The Master (2012)

Ik heb (in dit geval) dat extra'tje nodig. Na het zien van de film, was het best een mystieke film. Nu ik het begrijp, vind ik het eigenlijk maar banaal en het doet me niets. De eerste keer gaf ik 3,5 ster. Nu ik de film beter begrijp, kom ik op een 2,5. Het is gewoon jammer dat de voldoening voor mij niet voldoende is. Een film kan mooi en goed zijn in zijn eenvoud, maar dat is bij The Master niet het geval. Dan had ik de film liever niet helemaal begrepen, dan was het beter.

Uit jou conclusie maak ik uit dat het onderwerp je dan eigenlijk ook niet echt boeit?

In 1x goed! Al moet ik er wel een kanttekening aan toevoegen. Ik sluit daarom niet uit dat ik alle films met dit onderwerp niet boeiend vind. Ik ken sowieso geen films die mij aan The Master doen denken.

Jacoba(Baco) en Reinbo(ArabischeRambo) ... wat een oeverloos geklets over de ins en outs. Inderdaad het is geen forum, een of twee keer reageren is wel meer dan prima.

Ik vind het een top film;

-Verhaallijn/ plot Vernieuwend maar niet echt vlot en af en toe zelfs saai

-Acteerwerk Ijzersterk

-Setting Realistisch

-Manier van filmen Sterk

Gr Smug

Ben het helemaal eens met jou Smugmarty, je kan de film maar beter uit je updates halen door al dat oeverloze gezeur.

Volgens mij ga je met je statement een beetje (beetje?) voorbij aan het principe van een forum (wat dit voor mij wel degelijk is). Ook (en soms zelfs juist) als je een film minder waardeert, dan kun e er toch nog steeds wel en mening over hebben die er toe doet?

Of zien we liever van die flauwe onliners zoals: "wat een rot film!" "Beste film ooit!" "Deze film moet iedereen die van films houdt hebben gezien!" "Hoffman is een baas!" ???

Als je geen inhoudelijke discussies wilt volgen kun je toch gewoon op de meningen knop drukken.....

Ehh ik moet bekennen dat ik deze knop niet ken(de).

Maar je mist wel een hoop dooor deze knop want slechts 35 meningen t.o.v. 501 berichten.

In ieder geval is het wel fijn om te kunnen lezen wat mensen van de film vinden en door zoveel reacties op elkar was dat lastig. Ik ben niet tegen op elkaar reageren ( ik doe het nu zelf ook) alleen zoals vermeld graag niet 20x

Nee absoluut mee eens!

Ook als je de film niets vind >> juist reageren. Ik lees namelijk graag de reacties.

>>Mijn punt was dat uit de discussie op de vorige pagina ik helemaal niet meer kon opmaken waarover het nu precies ging!

20 keer? Hier al drie pagina's van Reinbo! En dat is geen uitzondering hoor bij films welke deze liefhebber goed vind. Moet ik gedwongen worden om een selectie van meningen te lezen welke niemand gebruikt of te kiezen tussen eindeloze "inhoudelijke" commentaren? Ik haal bij dat gezeur de film maar weg bij mijn updates, wat een ramp moet het ook zien voor mensen die even willen weten wat verschillende mensen van een film vinden en dan terecht te komen tussen 2 of 3 leden die alles overvleugelen met hun ontelbare "inhoudelijke" commentaren.

Tja, life is a bitch op een discussieforum. Echt bizar dat men het lef heeft daar met elkaar in discussie te treden. En dan nog wel 20 berichtjes. Schande!

Maar weet je wat pas ruis geeft. Het klagen over discussies, dat gaat namelijk niet over de film en slaat werkelijk nergens op. Heeft bovendien enkel nog meer irrelevante posts tot gevolg. Denk daar eens over na, zou ik zeggen.

Reinbo +1

Tja, dit is ten slotte al het negende bericht dat hier niet over film gaat. Woeha, ha, ha, ha!

Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman samen in een film, en ondanks dat viel hij me tegen.

Ik vond de film te saai en veel te lang. Freddie had nare dingen meegemaakt in de oorlog, en had er een tik aan overgehouden, dat was me al vrij snel duidelijk.

