The Master (2012)

Getraumatiseerde kunnen we niet onderschatten, ze zijn onberekenbaar. Zulke mensen hebben gespecialiseerde hulp nodig. Freddie komt in aanraking met een sekte en er ontstaat inderdaad een heuse vriendschap tussen hem en de leider. Ik geloof niet dat slechts vriendschap ervoor zorgt dat je minder getraumatiseerd raakt. Eventueel waren de behandelingen wel van invloed en is Freddie weer redelijk hersteld. Dat kan ik mij alleen niet voorstellen en je geneesd ook niet uit jezelf. Een trauma zit erg diep. Mocht het wel geholpen hebben, dan heeft de sekte wel grip om hem gehad, want hij is weer beter. Echter is hij niet beter en heeft de sekte geen grip om hem gehad zeg je, dus is hij nog gewoon nog steeds getraumatiseerd. Hij is (sekte)vrij. Ja, en? Dit maakt het geen meesterwerk voor mij.

Ik stel toch ook nergens dat hij van zijn trauma's wordt afgeholpen? Dat zou ook in strijd zijn met de 'boodschap' dat het een charlatan betreft.... Hij is helemaal niet beter, dat beweer ik ook nergens. Hij vind enkel weer wat rust doordat hij zijn EIGEN pad vervolgt. Maar hij blijft natuurlijk zo gek als Freddie.

Verder zit het meesterwerkschap zich nooit in het verhaal of de boodschap, maar altijd in de vorm van een film. Die vorm past meesterlijk bij het verhaal. Uitwerking is op elk vlak subliem.

Nee, het was een eventueel scenario wat ik aanhaalde, maar was inderdaad niet zo relevant. Hij vind enkel weer wat rust doordat hij zijn EIGEN pad vervolgt. Hoe weet je dat nou? Welke pad? Weet hij dat zelf wel? Ja, hij is weer (sekte)vrij, maar daar is alles mee gezegd en het levert waarschijnlijk gewoon weer problemen op. De manier waarop kan iets tot een meesterwerk maken, maar deze film is geen meesterwerk. Aan jou het laatste woord.

De scene op de motor maakte dat toch duidelijk.... Daar wordt letterlijk gevraagd: Rij zo hard mogelijk naar een punt waar je het liefst heen wilt. Hij rijdt dan weg bij de master naar het huis van zijn ex vriendinnetje... Het pad dat hij ooit verlaten had en door de oorlog van afgedwaald was. En nee, ik heb niet het idee dat Freddie daar zelf heel bewust mee bezig was, maar intuïtief neemt hij daar de (juiste) beslissing. Verder is geen enkel echt leven probleemvrij, het is ook alles behalve een sprookje.

Het maakt geen indruk.... Natuurlijk bestaat er geen probleemloos leven, maar je kunt wel gradaties toepassen. Je kunt schulden hebben waar je na een half jaar vanaf bent. Sommige problemen zijn van tijdelijke aard. Andere problemen los je op door er geen probleem van te maken. De Freddie problemen zijn permanent. Hij zal er zelf waarschijnlijk weinig problemen mee hebben, maar de mensen met wie hij in contact komt wel, mits het een hulpverlener of een sekteleider is ofzo. Alles wat mij aan deze film duidelijk is, maakt geen indruk. Een film als Requiem for a Dream is ook geen sprookje, maar maakt veel meer indruk dan dit.

Met wat je stelt zie ik totaal niet welk punt je wil maken. De film gaat helemaal niet over de problemen van Freddie en of hij daarvan af geholpen wordt of niet.

Het punt is, de film maakt geen indruk op me. Verder ging ik in op wat jij zei: Namelijk: 'Verder is geen enkel echt leven probleemvrij, het is ook alles behalve een sprookje.' Daar gaat het mij helemaal niet om. Maar als jij erover begint, dan haak ik daar graag even op in.

Uh, jij begon over de problemen

"Ja, hij is weer (sekte)vrij, maar daar is alles mee gezegd en het levert waarschijnlijk gewoon weer problemen op. "

Maar dat het je niet boeide is me wel duidelijk. Neemt niet weg dat het wel een meesterwerk is.

