The Master (2012)

"If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world."

Blijft een hele fijne film; die ik vanaf nu dan ook met de volle score ga belonen.

De gelaagdheid maakt dat je elke herziening op een andere lijn kan zitten (e.g., van een karakterisering van het sekteleven, via de gespiegelde persoonlijkheden van Quell en Dodd, en de ronddolende veteraan wanhopig op zoek naar geborgenheid, tot de tragische onontkoombaarheid van het dienen van een - om het even welke - meester, en wat ik allemaal verder nog ontdekken mag..). Het fijne is dat Anderson de kijker daarbij helemaal niks opdringt. De slimme cinematografie, het rustige tempo en het overtuigende acteerwerk, maken het geheel prachtig af. Bijna elk noemenswaardig aspect druipt van de kwaliteit. Dit werk symboliseert voor mij het genot van het filmkijken.

Ik ben helemaal geen fan van Anderson zijn werk. Na There Will Be Blood (1.5*) en Magnolia (2.5*) heb ik het nu geprobeerd met The Master. Misschien wel zijn meest boeiende film die ik tot op heden heb mogen aanschouwen, maar tevens zitten er in Magnolia net iets meer memorabele scènes. Eerlijk gezegd, duidelijk een film die een herziening kan verdienen als de tijd het toelaat. Dit is speciaal werk, traag zoals je dat ook van een Kubrick kan zeggen maar dan vaak met een pak minder humor en een hoop meer scènes waarvan je zegt wat is nu het nut van deze scène. Daarom is dit echt wel een lange sleepfilm. Veel gepauzeerd, overigens ook bij de andere films die ik gezien heb van Anderson. Het begin ging nog vrij vlot maar na een uur vond ik het steeds minder interessant. Hier en daar heb je wel een aantal boeiende dialogen maar het is toch uiteindelijk een vreemd zootje bij elkaar gegooid. Het lijkt soms wel of Anderson heel veel geschoten heeft en daarmee dan zijn film in elkaar heeft gestoken zoals fruit in een blender. Het past meestal wel maar soms zit er een mindere keuze in of iig een keuze die weinig functioneel is.

De film is verhaaltechnisch minder interessant en moralistisch waarschijnlijk niet eenduidig en dus voor iedereen anders, toch zijn er een aantal sterke punten aan The Master. Zeker het acteerwerk is erg sterk te noemen met Phoenix en Hoffman die elkaar ook naar een hoger niveau lijken te tillen. Ook de cinematografie en soundtrack zijn bovengemiddeld, maar dat alles is natuurlijk ondergeschikt aan de inhoud van de film. Wederom een 2.5* voor een film van Anderson.

Dit is niet mijn type film. Het ontgaat me wat de regisseur probeert duidelijk te maken, verder vind ik het vrij saai voortkabbelen.

Zoals in veel films van regisseur Paul Thomas Anderson, ontstaat tussen beide mannelijke hoofdrolspelers een vader-zoonrelatie, zonder dat het vader en zoon zijn.

Met behulp van zelf gebrouwen alcoholica houdt WO II-veteraan Freddie Quell (Joaquin Phoenix) zich op de been, maar het afglijden is al begonnen. Totdat hij in contact komt met Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), de charismatische leider van zelfhulpreligie "The Cause", en diens vrouw Peggy Dodd (Amy Adams).

Zowel Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams scoorden Oscar-nominaties en dat is terecht, want door hun spel blijft de film boeien van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 130 minuten). Al kun je ook wegdromen bij de prachtige beelden die zijn gefilmd op 65mm, wat zorgt voor super hoge resolutie. Onderwerp en aankleding zijn geïnspireerd op "Let There Be Light (1946)", een Documentaire / Oorlog film over de revalidatie van getraumatiseerde Amerikaanse militairen gedurende de Tweede Wereldoorlog.

Al met al bevat deze Drama film onvergetelijke beelden, adembenemend acteren (vooral van de overtuigend gekwelde Joaquin Phoenix) en vrijwel iedere scène druipt van de spanning.