Lancaster Dodd, uiteraard fantastisch gespeeld door Philip Seymour Hoffman, is een kapitein op een schip, een psychiater en/of een sekteleider? Freddie (Phoenix) komt op het schip van Lancaster te werken, en de "speciale band" tussen hen ontstaat niet, die is er blijkbaar meteen. Lancaster beschouwt Freddie vrijwel direct als beste vriend (?) of als perfect proefkonijn (?) of als makkelijk slachtoffer voor zijn sekte (?).

Hoe dan ook, de sessies, therapieën, behandelingen die Freddie onderging vond ik na een tijd niet meer interessant, hoe briljant ze ook werden gespeeld, ik had het wel gezien.

Wellicht ontgaat mij iets belangrijks, maar het zij dan zo, ik heb het helaas niet als positief ervaren en kan ondanks het ijzersterke acteerwerk van beide heren de film niet hoger waarderen.

Een ok film waer ik veel hogere verwachtingen van had. Iets met scientology, zo wist ik van te voren. Die link is snel gemaakt en tegelijkertijd ook ver te zoeken; De ene sekteleider is de andere niet. En ik had toch wel wat meer directe raakvlakken verwacht met Hubbard. Dat gezegd hebbende is de film mooi en erg sterk geacteerd, maar verder dan dat gaat het voor mij niet. Het plot is nogal losjes en de grap zit m er dan ook in dat het script net zo charlataans werkt als Dodd: je verwacht dat de film de relatie tussen slachtoffer Freddie en de sekte blootlegt en daar wat mee doet, maar uiteindelijk is het maar moeilijk te bevatten wat deze relatie nou precies inhoudt en moet je het maar doen met wat overpijnzingen. Niet dat alles voorgekauwd hoeft te worden, maar dit was mij echt wat te minimaal. Naarmate de film vordert kreeg ik nergens het idee een duidelijk beeld te hebben van een karakter en dus had ik niet echt een mening over hoe de film nou verliep. Ook waren de sessies, zoals Hannibal ook al aangeeft, wel weer welletjes na de 1e keer, de rest, en dan met name het heen en weer lopen naar de muur raakt echt kant nog wal qua therapie, maar ook qua film. Vandaar: het beste aan de film is dat deze net zo charlataans werkt als Dodd in de film.

Ik had hier veel meer van verwacht. Nog 2,5 punt voor de acteurs en de jaren-vijftig sfeer. Verder een erg saaie en vlakke film.

Bij de ene film ben ik een man met veel woorden en bij de andere film eentje met weinig.

Bij The Master (2012) zal ik me aan het laatste houden :

Saai en vermoeiend.

Héle héle vreemde film... (niet negatief bedoeld). Voor de mensen die wat dieper in het leven geinteresseerd zijn is dit zeker een aanrader.

Zal als ik weer kan/mag roken even wat uigebreiders pennen, maar absoluut één brok genialiteit dit. Boeiend en intrigerend drama met een voor mij nog niet eerder vertooonde chemie. Verhaaltje is verder ook erg effectief. PTA dan ook eindelijk zijn 5* te pakken.

Wellicht zoals velen verwachtte ik door de aanwezigheid van Phoenix en vooral Hoffman veel van deze film. Zij stelden mij niet teleur, ijzersterke vertolkingen van beiden. Helaas liet Paul Thomas Anderson me wel wat op mijn honger zitten, door het uitbroeden van Magnolia, Boogie Nights en There will be blood weze het hem vergeven. Net als die hele sektetoestanden is ook hier het verhaaltje me iets te dun. Ik heb mijn films graag als een ui, veelgelaagd bedoel ik dan. Hier is dit niet mogelijk; what you see is what you get.

Hannibal,

Het feit dat Lancster en Freddie gelijk zo'n speciale band hebben komt in de film ook naar voren. Lancaster denkt Freddie namelijk al te kennen. Ze hebben elkaar al ergens ontmoet vertelt hij hem in de film. In de eind scène (mooie scène btw) weet hij dit ook weer en vertelt dit aan hem. Dit is ook natuurlijk waar een groot gedeelte van de film over gaat. Ons lichaam is een soort machine die we om de zoveel tijd inruilen voor een andere, maar onze geest blijft bestaan. Het gedachtegoed van The Cause.

