The Master (2012)

O ja, die dekselse downloaders! Anyway, ik dacht dat dit probleem was opgelost met Blu-ray?

Je hebt helemaal gelijk, dat is bij blu-ray helemaal geen issue.

Ik heb de film ook op BluRay, ik heb het alleen tijdens het schrijven van de recensie op deze site gecheckt en MM gaf 144 minuten aan..

Nee, dit deed het niet voor mij.

Het is een sfeervolle, mooie geschoten film met een aparte muziekkeuze, en de eerste helft kent nog wel een aantal scherpe dialogen.

Maar verder kon het me gewoon niet genoeg boeien. Ik kan me nog wel voorstellen waar de regisseur heen wil maar het komt naar mijn mening gewoon allemaal niet uit de verf. Scenes en zaken die waarschijnlijk heel spectaculair bedoeld waren vond ik tamelijk anticlimactisch. Hoffman overtuigt niet als charismatische sekteleider (het is eerder een nogal droevig persoon) en Freddie is een van de meest nare en zich het minst ontwikkelende karakters in de recente filmgeschiedenis. De manier waaor Phoenix hem speelt vond ik ook alles behalve bijzonder; zowel acteur als karakter wekten alleen enorme ergernis op.

Dus...ik wil deze film nog wel wat krediet geven omdat het weer eens wat anders is, maar ik vond het een tamelijk doelloze en weinig overtuigende exercitie

Ik heb nu twee films van Paul Thomas Andersen gezien There Will Be Blood
en nu The Master.
Het is waarschijnlijk ook de laatste film die ik gezien heb van deze regisseur
want het ligt mij blijkbaar niet en beide films doen mij weinig en vraag ik mezelf af
waar ik in hemelsnaam naar heb zitten kijken.
We volgen hier freddie een soldaat die getraumatiseerd is en verslaafd aan alcohol.
Hij ontmoet sekteleider Dodd die beweert dat hij mensen bewust kan maken van hun
vorige levens om ze zo van hun trauma's af te helpen.
Dodd ziet een uitdaging in freddie en er ontstaat een vriendschap tussen beide mannen.
Geweldig acteerwerk van Phoenix en Hoffman moet ik zeggen.
De eerste helft van de film vond ik boeiend maar op een gegeven moment begon de film
mij te vervelen.
Ongetwijfeld heb ik niet alles goed begrepen en waarom zegt Dodd op het laatst tegen Freddie: in een volgend leven zullen we vijanden van elkaar zijn is dat omdat freddie niet bij hem blijft? of zoiets Zo heeft deze film nog meer vragen bij mij opgeroepen dat komt doordat veel zaken in de film zo vaag blijft.
Er is niets mis mee om zelf te moeten denken,maar hier kan ik toch weinig mee enige houvast
of doel in deze film had wel prettig geweest.
Voor veel mensen is dit een meesterwerk en ik geloof dat ik dat nog begrijp ook, maar
voor mij werkt dit helaas niet..

Het andere werk van PTA is heel anders dan deze. Dus je kunt gerust Boogie Nights en Magnolia een kans geven. Zijn veel vlotter en verhalender.

Daarnaast is het doel van de film niet een verhaal aan het licht brengen, maar puur de ontwikkelingen van het door Joaquin Phoenix vertaalde karakter te vertolken, een karakterstudie eerste klas. Dat vergt natuurlijk wel een aantal aanknopingspunten die de 'voelbare' emoties over zouden moeten brengen. Maar goed, ik snap dat als daar weinig interesse voor is, of als er geen aanknopingspunten zijn, je hier niet zo veel mee kan.

Zoals Reinbo al aangaf zou ik toch Boogie Nights en/of Magnolia wel een kans geven, een hele andere opzet met een wat meer 'verhalende' vertelwijze. Gezien TWBB en The Master beduidend anders zijn dan de rest van zijn ouvre, heb je waarschijnlijk gewoon net aan het verkeerde lijntje getrokken in het PTA kraampje.

