The Master (2012)

Alweer sterke film van P.T Anderson die wel niet het niveau haalt van There Will Be blood of Magnolia. Het laatste halfuur verwatert de film ietwat en verliest het aan kracht.

Maar de film zit vol met prachtige shots en camerawerk en het acteerwerk van de twee mannelijke hoofdrolspelers is van een subliem niveau. Philip Seymour Hoffman is altijd subliem en Joaquin Phoenix speelt hier zijn beste rol ooit voor mij. Hoe deze laatste die gebroken en verwarde man neerzet is meesterlijk. Zo is de scene waarin Hoffman's personage een eerste sessie heeft met Phoenix personage één van de meest intens en best geacteerde scenes uit de film van de laatste jaren. Dat mist de film naar het einde toe: zulk intens acteerwerk / acteerduels. Het vuur verdwijnt wat uit de film naar het einde toe.

Haalt niet het niveau van een There Will Be Blood of een Magnolia, maar het is onmiskenbaar een Paul Thomas Anderson-film waar bezeten waanzinnigheid weer een grote rol speelt. Aan het acteerwerk van Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman (dat is gewoonweg briljant) ligt het niet, maar de manier waarop The Master verteld wordt, vond ik niet super. Het was nogal afstandelijk, observerend, waardoor ik niet de film ingesleurd werd.

Een matige dramafilm...

Matig verhaal...

Over erotisch, drank zijn niets...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Mooi verloop van scherptediepte en belichting gehanteerd in deze onderhoudende film.

Erg sterke film met inderdaad prachtige scherptediepte en belichting. Het acteerwerk is geweldig en er zitten geweldige scene's tussen. Laat ik even mijn meest memorabele nemen, de sessie scene tussen Phoenix en Hoffman... Wauw!

Na de film de trailer gekeken, en daarvan zit echt bizar veel niet in de film. Las later ook dat dit klopt, snap alleen niet waarom.

Filmisch zeker een sterk werk en Joaquin Phoenix (vooral) en Philip Seymour Hoffman zijn uitmuntend en ook de magie tussen beiden is met meerdere scènes mooi weergegeven (de essentie van de film) maar die therorieën van de sekte zijn aan mij voorbij gegaan.

The Master is op alle fronten een degelijke film, met vooral de cast die op alle momenten weet uit te blinken. Toch miste ik de hele film een bepaald gevoel en bleef the Master uiteindelijk een beetje aan de oppervlakte borrelen. Dit komt vooral omdat de film erg minimalistisch is en de film (bewust) op narratief vlak mij ook niet heeft weten te raken.

3,0*

Degelijk.

Ik ben PT Anderson al een tijdje niet meer aan het volgen. Dacht in eerste instantie zelfs dat dit de film met DD Lewis was, na een tijdje bleek echter dat dit een tweestrijd werd tussen Phoenix en Hoffman.

Op zich hebben Hollywood versies van dit soort dramas de neiging zeer vervelend uit te vallen. Daarin herken je dan wel de hand van Anderson, die het geheel toch naar een iets hoger niveau knikt. Maar de frivoliteit van z'n eerdere films is jammer genoeg ver te zoeken.

Deze The Master grossiert in degelijkheid. Visueel matig, soundtrack matig, script ook al matig. Phoenix beneden-matig, Hoffman net boven-matig. Er is geen moment dat het echt ontploft of sprankelt. Geen scene waarvan je denkt "hiervoor ben ik nu deze film gaan kijken".

En da's jammer, want dat is wat voor mij Magnolia en Boogie Nights zo tof maakten. Scenes die je deden opzetten omdat Anderson er écht iets mee deed. Dit is vooral een Amerikaans karakterdrama geworden, niet zo suf als de meesten zijn, maar sprankelen doet het ook niet.

Beetje waarvoor ik vreesde. En aan de reacties te zien zal There Will Be Blood diezelfde kant opgaan.

