The Master (2012)

Er is voor mij maar een master en dat is Yoda.

Als je 'recenseren' enkel uit name-dropping of vergelijkingen bestaat, zul je door mij niet gedwongen worden. Ik ben meer over Matt Damon, There Will Be Blood, Forrest Gump, Tree of Life... te weten gekomen dan over The Master.

Je sadomasochistische neigingen bewonder ik wel, een slechte film tot drie keer toe bekijken... dat verdient respect.

Dat heb ik inderdaad bijna letterlijk gezegd. Geen idee dat dat verboden was. Vanaf dit moment heb ik geen favoriete regisseurs meer, of voorkeuren. Onbevangen kijk ik elke film aan. En ik zal er niets uit leren. Als ik volgende keer PTA op een affiche of hoes zie staan, zal ik dat negeren. Want een voorkeur heb ik niet meer.

Wat jou, denk ik, stoort. En daar zal niemand je mee kunnen helpen, of je zult niet geholpen willen worden, is het gebrek aan een (duidelijke) lijn. Misschien heb je moeite om de geest van de personages binnen te dringen, niet zozeer om je erin te verplaatsen al dan wel om geboeid te zijn door hun leefwereld. Misschien heb je meer duidelijke ontwikkelingen nodig, zodat je de rafels niet meer ziet hangen. Misschien was voor jou de film al verpest toen je er eerst in het groot P T A op zag prijken.

Toon mij interessante personages, technisch verzorgde beeldjes en fijne dialogen en ik ben een blij man. Dat zogenoemde 'verhaal', waarin vaak een conflict opgelost moet worden, hoeft voor mij niet. Maar dat heeft waarschijnlijk veel te maken met

Ik zal je een voorbeeld van een van m'n favoriete scènes geven, namelijk die eerste sessie tussen Joaquin en PSH. Je kan toch gewoon die sfeer van het scherm likken? Dat bevreemdend gevoel, geschept door het zorgvuldig plaatsen van de microfoon, de kalmte waarmee de meester zijn 'leerling' ondervraagt, de vragen zelf. Een scène die eigenlijk meer vragen oproept dan ze beantwoordt. En eentje die wordt afgesloten met de mooiste zin van de film; you're the bravest boy I've ever met. Met Phoenix zijn gezichtsuitdrukking achteraf.

Ik heb uitvoerig over de film gesproken zonder te name-droppen, en zo slecht was de film niet. Ik heb veel slechtere gezien.

Ik schreef dat omdat er hier gebruikers zijn die van alles lopen te roepen maar niets van de film begrepen hebben. Als ze zouden zeggen dat ze fan zijn van de regisseur en daarom hoog stemmen zou beter zijn dan wat superlatieven roepen i.m.o. Dus het is juist niet verboden dat te zeggen.

Begrijp je het nu?

De lijn in deze film is me helemaal duidelijk, maar om me te verplaatsen in een personage moet hij wel geloofwaardig zijn en boeien. Ik stoor me aan een religieus leider die niets te melden heeft, en een onvolwassen kereltje die mensen uitbuit.

Ik ben een liefhebber van de man. Heb deze week 3 van zijn films herzien.

Ik heb jou ook geen dingen zien roepen als " geweldige psycho-analyse!!!". Jij vindt het gewoon een mooie film.

Ik zal je een voorbeeld van een van m'n favoriete scènes geven, namelijk die eerste sessie tussen Joaquin en PSH. Je kan toch gewoon die sfeer van het scherm likken? Dat bevreemdend gevoel, geschept door het zorgvuldig plaatsen van de microfoon, de kalmte waarmee de meester zijn 'leerling' ondervraagt, de vragen zelf. Een scène die eigenlijk meer vragen oproept dan ze beantwoordt. En eentje die wordt afgesloten met de mooiste zin van de film; you're the bravest boy I've ever met. Met Phoenix zijn gezichtsuitdrukking acteraf.

Meh.

Die scene was net zo interessant als de rorschach test die hij eerder doet. Vrij plat en banaal.

