd werd.

Een matige dramafilm...

Matig verhaal...

Over erotisch, drank zijn niets...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Filmisch zeker een sterk werk en Joaquin Phoenix (vooral) en Philip Seymour Hoffman zijn uitmuntend en ook de magie tussen beiden is met meerdere scènes mooi weergegeven (de essentie van de film) maar die therorieën van de sekte zijn aan mij voorbij gegaan.

The Master is op alle fronten een degelijke film, met vooral de cast die op alle momenten weet uit te blinken. Toch miste ik de hele film een bepaald gevoel en bleef the Master uiteindelijk een beetje aan de oppervlakte borrelen. Dit komt vooral omdat de film erg minimalistisch is en de film (bewust) op narratief vlak mij ook niet heeft weten te raken.

3,0*

Degelijk.

Ik ben PT Anderson al een tijdje niet meer aan het volgen. Dacht in eerste instantie zelfs dat dit de film met DD Lewis was, na een tijdje bleek echter dat dit een tweestrijd werd tussen Phoenix en Hoffman.

Op zich hebben Hollywood versies van dit soort dramas de neiging zeer vervelend uit te vallen. Daarin herken je dan wel de hand van Anderson, die het geheel toch naar een iets hoger niveau knikt. Maar de frivoliteit van z'n eerdere films is jammer genoeg ver te zoeken.

Deze The Master grossiert in degelijkheid. Visueel matig, soundtrack matig, script ook al matig. Phoenix beneden-matig, Hoffman net boven-matig. Er is geen moment dat het echt ontploft of sprankelt. Geen scene waarvan je denkt "hiervoor ben ik nu deze film gaan kijken".

En da's jammer, want dat is wat voor mij Magnolia en Boogie Nights zo tof maakten. Scenes die je deden opzetten omdat Anderson er écht iets mee deed. Dit is vooral een Amerikaans karakterdrama geworden, niet zo suf als de meesten zijn, maar sprankelen doet het ook niet.

Beetje waarvoor ik vreesde. En aan de reacties te zien zal There Will Be Blood diezelfde kant opgaan.

2.5*

Joaquin Phoenix in de rol als de getraumatiseerde marinier Freddie Quell en Philip Seymour Hoffman in de rol als de zelfverklaarde profeet / charismatisch sekteleider Lancaster Dodd.

Film omvat de ontmoeting tussen beide heren en het vertrouwen wat Freddie ontwikkeld in -zijn meester- Lancaster. De film is met het oppervlakkig plot vrij gering van aard, maar heeft daarentegen een lange speelduur. Toch met deze twee karakters in de hoofdrol en bijhorende dialogen dragen ze de film naar een uitzonderlijk hoog niveau.

Freddie met zijn driftbuien en bijhorende geesteszieke lachje, zijn in combinatie met zijn krankjorume mimiek echt subliem. Lancaster als overtuigd profeet niet van zijn dogma's weg te slaan en, een overtuigend sekteleider pur sang.

De hele film vraag ik me af; waar gaat het heen met deze twee heren? Uiteindelijk mondt het zich toch uit in eenvoud, en vond ik het daarmee echt geniaal.

Wat lijkt dit op There Will Be Blood in essentie. Tuurlijk zijn er verschillen, maar de overeenkomsten thematisch, qua opbouw en misschien zelfs wel qua karakteruitdieping zijn er wat mij betreft in ruime mate. Misschien zijn het zelfs wel de eerste twee delen van een officieuze trilogie, we zullen het zien. Anderson maakt opnieuw een sterke film, maar ik vind het geloof ik toch zijn minste sinds zijn debuut.

Een simpele verklaring zou zijn dat zijn vorige vier films eenvoudigweg nog beter zijn. Als ik het bij deze film houd, is de conclusie dat the Master in zijn geheel minder bijzonder is. Op sommige momenten (op het begin al, even voor en over de helft en ook weer wat tegen het einde) dreigt het geheel wat in te kakken, maar Anderson houdt de aandacht vast door op de goede momenten weer met een scene te komen die je wat overeind laat komen uit de stoel.
Phoenix speelt een door oorlog (zo wordt dit toch wel gesteld door de regisseur) ontwricht karakter. Waar de meeste fotografen nog wel enige rem hebben om hun klanten niet te wurgen, heeft Phoenix op een gegeven moment weinig aanleiding nodig dit wel te doen. De verschoppeling vindt al snel zijn plaats bij een scientologie-achtige gemeenschap (om het woord sekte te vermijden). Maffe persoonlijkheidstests, vreemde opvattingen, rare opdrachten. Het is voor de meeste weldenkende mensen nauwelijks voor te stellen dat sommigen hier universele waarheden over ons bestaan aan ontlenen. En toch trappen er miljoenen mensen in.

