The Master (2012)

Of moeite mee hebben

Iedereen kijkt met een andere blik. Ik had erg uit gekeken naar deze film en hoopte (mijn verwachting ja) dat we een inkijkje in een beweging als Scientology zouden krijgen. De film gaat daar inderdaad niet over. Zie het dus niet als kritiek maar als een onvervulde verwachting. De dialogen tussen beide hoofdrolspelers zijn boeiend, toch had ik meer verwacht, vandaar dus mijn 2,5 ster.

jipt schreef:

(quote)

Daar gaat te film toch ook niet over. Beetje rare kritiek, zelfde wanneer je bij Fast & Furious als kritiek hebt dat het niet over het maken van auto's gaat maar over racen

Goed teken om de film zonder verwachtingen te gaan herzien.

Had ik ook. Maar film blijft me intrigeren, dus ga 'm zeker herzien. Zo blanco er in gaan als mogelijk is. Heb wel vaker gehad met een film (El laberinto del fauno) dat 1e kijkbeurt niet beviel en bij de 2e kijkbeurt helemaal van 't padje was (in a good way).

Beetje vreemd om te verwachten dat de film je een inkijk zou geven in de wereld van scientology. Op voorhand was toch wel duidelijk dat het daar niet over zou gaan, maar enkel op gelijksoortige thema's en organisaties geinspireerd was. Dood heette toch ook geen Hubbart.... Maar ondertussen levert het wel een vlijmscherpe kritiek op zulk soort instanties, dus als je het wilt kun je het wel als zodanig beschouwen.

Ik doe niet aan previews, trailers en teasers. Lees hooguit de beschrijving @MM en weet een deel van de cast&crew. Ben daardoor soms verrast, al dan niet positief.

Bij deze film dacht ik iets te hebben gelezen van 'lichtelijk gebaseerd op Scientology' en dat 'de Scientology niet blij was met deze film'.

Maar goed, maakt ook niet uit. Heb zin om weer es te kijken.

Beschrijving van MM geeft 9 van 10 tien keer óf een verkeerde indruk, óf het halve plot weg, óf beide, kan het aanraden om dat niet meer te lezen.

The Master gaat over leermeester Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), die Freddie (Joaquin Phoenix) onder hoede neemt. Hij probeert met zijn experimenten over zijn levensfilosofie, Freddie te ‘genezen’ van zijn alcoholverslaving. Ik denk dat hij Freddie ziet als zijn proefpersoon. Hij wilt Freddie zo graag redden, omdat hij het idee heeft dat, als hij Freddie niet eens kan redden, wie kan hij dan wel redden? Wat is dan het nut van zijn hele theorie/filosofie? Omgekeerd kijk Freddie heel erg op naar zijn Master en doet hij bijna alles voor hem. Ze delen een speciale band.

Ik vond het op momenten best moeilijk om naar de film te kijken, omdat sommige scènes me gewoon een afschuwelijk gevoel gaven. Freddie, maakt de ene schandelijke scène na de andere met zijn alcoholverslaving. De film laat mij toch doen afvragen, waar Freddie het intellect vandaan haalt om zijn speciale drankjes in elkaar te mixen. Hij is wel erg scheikundig voor een alcoholist.

Ik heb heel erg mijn best gedaan om de filosofie van Lancaster Dodd te begrijpen. In sommige standpunten kon ik me wel vinden en begreep ik het enigszins. Het leek een beetje op de filosofie van The Secret. Anderzijds vond ik de manier waarop hij het overbracht op mensen, flauwekul. Mijn conclusie is dat de man gewoon de leider van een sekte is. Zijn poging om er een nudisten feest van te maken met een grote orgie is gelukkig mislukt.

Daar hebben we Amy Adams als Peggy Dodd voor te danken. Haar acteerprestatie hier heeft mij zeer prettig verrast.

Omdat de hele filosofie van The Master niet helemaal bij mij overkomt, en omdat ik met geknepen ogen keek naar Freddie die zich de afgrond in boord, geef ik het maar 3*. I just didn’t bought it.

Ik zou m nog eens kijken, want het steekt totaal anders in elkaar. Om te beginnen draait het om Freddy en zijn relatie met The Master en niet over de filosofie an sich, noch wil the Master hem van zijn alcoholisme genezen en is het nudistenfeest slechts een fantasie van Freddy.

Verder niet erg, ik had ook een 2e kijkbeurt nodig om het goed te kunnen plaatsen.

Ik vind de filosofie belangrijker, want ik ben zelf spiritueel. Vandaar dat mijn aandacht daar naar toe trok.

The Master wil Freddie wel degelijk genezen, dit zegt hij letterlijk aan zijn vrouw: If we can not save him, then we have failed. Want zijn vrouw wil maar al te graag van Freddie af.

Volgens mij was het nudistenfeest wel gewoon werkelijk, want zijn vrouw rukt hem af in de kamer na afloop en daarbij zegt ze: dat het niet heeft gewerkt, en dat ze van hem houdt maar dat hij zich aan bepaalde grenzen moet houden. Hierop zegt hij sorry en komt hij klaar. Of heb ik het nou tótaal verkeerd begrepen??