In dat geval zal ik het nog niet opgeven en Magnolia een kans geven die

staat al een tijd op mijn lijstje om te zien.

Ik moet zeggen dat The Master wel in mijn hoofd blijft zitten,ik zit me suf te piekeren....

Vergeet zeker niet ook Punch-Drunk Love een kans te geven. The Master is ook niet mijn favoriete PTA maar Punch-Drunk Love vind ik geweldig.

PDL is toch al wat lastiger en vreemder. Zou eerst die andere twee kijken.

Pfff, lange zit hoor. Vooral omdat je je aan het eind van de film afvraagt wat je nou hebt zitten te kijken. Niets te klagen over het acteerwerk, wat eigenlijk echt 'meesterlijk' (ha, wat een woordspeling) was, maar het verhaal en de uitwerking ligt mij niet echt. Ik kon geen hoogte krijgen van het personage van Phoenix, maar iets zegt mij dat dit in het echte leven van getraumatiseerden ook is (onberekenbaar; is dat een woord?). Op MM wat interpretaties van anderen gelezen; toen kon ik pas mijn visie over deze film vormen. Phoenix en Hoffman dragen de film in ieder geval!

Ik heb me vergist.. Magnolia staat niet op mijn lijstje, ik bedoelde de film

Melancholia (2011) is ook niet van Anderson maar van Von trier.

Ik weet niet of deze regisseurs met elkaar zijn te vergelijken,van beide heb ik

nog niet veel gezien.

Weinig gelijkenissen tussen PTA en Von Trier in ieder geval.

oke, in ieder geval zal ik mijn ontdekkingsreis voortzetten en zo nu en dan

uit mijn comfort zone stappen

Goh, ik had totaal geen moeite me te laten meeslepen in de film, genoeg herkenbare punten die me toch aardig universeel leken; hoe ieder z'n lijken in z'n kast heeft die hem hebben gevormd, je met je meesleurt en je persoonlijkheid hebben bepaald, en hoe je soms probeert te worstelen daar verandering in te brengen tot je ontdekt dat het verleden al gebeurd is en niet gewijzigd kán worden...Dan maar geen Meester erkennen in drank, herinneringen, trauma, verdriet of een goeroe met alle oplossingen, maar gewoon de lusten en lasten van het leven "genieten" zo goed en kwaad als het kan?

Prachtige film in al zijn pure filmische eenvoud, natuurlijk vooral door het sterke acteerwerk (Phoenix is fenomenaal, wat een kop) maar niettemin door het herkenbare thema dat in het gelaagde verhaal niet al te makkelijk/oppervlakkig gegeven/uitgelegd wordt, maar voor de scherpe kijker goed te ontwaren valt.

Ik heb ervan genoten :up:

Meester's Master.

De nieuwste film van meester Paul Thomas Anderson is wederom een waar feest voor de zintuigen. Sterk camerawerk verzorgt mooie beelden die met enige regelmaat veel indruk maken. Het verhaal speelt zich sowieso af in beeldschone settings, waarbij Anderson met van alles en nog wat speelt. Zo ook met tijd, waardoor bepaalde scènes bijna rustgevend zijn.

Er wordt voldoende aan de fantasie van de kijker overgelaten, al zit een en ander vrij simpel in elkaar. Een wederzijdse bewondering tussen twee totaal verschillende personen, die makkelijker verklaarbaar is dan je in eerste instantie zou denken, vormt het verhaal. Het levert een ietwat voorspelbaar relaas op, al is de weg er naar toe prachtig. Met dank aan de hoofdrolspelers.

Veranderen doe je zelf. Daarom zijn de laatste beelden, ook nog eens ondersteund door een muzikale ‘Changing Partners’, misschien van dik hout, het werkt wél. En is op zijn minst voldoende voor een glimlachje. Misschien een minzame door hen die zwaardere kost verwachtten, maar ware schoonheid mag best licht verteerbaar zijn. The Master bewijst het.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

'We may be through with the past, but the past ain't through with us.'

