Logboek

Het leven van een straatkind gaat niet over rozen, maar over roven in de vorm van kleren van waslijnen en voedsel van markten. Je kunt het de jongens Tracy (13 jaar) en Joshua (15 jaar), die leven op de straten van Manilla, niet kwalijk nemen als je ze hoort vertellen over hun verschrikkelijke jeugd, waarin ze gedrogeerd en seksueel misbruikt zijn.

In deze documentaire worden ze gevolgd tijdens hun jaar bij de "Stichting Stairway". Daar leren ze dat hun geslachtsdelen van hen zijn en van niemand anders. En ze leren weer een beetje kind te zijn. Aan de andere kant worden politieagenten ook bijgepraat over zulke zaken en die reageren er slechter op dan de kinderen en dat geeft natuurlijk te denken.

De leukste momenten in deze aardige, maar voorspelbare romantische komedie komen voor rekening van de bijrolacteurs, vooral van Stanley Tucci als salsadanser en Anita Gillette als dansschooldirectrice.

Deze tragikomedie vertelt het verhaal van een man, te weten John Clark (Richard Gere), in een midlifecrisis, die zich nu eens niet verliest in een affaire met zijn veel jongere secretaresse, maar in een cursus stijldansen. Niet zo vreemd, als je weet dat die lessen worden gegeven door Paulina (Jennifer Lopez). De vrouw van John, te weten Beverly Clark (Susan Sarandon), verdenkt haar man er al snel van een verhouding te hebben.

De film zou gemakkelijk kunnen veranderen in voorspelbaarheid, maar dat gebeurt niet. De kracht zit hem vooral in het spel van Richard Gere en Susan Sarandon

Dertien in een dozijn Actie / Misdaad film, die ondanks het meespelen van Bruce Willis nauwelijks het aankijken waard is.

Een groep vrienden beraamt een overval, die de mist ingaat als (Ryan Phillippe) zijn maatjes bedondert en er met de poet vandoor gaat. Overvaller Sonny (50 Cent) laat het er niet bij zitten en aast op wraak. Hij neemt daarvoor contact op met de gevaarlijkste gangsterbaas in de buurt en dat maakt de situatie er niet makkelijker op.

Bruce Willis speelt slechts een bijrolletje in deze krakkemikkige Actie / Misdaad film. Plotlijntjes komen en gaan en kennelijk met de bedoeling hipheid à la "Pulp Fiction (1994)" uit te stralen.

De plot van deze Actie / Thriller lijkt regelrecht gekopieerd van andere "vader redt dochter" films als "Taken (2008)" en "Stolen (2012)" en voor Bruce Willis en John Cusack was dit overduidelijk een "cash and run" project.

Ex-crimineel Paul Garcia (Jason Patric) leidt een rustig bestaan als automonteur, maar als hij vermoedt dat zijn dochter Beth (Gia Mantegna) vastgehouden wordt, gaat hij er op af. Zijn oude maten helpen hem op weg, maar seinen ook zijn aartsvijand Omar (Bruce Willis) in.

Laat je niet voor de gek houden, de grootste namen hebben in deze film de kleinste rollen en doen het alleen voor de schnabbel. Jason Patric probeert Liam Neeson's rol in "Taken" na te doen en verbruikt daarbij veel meer kogels zonder enige indruk te maken. Kortom een dertien in een dozijn Actie / Thriller film.

Deze Komedie / Drama film draait vooral om de moeders en dochters, maar de romantiek is nooit ver weg.

Wat kun je allemaal over hebben voor je moeder ? En misschien ook een beetje voor jezelf ? De moeder Jean Hamilton (Heather Locklear) van Holly Hamilton (Hilary Duff) is teleurgesteld in haar nieuwe vriend en wil de stad ontvluchten, maar dochter Holly wil niet dat ze weggaat. Daarom verzint ze een nieuwe prins op het witte paard voor haar moeder en stuurt ze haar bloemen, briefjes en e-mails. Ze komen zogenaamd van een echte, stoere man, iemand die puzzels invult met een pen (i.p.v. een potlood zoals onzekere mannen doen) en die de maan beschouwt als iets magisch. Holly's moeder leeft weer helemaal op, maar uiteindelijk komt natuurlijk de waarheid aan het licht.

Als je "The Perfect Man" gaat bekijken, moet je wel heel veel logica overboord zetten, maar dan kijkt het geheel nog wel aardig weg en Hilary Duff en Heather Locklear waren destijds ook leuke en mooie vrouwen om naar te kijken.

De destijds 8-jarige Dakota Fanning laat haar grote talent zien en de veel te vroeg overleden Brittany Murphy doet het ook leuk.

De onvolwassen Molly (Brittany Murphy) feest er dankzij de erfenis van haar rockster vader flink op los. Maar als een zwendelaar er met haar fortuin vandoor gaat, moet ze een baantje vinden. Ze wordt oppas van Lorraine (Dakota Fanning). Het meisje gedraagt zich, ondanks haar jonge leeftijd, al veel te volwassen. Dit komt mede door haar onverantwoordelijke moeder. Molly leert verantwoordelijkheid van Lorraine, die zich op haar beurt weer als een kind leert te gedragen.

Klinkt allemaal flauw en voorspelbaar, en dat is deze Komedie film ook, al speelt de film in een sprookjesachtig New York en werkt de lichtzinnige toon bij vlagen aanstekelijk.

Deze Komedie / Romantiek film is een moderne update van het Assepoestersprookje.

In dit verhaal speelt Jennifer Lopez de rol van Marisa Ventura, die in het exclusieve Beresford Hotel de lakens uitdeelt. Letterlijk dan, want ze is een kamermeisje. Wanneer ze in een gekke bui de dure designerkleren van een gast aantrekt, wordt ze aangezien voor een rijke dame. Senaatskandidaat Christopher Marshall (Ralph Fiennes) is op slag verliefd op haar, maar hij weet niet dat Marisa in werkelijkheid een arme alleenstaande moeder is.

De film is een romantische komedie, maar zowel Jennifer Lopez aks Ralph Fiennes zijn niet grappig. Daarbij komt Ralph Fiennes zijn rol ook niet uit de verf. Al met al een vrolijke film die nergens verrast, maar die wel nog enigszins vermakelijk is.

Leuk vervolg op de zwarte Komedie / Familie film "The Addams Family" uit 1991, met eveneens dezelfde cast en regisseur.

In dit tweede deel staat de verloren oom Fester (Christopher Lloyd) centraal die in het eerste zijn familie vond. Hoewel hij lelijk en abnormaal verlegen is, wil het kindermeisje Debbie Jellinsky (Joan Cussack) hem om haar vinger winden. Zijn negatieve kanten worden voor haar namelijk overschaduwd door zijn onmetelijke rijkdom. Om de lastige en argwanende kinderen Wednesday (Christina Ricci) en Pugsley (Jimmy Workman) uit de buurt te krijgen, worden die op zomerkamp gestuurd. Daar zijn ze op zijn zachts gezegd niet echt op hun plaats en dat zorgt voor een aantal heerlijke zwartgallige grappen.

Deze Komedie / Familie film gaat zich weer te buiten aan allerlei buitenissige camerabewegingen en ook de decors en effecten zijn eersteklas. Het voortreffelijke acteerwerk mocht er weer zijn en name Raul Julia (die helaas kort na de opnamen overleed), Anjelica Huston en Christina Ricci hebben weer zichtbaar veel plezier in hun rollen.

In de meeste romcoms zit de afwisseling hem in de privé- of werkomgeving. "Must Love Dogs" pretendeert de hondenhobby als spilpunt te hebben, maar de joekel op de filmposter komt er bar weinig in voor.

De titel slaat juist op de afsluitende regel in de contactadvertentie van de pas gescheiden veertiger Sarah (Diane Lane), die op zoek gaat naar een nieuwe man. Jake (John Cusack) reageert en er ontstaat chemie en een stuk of wat misverstanden en later is het goed.

Zelden hebben ik John Cusack zo op de automaat en monotoon zijn tekst horen zeggen. Verwacht geen verassingen in deze Komedie / Romantiek film, waarin we verder ook Stockard Channing en Christopher Plummer zien in bijrollen. Diane Lane in de rol van kleuterjuf met charmes, maakt deze film vooral nog enigszins genietbaar.

Na het succes van de televisieserie "The Addams Family (TV Series 1964–1966)", wist de familie Addams met deze film ook het witte doek te veroveren.

De familie Addams leeft in een angstaanjagend vervallen kasteel. Een doorsnee gezin kun je hen niet bepaald noemen, met de vreemdste figuren een soort Frankenstein die butler speelt en een loslopende hand. Een op geld beluste account stuurt een "vermiste" oom op ze af om in het bezit te komen van het onmetelijke fortuin van de familie. Deze Uncle Fester (Christopher Lloyd) krijgt een warm welkom in de familie. Hij valt van de ene verbazing in de andere, maar wordt wonderbaarlijk goed opgenomen. Is Uncle Fester eigenlijk wel nep ?

Een Komedie / Familie film (met een flinterdun verhaal) vol heerlijke zwarte humor, gebaseerd op de klassieke strip. De vertolkingen zijn perfect en Nederlander Carel Struycken is briljant gecast als de boomlange butler "Lurch".

Een solide film met personages die stuk voor stuk worstelen met onverwerkt verdriet en ongeleide dadendrang. Met lekkere Britse jaren 80 muziek van onder meer "New Order", "Dead Or Alive" en "Madness".

Brain Cox (Sir Matt Busby) speelt de op feiten gebaseerde materie (waaronder het vliegtuigongeluk dat Matt Busby overleefde, terwijl het merendeel van de United spelers overleed) met ernst en eerbied, waarin hij een groep jongens uit de arbeidersklasse traint voor een voetbalwedstrijd, te weten de Manchester Junior Cup. Daarbij vervult niet alleen de liefde voor de sport een belangrijke rol, maar ook het Britse klasse-systeem.

Brain Cox doet het goed, maar het jonge talent Jack Smith (in de rol van Georgie Gallagher) speelt zijn oudere en ervaren tegenspeler van de kaart. Samen dragen ze deze Drama film, die soms iets te zwaar wordt voor de jonge doelgroep. Dat de mooie Natascha McElhone (als de moeder van Georgie Gallagher, die weduwe is) ook meespeelt in deze film, is natuurlijk meegenomen.

Roadmovie over een onwaarschijnlijke vriendschap, verpakt als "good feel" komedie met een snufje actie en wat avontuur.

Nadat boef Fred (Martin van Waardenberg) het geld van zijn beste vriend heeft vergokt, bedenkt hij plan om het 10-jarige rijkeluiszoontje Bo (Teun Stokkel) te ontvoeren. Maar in het huisje waar hij hem vasthoudt, groeit een bijzondere band tussen hem en het joch.

Regisseur Diederik Ebbinge brengt hun avonturen (reis van Zwitserland, waar de internationale kostschool staat van Bo, naar Nederland, voor de overdracht van het losgeld) met flair in beeld, al wordt het naar het slot toe wat stuurloos. Maar de chemie tussen Martin van Waardenberg en jong talent Teun Stokkel, sleept "Kidnep" moeiteloos door zijn zwakkere momenten heen.

Euthanasie is in ons land al lang niet meer het taboe dat het dertig jaar geleden nog was, zeker niet sinds er wetgeving voor is gemaakt. In het zeer religieuze Israël is dat een heel ander verhaal en zeker met de beladen geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in gedachten. De zwarte komedie "The Farewell Party" uit Israël benadert dit zware onderwerp met humor en werd in eigen land zelfs een hit.

De gepensioneerde ingenieur en uitvinder Yekezkel (Ze'ev Revach) woont in een bejaardentehuis. Om een terminaal zieke vriend, te weten Max (Shmuel Wolf), te helpen, bouwt hij samen met "euthanasie-deskundige" Daniel (Ilan Dar), die dierenarts is, een doe-het zelf machine voor euthanasie. Als de machine zijn werk heeft gedaan, blijken andere mensen er ook gebruik van te willen maken en dan wordt het lastig en staan ze voor een emotioneel dilemma.

Het is de makers Tal Granit en Sharon Maymon gelukt om een luchtige Drama / Komedie film over een zwaar onderwerp te maken, zonder dat de ernst uit het oog wordt verloren. De filmmakers zetten met hun film niet alleen een waardig levenseinde op de agenda, maar passant halen ze ook homoseksualiteit en softdrugs uit de taboesfeer.

Hij heeft een hele tijd in ons lang gewoond en gewerkt, maar regisseur Hany Abu-Assad is geboren in Israël en zijn recente films gaan over het leven van de Palestijnen daar. Dat gold al voor het "Oscar" genomineerde "Paradise Now (2005)" en ook voor zijn indringende drama "Omar".