Zoals PTA zijn beeldtaal voert lijkt het me dat dat nudistengedoe fantasie is. Eerst is iedereen nog gekleed, cut naar Freddie, cut naar naakte mensen. Dat zijn dus zijn gedachten. Het is ook dat hij enkel de vrouwen naakt ziet.

En Dodd voelt wel wat voor Freddie en wil hem niet per se genezen maar eerder als een soort proefkonijn hebben. Dan moet hij ook zijn vrouw en familie overtuigen. De genezing is een middel tot de juistheid van zijn werk, niet omgekeerd.

Eens met mjk en als je zelf spiritueel bent zal de echte boodschap van The Master (de film) je niet bevallen. Hij is een charlatan (zoals vrijwel alle religieus leiders), die misbruik maakt van de mentaal beschadigde Freddy. Hoe hij dat doet is eigenlijk irrelevant. Het positieve is dat die zich er net zo makkelijk weer aan weet te onttrekken zodra hij zijn ECHTE doel in zijn leven hervind.....

Goed gesproken en uitstekende samenvatting van de film.

wat een ongelooflijke t*fusfilm.. je moet nodig naar de dokter gaan mocht je deze film goed vinden.

Ik ben gewoon te nuchter voor dit soort langdradige bullshit. Een verhaal in 2 1/2 uur wat je in de donald duck op de eerste pagina kan plaatsen.

Scherp, heb je een adres voor mij?

Sterke film.

het verhaal is in mijn beleving ondergeschikt is aan de fantastische sfeer en sterke acteerwerk. (van met name Phoenix)

Tegenvallertje.

Mijn verwachtingen lagen hoog, heel hoog. Ik had een meesterwerk verwacht, maar The Master mist iets wat essentieel is en blijft: overtuigingskracht.
Geen enkel moment heb ik ook maar iets gevoeld voor beide hoofdpersonages. Freddie is hoogstens komisch en Lancaster mist alles wat nodig is om 'een meester' te zijn.
Nu, het einde laat natuurlijk zien dat Lancaster zelf onder de sloef ligt, maar dat zou pas écht krachtig geweest zijn als hij in de voorafgaande twee uur zelf iedereen z'n wil kon opleggen.
En daar ontbreekt het mij toch aan: het einde is best goed, maar is geen stomp in de maag omdat het voorafgaande nooit beklemd.

Ik heb evenwel geen idee wie of wat dat had kunnen verhelpen. De cast alleszins niet, want die acteert over de ganse lijn vlekkeloos: Joaquin Phoenix blinkt uit als grijs en getekend mannetje en Philip Seymour Hoffman valt ook weinig te verwijten. Toch is het Amy Adams die er bovenuit steekt, misschien wel in de hand gewerkt doordat zij het dankbaarste personage heeft.

Daarnaast is The Master filmtechnisch wél een meesterwerk. Het ene briljante shot na het andere komt voorbij. Elk shot is wat anders dan het andere. Soms zijn de shots langer dan verwacht, zijn de camerastandpunten niet-alledaags, dan weer valt het kleurenspel op, ... Paul Thomas Anderson lijkt van elk shot een levenswerk op zich gemaakt te hebben. Cinematografisch is The Master één van de mooiste films die ik totnogtoe heb mogen zien.
Dezelfde lof gaat echter niet op voor de soundtrack, die nogal wisselt tussen aangenaam verrassend en slecht.

Ik had er veel van verwacht en The Master is ook wel erg vakkundig gemaakt, alleen moet een film indruk maken en dat ontbreekt hier voor mij.

3

Ik vond het een verschikkelijke film. slecht geacteerd. Lelijke acteurs. Ik wil de film nooit meer zien.

Ik weet dat dit misschien wel aan een werkelijkheid in bepaalde sektes beantwoordt maar ik vond het een slechte film, typisch Amerikaans, grof en luidruchtig !!!!

Na, de tweede kijkbeurt zit erop. Voegde weinig toe moet ik eerlijk zeggen. Het is een mooie film, er wordt zeer goed geacteerd en het verhaaltje gaat over een gestoorde ex soldaat en een charlatan die er een sektarisch groepje op na houdt. Tussen beide ontstaat een sterke vriendschap. Deze vriendschap wordt beëindigd als de gestoorde de onzin van de charlatan niet meer gelooft. Tenminste, als je het poëtisch bekijkt dan natuurlijk. Want meer dan vaag blijft het.

De film stelt met na There Will Be Blood van de meer dan uitstekende Paul Thomas Anderson ernstig teleur, waar je bij die film al bij de eerste kijkbeurt zit te smullen en je je geen moment verveeld. Een film ook die je wel 10 keer kunt zien en er nieuwe in dingen ontdekken. Het ondefinieerbare heeft dat je kunt genieten van een film. Zo ook Magnolia

Dat is bij deze film wel anders, de film lijkt bij tijden niet vooruit te branden. Ik heb m een tweede kans gegeven, nee niet mijn film.