P.S. de muzikale scène met de vele blote vrouwen en de daarop volgende masturbatie scène met Philip Seymour Hoffman en Amy Adams, waarbij wel niets te zien is, mochten er best wezen en bij de masturbatie scène moest ik ook even denken aan de masturbatie scène in de Nederlandse Komedie / Drama film "Brandende Liefde (1983)", waarbij Monique van de Ven op harde wijze Peter Jan Rens aftrekt.

Toch deze eens her bekeken en kon hem toch al iets meer appreciëren. Wel nog altijd een lange zit, maar het acteerwerk is gelukkig wel goed. Het verhaal kon wel in een kortere tijd verteld worden.

Het zal nooit m'n favoriete film worden, maar zoals eerder gezegd, kon ik hem na herziening toch meer appreciëren.

“If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world.”

Uitstekende film weer van P.T. Anderson. Ik moest een beetje wennen aan zijn films, maar de laatste jaren begin ik zijn films steeds meer te waarderen. Een herziening van Magnolia en Boogie Nights deed wonderen, en Phantom Thread was ook een voltreffer.

The Master is een showcase voor acteerkanonnen als Hoffman, Phoenix en Adams, en in sommige scènes zat ik met ingehouden adem naar deze acteurs te kijken. Hoffman en Phoenix samen in een donker kamertje, samen in een cel, Adams op het laatst met dat stalen gezicht etc. Het is genieten geblazen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de schitterende sets en cinematografie. The Master is een visueel feestje.

Wanneer rasacteurs Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman de hoofdrollen vertolken, wrijf je als filmliefhebber begerig in je handjes. Toch komt het in The Master niet tot de vuurwerkshow waar je op hoopt. Dat ligt niet aan het verder puike acteerwerk (en cinematografie), maar primair aan het mager uitgewerkt verhaal over 'The Cause'. Zonde.

Paul Thomas Anderson. Punch-Drunk Love vind ik nog steeds een prachtige film. Het blijft altijd een beetje een eigenaardige zit door de absurditeiten en de stijl waar Anderson mee werkt, maar het werkt eigenlijk heel goed. Absoluut een van mijn favoriete romantische films. There Will Be Blood viel een stuk minder in de smaak bij me en ook Magnolia wist (al is dat eigenlijk dusdanig lang geleden dat die wel eens in de herziening mag) niet de indruk op me te maken waar ik op gehoopt had.

The Master dan maar eens proberen. Ik had goede hoop, want de film begon absoluut niet onaardig. De personages worden goed geïntroduceerd en enkele lange shots (en daarmee het sterke acteerwerk) vallen op. Eigenlijk blijft het interessant tot en met het lange, intense dialoog tussen Freddie en Lancaster op de boot. Daarna belandt de film naar mijn mening in een sleur. Hier en daar gebeurt iets interessants waardoor het weer even opleeft (bijvoorbeeld de erg sterke scène in de gevangenis), maar over het algemeen wist het me te weinig te boeien. Ik begon de speelduur te voelen en was ook blij toen er een einde aan gebreid werd. Het is zichtbaar dat Anderson een begenadigd regisseur is, maar als de inhoud zó weinig met me doet, kan de verpakking er helaas niet voor zorgen dat ik het een sterke film vind.

Cinematografisch steekt de film goed in elkaar en het acteerwerk van met name Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman is uitstekend. Wat vond ik dan precies niet goed aan deze film? Geen idee. Het pakte me simpelweg niet. De ideeën van de sekte deden me erg weinig, laat staan de therapieën die ze uitvoerden. Ik schrijf Anderson heus niet af, want ik moet nog veel van hem zien en ook de muziekvideo's die hij voor HAIM regisseert vind ik keer op keer mooi, maar met deze The Master kreeg ik maar geen klik.

2,5*

Ik snap wel wat mensen er in zien ,alleen zie ik het niet. Ik zie wel dat mensen het een goede film vinden alleen kwam ik maar niet in de film. Dus vond ik er niet veel aan.

Een film die ik de eerste keer niet om door te komen vond, nu de tweede keer echter heb ik wel wat meer oog voor dingen, desondanks is het toch allemaal net niet.