Maar dat is mijn persoonlijke opvatting.

Btw, als ik nu zo als jij aangeeft liever films zie met duidelijke ontwikkelingen en spanning. Wat is daar dan mis mee? Ik vind TWBB een veel betere film omdat de confrontatie's tussen de hoofdpersonen veel beter zijn. Die waren om het scherm bij af te likken.

Waarom zou je een film moeten snappen om m hoog te waarderen? Ik begreep m de eerste keer ook maar half, toch sta ik volledig achter de 4,5 die ik gaf. Snappen is overrated.

En wat vond je ongeloofwaardig aan de 'religieus' leider, dat het een charlatan is, is toch juist het punt van de hele film (Een van de punten in ieder geval).

Dat je de Rorschach test van hetzelfde nivo vond, vind ik onbegeijpelijk. De interviewer daar was ongeintersseerd, waar The Master en echt voor ging zitten. Je chargeerd de boel enorm en lijkt elke nuance, waar het nu net om gaat, gemist te hebben. Maar blijkbaar heb jij meer met de heldere confrontaties tussen twee werelden zoals in TWBB, dan de subtiele dans tussen een meester en zijn 'slaaf'.

Dit is het enige dat ik niet begrijp in je kritiek, Soms heb je geeneens een verklaring terwijl je wel een geweldig gevoel ergens aan hebt. Ik ga het Erbarme Dich van Bach of Teenage Riot van Sonic Youth ook niet analyseren, maar bij beide heb ik gemeen dat die eerste paar tonen zo direct je ziel raken. Ik heb er geen verklaring voor, geen analyse van, ik kan niet precies zeggen wat ik er goed aan vind maar enkel dat het me wel raakt en ongelooflijk mooi klinkt.

Ja, voor ik geloof dat een persoon iemand een master noemt, moet er toch wel meer gemeld worden dan wat reincarnatie theorien.

Ja, de opkomst van de psychotherapie was me even ontgaan. Ik denk dat jij de enige bent die daar aan gedacht heeft.

Ja. Naast de steeds terugkerende confrontaties tussen de twee hoofdpersonen, (en je weet met welke afloop) heeft TWBB actie, bloed, en geweld. Daniel Plainview en Eli zijn beide geweldig geloofwaardig in hun handelingen, iets wat ik bij TM miste.

Jij hebt het over de subtiele dans tussen een meester en zijn 'slaaf'.

Maar dat is dan verre van subtiel. Ok duidelijk....

Dat wordt er toch ook. Heb je niet zitten opletten?

Lijkt me niet, daar gaat de hele film zo'n beetje over....

Acte, bloed en geweld? Wat zegt dat dan? Is een ontsnapping minder interessant dan moord?

Snap ook niet wat je ongeloofwaardig vind aan Quell en Dodd? Beide veel menselijker dan de uitvergrote, door sommige als karikaturaal omschreven personages uit TWBB.

Overigens ken ik zelfs iemand die sprekend op Quell lijkt, zowel qua innerlijk als uiterlijk. Vind het een van de meest 'echte' personages uit het oeuvre van PTA.

De Rorschach test wordt niet afgenomen door Dodd, maar door een militair.....

Je hebt gewoon drie keer liggen slapen. Tijd voor herziening.

Als je iets gewoon helemaal top vindt maar je weet niet precies waarom, dan ga je toch niet dingen als : "vuurwerk!" "intens!" "karakterschets! " ijzersterke studie van de menselijke psychose!"

Dat is het enige. Ik begrijp de mensen die van de het technische gedeelte van de film genieten best. En de soundtrack is ook doeltreffend.

Beide tests waren vrij plat en banaal. Ik had het toch niet over wie de test afnam?

Als jij dan begint over hoe subtiel het allemaal was, dan haal ik even naar boven hoe plat en simpel het eigenlijk is.

Verder weet ik al waar deze discussie op uitdraait, en ik denk niet dat MM er beter van wordt als er weer een tread vol staat met Reinbo en Wimnoot.