Om zijn geheimde liefde Nadja (Leem Lubany) te zien, komt Omar (Adam Bakri) vaak aan de andere kant van de muur tussen Israël en Palestina. Wanneer zijn vrienden een verzetsdaad tegen het Israëlische leger plannen, loopt de situatie echter uit de hand. Daarbij wordt hij opgepakt door de Israëli's, waarna hij door hun als informant wordt ingezet om zijn vrienden er bij te lappen.

Zonder te preken maakt Hany Abu-Assad er een scherpe film van, die los van de politiek ook werkt als drama. Omar is zeker ook geen politiek pamflet, want Hany Abu-Assad is meer geïnteresseerd in universele thema's als liefde, vriendschap, trouw en verraad. Hoewel de ontknoping van dit drama enigszins gekunsteld aanvoelt, geeft het wel goed de uitzichtloze situatie in het land weer.

Gisteren was het bij toeval voor mij Diane Kruger filmavond, nadat ik eerder op de avond al de Drama / Misdaad film "Aus dem Nichts (2017)" (was ook de enige film die ik nog op de plank had liggen) met haar had gezien, was het later in de nacht (begon om 01:05 uur) de beurt aan deze Actie / Avontuur film met haar, welke op de Duitse televisiezender ZDF was te zien en die daar heette "Flucht durch die Berge"

In dit verhaal draait het om de franse journaliste Elsa Casanova (Diane Kruger), die samen met haar vertaler Amen (Mehdi Nebbou) wordt ontvoerd door de taliban in de omgeving van Hindoekoesj in Afghanistan. De ervaren militair Kovax (Djimon Hounsou) en zijn speciale eenheid krijgen de opdracht van de Franse regering om haar te bevrijden. Wat volgt is een meedogenloze klopjacht in het stammengebied van Afghanistan, waarbij talibanleider Ahmed Zaief (Raz Degan) koste wat kost Elsa Casanova terug wel hebben om te berechten.

Door omstandigheden heb ik de eerste 25 minuten van het verhaal gemist en toen ik zapte naar deze film, gaf de Franse regering net de opdracht om journaliste Elsa Casanova te gaan bevrijden met een speciale eenheid. Dus ik ben min of meer ingestapt op het punt dat de actie en de klopjacht gaat beginnen en beiden houdt aan tot vrijwel de laatste minuut van het verhaal. Het verhaal is zeker niet uniek in zijn soort, want het doet inderdaad regelmatig denken aan de film "Tears of the Sun (2003)" (met eveneens een vrouw, te weten de mooie Monica Bellucci, welke gered dient te worden) en ook aan "Lone Survivor (2013)", die een paar jaar na deze film uitkwam.

Echt spannend wordt het eigenlijk nergens, maar vanwege de vele actie met heel veel pief paf poef geschiet (o.a. van een scherpschutter) kijkt deze film lekker weg en weet hij ook te vermaken. Hier en daar is de film misschien wat ongeloofwaardig (o.a. door bepaalde verwondingen), maar dat drukt de pret niet. Het hoogtepunt qua actie is het moment dat de speciale eenheid vriendelijk ontvangen wordt in een Afghaans dorp (waar de kinderen door de taliban zijn meegenomen) en waarbij dan de taliban langskomt en waarbij de speciale eenheid besluit om terug te keren om het dorp te gaan helpen. Er leek in deze film wel geen einde te komen aan de taliban strijders (waarvan de talibanleider niet bepaald vriendelijk was, maar dat was eigenlijk ook wel zeer clichématig) die ook maar bleven komen en ze zaten de speciale eenheid ook steeds op de hielen.

In eerste instantie lijkt de actie wat aan de flauwe kant en sneuvelen alleen heel veel talibanstrijders, maar uiteindelijk vallen ook de nodige slachtoffers in het team van de speciale eenheid en zullen na 12 dagen (zolang duurt namelijk uiteindelijk de hele missie om Elsa Casanova in veiligheid te brengen en het laatste stuk van de reis moet ze ook nog eens helemaal alleen doen) het er uiteindelijk drie van overleven, waaronder natuurlijk Elsa Casanova. Deze laatste had op het einde ook makkelijk kunnen doodgaan als zij op grote hoogte aan rotsen hangt, maar de talibanleider geeft haar dan zowel letterlijk als figuurlijk een helpend handje, waarbij hij dan ook nog eens zegt "Het is niet aan jou om te bepalen of je mag leven of sterven". Dit is natuurlijk een belachelijke en idiote beslissing van de talibanleider, want kort daarna wordt hij doodgeschoten (door zijn hoofd) door iemand van de speciale eenheid, te weten Kovax (Djimon Hounsou) die ook de leiding heeft in de speciale eenheid, als hij Elsa Casanova in gijzeling houdt.

Buiten het gevaar van de taliban, moeten de speciale eenheid en Elsa Casanova ook zien te overleven in de Afghaanse omstandigheden en dan doel ik op de ijzige kou (waarbij ook iemand, te weten Victor (Alain Figlarz), van de speciale eenheid doodvriest en die van te voren zwaargewond raakt tijdens de gevechten met de taliban) in de bergen en de hitte in de woestijn van Afghanistan. Deze hitte heeft overigens alleen betrekking op Elsa Casanova, omdat zij op een gegeven moment alleen moet verder gaan en dat omdat de enige twee overlevenden, te weten Kovax en Tic-Tac (Benoît Magimel), van de speciale eenheid te gewond zijn om verder te gaan. Deze twee worden uiteindelijk wel nog opgepikt door een helikopter, waarin natuurlijk ook Elsa Casanova zit die zeer begaan is met het lot van deze twee personen.

Op het einde krijg je ook nog even in beeld te zien dat deze film is opgedragen aan de Franse soldaten die hebben meegedaan aan de missies in Afghanistan. Of dit verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal durf ik niet te zeggen, omdat ik namelijk de eerste 25 minuten van het verhaal gemist heb (meestal wordt het dan vlak voor aanvang van het verhaal aangegeven).

De cast doet het overigens best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers, te weten Diane Kruger en Djimon Hounsou. Deze film heeft ook best een hoog "Inglourious Basterds (2009)" gehalte, want buiten Diane Kruger (oftewel Bridget von Hammersmark in die film) zien we verder nog Denis Ménochet (in de rol van Lucas, die deel uitmaakt van de speciale eenheid en die goed bevriend is met Kovax) en hij is natuurlijk vooral bekend als Perrier LaPadite, die tijdens de opening van die film te zien was in een legendarische scène.

Hoewel zij maar een minimale rol had in het verhaal, zorgt de mooie Morjana Alaoui misschien wel voor het meest onroerende moment in deze film, namelijk het moment dat ze geëxecuteerd gaat worden door de taliban en waarbij ze dan haar gezicht laat zien onder de boerka en glimlacht naar het executiepeloton.

Jammer dat ik de eerste 25 minuten van deze Actie / Avontuur film heb gemist, maar met de overige overige circa 80 minuten heb ik me best goed vermaakt.

Opzicht best een aardige Drama / Misdaad film en dat puur en alleen vanwege de goed spelende Diane Kruger. Maar het eenvoudige verhaal is qua verloop weinig bijzonder en is zelfs juist zeer voorspelbaar en daardoor wist deze film me eigenlijk nooit echt te pakken, te raken of te boeien en dat ondanks het emotionele spel van Diane Kruger.

In dit verhaal draait het om het Duits-Turks gezin, dat bestaat uit de blonde en blauwogige Katja (Diane Kruger), de Turkse ex-crimineel Nuri Sekerçi (Numan Acar) en hun 6-jarige zoon Rocco (Rafael Santana). Wanneer vader en zoon "uit het niets" slachtoffer worden van een bomaanslag, wijst de politie automatisch op Nuri's drugsverleden, maar Katja weet beter.

Het verhaal welke opent met het huwelijk tussen Nuri en Katja in de gevangenis, is opgebouwd rond drie hoofdstukken, te weten "De Familie", "Gerechtigheid" en "De Zee", is zeker niet slecht, maar je ziet alle wendingen al van mijlenver aankomen (zoals de uitspraak in de ongeloofwaardige rechtszaak) en de motieven voor de bomaanslag zijn ook zeer flauw, want de daders zijn namelijk aanhangers van nazi's (de vader van één van de daders zegt in de rechtszaak ook nog eens zeer flauw "Mijn zoon vereerd Adolf Hitler") en daar moet je het maar mee doen en meer kom je eigenlijk ook niet over hun te weten (ze doen eigenlijk maar "voor spek en bonen" mee in het verhaal).

Ook vond ik het flauw dat Katja precies weet hoe de vork in de steel zit (ze kan namelijk de vrouwelijk dader die de bom heeft geplaatst met haar fiets tot de details beschrijven en dat ondanks dat ze haar maar vijf seconden gezien heeft) en dat dit niet geloofd (omdat Nuri Sekerçi vroeger handelde in drugs en Katja zelf ook drugs gebruikt) wordt door de politie en de rechters, waardoor er voor haar niets anders opzit dan uiteindelijk zelf voor gerechtigheid te zorgen. En dat laatste doet ze volgens het principe van "Boontje komt om zijn loontje", waarbij ze de daders doet opblazen in hun camper in Griekenland met eveneens een bom (dezelfde soort bom, te weten een spijkerbom gemaakt van mest, diesel en spijkers, die de daders ook gebruikten bij de aanslag) en waarbij ze zichzelf ook opblaast als een soort van zelfmoordterrorist.

Dankzij het goede spel van de mooie Diane Kruger, die in Cannes 2017 de prijs won voor beste actrice, is deze film zeker nog het kijken waard, want ze speelt de getraumatiseerde (die vol zit met verdriet en zelfs een keer uit het leven wilt stappen, wat ze op het einde wel doet, door haar polsen door te snijden in bad) Katja met verve en ze krijgt veel voor haar kiezen in dit verhaal, want buiten de dood van haar man en zoontje krijgt ze ook nog te maken met de ouders van Nuri Sekerçi, die de as van Nuri en Rocco willen meenemen van Turkije en de moeder geeft Katja ook nog eens de schuld van de dood van Rocco omdat zij niet op hem kon oppassen (ze ging namelijk met haar zwangere zus Birgit naar een spa) en tijdens de rechtszaak krijgt ze tot op de details te horen wat er met haar zoontje gebeurd is tijdens de explosie:

"Het eerste gevaar bij explosies is de drukgolf. Het kind begon met een inhalatietrauma met verschroeiing in de slokdarm zoals barotrauma met open oppervlakteblaasjes en oppervlakkige longbloedingen. Het tweede gevaar is rondvliegend puin. Bij het kind was een huidwond op het bovenlijf met een nog uitstekend metaaldeel met scherpe randen. Na verwijdering van het metaaldeel werden in de wond sneden in de dikke- en dunne darm gevonden en werd eveneens een doorboring van de buikslagader geconstateerd. In de romp bevonden zich minstens 14 fijn gevormde huidwonden met daarin spijkers van 10 centimeter lengte. Het derde gevaar is de hitte. Kort stijgt de temperatuur tot wel 1000 graden. We kunnen verbrandingen van hoofd, gezicht, romp, armen en ook dijen laten zien. Het hoofdhaar was tot op de scalp weggebrand. De ogen waren verbrand, ze waren gesmolten. Verder letsel bestond uit een afgerukte rechter onderarm ter hoogte van de elleboog."

Daarna wordt het Katja te veel en verlaat ze de rechtszaak, waarbij ze wel nog even haar woedde afreageert op de vrouwelijke dader, te weten Edda Möller (Hanna Hilsdorf).

De overige cast speelt daarentegen niet bepaald overtuigend, zoals Denis Moschitto in de rol van advocaat Danilo Fava, die tig keren tegen Katja zegt de daders zullen worden veroordeeld en wat uiteindelijk dus niet gebeurt. Wel is het mooi om te zien dat hij zeer begaan met haar is. Verder vond ik Johannes Krisch qua uiterlijk wel een lachwekkende persoon als advocaat van de daders en hij paste eigenlijk wel goed bij hun, want ik vond hem best op een nazi lijken en dat in tegenstelling tot de daders, die mij bij overkwamen als een doodgewone jonge man en vrouw, die ook niet onder de tatoeages zaten (Katja overigens wel en daardoor is soms een glimp te zien van haar borsten) en ook nog eens aan hun gezondheid dachten en dan doel ik op het hardlopen van ze in Griekenland langs het strand, waar het laatste hoofdstuk van het verhaal zich afspeelt.