In eerste instantie ontvouwt zich een best wel interessant beeld rond de getroebleerde Freddie. Van meet af aan al neigend naar zelfdestructie, bijzonder seksueel gefrustreerd, zich dood vervelend en uiteindelijk aanpassingsproblemen in de normale samenleving. Iets dat allemaal behoorlijk subtiel gebracht wordt net als de beelden van de worstelende matrozen en mariniers, iets dat de twijfel van seksuele geaardheid ook nog even voed. De ontmoeting en ontwikkeling tussen Quell en Dodd doet denken aan een vader zoon band, de daar op volgende therapieën zowel op Freddie als op anderen is eveneens boeiend en interessant. Zo zien we een vorm van regressie en hypnotherapie. Het eerste gesprek is ook uitermate boeiend en qua opzet bedoeld door de façade te dringen en bij de kern te komen. Het rare en eindeloze spelletje van de muur en het raam lijkt toch ook meer diepte te bezitten dan het lijkt. Het is een soort van visualisatie van het onveranderbare verleden waar je tot in de eeuwigheid aan kunt blijven schoppen of de vrijheid om verder te gaan en zijn zoals je zijn wilt. Hoe diep dingen kunnen nestelen en een mens zijn keuzes lang kunnen beïnvloeden is ontstellend terwijl verandering toch eigenlijk een kwestie van 'zien' is, een kwestie van mindset. Tot zover boeiend en interessant...

Maar...waar gaat de film nu precies over? Is het inderdaad een voorbeeld van Scientology? Betreft het blindelings volgen van Dodd? Iemand die zowel bijzonder charismatisch als stuitend kan zijn, dat laatste vooral veroorzaakt door dat 'klapvee' dat hem volgt en nooit een zegt dat het zo wel genoeg is. Betreft het dat Dodd het gezicht is maar Peggy de drijvende kracht achter de schermen? Of draait het toch om het persoon Freddie die zonder familie en dwars als hij is niet een gehoorzame volger is maar iemand die aansluiting en therapie wel nodig heeft? Dat Dodd toch de intentie heeft mensen te helpen in plaats van volgers te verzamelen? En uiteindelijk lijkt het ook nog te werken...

The Master heeft behalve een prima cast, soundtrack apart net als There Will Be Blood, boeiende acteerprestaties en zo nu en dan interessante dingen en ontwikkelingen, het meeste last van zijn eigen onduidelijkheid omtrent de lading en boodschap. Iets dat vooral de film op het einde erg laat slepen en in laat kakken. Nee, helaas slaagt The Master ook de tweede keer niet te overtuigen.

PTA is bij mij en wellicht bij velen een trigger om een bepaalde film te bekijken. Vreemd in mijn geval in die zin dat ik eigenlijk nog nooit echt omvergeblazen ben door zijn films. Degelijke films, dat zeker, maar niet volgens de status die ik hem zelfs toemeet. Magnolia is dé topper in mijn ogen, beetje genre Lynch. Boogie nights was tof, maar niet wereldschokkends, idem met Punch-drunk love. En tot slot de Daniel Day-Lewis-films vond ik allesbehalve bijzonder.

Hetzelfde kan in mijn ogen gezegd worden van The master. Degelijk, standvastig, kwaliteitsvol, maar geen écht wow-gevoel. En telkens weer dezelfde vraag: "Waarom dan niet? Geen idee eigenlijk...".

Aan de acteerprestaties zal het zeker niet gelegen hebben, integendeel. Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman waren geweldig op dreef. Verder in het algemeen sterke dialogen en dito sterke scènes zoals onder meer de scène waarbij Lancaster tijdens een monoloog telkens werd onderbroken door een kritische stem. Tot zover het onaantastbare aura ...

Verder ook een intrigerend uitgangspunt van religie, geloof, sektes en goeroes die inspelen op de psyche van mensen die al dan niet tijdelijk in de knoei zitten met zichzelf. Ook de groepsdynamiek is hier belangrijk om de idealen uit te dragen (en te blijven volgen). En toch greep de film me niet bij de keel, ben ik er niet ondersteboven van...