Verklaar je nader alsjeblieft. Ik ben het hier namelijk zo ongelooflijk mee oneens.

Een film van Paul Thomas Anderson is nooit een makkelijke film. Ik ging er dus ook goed voor zitten om er zeker van te zijn dat niks m'n aandacht af kon leiden en ik had er echt zin in.

Philip Seymour Hoffman beschouw ik als misschien wel de beste acteur die Hollywood rijk is en ook Joaquin Phoenix zie ik als een enorm goed acteur.

Ik kan nu alvast zeggen dat die twee beweringen volledig bewaarheid werden. Vooral laatstgenoemde zet een fantastische rol neer als ex-marinier Freddie Quell.

Het verhaal gaat dus over Freddie die na terugkeer in de VS met z'n ziel onder z'n arm loopt. Hij houdt zich bezig met het maken van drank, werkelijk de meest vreemde vloeistoffen mixt hij tot een haast ondrinkbaar brouwsel.

Op het moment dat er bijna iemand onderdoor gaat aan het drinken van zijn brouwseltje slaat hij op de vlucht en komt hij terecht op een boot waar hij 'de Master' ontmoet die op dat moment samen met z'n vrouw de bruiloft van zijn dochter viert. 'De Master' is de leider van een sekteachtige groep, de Cause.

Ik las vooraf veel dat de film een commentaar zou zijn op de Scientology Church, maar volgens mij is dat niet helemaal terecht. Het wordt tenminste nergens in de film aangehaald.

Toch zijn er wel overeenkomsten met de Cause, namelijk door trauma's uit het verleden te herleven, kan de mens zich redden in dit leven en in een volgend leven.

Ik denk ook niet dat Anderson de bedoeling heeft gehad om een soort documentaire-achtige film te maken over de Scientology Church, maar dat hij zich veel meer op de relatie tussen de twee mannen, Freddie en Dodd, richt.

De twee hebben onmiskenbaar vanaf het begin een prima band, Freddie als de onberekenbare volgeling en Dodd als charismatisch leider. Die band blijkt de rode draad te zijn voor een film die ruim 140 minuten duurt.

Toch vind ik de film niet genoeg boeien voor de volledige speelduur. Ook is het voor mij onduidelijk waar Anderson heen wil en bracht hij me regelmatig in verwarring.

Ik had na de slotscene echt het idee dat ik nu niet meer wist wat er in die voorgaande minuten zich had afgespeeld.

Voor mij werkte de film in ieder geval niet, daarvoor boeide het me echt te weinig.

Heel misschien geef ik de film een tweede kans, ooit, maar de lange speelduur en de eerste ervaring zorgen voor een hoge drempel.

Vertel me eerst maar eens waarom je het zo oneens bent met mij. Daar ben ik zeer nieuwsgierig naar.

Vage film, er zat niet echt een verhaal in ofzo, wel sterk geacteerd door Joaquin Phoenix, 2,5/5

Als het de vergelijking met de ui betreft, gaat het denk ik om eenvoudige miscommunicatie, gezien de definitie van 'veelgelaagd' verschilt voor ieder. Zo is de film natuurlijk best 'veelgelaagd' in de zin van karakterontwikkeling, iets waar deze film natuurlijk vooral in uitblinkt.

Het verhaal mag dan daarentegen wat abstract zijn, maar met een beetje moeite van de kijker is deze ook verdeeld in verschillende lagen, echter denk ik dat jij vooral doelt op (met name) de vertelwijze en climax zoals bijvoorbeeld Magnolia en Babel.

Leuke film om eens lekker op te zetten? Nee, ongemakkelijk is het allemaal wel. Maar op de een of andere manier blijft het boeien. Het is vooral een acteursfilm en dat bedoel ik positief, de scenes zijn geacteerd op het hoogste niveau, maar wat wil je ook met zo'n cast. Positief was ook dat mensen 'echt' waren, niet afgetraind of super sexy, maar gewoon wallen, lelijke kapsels en geen volmaakte lichamen.

Op de rug van de cover van mijn Blu-ray staat 137 minuten.

Downloaders hebben geen last van de pal speed-up .