Het laatste hoofdstuk van het verhaal (zeg maar gerust de wraak van Katja) was best aardig en ook mooi, ondanks dat Katja daarbij ook zelf om het leven komt, maar zij had vanwege haar verdriet natuurlijk ook geen zin meer om verder te leven. Al met al stelt deze Drama / Misdaad film qua verhaal eigenlijk weinig voor en is het ook behoorlijk doorsnee, maar vanwege de puike vertolking van Diane Kruger is deze film wel nog het aankijken waard.

Verfilming van het gelijknamige boek van Jacques Vriens, waarbij het draait om leukemie bij een jong meisje.

Akkie (Hanna Obbeek) zit in groep 8 en is een opgewekte stoere meid die verzot is op voetbal, net als haar klasgenoot Joep (Nils Verkooijen), een nogal chagrijnige pestkop met wie ze het voortdurend aan de stok heeft. Maar dan wordt bij Akkie op een dag leukemie vastgesteld en wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Het stoere meisje krijgt veel steun van haar ouders en vrienden, maar wil snel weer voetballen.

Het verhaal is best mooi (ondanks dat het gaat om een jong meisje met leukemie) en bevat een aantal ontroerende momenten en de film breekt een lans voor het niet kinderachtig behandelen van kinderen. Voor het (leren) omgaan met kanker, zowel in de klas als thuis, en voor het (leren) afscheid nemen, van school en van elkaar. Daardoor wordt dit iets te veel een voorlichtingsfilm, maar wel een doeltreffende. Opmerkelijk is dat de moeder van Akkie wordt gespeeld door haar echte moeder, namelijk door Johanna ter Steege.

Fraaie ode aan natuurgebied de Veluwe (waar ik nog recent geweest ben tijdens het Hemelvaartweekend) door natuurfilmer Luc Enting, die edelherten, vossen, en everzwijnen laat zien over vier jaargetijden (we zien daarbij dieren jongen krijgen, die opgroeien naar volwassenheid) en dat zoals je ze niet eerder zag.

Maar wat het meeste indruk maakt, is een van onderaf gefilmd gevecht tussen twee kevers op een oude boom. De stem in deze film is overigens van André van Duin, die eind jaren 80 al humoristische dierenfilmpjes maakte via het leuke televisieprogramma "Animal Crackers".

Armoedige kopie van "Young Adult" reeksen als "The Hunger Games" en "The Maze Runner", waarin de Nederlands-Noorse regisseur Harald Zwart het onsamenhangende script bedelft onder een lawine van belabberde computereffecten.

De "Schaduwjagers" behoren tot een geheime orde van speciaal begaafde strijders die de aarde beschermen tegen krijgsheren, vampiers, weerwolven, demonen en andere kwaadwillige wezens. Clary Fray (Lily Collins) uit New York, ontdekt dat ze over dezelfde krachten beschikt als deze " Schaduwjagers" en belandt meteen in het gevecht.

Wie het subgenre van de "Young Adult Fantasy" kent, wacht weinig verrassingen, maar het is fijn om er eens eentje te zien die zichzelf niet zo bloedserieus neemt. Verder is het leuk dat de mooie Lena Headey ook een rol heeft in deze Actie / Fantasy film, als de moeder van Clary Fray, die ontvoerd wordt door kwaadaardige demonen en die natuurlijk ook een "Schaduwjager" is.

In deze documentaire laat de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl (hij laat meestal zijn sombere kijk op de mensheid zien in zwartgallige documentaires) zien, wat Oostenrijkers allemaal uitspoken in hun kelders.

Zeker, er zijn ook Oostenrijkse mannen die aan fitness doen en baantje trekken in een klein zwembad in hun kelder, die onschuldige landschapjes in hun kelder hebben gebouwd om modeltreintjes in rond te laten rijden, of die spelen op een drumtoestel in de kelder. Maar die krijgen van Ulrich Seidl niet meer dan een paar seconden speeltijd. Ook al verklaarde de maker van o.a. de Paradies-trilogie (met als thema's liefde, geloof en hoop) in interviews dat hij op zoek was geweest naar normale Oostenrijkers (wat bij hem zowel sarcasme als waarheid is), maar hij lijkt vooral geïnteresseerd in excessen en dat is maar goed ook, want dat levert een aantal leuke scènes op (gelijk al bij de opening met de enorme slang en de cavia in de glazen bak en naderhand natuurlijk ook de mannelijke slaaf van een vrouw, die o.a. de vrouw schoon likt tussen de benen na het plassen op een toilet en die min of meer ook de woning moet schoonlikken ).

Zo zien we o.a. mannen van middelbare leeftijd die een ondergrondse schietbaan (eentje daarvan test ook met zijn stem de akoestiek) hebben gebouwd en elkaar met bier in de hand ophitsen met de gebruikelijke anti-islamretoriek, een jonge ietwat zwaarlijvige vrouw die haar baan bij een supermarkt heeft verruild voor die van prostituee en die werkt vanuit haar kelder (waarin o.a. een gynaecoloog stoel staat en waarin ze ook gaat zitten, waarbij ze dan gelikt wordt door een klant), twee stellen die hun sm-fantasieën (o.a. bondage, slaan met verschillende soorten zwepen op de billen, het hangen van gewichten aan het scrotum) in de kelder uitleven en waarbij ook wat pornografische beelden te zien zijn, of een uitgeblust stel die hun kelder hebben veranderd in een feestkelder (geweldig daarbij vond ik de scène waarbij het stel naar de camera aan het staren is en waarbij dan muziek, te weten het nummer "Da sprach der alte Häuptling der Indianer" uit 1972, gedraaid wordt van Gus Backus), welke al jaren lang niet meer als zodanig in gebruik is.

Verder zien we mannen die gezellig samen marsmuziek spelen, terwijl de muren (niet alleen de muren overigens, want er zijn ook poppen te zien die aangekleed zijn als nazi's) behangen zijn met nazi-memorabilia, overigens ook iemand met doodgeschoten dieren-memorabilia. En dan is er ook nog de vriendelijke uitziende oudere Alfreda Klebinger, die haar kleine kelder heeft volgestouwd met in dozen zittende griezelige levensechte babypoppen, die kunnen worden geknuffeld en getroost door haar.

Wie Oostenrijkse filmmakers de laatste jaren een beetje volgde (of de actualiteit wat dat betreft en dan doel ik o.a. op de gestoorde Oostenrijkers Josef Fritzl en Wolfgang Přiklopil en de laatste is de man die Natascha Kampusch 8 jaar lang heeft ontvoerd) weet dat die kelders soms gebruikt worden voor zaken die het daglicht niet verdragen. Ze zijn een passende metafoor geworden voor onderdrukte verlangens, pathologisch of anderszins. Maar tegelijk zijn ze ook een voor de hand liggende metafoor en misschien is dat wat "Im Keller" parten speelt.

Het is allemaal ook een beetje te gemakkelijk wat Ulrich Seidl laat zien en de eerste 40 minuten van de documentaire vond ik ook wat saai en flauw. De laatste 40 minuten waarin o.a. de prostituee en de twee sm-stellen te zien zijn (regelmatig ook hilarisch om te zien, zoals o.a. de scène waarbij er een takel aan te pas komt, die aan het scrotum van de mannelijke slaaf wordt bevestigd), vond ik persoonlijk nog het leukste gedeelte van deze documentaire.

Dit rariteitenkabinet van "zogenaamde" normale Oostenrijkers is opzicht wel leuk en vermakelijk om naar te kijken, maar zijn gebruikelijke strategie om mensen in tableau -stijl bewegingloos voor de camera te zetten (o.a. de vrouwen bij wasmachines in de kelder, waarbij je dan alleen het geluid van de draaiende wasmachines hoort), voelt hier wel een beetje als prijsschieten. Het is ook enigszins geënsceneerd en gemanipuleerd, want de plumeau in de kleuren van de Duitse vlag, waarmee een portret van Hitler wordt afgestoft, is door Ulrich Seidl zelf gekocht. En dus moet je afvragen waar je nou precies naar kijkt, naar die nationale volksaard of naar Ulrich Seidl groteske verbeelding daarvan ?

P.S. wat er op de filmposter te zien is, is in de film te zien in de laatste minuut.

Deze biopic over de beroemde modeontwerper Yves Saint Laurent kreeg de zegen van zijn voormalige partner Pierre Bergé, met als gevolg dat alle Laurent's originele collecties beschikbaar waren. Dat geeft de film authenticiteit en daarmee ook meerwaarde en de vele modeshows in deze film zijn dan ook prachtig om te zien.

Guillaume Gallienne speelt zakenman Pierre Bergé, die het verhaal vertelt van Yves Saint Laurent (Pierre Niney), die in 1957 de creatieve leiding krijgt over modehuis "Dior".

De uitstekende Pierre Niney (hij kreeg ook een "César" voor zijn rol) lijkt sprekend op de couturier, die er op los leefde. Jammer dat deze film niet enig gevoel weet over te brengen tussen hem en manisch-depressief genie Yves Saint Laurent.

Films uit de jaren 70 vind ik meestal nog leuk om te zien (die zie ik ook nog regelmatig en vooral via Duitse televisiezenders), maar films uit de jaren 60 zijn me toch regelmatig te gedateerd of te oubollig en dat geldt ook voor "Fantastic Voyage", ondanks dat deze film destijds (voordat ik nog geboren moest worden) de "Oscars" won voor "Beste Visuele Effecten" en "Beste Production design".

Een Russische geleerde, te weten Jan Benes (Jean Del Val) met belangrijke informatie loopt over naar Amerika, maar door een aanslag raakt hij in coma en dreigt hij te sterven aan een bloedprop in de hersenen. Daarom geeft de regering toestemming voor een nieuw project, namelijk een tot microscopische afmetingen verkleinde atoomonderzeeër met vijf specialisten (vier mannen en één vrouw), wordt bij Benes geïnjecteerd in het lichaam, om de bloedprop te verwijderen met een laser. Maar er is een verrader / saboteur aan boord, die dit wilt verhinderen.

Destijds was dit natuurlijk een visueel magistrale Sciencefiction / Avontuur film, waarbij een spectaculaire reis met gevaren (zowel van het menselijke lichaam als ook van de verrader / saboteur aan boord) door een menselijk lichaam in beeld werd gebracht (o.a. het hart en de longen werden op een leuke manier in beeld gebracht en m.b.t. de longen werd ook aangegeven dat roken slecht is voor de gezondheid, terwijl roken destijds heel gewoon was en in deze film steekt ook gewoon een generaal een sigaar op tijdens het medisch experiment). Het nevenplot van de verrader / saboteur (het is ook niet moeilijk om te raden wie dit is) is overbodig en zonder hem zou deze film even spectaculair geweest zijn. Destijds was deze film natuurlijk ook boeiend en spannend (mede door de Koude Oorlog), maar daar is hedendaags geen sprake meer van en nu kwam deze film bij mij wat flauwtjes en voorspelbaar over.

De volledig blanke cast (zou hedendaags niet meer kunnen) in deze film is eigenlijk maar beperkt tot de vijf specialisten, die dus in het lichaam van Jan Benes gaan, en twee leidinggevende hoge officieren (een generaal en een kolonel) van het leger. De vrouw, te weten Cora (Raquel Welch), in het team van vijf specialisten, wordt inderdaad vooral gebruikt om haar decolleté (er valt overigens geen bloot te zien) te laten zien (met name als ze in één bepaalde scene haar uniform uittrekt), want buiten haar mooie uiterlijk (ze was in de jaren 60 een "seksbom") kwamen haar acteerprestaties er bekaaid vanaf. Buiten Raquel Welch deed de cast het best verdienstelijk en met name hoofdrolspeler Stephen Boyd (in de rol van Grant, die moet zorgen voor de veiligheid in de verkleinde atoomonderzeeër), die veel te jong is overleden.

Ondanks dat deze 100 minuten durende Sciencefiction / Avontuur film inmiddels behoorlijk gedateerd en oubollig (de reis door het menselijke lichaam kwam bij mij over als een hallucinerende trip) is, is dit zeker nog een vermakelijke film om naar te kijken en vooral het gedeelte waarbij men met de atoomonderzeeër microscopisch verkleind wordt en waarna men via een spuitin het lichaam wordt gebracht, is zeer leuk om naar te kijken en moet destijds bij veel bioscoopbezoekers waarschijnlijk een "wauw" op het gezicht hebben gebracht.

In dit vervolg op "Nim's Island (2008)" worden de rollen van Jodie Foster, Abigail Breslin en Gerard Butler overgenomen door minder bekende (goedkopere) acteurs.

Nim Rusoe (Bindi Irwin) is nu wat ouder, zodat een stadsjongen, te weten Edmund (Toby Wallace), kan aanspoelen op het idyllische eiland waar Nim en haar vader Jack Rusoe (Matthew Lillard) wonen. Er zijn helaas ook bezoekers, die minder leuke dingen van plan zijn met de plaatselijke inwoners..