Dat zijn problemen blijven, is bijzaak, want of hij nu wel of niet bij een sekte zit, hij heeft problemen. Dit is niet waar de film om draait nee, want hij is volgens jou aan het eind weer vrij en volgt nu zijn eigen pad. Ik vind dat niet zo bijzonder en het voegt niets toe voor mij. Waarom niet, omdat er in feite niets veranderd en ter aanvulling zei ik: Zijn problemen blijven. De sekte had geen grip op hem etc etc. Het is een mislukt meesterwerk.

Bij vlagen redelijk zou ik zeggen. Toch nu terugkijkend kon het geheel me niet boeien. Met name het einde was ronduit saai en bepaalt niet pakkend. Hoffman steelt de show hier.

Wat moet je over een film als deze zeggen? Het is prachtig geacteerd,gefilmd en de sfeer is tastbaar. Vooral Phoenix is echt een meester
Toch is er iets met deze film waar ik m'n vinger niet helemaal op kan leggen. Er gebeurd vrijwel niets wat de film in een andere richting doet laten gaan, het is allemaal een beetje van hetzelfde.

Toch boeide het mij enorm om te zien hoe beide hoofdrolspelers de film deden laten afsluiten.
Er zitten genoeg scenes in de film die mij wisten te raken, zoals het begin op het strand (zette weldegelijk direct de toon), het niet mogen knipperen met de ogen, het heen-en-weer lopen van muur naar raam, in de gevangenis, etc..

Dit is zeker niet een film die voor iedereen bedoeld is, maar ik heb me er wel mee vermaakt. De manier waarop Phoenix laat zien hoe hij 'worstelt' is weergaloos. En dat lachje, dat lachje zal me nog wel even bijblijven

Tegenvaller. Interessant als karakterstudie en geweldig geacteerd door Hoffman en Phoenix, maar verder boeide The Master mij niet veel. Ik mis vooral de dynamiek uit Magnolia en Boogie Nights in deze nieuwe weg die Anderson is ingeslagen. Jammer.

3*

'Ik verveel me zo in Amsterdam-Noord', zong Harry Slinger ooit met de band Drukwerk, en daar probeert men de laatste tijd wat aan te doen met het 'upgraden' van de IJ-oevers en de aanleg van de Noord-Zuidlijn, onder andere dus met het verkassen van het filmmuseum als Eye (ha ha) Instituut naar de noordkant.

Persoonlijk was ik dáár niet zo enthousiast over, omdat het Vondelpark voor mij wat makkelijker bereikbaar is, maar die 'afstandsvergroting' is toch vooral een psychologische.

Afgelopen zondag bleek het IJ veel minder breed dan ik aanvankelijk dacht, net zoals de 'afstand' die Anderson lijkt te creëren tussen zijn personages, die inderdaad iets grotesks hebben, en niet of nauwelijks achter hun masker vandaan lijken te komen, en de toeschouwer, misschien slechts schijnbaar is. In ieder geval bleek de verveling van Drukwerk niet bepaald van toepassing op mijn ervaring met deze fascinerende film.



Wat mij betreft is dat inderdaad de sleutel tot deze film. Dodd en Quell als twee kanten van dezelfde medaille, Quell als projectie van Dodd, als zijn (psychologische) schaduw, als de rauwe werkelijkheid achter de facade.

Anderson lijkt in zijn films steeds weer terug te komen op dat thema van haast mystieke verbondenheid tussen twee schijnbaar totaal verschillende zielen, of dat nu in liefde of haat is.

Het realisme in zijn films is inderdaad slechts schijnbaar, of in ieder geval ondergeschikt aan het psychologische portret dat hij probeert te schilderen. En de uitvergroting, het karikaturale, van zijn personages lijkt tot doel te hebben om tot een kern te komen, maar kan ook afstotend werken, als je verleid wordt om die kern in het realisme te zoeken. Met een 'realistische' blik krijg je geen vat op de personages, juist vanwege dat karikaturale.