Mijns inziens is het hoofdthema van deze prachtige, volledig tijdloze film, het gemis aan (moeder)liefde, bijvoorbeeld prachtig geïllustreerd door het zich, opgekropen als een foetus, aan de (moeder)borst laven van de zandfiguur, het verwerken van het verleden en het wanhopig zoeken naar een greintje, een spatje liefde en rust. Het gaat mijns inziens over het vinden van enig houvast in een volledig op hol geslagen, vijandige wereld.

De geesteszieke, door gemis aan ouderliefde en oorlogsverschrikkingen getroebleerde Quell vindt, als allerlaatste strohalm en in pure wanhoop, aansluiting bij een charlatan. Als dat uiteindelijk ook mislukt en ook zijn jeugdliefde getrouwd blijkt te zijn, is de zelf gebrouwen alcohol het enige alternatief en die 'toverdrank' loopt als een rode draad door de film. Alles bij elkaar een zeer trieste film, Quell volbrengt zijn queeste niet; hij vindt geen liefde en hij verwerkt zijn verleden niet, maar wel bloedmooi.

De intensiteit waarmee Phoenix acteert is geweldig. Hij acteert niet, hij is. Irritant, leeg, dom, agressief, in een voortdurende staat van kwelling, et cetera en daarom legendarisch. Hij geeft een schitterende vertolking van de wijze waarop iemand verknipt kan terugkomen uit een oorlog, anno nu zou hij ongetwijfeld het stempel PTSS opgedrukt gekregen hebben en dat in combinatie met zijn verleden van voor de oorlog, in combinatie met zijn 'alcohol' gebruik, maken hem tot de persoon Quell ((Verleden)Onderdrukken?) en die persoon is inderdaad niet 'leuk'. Dat zal hij ook nooit worden want het verleden kun je niet naast je neerleggen. Ook niet met de methode van Lancaster Dodd...

Mooie review, met interessante inzichten. Krijg meteen zin in herziening. Dank.

En herzien met de theorie van David hierboven in het achterhoofd. Legt de nuances in het verhaal net weer op andere plekken, al was deze kijkbeurt niet zo magisch als de tweede kijkbeurt. De 5* blijft ruimschoots staan. Prachtig hoe Anderson eigenlijk meerdere verhalen vertelt, het is maar welk perspectief je zelf inneemt. Een rijke en intrigerende vertelling.

(Ben het niet eens dat het nummer changing partners slaat op vetanderen doe je zelf, maar veeleer op de rusteloze zoektocht van Quel naar rust (of zijn moeder/the Master/zijn vriendinnetje zo je wil)

Eventjes dan maar, omdat je aan mijn schrijfsels refereert.

Dat doet het ook niet, maar het volgende. Hij is niet in staat om zelf te veranderen en probeert dit telkens door anderen. Zelfs door de intrigerende Hoffman in te ruilen voor een snollerige bardeerne. Vandaar mijn (verstandige) opmerking 'veranderen doe je zelf' in combinatie met een glimlachje. Juist twee tegenpolen. Ook grappig; van vaderfiguur naar moederfiguur? Of als je écht houdt van lagengeneuzel en al wat dies meer zij, van pooier naar hoer. Het is maar hoe je het bekijkt.

Maar met mij eens zijn hoef je zeker niet. Al is het enige wat ik zeg: Hij verandert van partner, maar je kunt enkel en alleen jezelf veranderen. Geen een partner kan dat voor je doen.

Ok helder.

Joaquin Phoenix in de rol van zijn leven als alcohol verslaafde en getraumatiseerde marinier die als soort proefkonijn gebruikt wordt door een charismatische sekteleider, met zwier gespeeld door Philip Seymour Hoffman.

Blijft soms wat vaag en men blijft met een hoop vragen achter maar dit is een interessante, prachtige en boeiende film.

Paul Thomas Anderson is geniaal.

Hij maakt niet alleen zeer gelaagde films, maar die op zichzelf staande gelaagde films zijn ook nog eens verbonden met zijn andere gelaagde films.

Wie verwacht dat een zin uit Magnolia, mijns inziens, centraal staat in The Master?