Dit is, zoals verwacht, een ongegeneerde uitmelk-operatie, die echter wel nog steeds mooie plaatjes van de tropische natuur weet te bieden. De jonge Bindi Irwin is overigens de dochter van de Australische natuurbeschermer en televisiepersoonlijkheid (The Crocodile Hunter) Steve Irwin, die na de aanval door een pijlstaartrog in 2006 helaas overleed op 44-jarige leeftijd.

Matige dertien in een dozijn Komedie / Romantiek film, met toch zeker wel een aardige Mandy Moore in de hoofdrol.

Anna (Mandy Moore) is de dochter van de Amerikaanse president. Ze ontsnapt tijdens een concert in Praag met de hulp van Ben Calder (Matthew Goode) aan haar bewakers. Ze weet niet dat Ben ook een geheim agent is en dat haar vader haar op een beschermende manier aan de vrijheid wil laten ruiken. Het stel gaat van Praag via Wenen naar Venetië en onderweg worden ze natuurlijk verliefd.

Geen verrassingen en echt boeiend wilt het ook niet worden, maar het is wel een romantische komedie (min of meer ook een roadmovie) volgens een vast recept en dat met één groot manco, namelijk het ontbreekt aan chemie tussen de hoofdrolspelers Mandy Moore en Matthew Goode.

Deze Avontuur / Komedie film, is vooral leuk voor jonge meisjes die dromen van een ander leven.

De hippe Amerikaanse tiener Daphne (Amanda Bynes) heeft nooit geweten wie haar vader is. Na enig speurwerk blijkt het lord Henry Dashwood (Colin Firth) te zijn, op en top Brits en zo stijf als een plank. Dashwood is de absolute tegenpool van zijn vlotte dochter en als zij hem bezoekt, zorgt ze al snel voor de nodige opschudding in diens aristocratische kringen.

Er doet een aantal Britse topacteurs mee in deze film, maar dat mag niet baten. Het blijft een matig tienerfilmpje vol Amerikaanse (vrijgevochten, modern) en Britse (stijve harken) stereotypes.

Vrolijke, moderne versie van het beroemde sprookje "De Prinses op de Erwt", met veel BN'ers.

Koningin Aurelia (Loes Luca) en koning Balthazar (Peter Bolhuis) van Luxenstein zitten in zak en as, want de populariteit van de monarchie neemt sterk af. Adviseurs wijzen hen erop dat een koninklijk huwelijke de boel flink zou oppeppen. Maar waar halen ze op stel en sprong een geschikte prinses voor hun zoon Manuel (Teun Luijkx) vandaan ? Televisieproducent Leo de Boer (Jan Kooijman) komt met een oplossing, een realityshow waarin Manuel op zoek gaat naar zijn grote liefde. Aanvankelijk is Manuel sceptisch, totdat zijn vader hem erop wijst dat het programma misschien wel de manier is om het meisje Julia (Sigrid ten Napel) terug te vinden met wie hij lang geleden een zomermiddag doorbracht.

De cast en crew tillen deze komedie naar een acceptabel niveau, maar veel stelt het natuurlijk niet voor. Het is vooral leuk om veel bekende BN'ers te zien, zoals (ik richt me even op het vrouwelijke schoon) Jennifer Hoffman, Kim Feenstra, Maryam Hassouni en Ricky Koole.

De Oostenrijkse filmmaker Ulrich Seidl, portretteert in de documentaire "Safari" Duitse en Oostenrijkse vermogende jachttoeristen in Afrika. Zonder oordeel volgt hij enkele vermogende jachttoeristen, die op zoek zijn naar trofeeën of juist willen genieten van de kick van het doden van een wild dier.

De zelfvoldane plezierjagers vertellen openhartig wat de wrede hobby met hen doet "Doden ? Zo noem ik het niet, dat lijkt op maarden. Ik noem het afmaken". De controversiële Ulrich Seidl, onder meer bekend van opmerkelijke films als "Import/Export (2007)" en "Im Keller (2014)", is altijd al geïnteresseerd geweest in de krochten van het menselijk handelen.

Zijn documentaire over de vermogende (die grote sommen geld betalen om op bedreigde dieren te mogen schieten) jagende toeristen (Eva en haar man, hun 20-jarige zoon en dochter en een ouder echtpaar) in "Safari", is voor de echte dier- en natuurliefhebber overigens geen aanrader. Na elk dodelijk schot feliciteren de jagers elkaar met de jachtgroet en maken ze een foto voor het neergelegde dier. Daarna slepen hun gidsen het dier weg. In een ruimte achter de lodge, stropen lokale Afrikaanse werknemers de kostbare huid van het van het dier terwijl ze uitglijden in het bloed.

Deze Komedie / Romantiek film is een leuke parodie op Hollywood, maar echt scherp wordt het nergens.

Acteur Eddie Thomas (John Cusack) en actrice Gwen Harrison (Catherine Zeta-Jones) zijn de lievelingen van het Amerikaanse publiek. Helaas is het echtpaar geen gelukkig koppel meer. Gwen begon een affaire met een heethoofdige Spaanse acteur en Eddie moest daardoor maanden in een inrichting bijkomen van een depressie. Probleem is alleen dat ze nog één laatste film hebben gemaakt die nog aan de man moet worden gebracht. Publiciteitsmedewerkers Lee Phillips (Billy Crystal) en Kathleen "Kiki" Harrison (Julia Robers) proberen de pers ervan te overtuigen dat alles koek en ei is tussen Gwen en Eddie.

De acteurs en actrices doen hun best, maar ze kunnen weinig maken van dit zwakke scenario. Een romantische komedie die waarschijnlijk weinigen echt aan het lachen zal krijgen en nergens echt romantisch weet te worden. Wel zijn er prettige bijrollen van Stanley Tucci en Alan Arkin.

Noah Wyle draait voor de derde keer op als de boekenwurm uit de titel die in zijn vrije tijd een Indiana Jones weggeeft.

Bibliothecaris Flynn Carsen (Noah Wyle) zit enorm in de put. Hij is er weliswaar in geslaagd om zijn meest recente opdracht tot een goed idee te brengen, maar is ondertussen wel zijn vriendin kwijtgeraakt. Op aanraden van zijn beste vrienden besluit hij op vakantie te gaan naar New Orleans, waar hij meteen in de ban raakt van de charmante Franse zangeres Simone Renoir (Stana Katic). Wat hij echter niet weet, is dat zijn nieuwe droomvrouw de beschermer van een sleutel is waarmee vampiers opnieuw tot leven kunnen worden gewekt.

Deze luchtige en ook enigszins spannende avonturenfilm, met mooie speciale effecten en vol historische wete dingetjes, heeft een charmante hoofdrolspeler in Noah Wyle en een vrolijke aangever in Bob Newhart. De laatste werd voor zijn bijrol genomineerd voor een Emmy.

Deze Komedie / Romantiek film met Diane Keaton (werd in 2007 tijdens een besloten filmgala door vakgenoten in het zonnetje gezet vanwege haar indrukwekkend oeuvre) in de hoofdrol is niet meer dan een gênante vertoning.

Daphne Wilder (Diane Keaton) heeft drie volwassen dochters van wie er twee onder de pannen zijn. De jongste heeft nog steeds geen leukste vent gevonden. Milly Wilder (Mandy Moore) is een ramp op relatiegebied en haar moeder plaatst een contactadvertentie. zonder dat Milly het weet.

Uiteraard zijn dat (op eentje na) sukkels, want nadenken hoeft niet. Zelfs zonder hersens erger je je groen en geel aan dit misbaksel van een film. Het is allemaal zo overdreven dat het niet grappig wordt, maar juist irritant en zelfs dus gênant.

Tijdens Wimbledon 2003 werden opnamen gemaakt voor dit luchtige en romantische sportdrama.

Tennisser op leeftijd Peter Colt (Paul Bettany) doet voor de laatste keer mee aan Wimbledon. Niemand verwacht iets van hem en hij kijkt angstvallig naar alle jonge, nieuwe spelers. Toevallig komt hij in contact met de rijzende ster Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst). De twee belanden tussen de lakens en als ze daarna beiden een wedstrijd winnen, willen ze dat ritueel vasthouden uit een soort van bijgeloof. Voortgestuwd door de liefde gaat Peter Colt steeds beter spelen. Kan dat goed blijven gaan ? En wordt hun relatie een heuse "lovegame" ?

"Wimbledon" is een aangename verrassing. Dat is vooral te danken aan de chemie tussen de hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Paul Bettany, die van het scherm spat. De film laat ook een iets andere kant van de sportwereld zien, dan het eeuwige winnen. Maar echt diep gaat het niet, maar prettig kijken is het wel.

Dit vervolg is een duidelijke rip-off van "Indiana Jones" en dat met een scheutje "Allan Quartermain".

Noah Wyle is wederom bibliothecaris Flynn Carsen, die voor de tweede keer achter een historische relikwie aan gaat. Ook dit keer dreigt het in verkeerde handen te vallen, waarna hij hulp krijgt van Emily Davenport (Gabrielle Anwar) en op zoek gaat naar de mijnen van koning Solomon, diep in het Afrikaanse continent.

Technisch gezien een verbetering op "The Librarian: Quest for the Spear (2004)" en het verhaal zit opzicht ook best aardig in elkaar, maar het geheel ziet er net wat te goedkoop uit en er ontbeert een aansprekende slechterik. Ook hebben de bijrolspelers minder uitstraling dan hun collega's in het origineel.

Dit is het verfilmde levensverhaal van Paul Potts (niet verwarren met Pol Pot ). Dat was die Britse verkoper van mobiele telefoons die binnen enkele seconden wereldberoemd werd door zijn deelname aan "Britain's Got Talent".

Niemand had gedacht dat die sullige man zo fraai opera kon zingen, maar hij won de talentenjacht zelfs. Zijn auditie bezorgt nog steeds menig persoon kippenvel, maar het verhaal van Paul's leven voor de show weet nauwelijks indruk te maken en de film duurt daardoor veel te lang.

Het verhaal hebben we al honderd keer gehoord, maar het blijft leuk om te zien dat sprookjes nog steeds uitkomen. James Corden benadert de mimiek van Paul Potts goed. Die acteur kan ook prima zingen, maar de echte Paul Potts zong toch alle liederen voor deze film in.

De verfilming van het klassiek Nederlandse jeugdboek "Koning van Katoren" van Jan Terlouw uit 1971 (mooi jaar ), is een geslaagd project geworden van spectaculaire, on-Nederlandse proporties binnen de wereld van jeugdfilms.

In dit verhaal draait het om Stach (Mingus Dagelet), die wordt geboren in de nacht dat de koning van het koninkrijk van Katoren sterft. De ministers grijpen de macht en als Stach later koning wil worden, bedenken ze vijf onmogelijke opdrachten voor hem.

De verfilming van Jan Terlouws boek, levert een voor Nederlandse begrippen ambitieus filmproject op, met draken en (ver)schuivende kerken. Ondanks het bescheiden budget heeft men zich daar goed doorheen geslagen. Het moderniseren van het verhaal ging helaas wat moeizamer.

In deze verfilming van de Arthur legende is geen plaats voor bovennatuurlijke zaken (dus ook geen Merlijn), maar staat de aantrekkingskracht tussen Lancelot (Richard Gere) en de edelvrouw Guinevere (Julia Ormond) centraal. Probleem is echter dat zij de vrouw is van koning Arthur, majestueus neergezet door Sean Connery. Ofschoon Richard Gere vreselijk zijn best doet, is hij met zijn Amerikaanse accent een behoorlijk dissonant. De film ademt een typische Britse sfeer uit, door de prachtige landschappen en de gedegen acteurs.

Matige Actie / Avontuur film, die nergens in uitblinkt en die ook nergens origineel is.

In een bieb bevinden zich naast boeken, ook oude spullen met magische krachten. Zo'n artefact wordt gestolen en bibliothecaris Flynn Carsen (Noah Wyle) kan erachteraan gaan. Hoewel dan blijkt dat hij veel heldhaftiger is dan verwacht, schakelt hij voor alle zekerheid de hulp in van Lana (Kelly Hu), een bikkel in martial arts.

"The Librarian" doet zo zijn best om "Indiana Jones" na te doen, maar heeft naast een kleiner scherm, ook een kleiner budget. De televisiefilm is het best onderhoudend, maar heeft ondanks onvermoeibaar refereren aan mythen, boeken en films, weinig om het lijf.