Het is 1950 en Freddie Quell [Joacquin Phoenix] heeft sinds zijn militaire dienst tijdens WOII zijn draai nog niet kunnen vinden. Zijn leven en zijn carrière zit op een dood spoort wanneer hij zich stomdronken begeeft op een jacht waar een huwelijksfeest aan de gang is. Daar maakt hij kennis met Lancaster Dodd [Philip Seymour Hoffman], de Master van een cult die zich volledig inzet voor The Cause. Freddie voelt zich aangetrokken tot deze groep, maar met zijn impulsiviteit en agressie maakt hij het moeilijk voor zichzelf. Desondanks lijkt zijn Master steeds meer invloed op hem te krijgen. Phoenix excelleert in een karakter dat in veel opzichten een voorstudie is voor zijn Oscarwinnende rol in Joker, maar het is Hoffman die de meeste indruk maakt in een rol die meer gelaagd is. Hoffmans haast kinderlijk aandoende feestelijke gezang te midden van een schare naakte vrouwen is briljant, maar het dramatische hoogtepunt is een verhitte woordenwisseling tussen Phoenix en Hoffman in een cel die aantoont dat Hoffman zich ook buiten deze film een meester mag noemen. In het acteervak, welteverstaan. Dit leverde Phoenix, Hoffman en Amy Adams een Oscarnominatie op.

Een super cast, mooie beelden, af en toe geniaal mooie locaties, maar ook een verhaal dat niet erg loskomt en waarvan de vraag open blijft wat PTA er nou precies mee te vertellen had. En daar gaat het tenslotte toch eigenlijk wel om bij een film. Misschien had ik beter moeten opletten, maar zelfs op de momenten dat ik dat deed had ik niet het gevoel dat ik ergens iets had kunnen zien.

En ja, films waar je uitleg bij nodig hebt, daar heb ik het sowieso al niet zo op - dat is toch een gemiste kans als je daarop speelt, dezelfde categorie als grappen en grollen tijdens de aftiteling. Ik ga me er ook dom van voelen, en daar scoort een film ook niet makkelijk goed mee. Maar wellicht het grootste issue daarmee is dat er zo ongeveer niets is wat me voldoende intrigeert om naar meer informatie over The Master op zoek te gaan en me nog eens door die 138 minuten heen te worstelen. Op een gegeven moment is 'het zal wel' een volledig oordeel.

In hoeverre is psychoregressie een mogelijkheid om trauma's in een persoon op te lossen. Freddy wordt een adept van The Master, die op zijn beurt ook zijn zwakheden heeft. De koppeling op basis van "i've seen/met you before" is een interessant gegeven daar het vele mensen overkomt, zonder dat ze direct kunnen benoemen hoe/wat/waar. Uitgaande van Einsteins theorie dat alles tegelijkertijd nast elkaar bestaat, zg.ruimtetijd. maakt dit thema waar de film om draait interessant. Goede film waarbij zowel Freddy als The Master geconfronteerd wordt met hun eigen problematiek gekoppeld aan de waarheid waarin zij geloven op basis van hun huidig leven. Is er meer? That's the question. Sterk einde gekoppeld aan het begin van de film, waarbij de vrouw werkelijkheid wordt voor Freddie, het lichaam kalmeert de geest en het proces start op.

Door zijn recente hit One Battle after Another leek het mij wel de moeite om eens werk te maken van de laatste ongeziene films van PTA en te beginnen met deze The Master.

Onder de indruk ben ik er niet meteen van en ik zou deze bij de minste van PTA plaatsen. Het idee rond de oorlogsveteraan die zijn toevlucht vindt bij een sekte leek mij een interessant uitgangspunt, maar de film ontbreekt aan momenten die er echt tussenuit springen. De scène waar Hoffman Phoenix ondervraagt, is wel een sterke die even blijft nazinderen, maar dat is dan ook de enige. Verder voelt het voor mij toch allemaal wat te gezapig aan.

Niettemin wordt er wel op een sterk niveau geacteerd met Phoenix bij wiens personage de stoppen op ieder moment kunnen doorslaan. Hoewel Hoffman op zich wel lekker op dreef is, had ik nooit voor de volle 100% het gevoel dat hij een echte sekteleider is. Misschien heb ik ook maar een verkeerd beeld over hoe zo’n persoon er altijd moet uitzien.

Wat wel goed gedaan is, zijn de verschillende tijdsprongetjes die in beperkte mate worden uitgelegd. Daardoor wordt de toestand waarin Phoenix’ personage zich in bevindt aan de kijker overgebracht.

3*