2.5*

Joaquin Phoenix in de rol als de getraumatiseerde marinier Freddie Quell en Philip Seymour Hoffman in de rol als de zelfverklaarde profeet / charismatisch sekteleider Lancaster Dodd.

Film omvat de ontmoeting tussen beide heren en het vertrouwen wat Freddie ontwikkeld in -zijn meester- Lancaster. De film is met het oppervlakkig plot vrij gering van aard, maar heeft daarentegen een lange speelduur. Toch met deze twee karakters in de hoofdrol en bijhorende dialogen dragen ze de film naar een uitzonderlijk hoog niveau.

Freddie met zijn driftbuien en bijhorende geesteszieke lachje, zijn in combinatie met zijn krankjorume mimiek echt subliem. Lancaster als overtuigd profeet niet van zijn dogma's weg te slaan en, een overtuigend sekteleider pur sang.

De hele film vraag ik me af; waar gaat het heen met deze twee heren? Uiteindelijk mondt het zich toch uit in eenvoud, en vond ik het daarmee echt geniaal.

Ik vond het best boeiend maar dat waren meer de karakters.

De film lijkt wel op een psychedelische paddenstoel parade wat een warrig verhaal en waar gaat het heen. Wat was het nut etc etc... Ik snap de lovende kritieken niet lijkt me weer een overgewaardeerd zogenaamde intellectuele productie, dus niets voor mij.

Lol

Vraag je jezelf af wat het nut van een sekte van dit soort is? Antwoord lijkt me vrij simpel.

Wat lijkt dit op There Will Be Blood in essentie. Tuurlijk zijn er verschillen, maar de overeenkomsten thematisch, qua opbouw en misschien zelfs wel qua karakteruitdieping zijn er wat mij betreft in ruime mate. Misschien zijn het zelfs wel de eerste twee delen van een officieuze trilogie, we zullen het zien. Anderson maakt opnieuw een sterke film, maar ik vind het geloof ik toch zijn minste sinds zijn debuut.

Een simpele verklaring zou zijn dat zijn vorige vier films eenvoudigweg nog beter zijn. Als ik het bij deze film houd, is de conclusie dat the Master in zijn geheel minder bijzonder is. Op sommige momenten (op het begin al, even voor en over de helft en ook weer wat tegen het einde) dreigt het geheel wat in te kakken, maar Anderson houdt de aandacht vast door op de goede momenten weer met een scene te komen die je wat overeind laat komen uit de stoel.
Phoenix speelt een door oorlog (zo wordt dit toch wel gesteld door de regisseur) ontwricht karakter. Waar de meeste fotografen nog wel enige rem hebben om hun klanten niet te wurgen, heeft Phoenix op een gegeven moment weinig aanleiding nodig dit wel te doen. De verschoppeling vindt al snel zijn plaats bij een scientologie-achtige gemeenschap (om het woord sekte te vermijden). Maffe persoonlijkheidstests, vreemde opvattingen, rare opdrachten. Het is voor de meeste weldenkende mensen nauwelijks voor te stellen dat sommigen hier universele waarheden over ons bestaan aan ontlenen. En toch trappen er miljoenen mensen in.

De scene waarin Hoffman wordt tegengesproken is een van de beste van de film. Tegenspraak wordt niet geduld en zinnige tegenargumenten worden alleen ontkracht door vage uitspraken als ‘dat er veel nog in het onbekende is’, iets met een rivier en een bocht. Als Phoenix de tegenspreker afrost, protesteert Hoffman na afloop wel even, maar eigenlijk vindt hij het niet zo’n probleem. Het zijn veelzeggende scenes, die worden afgewisseld met geestige momenten zoals de aftrek scène. En zo zijn er nog veel meer sterke scenes, waaronder het eind waar hij de leer van de master als een soort versiertruc gebruikt.