De scene waarin Hoffman wordt tegengesproken is een van de beste van de film. Tegenspraak wordt niet geduld en zinnige tegenargumenten worden alleen ontkracht door vage uitspraken als ‘dat er veel nog in het onbekende is’, iets met een rivier en een bocht. Als Phoenix de tegenspreker afrost, protesteert Hoffman na afloop wel even, maar eigenlijk vindt hij het niet zo’n probleem. Het zijn veelzeggende scenes, die worden afgewisseld met geestige momenten zoals de aftrek scène. En zo zijn er nog veel meer sterke scenes, waaronder het eind waar hij de leer van de master als een soort versiertruc gebruikt.

De film gaat over de zoektocht van mensen naar een plek in de wereld en naar dat ietsje meer. Het gaat over vervreemding, de drang naar verlossing, de houvast die men zoekt in het geloof (tot het absurde af) en ons narcistische onvermogen om de optie dat er misschien niet “iets meer” is, ook maar überhaupt te overwegen. Het is allemaal zeer de moeite waard en omdat Anderson zijn hulpmiddelen zo goed gebruikt, wordt het eenvoudigweg erg sterk allemaal. Het acteren (hulpmiddel 1) is ijzersterk, vooral van de twee hoofdrolspelers (al neigt de prestatie van Phoenix wel een beetje naar overacting door aangeleerde maniertjes). De cinematografie (hulpmiddel 2) voortreffelijk in zijn eenvoud. De muziek (hulpmiddel 3) vooral toepasselijk. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn hulpmiddelen want Anderson vindt de thema’s die hij behandelt en zijn personages het belangrijkst.

Het zorgt voor een sterke film. Ik vraag me af of Anderson in staat is om een slechte film te maken. Hij lijkt zo erg de tijd te nemen voor zijn projecten en zo erg aandacht te besteden aan de afwerking dat ik dat amper geloof. 4 sterren.

Het voortreffelijke acteren van Hoffman, Adams en vooral Phoenix plus het camerawerk zijn de enige positieve dingen dat ik heb kunnen ontdekken in deze film over een groep mensen, die stelselmatig het noorden kwijt is. Ik was zelf regelmatig de draad van het verhaal kwijt, maar moet achteraf constateren dat die draad feitelijk gewoon ontbrak. Het is veeleer een verzameling min of meer op zichzelf staande scènes, zonder plot, zonder clou. Daardoor kon het verhaal mij op geen enkel moment boeien, maar dat heb ik wel meer bij films van Anderson. Zal wel aan mij liggen...

Nu alles gezien van de beste man. Ik vond deze wat tegenvallen en dat is bizar gezien alle middelen die ingezet worden. De stijlvolle locaties, voortreffelijke acteurs en de fijne manier van vertellen zijn aanwezig en ook Hoffman is weer van de partij. Qua structuur, overdracht en inhoud ontbrak het aan helderheid en ik begon me af te vragen of ik niet goed had opgelet. Enkele tijdssprongen worden wat onduidelijk weergegeven en er lijkt niet zoveel progressie te zitten in de wereld van de twee hoofdpersonages. Tikje vaag en onbesuisd. Stuk voor stuk fraai geschoten scènes met veel overtuiging van de cast maar ik bleef wachten op iets dat uiteindelijk helemaal niet bleek te verschijnen.

Redelijke film waarin een veteraan moeite heeft bij het terugkeren in de maatschappij na de oorlog. Veel goeie scenes, maar als geheel lijkt het verhaal niet geheel afgewerkt. Traag, maar wel mooi gefilmd. Twee sterke hoofdrollen die deze mindere Paul Thomas Anderson toch wel het bekijken waard maken.

Elmer Gantry, Hazel Motes, Jim Jones, Dr. Phil genoeg verlossers, zelfhulp-guru's en zelfbedachte religies alsook één van de allerlaatste keren Philip Seymour Hoffman.

Film heeft de gewenste 1950-look en flink aantal mooie scenes, toch scoort het wat minder dan de vorige films van Paul Thomas Anderson, dat ligt enigszins aan de hoge verwachtingen, maar ook aan de wat onduidelijke motieven van Hoffman en Phoenix of de wat onduidelijke uitwerkingen van Hoffman's therapieën (enigszins Scientology-achtig volgens mij).