.

Deze film wordt bij herziening steeds slechter of steeds beter. Dat gebeurd niet vaak.

Een aantal personen raken van het zien van deze film compleet van slag. Zelden ergens zulke onzinnige kritieken en analyses gelezen. Die therapie rijkt toch verder dan het lijkt.

O, als we zo gaan beginnen. De film heeft zelf ook wel iets weg van een sekte. De hypnotiserende werking doet veel mensen de film de hemel inprijzen. Het ontbreken van een stabiele mentaliteit is het probleem. Mensen laten zich te makkelijk inpalmen. Deze film is een experiment van Paul Thomas Anderson. En kijk, heel veel mensen tuinen erin. Ze zijn net als Freddie.

Goede films worden beter in mijn ervaring en dat geldt voor alle films van Paul Thomas Anderson. Behalve dan deze film, ik vond hem niet beter of slechter worden.

En dat deze film invloed zou hebben op het gehalte van de commentaren is helemaal lachwekkend. Oeverloze ophemeling, ja dat kun je verwachten helaas en domme commentaren zie je bij elke film, zeker als ze niet in de categorie The Shawshank Redemption vallen. Ik zie overigens liever één dom commentaar dan bladzijde lange ophemeling. Zal niet de eerste keer zijn dat ik om die reden de film maar uit mijn updates heb gehaald.

Welke stabiele mentaliteit missen de personen die in de film wel een meesterwerk herkennen?

Het geheel klopt als een bus wanneer je eenmaal door hebt welk verhaal Anderson wilde vertellen. Als dit een experiment van hem was, kan ik het niet anders dan zeer geslaagd noemen. Visueel schitterend, sterk geacteerd en inhoudelijk zeer intelligent, stel maar gerust subliem vormgegeven.

En Freddie is helemaal nergens in getuind, dus ik krijg door die opmerking sterk het idee dat je de film niet hebt weten te ontrafelen.

Wat Freddie betreft: Wanneer je je bij een sekte aansluit, dan tuin je ergens in. Sektes zijn gevaarlijk en ook al zullen er wellicht uitzonderingen zijn, je kunt ze beter vermijden. Net als deze film. Deze film is gelukkig niet zo heel gevaarlijk. Hmm, misschien ook wel.

Een meesterwerk? Objectiviteit bestaat haast niet. Ieder mens denkt vanuit een uitgangspositie, volgens vooraf gebaande paden in onze grijze massa. We kunnen (misschien) objectief denken als we maar willen. Jammer alleen dat de vrije wil niet bestaat.

Freddie sluit zich helemaal niet bij een sekte aan. Hij duikt daar lekker onder omdat hij het goed kan vinden met Dodd en laat het zich welgevallen. Zodra hij weer een (zijn) doel in zijn leven hervind rijdt hij daar, letterlijk, zo hard mogelijk naar toe, weg bij de sekte. Hele punt van de film is dat de sekte helemaal geen grip op hem heeft gehad....

Dus religie verspreid zich in verbasterde vorm wat jij zei, klopt niet? De film is afgelopen wanneer Freddie de vrouw op dezelfde manier vragen stelt als Dodd bij hem. Hoe weet jij nou wat er in het hoofd van een gek omgaat? Wat vrij vaststaat is dat het een getraumatiseerde man is. Hij kopieert op het einde het gedrag van Dodd. Waarom? Voor de gein of doet hij een serieuze poging. Je weet het het zelf denk ik ook niet, want Freddie is gewoon gek/ getraumatiseerd.

Nee, dat klopte inderdaad niet. Bij herziening bleek het anders in elkaar te steken. Heb ik overigens al eerder toegegeven hier. Freddie is inderdaad getraumatiseerd en daarom vatbaar voor sektes. Maar het punt dat de film maakt, is dat hij er zich, wanneer hij weer een doel in zijn leven vind er even zo makkelijk weer aan onttrekt. Hij was immers nooit onder de invloed van de sekte, maar had slechts een goede relatie met Dodd. Die wijst 'm uiteindelijk, onbedoeld, weer zijn eigen pad op. Kortom het gedachtegoed van de sekte heeft nooit grip op hem gehad. Het was slechts een wederzijdse vriendschap die beide aangrepen om er zelf tijdelijk beter van te worden.

De eindscene toont wat mij betreft aan dat Freddie juist erg om de methodes van de sekte kan lachen en ze verre van serieus neemt. Hij is vrij.

De film stelt wat mij betreft dat enkel labiele personen, of personen in een labiele fase vatbaar zijn voor sektarische invloeden, maar dat zelfs labiele personen met een eigen doel voor ogen er niet (meer) vatbaar voor zijn. Het is de sekte die altijd op zoek zal zijn naar deze stuurloze en labiele slachtoffers. Dat zegt du veel over sektes en hun volgelingen.