Debuterend regisseur Spencer Susser, die het script schreef, die het produceerde, die de montage deed en die de fraaie titelsequentie maakte, combineert de meest uiteenlopende genres, van zwarte komedie en sociale aanklacht tot rouwverwerkingsdrama en opgeheven vingertje tegen bovenmatig medicijngebruik. Oftewel een rommelpotje.

In dit verhaal draait het om Hesher (Joseph Gordon-Levitt), welke een einzelgänger is van eind twintig met een zwaarmoedig karakter, die lang zwart haar heeft dat in slierten langs zijn gezicht hangt en zijn lijf zit volgekalkt met ordinaire tatoeages. Verder heeft hij een hekel aan alles en iedereen en woont hij in een busje. Op een dag ontmoet hij TJ (Devin Brochu), een dertienjarige jongen, die samen met zijn depressieve (vanwege de dood van zijn vrouw na een ernstig auto-ongeluk) vader Paul (Rainn Wilson) bij zijn zorgzame maar verwarde grootmoeder (Piper Laurie) woont. TJ raakt gefascineerd door Hesher, maar weet dan nog niet dat deze ruige knaap bepaald geen prettige invloed op zijn leven zal hebben.

Het verhaal biedt meer mogelijkheden dan deze Drama film laat zien en het script rammelt van alle kanten. De cast met o.a. Joseph Gordon-Levitt, Natalie Portman (als muizige kassajuf Nicole, die tevens de droomvrouw is van TJ) en Piper Laurie (als de oma die Hesher als enige direct accepteert zoals hij is en die zelfs een verrassend aandoenlijke vriendschap met hem opbouwt) levert wel goed spel en Joseph Gordon-Levitt baseerde zijn karakter op Cliff Burton, de bassist van "Metallica" (het logo van "Hesher" op de filmcover, lijkt natuurlijk ook sterk op het logo van "Metallica"), die in 1986 om het leven kwam bij een ongeluk met de tourbus. Daarnaast is er ook muziek van Metallica (uit de tijd met Cliff Burton) te horen.

De Drama film "Hesher" is gewoon een beetje vreemd, maar eigenlijk ook wel lekker.

Deze jaren 70 Avontuur / Sciencefiction film, beter gezegd de voorloper van "Jurassic Park (1993)", was afgelopen nacht (begon om 01:50 uur) te zien de Duitse televisiezender ZDF en omdat jaren 70 films vaak mijn aandacht trekken (vooral vanwege de sfeer), heb ik hem ook maar gelijk bekeken.

Het verhaal speelt zich af in 1916 gedurende de Eerste Wereldoorlog, waarbij een Brits schip, te weten de "S.S. Montrose", wordt getorpedeerd door een Duitse onderzeeër, te weten de "U-33". Het groepje overlevenden van het Britse schip, onder leiding van Bowen Tyler (Doug McClure), willen de onderzeeër overmeesteren zodra hij aan de oppervlakte komt. Ze slagen in hun opzet, maar de radio van de Duitsers wordt tijdens het overmeesteren onklaar gemaakt en hetzelfde geldt voor het kompas, waardoor ze in de ijzige Stille Zuidzee stranden op een eiland (beter gezegd nieuw werelddeel) met de naam "Caproni" (voorzien van een onherbergzame kust welke omgeven is door rotsen en zonder strand of haven), dat door de tijd is vergeten en bevolkt is door dinosaurussen en prehistorische mensen. De Duitsers en de Engelsen zullen vanaf nu gezamenlijk de gevaren moeten trotseren, om te overleven en om weer van het eiland af te komen.

Het verhaal is opzicht wel leuk gevonden en weet ook wel te vermaken, maar omdat deze film afstamt uit de jaren 70, zijn de speciale effecten (zeker m.b.t. de dinosaurussen) natuurlijk niet indrukwekkend en werken ze soms zelfs op de lachspieren, zoals de scene waarbij de prehistorische man Ahm (Bobby Parr) wordt gegrepen door een vliegende Pterodactylus en waarbij je dan goed de touwtjes ziet hangen aan de Pterodactylus. Opzicht zagen de vliegende Pterodactylussen er nog wel aardig uit, maar dat geldt zeker niet voor de Diplodocus, de Plesiosaurus (die ze nota bene gaan opeten en dat was opzicht wel een komische scène), de T-rex, de Triceratops en de Styracosaurus (twee stuks). Uiteraard valt er ook een gevecht te zien tussen twee dinosaurussen en wel tussen een T-rex en een Triceratops, die haar nest met eieren beschermd, waarbij de laatste wint.

De mens gaat overigens niet zachtzinnig om met de dinosaurussen, want ze worden regelmatig dodelijk beschoten met geweren en zelfs met het kanon op de duikboot. Dit moeten ze ook wel doen want de dinosaurussen hebben het regelmatig voorzien op de mens, waarvan ze ook een aantal te pakken krijgen.

De eerste 30 minuten van het verhaal spelen zich vooral af in de Duitse duikboot en daarbij draait het vooral om de Eerste Wereldoorlog en daarna speelt het verhaal zich af op het eiland "Caproni", waarbij de Duitsers (die gewoon Engels praten) en Engelsen (die besluiten om samen te werken) te maken krijgen met dinosaurussen, agressieve prehistorische stammen (waaronder de "Sto-lu" stam, waarbij ook een paar vrouwen topless te zien zijn, als ze zich zitten te wassen in water), olie (die ze gaan raffineren voor de duikboot), een vulkaan uitbarsting, drijfzand en muiterij en in dat laatste geval gaat het om de irritante Duitser Dietz (Anthony Ainley), die ook al een keer onnodig in gevecht raakt met de Engelsman Olson (Declan Mulholland).

Echt boeiend of spannend wordt het wel nergens, maar deze film weet opzicht wel te vermaken en kijkt ook wel lekker weg (duurt ook maar circa 90 minuten). Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en echt geweldig acteren deden ze eigenlijk ook niet. Degene die misschien nog wel het beste acteert, is misschien John McEnery in de rol van de Duitse sympathieke duikboot kapitein Von Schoenvorts. Verder vond ik Susan Penhaligon in de rol van drenkeling en biologe Lisa Clayton wel een mooie vrouw om naar te kijken. Samen met Bowen Tyler blijft zei op het einde van het verhaal ook achter op het eiland (de duikboot met de muitende Dietz en de overige overlevenden zinkt dan), waarbij ze een kokker, voorzien van een brief, in het water gooien en welke in de huidige tijd (oftewel 1975) wordt gevonden (spoelt aan op een kust) door iemand tijdens de opening van het verhaal.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze helaas gedateerde Avontuur / Sciencefiction film en de combinatie van films die "Darbie" noemt, is best treffend.

P.S. de filmposter mag er best wezen en was waarschijnlijk destijds ook een leuke aandachtstrekker om publiek naar de bioscoop te lokken.

Nadat vorige week "The Disappearance of Eleanor Rigby: Her (2013)" op de televisie te zien was, was het nu (ook op CANVAS) dus de beurt aan "Him".

Het New Yorkse stel Conor Ludlow (James McAvoy) en Eleanor Rigby (Jessica Chastain) waren ooit gelukkig getrouwd, maar zijn van elkaar vervreemd geraakt. In de nasleep van een tragedie proberen ze elkaar te begrijpen en te ontdekken waarom hun ooit zo fijne relatie op de klippen is gelopen.

James McAvoy trekt de aandacht met zijn stille spel en dat is nodig in deze film, die natuurlijk niet helemaal op zichzelf staat, want het is de helft van het tweeluik "Him" en "Her". Hoewel in beide films hun afbrokkelende relatie centraal staat, schuilt veel van de kracht van "Him" in de relatie tussen Conor en zijn dwarse vader Spencer Ludlow (Ciarán Hinds), en veel van de humor in de scènes met Conor's vriend Stuart (Bill Hader).

Al met al wederom een volwassen Drama film en hopelijk wordt volgende week ook nog "The Disappearance of Eleanor Rigby: Them (2014)" uitgezonden.

Deze Komedie / Fantasy film was destijds in 1994 een groot succes in de bioscoop en dat was o.a. te danken aan hoofdrolspeler Jim Carrey (deze film was voor hem ook zijn grote doorbraak), maar toch zeker ook de sublieme special effecten, waarmee tekenfilmeffecten op echte mensen worden toegepast.

Bankmedewerker Stanley Ipkiss (Jim Carrey) is het leven beu. Hij is vastbesloten zichzelf te verdrinken, maar ziet dan een masker is het water drijven. Als hij het opzet, hecht het relikwie zich muurvast aan zijn gezicht en verandert de treurige bandbediende in "The Mask", oftewel de groene superheld. Dat is eens flitsende alleskunner en een hyperactief showmannetje dat sneller is dan "Roadrunner" en "Speedy Gonzales" bij elkaar. Iedereen probeert erachter te komen wie die vlotte vent is en criminelen zoals Dorian Tyrell (Peter Greene) proberen het masker af te pakken, omdat ze het zelf willen gebruiken voor kwalijke zaken.

Beetje hyperactief allemaal, maar wel leuk en Jim Carrey speelt goed en leuk, hoewel natuurlijk niet iedereen even gecharmeerd zal zijn van deze bekkentrekkende acteur, die in deze film nog op zijn routine vertrouwt. De mooie Cameron Diaz debuteerde heel behoorlijk als Carrey's tegenspeler Tina Carlyle (die natuurlijk verliefd wordt op "The Mask") en ging een glansrijke carrière tegemoet. In het zog van "The Mask" volgden nog een tekenfilmserie en het irrelevante en tenenkrommend slechte "Son of the Mask (2005)".

Sylvester Stallone en Dave Bautista (vooral natuurlijk bekend vanwege zijn leuke rol als Brax in de "Guardians of the Galaxy" films) mogen dan wel groot op de cover van deze film (die de bioscoop niet heeft gehaald) staan en hebben zeker hun aandeel in het verhaal, maar de echte hoofdrolspeler is toch zeker de chinees Xiaoming Huang (in de rol van Shu Ren).

De eerste "Escape Plan" film uit 2013 heb ik destijds in de bioscoop gezien en was gewoon een zeer vermakelijke en lekker wegkijkende Actie / Thriller film en vooral natuurlijk vanwege het meespelen van Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger. In dit vervolg speelt Sylvester Stallone ook weer mee en hij zit zeker ook langer in deze film dan de 20 minuten (zo belandt hij zelf na circa 60 minuten in de gevangenis en dan heeft de film nog 25 minuten te gaan en vooraf is hij ook een aantal keren in beeld te zien en o.a. in een actiescène in een bar) welke welke DiDa hierboven aangeeft, maar dit vervolg is toch behoorlijk dertien in een dozijn-achtig en het verhaal is ook nog eens zeer voorspelbaar.

In deze tweede "Escape Plan", dit keer geregisseerd door B-film regisseur Steven C. Miller, heeft Ray Breslin (Sylvester Stallone) een topklasse beveiligingsteam opgericht. Als één van zijn teamleden, te weten Shu Ren (Xiaoming Huang), vermist raakt en daarna nog eentje, te weten Luke Walken (Jesse Metcalfe), moet Ray Breslin ook naar de hel, die ook wel de "Zoo" wordt genoemd. Zijn doel, zijn vrienden redden uit deze geheime brute geautomatiseerde gevangenis, die als officiële naam "Hades" heeft.

Het verhaal stelt zeker weinig voor en na circa 10 minuten, het gedeelte wat zich afspeelt in Tsjetsjenië, had ik al het idee te maken te hebben met een B-film (o.a. bij het zien van zeer nep-achtige explosies) en wilde ik ook gaan stoppen met kijken. Maar dan verschijnt Sylvester Stallone in beeld (die één van zijn teamleden ontslaat, te weten de zekere Jaspar Kimbral welke gespeeld werd door Wes Chatham en die dus ook de slechterik wordt in het verhaal) en heb je zoiets van "toch maar eens verder kijken" en vanaf dan wordt het gelukkig ook allemaal vermakelijker.

Zo gebeurt er daarna meer dan genoeg en valt er ook meer dan voldoende actie te zien, welke o.a. bestaat uit vechten, want in de gevangenis moet men namelijk verplicht vechten. Zeker vanaf het moment (na circa 60 minuten) dat Sylvester Stallone ook in de gevangenis belandt, wordt het allemaal nog genietbaar en Sylvester Stallone sluit de film ook af met een één op één eindgevecht (zoals dat vaak te zien was in jaren 80 en 90 films) tussen hem en Jaspar Kimbral en hij kondigt ook nog een vervolg aan.