Maar dat is niet het hele verhaal. De film geeft ook een scherpe karakterisering van een sekte, van het spel van een leider en zijn volgelingen.

Bijzonder geestig, en ook veelzeggend, vond ik de scène met Laura Dern (fijne actrice is dat), waarin zij als bloedserieuze en idolate volgelinge onbedoeld het hele bouwwerk van The Cause in zekere zin ontmaskert met de opmerking dat Dodd het woordje remember vervangen heeft door imagine.

Maar ik zie dat niet zozeer als de ontmaskering van Dodd als charlatan, als wel de ontmaskering van het idee dat zoiets als de Waarheid letterlijk gevangen kan worden in een systeem.

Dat is de werkelijke charlatanerie, niet het opportunistische zoeken ernaar in een spel met woorden, het 'verzinnen' van de waarheid 'waar je bij staat'. Dat doe ik ook. Meesters en volgelingen hebben elkaar nodig, en het Dern-personage - als volgelinge van een geloof in die letterlijke Waarheid - ontmaskert zichzelf ook.

Voor mijn gevoel slaagt Anderson er (nog) niet in om een echt perfecte film af te leveren. Ik heb het idee dat The Master wel iets strakker, wat compacter had gekund. Misschien is én het beeld van de sekte, én de persoonlijke psychologie zoals Anderson die hier probeert te schetsen, iets te veel voor een film. Het geheel lijkt een beetje uit balans.

Maar het was, mede door de hier terecht al veel geroemde acteerprestaties, weer zeer de moeite waard.

De herziening van Magnolia deed het hem voor mij.

Gek genoeg vind ik Magnolia minder dan deze, twbb en BN. Het is me juist iets te gelikt en heeft te veel van Short Cuts weg.

Dat 'gelikte' van Magnolia komt denk ik met de stijl van die film, die wel iets van een opera in beelden heeft (volgens mij had jij het daar ook over in dat topic, als ik het me goed herinner ). Dat vond ik er wel mooi aan.

Maar net als bij The Master had ik bij Magnolia het gevoel dat de verbinding tussen de verschillende elementen van de film niet optimaal is. Bij The Master ligt dat punt voor mij misschien bij het niet heel goed uitgewerkte verband tussen het veronderstelde oorlogstrauma, en de jeugd, van Quell, en het hele verhaal van de sekte.

Bij There Will Be Blood had ik min of meer dezelfde ervaring als eRCee, denk ik; in ieder geval struikelde ik toch wel over de bizarre, slapstick-achtige (in woord en daad) confrontatie tussen de antagonisten op het einde van de film. Maar hij staat op mijn 'herzien'-lijstje.

TWBB moet ik nog steeds hoognodig eens herzien (die viel toentertijd niet zo goed), maar dat was toch duidelijk de film die het meest verwant is aan The Master. Al is het maar vanwege de charismatische duo-hoofdrollen die beide film kleuren, en de religie die wederom een meer dan substantiele rol speelt, en de metaforen over de Amerikaanse maatschappij die in de film verweven zijn.

Ik merk dat The Master een hele lastige film is om te beoordelen. Zo eentje waarbij overdenking en herziening de film goed doen. Ik had gisteren nog de mogelijkheid hem op een 'groot' doek te zien, hoewel ik hem dolgraag in 70mm had willen zien, maar het is duidelijk dat een groter formaat een absolute plus is voor de ruime cinematografie.

Inhoudelijk moet het even bezinken. Ik vond de wisselwerking tussen de charismatische kwakzalver enerzijds, en de labiele getraumatiseerde landloper anderzijds al erg interessant. Vooral hoe Dodd Freddie als sprekend voorbeeld van zijn zogenaamde genezing van het dierlijke innerlijk van de mens ge-/misbruikte en Freddie Dodd de andere kant op gebruikte als handvat voor zijn uitbarstingen, vond ik diepte geven. Moet ook een film zijn die inhoudelijk herzieningswaarde heeft.

Rollen van Phoenix en Seymour Hoffman zijn geweldig, soundtrack is uitstekend en het redelijk fragmentarische karakter vind ik meerwaarde hebben.