De film gaat over de zoektocht van mensen naar een plek in de wereld en naar dat ietsje meer. Het gaat over vervreemding, de drang naar verlossing, de houvast die men zoekt in het geloof (tot het absurde af) en ons narcistische onvermogen om de optie dat er misschien niet “iets meer” is, ook maar überhaupt te overwegen. Het is allemaal zeer de moeite waard en omdat Anderson zijn hulpmiddelen zo goed gebruikt, wordt het eenvoudigweg erg sterk allemaal. Het acteren (hulpmiddel 1) is ijzersterk, vooral van de twee hoofdrolspelers (al neigt de prestatie van Phoenix wel een beetje naar overacting door aangeleerde maniertjes). De cinematografie (hulpmiddel 2) voortreffelijk in zijn eenvoud. De muziek (hulpmiddel 3) vooral toepasselijk. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn hulpmiddelen want Anderson vindt de thema’s die hij behandelt en zijn personages het belangrijkst.

Het zorgt voor een sterke film. Ik vraag me af of Anderson in staat is om een slechte film te maken. Hij lijkt zo erg de tijd te nemen voor zijn projecten en zo erg aandacht te besteden aan de afwerking dat ik dat amper geloof. 4 sterren.

Deze film is gefilmd op celluloid van 70mm. Zeker mooi resultaat.

Sterke film met 2 super acteurs! Phoenix toch wel in 1 van zijn beste rollen, voor mij dan toch! het camerawerk is fantastisch en ongelooflijk goed gedaan! misschien iets te lang de film zelf, maar dat is voor mij dan het enige minpunt.. want deze film is toch van hoog niveau!

The Master is dood.

Misschien toch wel Punch Drunk Love...?

Is ook een prima film.

Vraag me hetzelfde af, Inherent Vice gaat misschien zelfs zijn magnum opus worden.

Vind ik misschien wel zijn beste film ... dus je ziet maar.

Pff m'n favoriete film van de afgelopen jaren. Nu The Master is overleden ga ik hem binnenkort nog maar eens opzetten ter ere van PSH, fantastische acteur in deze fantastische film.

Afgezet na een uur, wist niet te boeien

Ruim twee uur kijken naar een stel wazige figuren, nee dit is geen topper.

Het voortreffelijke acteren van Hoffman, Adams en vooral Phoenix plus het camerawerk zijn de enige positieve dingen dat ik heb kunnen ontdekken in deze film over een groep mensen, die stelselmatig het noorden kwijt is. Ik was zelf regelmatig de draad van het verhaal kwijt, maar moet achteraf constateren dat die draad feitelijk gewoon ontbrak. Het is veeleer een verzameling min of meer op zichzelf staande scènes, zonder plot, zonder clou. Daardoor kon het verhaal mij op geen enkel moment boeien, maar dat heb ik wel meer bij films van Anderson. Zal wel aan mij liggen...

Laten we hopen, ik heb al zeer hoge verwachtingen voor PTA's nieuwste film.

Nu alles gezien van de beste man. Ik vond deze wat tegenvallen en dat is bizar gezien alle middelen die ingezet worden. De stijlvolle locaties, voortreffelijke acteurs en de fijne manier van vertellen zijn aanwezig en ook Hoffman is weer van de partij. Qua structuur, overdracht en inhoud ontbrak het aan helderheid en ik begon me af te vragen of ik niet goed had opgelet. Enkele tijdssprongen worden wat onduidelijk weergegeven en er lijkt niet zoveel progressie te zitten in de wereld van de twee hoofdpersonages. Tikje vaag en onbesuisd. Stuk voor stuk fraai geschoten scènes met veel overtuiging van de cast maar ik bleef wachten op iets dat uiteindelijk helemaal niet bleek te verschijnen.

Redelijke film waarin een veteraan moeite heeft bij het terugkeren in de maatschappij na de oorlog. Veel goeie scenes, maar als geheel lijkt het verhaal niet geheel afgewerkt. Traag, maar wel mooi gefilmd. Twee sterke hoofdrollen die deze mindere Paul Thomas Anderson toch wel het bekijken waard maken.