Al bij al ongelofelijk. Ongelofelijk omdat je niet weet wat je er nu eigenlijk van moet denken. Mag denken. Kunt denken. Verbaasd las ik op de aftiteling dat het om een volledig fictieve film gaat. Constant krijg je namelijk het gevoel dat Anderson het over een sekte heeft die heeft bestaan. Eén waarin de ene gek de andere onder de arm neemt. Eén waarin twee gekken elkaar vinden; misschien in hun waanzin, misschien in de drank, misschien in hun achtergrond, misschien in een vorig leven. Misschien.

Maar dus. Je wilt je oriënteren…en leest bijgevolg Wikipedia. Daar staat dat het personage van Lancaster Dodd gebaseerd zou zijn op de oprichter van Scientology. Met een paar parallellen, maar verder gespijsd vanuit de fantasie. Die van Anderson, maar ook die van de toeschouwer, zonder dewelke ‘The Master’ geen leven beschoren zou zijn. Want wie niet kijkt én interpreteert, ziet een leeg omhulsel. Een verdomd mooi omhulsel, dat sowieso. Maar dan nog: leeg. Enkele critici lieten zich als dusdanig over deze film uit, zo leest de Wikipediapagina nog. Te verwachten, ondanks Joaquin Phoenix’ en Philip Seymour Hoffmans grandioze vertolkingen, die overigens in quasi alle kritieken met stip werden aangehaald.

Toch is ‘The Master’ meer dan een bundel fenomenaal acteerwerk en dito camerawerk. En nee, dan heb ik het niet over Jonny Greenwoods soundtrack – die er overigens wel mag zijn. Nee, dan heb ik het over wat de film verklankt. De ontgoochelingen, die pijlers worden in een leven. De dromen en de meesters, waaraan we ons vastklampen. De vrijbuiters, die we willen zijn, maar tegen welke prijs? En ook: de rol van cinema, als geheimzinnig – wie weet zelfs sektarisch? – medium. Want wat was dit nou: een tragedie, een komedie, een biopic, of van alles een beetje? Ja, waarschijnlijk dat laatste. En van alles een beetje veel, omdat het Anderson is, een cineast die graag veel hooi op zijn vork neemt. En die vork wordt keurig in de mond van het publiek gedropt. Kauwen? Slikken? Verteren? Lukt niet in een keer. Maar dat ‘The Master’ nog een keer de revue zal passeren, binnen niet onafzienbare tijd? Dat staat nu al vast, ja. En dat is zowat het enige dat vast staat, na deze eerste keer kijken.

3,75* voor dit zonderling kleinnood.

Vanaf het begin tot het einde interessant en intrigerend.

Wat zo geweldig aan deze film is.. is het spontane verloop van het verhaal.

Lekker ontspannend, maar er blijft altijd het gevaar van, gaat deze Freddie Quell door slaan?

Het is een pareltje! mede door Philip Seymour.

4 1/2 ster

of topic: kan die poster ook veranderd worden? die is niet aantrekkelijk...

Op de cast valt absoluut niets aan te merken, sterker nog dankzij beide heren hoofdrolspelers is de film de moeite waard. Het warrige uitgewerkte verhaal over de sekte en hun theorieën is minder. Hier is te veel of te weinig aandacht voor, want nu hangt het er een beetje vaag bij. Het is me niet helemaal duidelijk wat Anderson hiermee wil, toch jammer.

De nieuwe film van Paul Thomas Anderson in 2012 met een topcast. Zo'n film die dus op voorhand al opgehemeld wordt. En in Amerika zal de discussie van de link met Scientology wel meegespeeld hebben. De film is duidelijk in de sfeer van Anderson's andere titels. Acteerwerk zit best wel goed en Anderson laat enkele mooie beelden zien. Het verhaal zelf is echter vrij saai en na de film had ik niet meteen het gevoel een topfilm achter de kiezen te hebben. Door het acteerwerk krijg je personages die de aandacht nog wel bijhouden, maar dan eerder afwachtend tot ik als kijker wat meer geprikkeld zou worden.

Achteraf las dat de film wat ging over de personen en ideeën achter Scientology. Geen aanklacht en ook geen rechtstreekse biografie. Daarvoor is er te veel vrijheid met de feiten. Maar de ideeën komen wel overeen. In Amerika, waar de sekte (zoals het in België wordt beschreven), veel actiever is zal het script wel voor meer deining gezorgd hebben. Ikzelf had toch al een beeld van Scientology en gezien de maffe ideeën in deze film, blijf ik bij mijn mening.

Als film had ik er wel meer van verwacht. Zeker gezien de prijzen en hype er rond...