Die discussie is anders best aangenaam leesvoer en interessant. Maar of het plat is of niet, dat derde plaatje van de test leek ook gewoon op hangende pik.

En vuurwerk en intens zeggen iets over een gevoel dus dat moet kunnen, karakterschets is ook nog wel hier uit te halen al snap je de film niet, en alleen dat laatste lijkt zich inderdaad tegen te spreken (ijzersterke studie en ik snap er niks van), al is dat mij niet direct opgevallen binnen één mening van iemand.

De ondervraging van Dodd was verre van plat en simpel..... Vind het ook onbegrijpelijk dat je dat vind. Ik zit wat dat betreft veel meer op een lijn met mwoeb. die het een van zijn favoriete scenes noemt. Juist door die subtiliteiten een aandacht voor detail en vervreemding.

Maar laten we het hier idd maar bij laten. Ik ga een filmpie kijken.

I'll see

Dat is leuk om te horen mjk87.

Bij die ondervraging moet Freddie eerst een keer of 6 zijn naam zeggen. Dan nog wat losse vragen, dan het sex met de tante verhaal een dikke scheet. Klaar!

Ga me nou niet vertellen dat dat een subtiele dans was tussen een meester en zijn leerling. Het was gewoon silly. Freddie is a silly boy.

Kijk eens naar Good Will Hunting, daar zie pas een therapie! Grote gedeeltes van die scenes zijn improvisatie, en daardoor super realistisch.

Waarschijnlijk gaan we nu GWH bashen, en zeggen dat die film voor dommerikken is en mainstream, maar dat vind ik dus van TM.

Zeer interessante film van Anderson die 5 jaar na "There will be blood" , vrij succesvol een totaal ander genre heeft gekozen. Het is wel opnieuw een 'case-study' van karakters, waarin zowel Phoenix als Hoffman uitblinken in een volledige onderdompeling in method-acting. Het verhaal vertoont een zekere analogie met de opkomst van de Scientology church, maar los daarvan ook in algemene zin voor sektes waar zin en onzin door elkaar heen lopen en onbetwiste gedachtes

van één man verheven kunnen worden tot religie.

De film gaat daarnaast ook over een emotionele vriendschap die gevangen zit in een ongezonde relatie. Anderson heeft de film daarmee nog iets mooier en herkenbaarder gemaakt.

De eerste interviewsessie toont juist zo mooi aan hoe ongrijpbaar Freddy is. Hij liegt, hij is eerlijk, hij is openhartig, schaamteloos, humoristisch, oprecht, spontaan, bedachtzaam, emotioneel, emotieloos, schaamt zich en is onvoorspelbaar. Dat laatste op geestige wijze duidelijk gemaakt met zoiets banaals als een scheet. Kortom, een van de rijkste scenes uit de hele film. Dat je daar niets meer uithaalt dan 'het zes keer noemen van zijn naam' en een scheet is bijna zorgwekkend.

De vraag is hoe overheers je iemand die zo ongrijpbaar is? Aan de andere kant zijn het juist deze combinatie van (tegenstrijdige) eigenschappen, die Freddy zo'n mooi proefkonijn maken.

Inderdaad misschien wel de meest essentiële scène uit de film.

Maak jij je maar zorgen om je overactieve fantasie, en geniet van deze subtiele dans tussen een meester en zijn leerling.

Fantasie? Wil je nu beweren dat hetgeen ik aangeef niet in die scene zit?

Sorry Wimmoot, maar Reinbo heeft hier mijn inziens totaal gelijk: de interviewsessie tussen Phoenix en Hoffmann, gaf mijn inziens een klein inkijkje in de psyche van een ongrijpbaar persoon(fremdganger is hier eens gevallen, vind ik een treffende benaming). Twee personages -de een gevangen in zijn eigen traumatische ervaringen, de ander in de regeltjes van zijn eigen cult. - die elkaar perfect aanvullen. Hoe meer ik over deze film nadenk, hoe liever ik het nog eens opnieuw zou willen zien. Ik verwacht nog een halfje te kunnen stijgen.