Mooie film. 4*

Puike film maar ik stoorde me aan Joaquin Phoenix die het wel heel bont maakt qua overacting. Hoffman daarentegen is als vanouds fenomenaal.

Wel een leuke film ja. Als je weet wat een sekte is en hoe die functioneren is dit een zeer toegankelijke film. De personages zelf zitten veel ingewikkelder in elkaar wat hier ook goed past. Phoenix als rondzwervende en moreel verdorven sukkelaar doet het wel goed; hij is een nobody die op zoek is naar richting in zijn leven. Dodd, manipulator van de menselijke geest, probeert in een goede ondervragingsscène de zwaktes van Quell te doorgronden om hem mee te slepen in zijn "geloof", en ziet in Quell een uitdaging. Maar het leek me ook dat Dodds vrouw de werkelijke kracht achter de sekte was... en dat blijft wat onderbelicht.

Het is een verhaal over het onderwerpen van de geest en de wil aan iemand van wie je gelooft dat hij je op het juiste pad kan zetten en een zinvolle invulling aan je bestaan kan bieden. Bij het personage van Laura Dern neemt dit nogal fanatieke trekjes aan : één van de momenten waarop de eigenlijk wankele en onzinnige theorieën van Dodd door de mand vallen samen met de scène met John Moore. De film ontrafelt de definitie van het woord sekte dus, en op dat niveau werkt de film toch ook heel goed. Daarom snap ik niet dat sommige recensenten zich afvragen wat Anderson nu te vertellen heeft. The Master is een scherpe observatie van de radertjes en wieltjes van een sekte. Er zit geen boodschap of slimme filosofie achter. De filosofie achter de "Cause" heeft geen zinnige funderingen. Wat ook nog fascineert is het feit dat Quell totaal niks snapt van de geloofsleer van Dodd, maar gewoon als een kuddedier achter hem aanloopt omdat hij een constante nodig heeft in zijn leven. Tot het einde natuurlijk...

Hoewel Hoffman niet mijn favoriet acteur is omdat hij weinig variatie brengt aan alle personages die hij vertolkt (dé intellectuele dandy), blijft het een heerlijke karakteracteur, en ook Phoenix vertolkt een vrij ongewone rol.

Ontgoocheling.

Waar Anderson bij z'n vorige voltreffers keihard onder de nagels kroop, levert hij met The Master een bijzonder matte en fletse verhaallijn af. Geen karakterverandering, eindeloze herhalingen zorgen voor een rechtlijnig maar overbodig relaas. Waarom kiest Hoffman net Phoenix?Wat is zijn doel?Waarom geen zelfinzicht van Hoffman op het einde?Of Phoenix?

Het had zoveel interessanter kunnen eindigen met treffendere boodschap,ook al weet ik waarop de regisseur doelt.

Gelukkig zorgen de grandioze acteerprestaties van voor een degelijke film. Ik had Phoenix het beeldje gegunt, wat een acteur. Verder zaten sommige shots prachtig ineen (als Phoenix de deur inbeukt en op het veld gaat lopen, scenes in de shoppingmall;subliem gedaan).

Matige film en toch wel de minste film van Anderson tot nu toe. 3*

Filmografisch top. Acteerwerk top. Er zaten enkele leuke scènes in, maar het geheel wist mij niet te boeien. De laatste dertig minuten heb ik echt met pijn en moeite uitgekeken.

2.5 voor de acteerprestaties, maar 0 voor de film zelf.

ik had nog een twist verwacht op het einde, maar die kwam er jammer genoeg niet...

Voor mij ook. Ik vond 'm de eerste wel goed maar na herziening veranderde dat in grandioos.

Wat duurt het lang voor deze (The Master) op Blu-ray verkrijgbaar is, zeg. Ben nog steeds benieuwd desondanks het feit dat de film niet het impact heeft gehad dat vele mensen hadden verwacht.

Waarom moet er toch altijd een twist komen? Tenzij die heel geniaal is en de film volledig op z'n kop zet vind ik die twist - die je vaak ziet aankomen al weet je niet precies hoe het zit- ronduit irritant.