Het acteervuurwerk dat ik tussen Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman had verwacht komt wat minder spectaculair tot een explosie dan ik had gehoopt. Daarvoor blijft het teveel bij een onderkoelde soort onderhuidse spanning die wel de hele film boeiend is. De hele film lang hangt er namelijk een vreemd soort seksuele spanning waarin de meer fysieke acterende Phoenix en de meer ingetogen acterende Hoffman steeds elkaar aantrekken of afstoten. Phoenix heeft er bij mijn weten zelfs nog nooit zo intens lelijk uitgezien met zijn knullige loopje en zijn doorgroefde kop tegenover een Hoffman die er, zoals altijd, oud, seksloos én charismatisch uitziet.

Misschien zit de kracht van deze film hem dan ook wel in hoe het zich genadeloos onttrekt aan alle verwachtingen van de kijker. Was Daniël Plainview uit There Will Be Blood niet de meest sympathieke figuur denkbaar, bij hem zat er nog enigszins een klassieke psychologische ontwikkeling in waarbij hij 'uitgroeit' tot de nare vent die hij uiteindelijk wordt. Freddie Quell wordt al vanaf de eerste minuut geportretteerd als een oversekst alfa-mannetje dat snel een beurt moet krijgen en dat ook niet onder stoelen of banken steekt. Deze onuitstaanbare protagonist komt in een hallucinante trip terecht waarin waan en werkelijkheid door elkaar gaan lopen op een manier waarin ook het narratief bewust fragementarisch en onsamenhangend blijft. Steeds lijkt het of het verhaal geen progressie doormaakt of dat het belangrijke ontwikkelingen in het plot over worden geslagen.

Ergens durf ik zelfs te stellen dat het één van Anderson zijn meest gedurfde projecten tot nog toe is gebleken. Het heeft een duistere ondertoon waarin het dieper ingaat op de meer walgelijke kanten van het menselijke bestaan, waarbij plot en personages afstoten op een manier dat geen weldenkend mens zich wil identificeren met wat er ook getoond wordt. Het dwingt tot een meer intellectuele bespiegeling op wat getoond wordt, terwijl het tegelijk niet schroomt om te verleiden met cinematografisch gestileerde shots. Hier wordt het walgelijke en het afstotende getoond als iets wat door puur vakmanschap van uitstekende cinematografie en door ongelofelijk sterke casting absoluut een esthetische schoonheid krijgt.

Veel recensenten missen naar mijn mening dan ook volledig het punt. Dit wil niet behagen of plezieren, maar het wil verontrusten en afstoten/aantrekken op de manier zoals zijn personages ook continu rond elkaar dansen in hun gefnuikte verlangens en wanstaltelijke driften.

Een getraumatiseerd soldaat moet het na de oorlog zelf maar uit zien te zoeken. Dan ontmoet hij iemand die via een therapie iemand terug in de tijd kan laten gaan om van daaruit het heden te kunnen beïnvloeden. Film gaat vooral over de relatie die opbouwt tussen de charismatische leider en de trouwe labiele volgeling. En dat gebeurt op een hele mooie manier in een langzaam tempo, maar toch zo dat het allemaal boeiend blijft. De laatste scene is heel veel betekenend. Het stelt de kijker de vraag of de volgeling nu eigenlijk wel wat geleerd heeft van z'n meester of dat de therapie uiteindelijk toch niet zo veel voorstelde en dat het meer een versiertruc is om een duurzame relatie op te bouwen. Waarschijnlijk het laatste. Prima film !

Het fijne van Anderson's films is dat elke keer je er weer een opnieuw kijkt, je naar iets compleet anders zit te kijken dan de voorgaande keren. Dit is misschien nog wel meest het geval met The Master.

Bij de laatste drie films duurde het gemiddeld zo'n drie tot vijf jaar voor we weer van een nieuwe Anderson konden genieten. Maar zijn films zijn het absoluut waard. Ook is het altijd maar de vraag wat voor een evolutie zijn films doorgaan. In het geval van The Master zou het de scientology onder de loep gaan nemen waarbij Hoffman de oprichter zou gaan spelen. Maar de film is in het productieproces in iets heel anders verandert.