'We may be through with the past, but the past ain't through with us.'

Magnolia

Paul Thomas Anderson's oeuvre is een gecompliceerde jigsaw puzzle waarbij het allerlaatste stukje hoogstwaarschijnlijk pas gelegd kan worden als hij zijn allerlaatste film heeft afgeleverd en ik hoop uit de grond van mijn hart dat dat nog heel lang duurt.

Mooie film, maar zit helaas vaak tegen het saaie aan. De film blijft interessant door het bijzonder sterke spel van Hoffman en Phoenix.

The Master is geen film over emoties, maar een film over driften. Driften en oergevoelens die je zelf maar amper begrijpt. Freddie begrijpt helemaal niks van wat er in zijn kop omgaat en zoekt verlossing, of in ieder geval een paar antwoorden. Lancaster lijkt antwoorden te hebben, maar het zijn geen antwoorden die Freddie werkelijk begrijpt.

Ik vond het wederom een ontzettend bijzondere film. De films van PTA hebben de kracht om nog lang te blijven groeien, ver na de aftiteling. Ik denk wel dat dit een film is die mannen eerder zullen voelen dan vrouwen. Althans, in gesprek met vrienden die de film zagen vonden de mannen het fascinerend en de vrouwen 'konden er niet zoveel mee'.

Ik denk dat ik een sterk vrouwelijk kantje heb. Persoonlijk vind ik dit de minst goeie film van PTA. Al zijn vorige films smeekten om herzien te worden en dat voel ik niet zo aan met The Master. Ik had hetzelfde gevoel met Haneke's Amour en Dominik's Killing Them Softly. Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat hun thema's nogal sterk uitgesproken zijn. Het was een jaar dat al mijn favoriete regisseurs me hebben teleurgesteld.

Only God Forgives al gezien? Past denk ik ook wel in dat rijtje.

Goede vertolkingen van zowel Joaquin Phoenix als Philip Seymour Hoffman, ze zijn beiden goed op elkaar ingespeeld.

Maar het verhaal en zodoende de film in zijn geheel vond ik bijzonder saai, het kon me amper boeien.

Ik geeft de film 2 sterren voor de vertolkingen, maar wat de film verder betreft is dit voor mij een enorme teleurstelling.

Hmm. Zowel hier als op IMDb veel mensen die totaal niet door het verhaal gepakt werden. Wel opvallend.

Ik werd in elk geval vlot meegesleept, mede dankzij het fenomenale acteerwerk. Maar ik kan me wel indenken dat niet iedereen altijd zin heeft in dit soort verhalen als ze naar de bios gaan met een flinke bak popcorn.

Ik heb ook niet altijd trek in David Lynch, hoezeer ik ook van die man z'n werk houd.

Het is trouwens nu ongeveer acht maanden geleden dat ik hem heb gekeken. Dat hij nu toch weer boven komt drijven bij mij, dat zegt toch wel wat...

Het zal wel oneerlijk zijn te vergelijken met het ijzersterke There Will Be Blood, maar ik doe het toch: dit is niet zo ijzersterk als There Will Be Blood. Het begint allemaal nog erg interessant en is boeiend om te kijken, totdat Phoenix aan z'n therapie begint; op dat moment zakt het in elkaar en wordt het een beetje saai. Ik vermoed dat je inmiddels al genoeg in de film moet zijn gezogen om dit te kunnen trekken. Blijkbaar was dit voor mij niet het geval. Na een tijd begint The Master gewoon te slepen en uiteindelijk was ik blij dat de film was afgelopen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik het een slechte film vond: visueel was het een waar spektakel, de muziek is ook uitstekend, en dan heb ik het nog niet eens over het fenomenale acteerwerk gehad. Nee, op technisch vlak is dit een meesterwerk (net als alle andere films van Paul Thomas Anderson, trouwens; wat dat betreft stelt hij nooit teleur), maar verder pakte me het gewoon niet. Misschien dat het over een héél lange tijd, bij herziening, beter bevalt.