Pfoe........een ontzettend moelijk te beoordelen film. Enerzijds geeft het een boeiend inkijkje in een sekte en hoe daarin door verschillende, wat verstoorde karakters worden gecommuniceerd, anderzijds vond ik ook da de film wat gemakkelijk voortkabbelt. Het wordt me nooit echt duidelijk wat Anderson met deze film film overbrengen terwijl ik het gevoel heb dat hij deze film wel degelijk heeft gemaakt met een bepaalde boodschap. Nog maar eens kijken en dan stemmen.

De sfeer is prima, het acteren nog beter, maar het hele verhaal vond ik toch niet boeiend genoeg. Zoals Driello ook zegt, het kabbelt maar voort. En dan is 144 minuten wel erg lang (vind ik trouwens van de meeste Oscar-nominaties, maar dat terzijde).

Ik had erg uit gekeken naar "The Master". Helaas voldoet de film niet aan mijn verwachtingen. Paul Thomas Anderson heeft pareltjes van films gemaakt zoals "Magnolia" en "Boogy Nights".

In "The Master" zie je hoe Lancaster Dodd (goed gespeeld door Philip Seymour Hoffman) in zijn rol als charismatische alleskunner het ongeleide projectiel Freddie Quell (Joaquin Phoenix) tot zijn schoothondje maakt. Lancaster Dodd is aimabel, charismatisch, dogmatisch en duld (zoals alle goeroes/sekteleiders) geen tegenspraak. De beweegredenen van Quell komen m.i. niet voldoende uit de verf. Hij vecht als een hond voor zijn baas en laat zich eindeloos manipuleren maar waarom?

Dodd gebruikt Quell als zijn werktuig. Zijn aanhang duld Quell niet maar Dodd gelooft in hem. Ondertussen stijgt Dodd meer in aanzien. Zijn boeken verkopen goed, er worden "cause"-centra opgezet. De film eindigt met een centrum in Engeland, het gaat Dodd dus voor de wind.

Wat ik mis in de film is de diepte van een sekte zoals Scientology. Hoe maak je mensen zo gek om in onzin te geloven? Hoe laat je mensen als werktuigen voor je werken? De overige rollen zijn m.i. te vaag weer gegeven in "The Master". De vrouw van Dodd, zijn dochter, zoon en schoonzoon spelen erg ondergeschikte rollen. Het draait allemaal om Dodd en Quell.

Af en toe licht P.T. Anderson een tipje van de sluier op, bijvoorbeeld in de scene waarin de criticaster More aan gepakt wordt en de scene waarin er op straat geworven wordt voor "The Cause".

Zou het de lange arm van Scientology zijn die Paul Thomas Anderson teveel beperkt heeft in zijn scenario?

Is hetgeen Anderson niet zegt veel diepgaander en dodelijker? Quell lijkt onder invloed, maar in wezen laat hij het zich gebeuren. Om zich er weer net zo makkelijk aan te onttrekken. Hij miste slechts een doel. Kortom, een sekte/geloof, heeft enkel grip op personen die zelf geen zingeving kunnen of WILLEN geven aan hun leven...... Dus het gaat bij het succes van een geloof eigenlijk niet om mensen gek maken, maar om 'gekke' mensen te binden.

Het mooie is dat Anderson dit niet met vette letters over zijn film heen plakt, maar het terloops en onderhuids in de relatie van Quell en Dodd vervlecht. De kijker moet op zoek, iets waar velen te lui of niet op ingesteld voor zijn.

Mooi gezegd Reinbo, dat is ook de interpretatie die ik er aan verleen. Het hele sekte gebeuren is een kapstok voor het psychologisch spel wat speelt in de relatie tussen deze twee figuren. Er hangt een soort onvoorspelbaarheid aan het karakter van Phoenix. Het doorgronden en controleren van hem door Hoffman, is bijster interessant om te volgen.

mijn slechtste film van het moment. Ik snap echt niet dat mensen hier positief over kunnen zijn. Viel er bij in slaap.

Aan je top-10 te zien, is dit blijkbaar ook niet je ding