De cast speelt zeker niet hoogstaand maar opzicht deden ze het nog best verdienstelijk en vooral de voor mij onbekende hoofdrolspeler Xiaoming Huang, die best goed kon vechten. Verder is het natuurlijk leuk om een aantal bekende acteurs en actrices te zien en dan doel ik natuurlijk op Sylvester Stallone, Dave Bautista (die zichtbaar weinig zin had in deze film, maar hij zorgt wel voor een grappig moment, door te zeggen "Leuke pijama. Waar is je teddybeer ?" als hij Luke tegenkomt in de gevangenis), 50 Cent en Jaime King. De laatste twee hebben overigens maar een flut rol in het verhaal.

Al met al een wat matig vervolg op het vermakelijke "Escape Plan" uit 2013 en deze film heeft ook veel weg van een B-film en dat is o.a. te zien aan de speciale effecten in deze film. Echt slecht is deze film eigenlijk ook niet, want hij kijkt nog best goed weg (mede door toedoen van Sylvester Stallone) en met circa 85 minuten duurt hij natuurlijk ook niet lang.

Dat is ook een tactiek om succes te hebben, je maakt een film die zo slecht is dat het vervolg vanzelf meevalt. Dat is het geval bij "The Pink Panther" en dit tweede deel ervan.

Opnieuw stuntelt Steve Martin door zijn vertolking van inspecteur Clousseau, maar hij wordt omringd door bekende tegenspelers (o.a. Jean Reno, Andy Garcia, John Cleese en Jeremy Irons), die op gezette tijden de aandacht afleiden. Als "dream team" van speurders gaan ze achter een dief aan, die het voorzien heeft op de lijkwade van Turijn, de ring van de paus en natuurlijk de roze panter.

"The Pink Panther 2" is opnieuw een flauwe Komedie film vol spraakverwarring en misverstanden, slapstick en flauwe zijlijntjes, een vleugje romantiek, imitaties en veel "couleur locale". Minder leuk dan de klassieke films met Peter Sellers als inspecteur Clouseau.

Gezien de hoge score hier had ik best hoge verwachtingen van deze Franse (er wordt overigens wel gewoon Engels gepraat) Horror film, maar na hem gezien te hebben vond ik het eigenlijk niet meer dan de zoveelste (desondanks blijf ik ze steeds kijken) zombiefilm, waarvan het eerste uur inderdaad wat saai is (ondanks de zombie uitbraak, waar overigens geen verklaring voor wordt gegeven, na al circa 10 minuten) en eigenlijk ook wat langdradig is. Wat deze zombiefilm wel enigszins uniek maakt, is dat het hele verhaal draait om maar één overlevende, die zich eenzaam en gevangen voelt en dat laatste natuurlijk letterlijk.

In dit verhaal draait het om muzikant Sam (Anders Danielsen Lie), een jongeman van ergens in de dertig, woonachtig in Parijs. Op een avond gaat hij naar het appartement van zijn ex-vriendin Fanny (Sigrid Bouaziz), die een groot feest geeft, om daar zijn cassettebandjes op te halen. Daar valt hij door omstandigheden in slaap op een kamertje, waarin hij zich afzondert, en als hij de volgende ochtend wakker wordt en het appartement wilt verlaten, komt hij erachter dat zijn ex-vriendin, de feestgangers en de inwoners van de stad zijn veranderd in naar bloed en hersenen hongerende zombies. Terwijl hij zichzelf zo probeert te organiseren om zijn overleven te verzekeren, komt Sam erachter dat hij niet de enige overlevende is. Zal hij het mysterie achter de epidemie ontdekken en zal hij overleven ?

De sfeer in het verhaal is gewoon goed en hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie weet deze film ook min of meer in zijn eentje te dragen, maar helaas weet het verhaal niet echt te boeien en wordt het eigenlijk ook nergens echt spannend. Hoe Sam in het eerste uur van het verhaal alleen probeert te overleven in het appartementencomplex (waar het hele verhaal zich ook in afspeelt) wordt best aardig in beeld gebracht, maar het is ook vooral saai en langdradig en daarin wordt ook nauwelijks gesproken. Dat is eigenlijk ook niet nodig, want de beelden daarbij zeggen meer dan genoeg, maar wat meer actie in het eerste uur zou wel leuk zijn geweest.

De leukste drie scènes in het eerste uur zijn als Sam gaat mee drummen (op een drumtoestel welke hij ergens in het appartementencomplex vindt) op het snelle punknummer "Give Violence A Chance Subtitulada" van hardcore punk "G.L.O.S.S." na circa 30 minuten, als hij met een paintball geweer voor plezier gaat schieten op de zombies na circa 35 minuten en als hij weer gaat drummen, uit frustratie, om de aandacht van de zombies te trekken na circa 60 minuten. Het schieten op zombies uit plezier is natuurlijk wel niet origineel, want dat is al eens gedaan in de zombiefilm "Dawn of the Dead (2004)" en daarin was het ook leuker en ook nog eens met een echt geweer. Het gedoe met de poes is misschien ook nog noemenswaardig en daarbij maakt Sam clichématig natuurlijk ook een grote fout, die hem gelukkig niet fataal wordt.

Na circa een uur, als Sarah (Golshifteh Farahani) voor korte duur haar entree maakt in het verhaal, komt het verhaal wat opgang en gebeurt er ook meer (o.a. meer actie en gepraat) en de laatste 15 minuten van het verhaal (dan is Sarah alweer uit het verhaal) zijn best aardig en zelfs wat spannend, als Sam gaat proberen om het appartementencomplex te verlaten. Gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg komen, maar ik weet niet of dat ook de intentie is voor deze film.

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de huidige tijd (wordt wel niet specifiek aangegeven, maar je ziet o.a. wel een digitale fotocamera en gek genoeg ook cassettebandjes, die nu niet meer gebruikt worden), wordt er in het verhaal geen gebruik gemaakt van smartphones en ook niet van het internet om informatie te proberen te verkrijgen omtrent de gebeurtenissen en dat vond ik eigenlijk best vreemd. De cast in deze film beperkt zich eigenlijk maar tot drie personen, namelijk de goed spelende Anders Danielsen Lie, Golshifteh Farahani en Denis Lavant en de laatste als zombie Alfred, die Sam gevangen houdt in een lift ter vermaak en om iemand te hebben om tegen te praten (niet dat Alfred iets terugzegt). Dat Sam hem op het einde vrijlaat, was best mooi.

Al met al een zombiefilm die het inderdaad vooral moet hebben van het drama (eenzaamheid) i.p.v. de actie, maar mocht je dat juist waarderen of leuk vinden voor de afwisseling in het zombie genre, dan is deze film zeker geschikt voor je. Ikzelf vond deze film zeker niet slecht, maar met wat meer actie en spanning in het verhaal, had ik deze Horrorfilm (die 90 minuten duurt) waarschijnlijk vermakelijker gevonden.

Regisseur George Miller neemt alles wat zijn eigen "Happy Feet" in 2006 zo'n succes maakte mee en voegt daar wat geslaagde elementen aan toe.

In dit verhaal heeft de slecht zingende maar goed tapdansende pinguïn Mumble (stem van Elijah Wood) nu zelf een zorgenkind, namelijk zijn zoon Erik (stem van Ava Acres). Deze kan niet dansen en loopt gefrustreerd weg naar een andere pinguïnkolonie. Mumble haalt hem terug, maar een ijsberg gooit roet in het eten.

Het verhaal dwarrelt alle kanten op en is niet het sterkste punt van deze Animatie / Familie film. De stemmetjes van Robin Williams (in twee rollen) en Matt Damon als kleine krill-garnalen, die op zoek zijn naar de zin van het leven, zijn wel uitstekend, net als de wonderschone animaties.

Al met al een feelgoodfilm voor het hele gezin, vol met omgesleutelde popliedjes, tapdansende en zingende animatiepinguïns en verbluffend mooie beelden van een ijzig Antarctica.

Het beroemde boek van thrillerauteur John le Carré, leverde eind jaren zeventig al een memorabele, zes uur durende BBC-serie op, maar de Zweedse regisseur Tomas Alfredson bewees dat het verhaal ook in twee uur verteld kan worden.

Begin jaren zeventig is de Koude Oorlog op zijn absolute hoogtepunt. De gepensioneerde spion George Smiley (een meesterlijke acterende Gary Oldman) moet op zoek naar een Russische mol binnen de Britse geheime dienst.

Dit is geen film waarbij je rustig onderuit kunt hangen, want je moet als kijker namelijk constant opletten. Er worden weinig aanwijzingen gegeven en belangrijke ontwikkelingen vallen nauwelijks op, omdat ze niet vet worden aangezet. De sterrencast (o.a. de bekende acteurs Gary Oldman, Tom Hardy, Colin Firth, Mark Strong, John Hurt en Benedict Cumberbatch) speelt geweldig en het is ook allemaal zeer fraai geschoten. Meermaals bekijken is, gezien de complexiteit van de plot, aan te bevelen.

"A Bigger Splash" is geïnspireerd op "La Piscine (1969)" van regisseur Jacques Deray, de erotische culthit uit Frankrijk met sixties-sterren als Alain Delon, Romy Schneider en Jane Birkin. De Siciliaanse regisseur Luca Guadagnino volgt de sfeer en gemoedsbewegingen van deze klassieker.

De zorgeloze vakantie van het celebritykoppel Paul De Smedt (Matthias Schoenaerts) en Marianne Lane (Tilda Swinton), die een popster is, op het zonovergoten Italiaanse eiland "Pantelleria" wordt opgeschud door het plotse opduiken van Harry Hawkes (Ralph Fiennes) en zijn tienerdochter Penelope (Dakota Johnson). Harry is een luidruchtige driftkikker. Bovendien is hij de ex van Marianne. Wat volgt is een broeierige wervelwind van jaloezie, passie, en uiteindelijk ook gevaar voor alle betrokken partijen...

De drijfveren zijn niet vanaf de eerste minuut duidelijk, maar worden beetje bij beetje onthuld en dat zorgt uiteindelijk voor de nodige onrust en opwinding. De vaart zakt in het midden van de film weg, maar het eind is boeiend genoeg om te blijven kijken. De uitbundige Ralph Fiennes steelt de show als haar ex, die haar eigenlijk nooit heeft kunnen vergeten. Visueel gezien zag het er allemaal niet onaardig uit (met name de beelden van het eiland Pantelleria als ook de villa met het zwembad) en daarbij tel ik dan ook de topless scènes van van Tilda Swinton, die bij mij ongeloofwaardig overkwam als popster, want daarvoor heeft ze niet het uiterlijk.

Het is vaak de bruid die zich in films misdraagt, maar in deze aangrijpende Drama / Romantiekfilms is het juist een zusje.

Kym (Anne Hathaway) zit in een afkickkliniek vanwege haar drank- en drugsproblemen. Nu haar zus Rachel (Rosemarie DeWitt) gaat trouwen, krijgt ze toestemming om daarbij te zijn. De komst van Kym, als zwart schaap van de familie, werkt zeer stressverhogend.

Anne Hathaway werd voor haar rol genomineerd voor een Oscar. En terecht, want ze speelt op overtuigende wijze een jonge vrouw die wordt geplaagd door een ruig verleden vol drank, drugs, anorexia en andere ellende. Prima rol ook van Debra Winger als de moeder van Kym en Rachel, jammer dat ze zo kort in beeld is.

Al met al een uit de hand geschoten Drama / Romantiek film, met opvallend naturel spel van de hele cast en met name Anne Hathaway.

Vervolg op "A Cinderella Story (2004)" met dit keer Selena Gomez in de hoofdrol i.p.v. Hilary Duff, dat merkwaardig genoeg iets leuker en beter is.

Als Mary Santiago (Selena Gomez) op een gemaskerd bal zanger Joey Parker (Andrew Seeley) ontmoet, is het liefde op het eerste gezicht. Ze dansen en worden al snel stapelverliefd op elkaar. Als Gomez om twaalf uur plotseling naar huis gaat, vergeet ze haar mp3-speler. Seely vindt het apparaat, maar heeft geen idee wie zij is.

Moderne bewerking van het oude Assepoester-verhaal, met aardig spel, dansjes en liedjes.

Eigenlijk volgen alle films die Hollywood maakt voor tienermeisjes het traject van sprookjes en in deze Komedie / Romantiek film wordt het sprookjes verhaal van "Assepoester" verplaatst naar een Amerikaanse middelbare school.

In dit verhaal wordt Sam (Hilary Duff) door haar bitchy stiefmoeder Fiona (Jennifer Coolidge) en twee stiefzussen als een sloofje gebruikt. Ze heeft een lief anoniem internet-vriendje, te weten Austin (Chad Michael Murray) maar het is even schrikken als het vriendje de hunk van de school blijkt te zijn.