Vind het ook vreemd dat users hier twists willen zien.. dit is er toch absoluut de film niet voor

Een interessante mislukking dacht ik tijdens en na het zien ervan. Maar een aantal dagen / weken later 'knaagt' de film nog steeds in me hoofd. Misschien binnenkort herkijken.

01) Oh, wat zou het fijn zijn geweest als Joaquin Phoenix niet zo'n karikaturaal karakter neer had gezet met zijn houding / bochel / loopje. Close-ups prima maar in een totaalshot was die niet om te harden. Leek wel op een freak.

01) Het is duidelijk dat Anderson een intellectuelere / afstandelijkere weg is ingeslagen sinds There Will Be Blood. Dit is min of meer het vervolg daarop.

Kort door de bocht. In het eerdere deel staat 'religie' en het 'kapitalisme' centraal. Hier de strijd tussen het 'individu' en de 'overheerser'. Bestaan? Vrije wil? Geef je dat uit handen?

03) Tja, die Titel. Inkoppertje toch? The Master --> Philip Seymour Hoffman! Of niet? Is Amy Adams niet het 'genie' achter de sekte? Of is Joaquin Phoenix de The Master over zijn eigen vrije leven?

04) Wat zou het fijn zijn als Jonny Greenwood de benen neemt want zijn muziek voor de twee laatste films van Anderson is niet om aan te horen. Zijn o.a. Afrikaanse trommels werken (voor mij) niet. En dat brengt me meteen bij mijn voorlopig laatste punt.

05) Monteren door 'tijd' (doormiddel van muziek). Nu, is dat sowiezo een zinloze discussie om over te beginnen want dan moet je al met concrete voorbeelden / screenshots komen. Maar Anderson laat Greenwood veelvuldig muziek componeren voor langere tijdspannes om shots aan elkaar te koppelen tot één of meerdere scènes. Het effect wat je dan krijgt is dat het op sommige momenten lijkt dat muziek overgaat tot achtergrondmuziek.

Zo'n (sleutel)scene in de 'woestijn' - met o.a. Joaquin Phoenix op - de motor komt uit het niets maar gaat uit het niets ook weer door (met als bestemming het huis van zijn vroegere meisje). Deze shots worden aan elkaar geplakt door de muziek van Greenwood om te kunnen zeggen dat Joaquin Phoenix zich helemaal vrij heeft gemaakt van de sekte. Maar het werkt niet. We missen tussenshots. Het vormt geen geheel. En zo zijn er nog meer stukken die niet vloeiend in elkaar overgaan maar die heel erg hak op de tak overkomen. Een associatieve montage à la Terrence Malick werkt vele malen beter bij het nieuwe werk van Anderson.

Wat was nou de clou? film was wel mooi in beeld gebracht maar het einde was onbevredigend, je kon wel zien dat het top acteurs waren en ze waren goed op dreef maar het ging helemaal nergens naartoe, jammer

Het ging wel ergens heen (lees de berichten hierboven eens alle door), alleen anders dan 90% van de Hollywood-meuk wordt dit niet hapklaar opgediend.

Deze film drong de eerste keer niet echt tot mij door, maar door geregeld de berichten te lezen van mensen die er van alles kunnen uithalen, begon ik de film beter te begrijpen. Veel zaken worden door diverse gebruikers hier goed belicht, maar blijkbaar is het daardoor niet automatisch een goede film. Fijn dat er films zijn die onze hersenen uitdagen, maar wanneer het dan duidelijk is geworden, blijkt het niet zo indrukwekkend. Alsof je een hele ingewikkelde kluis gekraakt hebt, maar wanneer je hem openmaakt, zit er alleen een hondendrol in, dus de enige voldoening is het openen van de kluis, de inhoud boeit niet.

De voldoening is net wat de film te vertellen heeft. Spectaculair en indrukwekkend is het niet, nee, maar een fijne karakterstudie als deze met heldere en soms scherpe inzichten rond sektes kan toch ook voor veel filmplezier zorgen. Bovendien vond ik het soms knap in beeld gebracht.