Elmer Gantry, Hazel Motes, Jim Jones, Dr. Phil genoeg verlossers, zelfhulp-guru's en zelfbedachte religies alsook één van de allerlaatste keren Philip Seymour Hoffman.

Film heeft de gewenste 1950-look en flink aantal mooie scenes, toch scoort het wat minder dan de vorige films van Paul Thomas Anderson, dat ligt enigszins aan de hoge verwachtingen, maar ook aan de wat onduidelijke motieven van Hoffman en Phoenix of de wat onduidelijke uitwerkingen van Hoffman's therapieën (enigszins Scientology-achtig volgens mij).

Sterke Drama Film, klasse geregisseerd door Anderson. En bovendien met een oersterke cast. Philip Seymour Hoffman en Joaquin Phoenix acteren de pannen van het dak. Zeer overtuigend. Het verhaal, en de motieven van de karakters hadden nog iets beter uitgewerkt kunnen worden. Maar toch een topper in zijn genre. 4 Sterren.

Al bij al ongelofelijk. Ongelofelijk omdat je niet weet wat je er nu eigenlijk van moet denken. Mag denken. Kunt denken. Verbaasd las ik op de aftiteling dat het om een volledig fictieve film gaat. Constant krijg je namelijk het gevoel dat Anderson het over een sekte heeft die heeft bestaan. Eén waarin de ene gek de andere onder de arm neemt. Eén waarin twee gekken elkaar vinden; misschien in hun waanzin, misschien in de drank, misschien in hun achtergrond, misschien in een vorig leven. Misschien.

Maar dus. Je wilt je oriënteren…en leest bijgevolg Wikipedia. Daar staat dat het personage van Lancaster Dodd gebaseerd zou zijn op de oprichter van Scientology. Met een paar parallellen, maar verder gespijsd vanuit de fantasie. Die van Anderson, maar ook die van de toeschouwer, zonder dewelke ‘The Master’ geen leven beschoren zou zijn. Want wie niet kijkt én interpreteert, ziet een leeg omhulsel. Een verdomd mooi omhulsel, dat sowieso. Maar dan nog: leeg. Enkele critici lieten zich als dusdanig over deze film uit, zo leest de Wikipediapagina nog. Te verwachten, ondanks Joaquin Phoenix’ en Philip Seymour Hoffmans grandioze vertolkingen, die overigens in quasi alle kritieken met stip werden aangehaald.

Toch is ‘The Master’ meer dan een bundel fenomenaal acteerwerk en dito camerawerk. En nee, dan heb ik het niet over Jonny Greenwoods soundtrack – die er overigens wel mag zijn. Nee, dan heb ik het over wat de film verklankt. De ontgoochelingen, die pijlers worden in een leven. De dromen en de meesters, waaraan we ons vastklampen. De vrijbuiters, die we willen zijn, maar tegen welke prijs? En ook: de rol van cinema, als geheimzinnig – wie weet zelfs sektarisch? – medium. Want wat was dit nou: een tragedie, een komedie, een biopic, of van alles een beetje? Ja, waarschijnlijk dat laatste. En van alles een beetje veel, omdat het Anderson is, een cineast die graag veel hooi op zijn vork neemt. En die vork wordt keurig in de mond van het publiek gedropt. Kauwen? Slikken? Verteren? Lukt niet in een keer. Maar dat ‘The Master’ nog een keer de revue zal passeren, binnen niet onafzienbare tijd? Dat staat nu al vast, ja. En dat is zowat het enige dat vast staat, na deze eerste keer kijken.

3,75* voor dit zonderling kleinnood.

Vanaf het begin tot het einde interessant en intrigerend.

Wat zo geweldig aan deze film is.. is het spontane verloop van het verhaal.

Lekker ontspannend, maar er blijft altijd het gevaar van, gaat deze Freddie Quell door slaan?

Het is een pareltje! mede door Philip Seymour.

4 1/2 ster

of topic: kan die poster ook veranderd worden? die is niet aantrekkelijk...