Het is bepaald geen makkie om zo'n inspiratieloze meisjesfilm als deze van de ondergang te redden. Het verhaal is zoals eerder al aangegeven een opgefriste versie van "Assepoester", maar komt wat betreft moderne update niet verder dan internet en hier en daar een mobiele telefoon. Alleen hoofdrolspeelster Hilary Duff (die natuurlijk ook leuk is om naar te kijken) weet ondanks haar brave teksten nog wat leven aan de geconstrueerde wereld te geven.

Na het financiële succes van deel een zagen de producenten van "Underworld" wel brood in een vervolgfilm over de eeuwenlange vete tussen vampiers en weerwolven, met een wederom in strak zwart latex gestoken Kate Beckinsale als het centrale personage Selene (vampier), die in dit verhaal samen met haar geliefde Scott Speedman (half vampier, half weerwolf), opnieuw hun gemene soortgenoten in de pan hakken.

Er zitten nu gemuteerde monsters bij, maar het resultaat blijft hetzelfde. Kate Beckinsale ziet er strak uit in haar sm-pakje, maar de film lijkt op een opgewarmd restje van zijn voorganger, met meer aandacht voor smerige knokpartijen dan een interessant verhaal. De makers proberen dat te ondervangen door meer te vertellen over de geschiedenis.

De derde "Underworld" film pakt beter uit dan je zou denken en is een amusante Actie / Fantasy film geworden. Het verhaal onthult waarom de vampiers en de weerwolven in het verleden zo'n bloedhekel aan elkaar gekregen hebben.

De promotie voor Bill Nighy en Michael Sheen pakt goed uit, want het is erg fijn om te zien hoe deze twee acteurs elkaar schmierend te lijf gaan. Intussen zorgt Rhona Mitra voor het vrouwelijke schoon als Nighy's dochter en Sheen's geheime liefde. De speciale effecten zijn erg knap en dat is geen wonder, want debuterende regisseur Patrick Tatopoulos was verantwoordelijk voor de speciale effecten in films als "Godzilla" en "I, Robot".

Na drie film samen (o.a. de Drama / Thriller film "Unfaithful (2002)"), zijn Richard Gere en Diane Lane dermate vertrouwd met elkaar dat het meteen lijkt alsof ze al jaren getrouwd zijn in deze Drama / Romantiek film.

Dokter Paul Flanner (Richard Gere) neemt zijn intrek in een prachtig hotel aan een verlaten strand
in het plaatsje "Rodanthe". Adrienne Willis (Diane Lane) valt in als gastvrouw en zorgt voor haar enige gast, Beide personages hebben grote emotionele problemen en terwijl er een orkaan nadert en het in hun hoofden ook stormt, komen de twee nader tot elkaar. Vinden ze samen geluk of dragen ze daarvoor teveel problemen met zich mee ?

Het karakteristieke hotel aan zee is absoluut indrukwekkend, maar de film zelf is te melodramatisch om echt indruk te maken. Daarbij zijn de clichés te vet en de dialogen te stroef.

Marloes Coenen staat al jaren aan de top in de wereld van de Mixed Martial Arts (oftewel "MMA"), een mix van diverse vechtsporten, in Nederland ook bekend als kooivechten. Marloes, inmiddels 35 jaar, wil nog één keer wereldkampioen worden, maar ze wil ook moeder worden. Ze realiseert zich dat met iedere klap op haar lichaam, de kans op het krijgen van een kind afneemt.

De Nederlandse Marloes Coenen begon op haar veertiende, omdat er geruchten waren over potloodventers, en ze bleek al snel talent te hebben. In deze Documentaire / Sport film van regisseur Victor Vroegindeweij (die Marloes gedurende de laatste maanden van haar carrière gevolgd heeft), zie je hoe ze zich suf traint met haar coach Martijn de Jong (die 21 jaar lang haar coach is geweest) en haar vriend Roemer Trompert, maar ook hoe ze op tarotkaarten vertrouwt en hoe op haar 35e jaar, het ooit zo loeisterke lichaam gebreken begint te vertonen en waarover ze ook op een gegeven moment zegt "Mijn lichaam is op".

Haar mentale gedrevenheid is na ruim twintig jaar buffelen nog ongeëvenaard en dat leidt tot fraaie beelden die toewerken naar die allesbepalende wedstrijd, welke ze helaas verliest van de sterkere Canadese Julia Budd. Na de wedstrijd om de wereldtitel, krijg je nog te lezen dat Marloes is gestopt (begin 2017) en dat ze zwanger (kan nu elk moment bevallen) is van haar eerste kindje.

Al met al een intiem portret van een dertiger, die nog één keer de beste van de wereld wil worden en welke offers daarvoor nodig zijn. De voice-over met de stem van Bruce Dern mocht er zeker wezen.

Regisseur Adrian Lyne begon als maker van videoclips en dat is te zien aan deze gladde productie, die veel wegheeft van een lang videoclip.

In dit verhaal draait het om Alex Owens (Jennifer Beals), die overdag werkt in een staalfabriek en 's avonds danst ze in een nachtclub. Vervolgens probeert ze als professioneel balletdanser aan de bak te komen en doet ze auditie.

Een minimaal en nogal voorspelbaar verhaal, maar wel met lekkere jaren tachtig muziek (tijdperk van de synthesizer) en lekker is zeker ook van toepassing op de mooie Jennifer Beals. Dansscènes die voor Jennifer Beals te lastig waren, werden uitgevoerd door een mannelijke danser. Die schoor voor die gelegenheid zijn benen en zette een pruik op. Het nummer "Flashdance What A Feeling" van Irene Cara won een Oscar. Indertijd werd deze Muziek / Drama film goed bezocht in de bioscoop, maar werd hij verguisd door veel critici.

"The Girl" is voor de liefhebbers van Alfred Hitchcock zeker de moeite waard (het verhaal geeft wel een te beperkt beeld van de werkelijkheid), al was het alleen al vanwege de vele knipogen naar het werk van de meester.

"The Girl" verhaalt wat actrice Tippi Hedren destijds tijdens het maken van de filmklassieker "The Birds (1963)" naar eigen zeggen heeft moeten doorstaan met Alfred Hitchcock, waarbij ze indringend in beeld wordt gebracht door de mooie Sienna Miller en met Toby Jones als de geobsedeerde cineast.

Toby Jones doet het goed in de huid van de legendarische regisseur Alfred Hitchcock (als seksueel gefrustreerde tiran), maar had de pech dat Anthony Hopkins de filmische grootmeester in hetzelfde jaar gestalte gaf in de bioscoopfilm "Hitchcock (2012)", die zich richt op de totstandkoming van Hitchcocks andere meesterwerk "Psycho (1960)".

Al al met best een vermakelijke Drama televisiefilm, welke zich lekker wegkijkt vanwege het goede spel van de twee hoofdrolspelers, te weten Sienna Miller en Toby Jones (die qua uiterlijk wel niet echt lijkt op Alfred Hitchcock, maar hij overtuigt toch dankzij zijn perfecte stembeheersing), en met circa 90 minuten duurt de film ook niet al te lang.

Best een gedurfde Familie / Avontuur film, die zware thema's als vriendschap en verlies koppelt aan iets luchtigs als fantasie.

In dit verhaal draait het om de tienjarige Jesse Aaron (Josh Hutcherson), welke een buitenbeentje is. Maar vanaf het moment dat hij de jongens-achtige vrijgevochten Leslie Burke (AnnaSophia Robb) ontmoet, gaat er letterlijk een nieuwe wereld voor hem open. Ze spelen samen in het bos achter zijn huis. Daar verzinnen ze dat ze via een touw boven een riviertje een andere wereld kunnen binnen zwaaien.

De fantasiescènes in de verfilming zijn prachtig gemaakt, maar lijken los te zweven van dat waar het om gaat, namelijk de vriendschap tussen de kinderen. De film is een fijne, maar onevenwichtige ode aan de fantasie, die verder uit balans raakt door een dramatische wending, die rauw op je dak valt. Wek sterk spel van de twee jonge hoofdrolspelers en verder vond ik het leuk dat de mooie Zooey Deschanel ook meespeelt in dit verhaal en haar zien we de laatste jaren nauwelijks meer in films.

Veertien jaar na de fraaie Drama / Misdaad film "A Bronx Tale (1993)" nam acteur en regisseur Robert De Niro opnieuw een regie op zich, waarin hij zelf ook meespeelt. Hij maakte van "The Good Shepherd" een noodzakelijke en actuele film, waarin de vraag wordt gesteld "Hoe lang het mogelijk is helder te denken wanneer het leven draait om geheimhouding en complotdenken".

Als veelbelovende student aan het prestigieuze Yate wordt Edward Wilson (Matt Damon) in 1939 door Sam Murach (Alec Baldwin) benaderd om zijn literatuurprof, die van nazi-sympathieën wordt verdacht, in de gaten te houden. Dit is de opzet naar een levenslange carrière in de spionage.

Met Damon's personage als spil, probeert scenarist Eric Roth ("Munich (2005)") de aanvalsgeschiedenis van de CIA te schetsen. Dat levert ons een sfeervol, uitstekend geacteerd (wat wil je ook met een cast als Matt Damon, Angelina Jolie, Alec Baldwin, Robert De Niro, William Hurt en Joe Pesci samen in één film) drama dat enigszins tekortschiet op het persoonlijke vlak.

Elke ongelukkige familie is ongelukkig op z'n eigen manier, schreef Tolstoj. Maar in regisseur Israel Horovitz's debuutfilm, helpt het dat de Fransen de meest bizarre vastgoedwetgeving in de geschiedenis van de wereld hebben bedacht. Een Franse wet schrijft namelijk namelijk voor dat iemand pas een huis mag verkopen als de bewoners ervan overleden zijn.

In dit verhaal draait het om de New Yorker Mathias Gold (Kevin Kline), die met grote financiële problemen klampt. Gelukkig heeft hij ooit een appartement in Parijs geërfd van zijn vader en als hij dat verkoopt, zijn de geldzorgen in één klap voorbij. Matthias vliegt terstond naar de Franse hoofdstad om een en ander te regelen, maar ontdekt tot zijn grote schrik dat zijn appartement wordt bewoond door een bejaarde dame, te weten Mathilde Girard (Maggie Smith), en haar dochter, te weten Chloé Girard (Kristin Scott Thomas). Het wordt voor Mathias op die manier erg lastig dat miljoenenhuis te verkopen en hij probeert dan ook van alles om de twee uit zijn huis te krijgen. Ondertussen ontdekt hij meer over zijn vader en zijn eigen jeugd.

Aardige, luchtige tragikomedie, waarin Maggie Smith haar collega's van de sokken speelt en zij is ook de enige reden dat deze wat gemakzuchtige Komedie / Drama film van mij een nipte voldoende krijgt.

Deze Drama film zou je snel vergeten zijn, als regisseur Ned Benson er niet een leuke gimmick van had gemaakt. Hij maakte er namelijk een tweeluik van, waarin in de ene film de vrouw, oftewel "Her", wordt gevolgd en in de andere film de man, oftewel "Him ". Dit is dus de vrouwelijke variant.

En in deze "Her" variant zien we hoe de depressieve Eleanor Rigby (Jessica Chastain) haar man Conor Ludlow (James McAvoy) verlaat en wanhopig probeert haar verdriet te vergeten en haar jeugd opnieuw te beleven. Waarbij met name haar zus Katy Rigby (Jess Weixler) en de cynische filosofieprofessor Lillian Friedman (Viola Davis) haar over deze tragische gebeurtenis proberen heen te helpen.

Deze aanpak laat zien dat er altijd twee kanten van een verhaal zijn, maar dat maakt het meeste indruk als je beide films achter elkaar ziet. De mooie Jessica Chastain trekt de aandacht met haar sterke spel en dat is ook nodig in deze film.

Al met al een volwassen Drama film, welke me zelfs een beetje benieuwd maakt naar "Him", welke volgende week zaterdag e zien is op de televisie (ook op CANVAS).

Films die zich afspelen gedurende de Tweede Wereldoorlog trekken altijd mijn aandacht, en toen ik deze waargebeurde film (waarbij de Noorse verzetsstrijder Jan Baalsrud in Noorwegen uit de handen moet zien te blijven van de Duitsers die jacht op hem maken en dat gedurende 63 dagen) voorbij zag komen, heb ik hem gelijk ook maar meegepikt (min of meer letterlijk ) en bekeken.

Ik keek wel een beetje op tegen de duur van circa 130 minuten en ook omdat het een onbekende Noorse film is, maar ik heb me eerlijk gezegd geen minuut verveeld en ik vond het verhaal juist van de eerste tot de laatste minuut boeiend, spannend en indrukwekkend en dat laatste zeker m.b.t. de hoofdrolspeler in het verhaal, te weten Jan Baalsrud (Thomas Gullestad), die veel ontberingen (en dan tel ik nog niet eens het uit de handen van Duisters zien te blijven mee) heeft moeten ondergaan om het er het levend vanaf te brengen, zoals het voor lange tijd zwemmen in ijskoud water, waarbij een Duitse soldaat aan zijn nazi commandant, te weten Walter Wenders (Martin Kiefer), uitlegt waarom water kouder kan zijn dan nul graden, namelijk vanwege het zoutgehalte.