The Master gaat namelijk niet alleen maar over de sekte/groep/religie. Het gaat over zoveel meer dan dat. Zoals in alle films van PTA zitten er zoveel lagen in The Master. Maar het is vooral een interessante en intense karakterstudie geworden. Freddie Quell is helemaal de weg kwijt na zijn ervaringen in het leger gedurende de tweede wereldoorlog en Lancaster Dodd en zijn familie, die ook een belangrijke rol in de film spelen, proberen hem op hun manier en volgens zijn overtuigingen weer op het rechte pad te krijgen. De relatie die Quell en Dodd met elkaar krijgen is geweldig geschreven. Het voelt meer als een vader/zoon relatie waarbij vooral het winnen van liefde centraal staat dan meester/volgeling. En daar schuilt ook de grote kracht van het verhaal, hoe het verhaal uiteindelijk naar film is overgebracht en de personages.

De film gaat een heel andere kant op dan je in eerste instantie zou verwachten. In plaats van een bepaalde afschildering van een "sekte" kiest Anderson er voor om dat beeld wat iedereen van een sekte heeft niet te volgen. Hij laat zien dat het liefdevolle mensen zijn die net even een iets andere denkwijze en geloofsovertuiging hebben en daarin koste wat het kost willen slagen om zo veel mogelijk aanhangers te krijgen. Geld speelt daarin ook een grote rol. Hoewel Anderson dat niet expliciet laat zien, is het duidelijk dat ze er goed en royaal van kunnen leven. Naast dat laat de film ook de verslagenheid in de mannen zien die na de oorlog weer moeten terugkeren in de samenleving en door hun ervaringen moeite hebben om zich aan te passen.

De film zit vol met geweldige scenes die bol staan van heel erg goede dialogen. De eerste sessie tussen Dodd en Quell is erg intens. De emoties die daarbij vrijkomen, komen erg overtuigend over. En zo zijn er meerdere intense scenes die afgewisseld worden met rustige momenten. Komt erg goed overeen met de staat waarin Quell zich bevind. Hij staat op exploderen om op andere momenten wat kalmer over te komen. Zijn frustraties komen er goed over. Waarbij zijn kalmte het einde ten goede komt waarin hij heel rustig op Dodd en zijn vrouw reageert. Het is niet het intense/emotionele wat we van voorgaande Anderson films gewend zijn, maar veel meer ingetogener. Iets wat hier heel goed werkt. Perfect einde.

Phoenix en Hoffman zijn hier heel erg aan elkaar gewaagd. Beide geven hun alles. Erg intens en oprecht geacteerd. Adams is een geweldige toevoeging en weet net zo'n goede prestatie te leveren. Maar de supporting cast is net zo belangrijk in een PTA film, en ook in die rollen is voor erg goede acteurs en actrices gekozen. Rami Malek is een enorm talent. Datzelfde geld ook voor Plemons. Ook fijn dat Kevin J. O'Connor nog even te zien is. De rest doet het ook erg goed, al zit het met het acteerwerk altijd wel goed in een Anderson film.

Grote afwezige is natuurlijk Robert Elswit. Maar Mihai Malaimare Jr. doet het ook erg goed. Fijne fotografie in 70mm. Die tracking shot in het warenhuis met de vrouw die een jas probeert te verkopen is erg mooi. Een typisch PTA shot. Dit keer viel me echt op hoe belangrijk de muziek van Greenwood is in The Master. Werkt erg goed in combinatie met wat zich op beeld afspeelt. Er is bijna geen ander zoals Paul Thomas Anderson die precies weet hoe hij het wil en dat ook precies zo voor elkaar krijgt.

Waar The Master, en dan vooral het verhaal, wat "minder" lijkt, is het toch een film waar veel meer in zit dan bij een eerste kijkbeurt duidelijk wordt. Het lijkt er op dat dit samen met Inherent Vice de eerste Anderson films zijn die moeten groeien en meerdere kijkbeurten vereisen. Dat maakt deze PTA zeker niet minder dan zijn voorgangers. Een geweldig geschreven, geacteerde en gemaakte film.

Goeie performances, maar op de één of andere manier leefde het niet voor mij. ik dommelde regelmatig weg. Misschien omdat ik de interessantere geschiedenis van L.Ron Hubbard goed ken. Vorige week nog een Paul Haggis docu op TV. Minste van alle P.Th. Anderson films.

Zeer bevreemdend werkje van PT Anderson met een ontketende Phoenix in een glansrol als de verwarde Freddie die via een aantal omwegen bij The Master terecht komt, een duidelijk op L. Ron Hubbard gebaseerd type dat met dubieuze behandelingen het pad naar het Ware effent voor zijn volgelingen. De sessies tussen Freddie en The Master zijn bij tijd en wijle meesterlijk, maar het stuurloze karakter van de film is er na verloop van tijd te veel aan; het boeide me uiteindelijk simpelweg te weinig.