Op een paar tenen na (door gangreen, welke een aantal keren smaakvol in beeld werd gebracht na het uitdoen van o.a. omwikkelde lappen en sokken) heeft Jan Baalsrud het er ook levend van afgebracht (wat opzicht een wonder is en hij zag er op een gegeven moment ook meer dood als levend uit) en dat kom je al te weten gedurende de eerste twee minuten van het verhaal. Maar ondanks dat je dat weet, blijft het gewoon allemaal spannend tot de laatste minuut. Buiten dat het allemaal spannend is, deed de cast (die vooral Noors, maar ook Duits en Engels praten en Duits geldt natuurlijk voor de Duitsers en Engels natuurlijk voor de Engelsen in Schotland, die eventjes in het begin en einde te zien zijn) het gewoon ook voortreffelijk en tilt het deze film ook naar een hoog niveau.

Zo vond ik buiten hoofdrolspeler Thomas Gullestad, het verder ook Jonathan Rhys Meyers (in de rol van nazi Kurt Stage, die koste wat het kost Jan Baalsrud gevangen wilt nemen en o.a. vanwege zijn reputatie), Tiril Holthe Harnang (in de rol van het aandoenlijke 7-jarige jonge meisje Margareth Hansen, die een tekening van een wereldkaart voor Jan Baalsrud maakt), Mads Sjøgård Pettersen (Marius Grønvoll) en de leuke en mooie Marie Blokhus (Gudrun Grønvoll) het gewoon goed doen en de laatste twee (broer en zus in het verhaal) hebben ook een aanzienlijke bijdrage geleverd in het overleven van Jan Baalsrud, die op spectaculaire wijze (via rendieren) de grens weet te bereiken met het neutrale Zweden. Die hele scène was overigens rete-spannend en werd ook fraai in beeld gebracht. Buiten dat het voor Jan Baalsrud natuurlijk belangrijk was om in leven te blijven, was het natuurlijk ook voor de Noren belangrijk (als een symbool voor het verzet tegen de Duitsers) dat hij uit Duitse handen bleef.

Visueel gezien werd het Noorse besneeuwde landschap regelmatig zeer fraai in beeld gebracht en dat geldt ook voor de actiescènes in het verhaal, zoals de scène waarbij Jan Baalsud op ski's beschoten wordt vanuit de lucht door een Duits vliegtuig (te weten een fraai in beeld gebrachte "Junkers Ju 88"), die uiteindelijk ook zorgt voor een lawine en waarin Jan Baalsud terecht komt. De actie is hier en daar ook best hard, zoals tijdens de ondervraging van de gevangen genomen Noorse verzetsstrijders (Oftewel buiten Jan Baalsud de overige 11), waarbij sommigen gemarteld werden door de Duisters en dat werd best gedetailleerd in beeld gebracht.

Het verhaal begint misschien een beetje verwarrend (je ziet dan Jan Baalsud en de overige 11 Noorse verzetsstrijders uit het water komen, waarbij ze beschoten worden door de Duisters en waarbij de Duisters 11 van hun gevangen neemt, eigenlijk 10 want eentje wordt gelijk geëxecuteerd), maar naarmate het verhaal vordert wordt dat allemaal duidelijk (o.a. wat de beginoorzaak is waarom Jan Baalsud een aantal tenen zal gaan verliezen) en vooral tijdens het ijlen van Jan Baalsud.

Na het einde van het verhaal krijg je nog het volgende te weten over Kurt Stage, Marius Grønvoll, Gudrun Grønvoll en natuurlijk Jan Baalsrud en vooral naar Marius Grønvoll en Gudrun Grønvoll was ik wel benieuwd, omdat die uiteindelijk werden opgepakt door de Duisters en hardhandig worden ondervraagd, waarbij ze geslagen worden.

"Kurt Stage werd ter dood veroordeeld voor oorlogsmisdaden en werd in 1947 geëxecuteerd. Marius Grønvoll trouwde met Agnete Lanes (die Jan Baalsrud ook geholpen heeft). Ze kregen vijf kinderen en groeiden op op de boerderij van Grønvoll. Gudrun trouwde 20 jaar later. Jan Baalsrud kreeg de "St. Olav's-medaille" met een eikentak erop en werd Ere-ridder van het Britse Rijk voor bewezen diensten. Jan Baaslrud was geen held. Degenen die hem in leven hielden, waren de echte helden, zei hij. Jan stierf in 1988 en naar zijn wens werd hij begraven in Manndalen samen met degenen die hem hebben geholpen".

Al met al een ijzersterke en spannende Noorse Oorlog / Drama film, waarvan ik genoten heb en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut. Het enige kleine minpunt in het verhaal, vond ik dat de Duitsers Jan Baalsrud altijd heel snel op het spoor waren. Maar aangezien hij zich vooral (op de ski's, bootjes en slee na dan) ter been en gewond moest verplaatsten in de kou en sneeuw, is dat misschien wel realistisch ook.

P.S. Ik vindt het wel geinig dat ik de 12e stem heb mogen uitbrengen op deze film, want in dat geval ben ik ook "Den 12. Mann"

Vanwege het meespelen van kinderen is het verhaal natuurlijk wat kinderachtig, maar visueel (inclusief de speciale effecten die er soms wel iets te computer-achtig uitzagen) gezien zag het er allemaal best fraai uit en hetzelfde geldt voor de actie die regelmatig spectaculair in beeld werd gebracht (o.a. het Jaeger gevecht in Sydney, het Jaeger duel op een ijsvlakte en natuurlijk het zeer fraaie eindgevecht tussen de Jaegers en de monsterlijke Kaiju creatie, die het voorzien heeft op de berg Fuji in Japan) en waardoor ik me er nog best mee vermaakt heb.

In dit verhaal draait het om Jake Pentecost (John Boyega), die in de voetstappen van zijn gedode vader Stacker Pentecost (Idris Elba) moet treden, als de gevreesde Kaiju zeemonsters terugkeren. Hij voert een nieuwe generatie jonge piloten aan, waaronder de talentvolle Amara Namani (Cailee Spaeny) die zelf al een kleine Jaeger-robot heeft gemaakt met als naam Scrapper, die in kolossale Jaeger-robots deze monsters moeten zien te verslaan.

Bij het zien van deze Actie / Sciencefiction film moest ik regelmatig denken aan bepaalde films zoals "Transformers" (met name de laatste film "The Last Knight (2017)", omdat daarin ook een kind in meespeelt en een belangrijke rol heeft), "Godzilla" en "Power Rangers", waardoor deze film zeker niet de originaliteitsprijs verdient. Maar het vlotte verhaal is opzicht vermakelijk en kijkt zich ook wel lekker weg. Ook vond ik het wel geinig om Scott Eastwood (in de rol van Nate Lambert, die o.a. een piloot is van een Jaeger-robot) te zien in deze film, die het ook best verdienstelijk deed, want hem zag ik nog afgelopen vrijdag in de eveneens vermakelijke Actie / Auto film "Overdrive (2017)". Ik begin hem dus steeds meer te waarderen

Van de cast deed John Boyega (die vooral bekend is als de eerste donkere acteur in een "Star Wars" film) het ook verdienstelijk en verder vond ik Tian Jing en Rinko Kikuchi wel mooie Aziatische vrouwen. De jonge nieuwkomer Amara Namani vond ik daarentegen tenenkrommend slecht en haar vond ik vooral irritant en dat laatste geldt eigenlijk ook voor Charlie Day en Burn Gorman, die ook al te zien (geldt overigens ook voor de eerder genoemde Rinko Kikuchi) waren in het eerste deel van Pacific Rim uit 2013. De eerste genoemde is in dit verhaal ook de slechterik, die gemanipuleerd (of beter gezegd gebrainwasht) wordt door de Kaiju.

Al met al best nog een vermakelijke lekker wegkijkende Actie / Sciencefiction film, die met circa 100 minuten ook niet al te lang duurt. De "Pacific Rim reeks is met deze film zeker nog niet ten einde, want op het einde van deze film wordt al een vervolg aangekondigd door John Boyega.

Brammetje Baas, geschreven door kinderboeken- en scenarioschrijfster Tamara Bos, is een bovengemiddelde Familie film, met gelaagde personages als belangrijkste troef.

Het begin van "Brammetje Baas" is nogal ongestructureerd. En dat is in de geest van de zevenjarige titelfiguur, die niet kan stilzitten en telkens met zijn hoofd afdwaalt. Hij is slim en zoekt overal een antwoord op. Maar in groep 3 treft hij het slecht met een meester, die blijkbaar nog nooit van ADHD (al wordt dit in de film nergens genoemd) gehoord heeft.

Coen van Overdam speelt uitstekend het drukke baasje Brammetje Baas, wiens gedachtekronkels fraai geanimeerd in beeld werden gebracht. Mooie geluidseffecten en een voice-over, waarin Bram zijn gedachtewereld soms iets te perfect weet te verwoorden.

Low-budget indie-romcom over de paranoïde Kenneth (Mark Duplass), die via een advertentie op zoek gaat naar een metgezel voor zijn tijdreis missie. Hij vindt die in Darius (Aubrey Plaza), een wereldvreemde stagiaire journalistiek die eigenlijk uit is op een sappig artikel voor de krant.

"Gezocht: iemand om met mij terug in de tijd te gaan", menig lezer zal zo'n advertentie lachend naast zich neerleggen, maar drie journalisten duiken er bovenop. Naarmate we Kenneth beter leren kennen, hopen we dat zijn plan slaagt.

Een filmpje met hart, dat met beperkte middelen de aandacht weet vast te houden. Regisseur Colin Trevorrow (vooral natuurlijk bekend vanwege de Actie / Avontuur film "Jurassic World (2015)" maakt met deze Drama film een hartverwarmend, komisch en sprankelend debuut.

Prachtig gefilmde, feministische Oorlog / Drama film van regisseur Xavier Beauvois, waarin de nadruk niet ligt op de plot, maar op de personages en sfeer.

Dit verhaal speelt zich af in 1915 in Frankrijk, gedurende de Eerste Wereldoorlog. Omdat haar zonen vechten in de loopgraven roept boerin Hortense Sandrail (Nathalie Baye) de hulp in van de jonge Francine Riant (Iris Bry). Die blijkt prima te voldoen, maar wanneer één van de zonen terugkeert en valt voor Francine, en wanneer even later ook nog Amerikaanse soldaten zich melden op de hoeve, vindt Hortense dat ze moet ingrijpen.

Het tijdsbeeld is mooi en de keuze om niet de modderige loopgraven, maar juist de tractoren op de akker (waarbij de vrouwen de boerderijen beheren) te laten zien, is verfrissend. De scène, waarin Duitse soldaten met gasmaskers over de kling worden gejaagd, is fraai gefilmd, maar eindigt als een doorzichtige kopie van een beroemde scène uit Star Wars film "The Empire Strikes Back (1980)".

Al met al slow cinema voor de liefhebber.

Sinds Shaun het schaap van een vrachtwagen viel in de met een "Oscar" bekroonde "Wallace & Gromit" film "A Close Shave (1995)", kreeg hij vanaf 2007 zijn eigen televisieserie.

In deze circa 80 minuten durende eerste bioscoopwaardige Animatie / Avontuur film, reist Shaun het schaap door noodlot met de rest van de kudde af naar de grote boze stad, waarbij het aan Shaun en de kudde is om iedereen weer veilig terug naar huis te brengen.

De weg naar de stad is al verrukkelijk inventief en zit vol met kleine en grote grapjes en dat worden er in de stad alleen maar meer. Het verhaal is avontuurlijk en bezaaid met leuke knipogen, grappige blikken en kleine gebaartjes die deze leuke film tot heerlijk kijkvoer maken.

Al met al inderdaad een leuke, vermakelijke en grappige Animatie / Avontuur film (met tot in de puntjes uitgewerkte klei-animaties) voor jong en oud. Waarbij de film heel toegankelijk is voor de kleintjes door de afwezigheid van dialogen en voor volwassenen is hij juist heel goed te doen door de vele referenties aan bekende films. En voor iedereen daar tussenin, verzacht de korte tijdsduur het leed.

Opnieuw een intelligente, aangrijpende en sociale Drama Film van de Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, die een film wilden maken over "De strijd tegen het individualisme en tegen het cynisme om ons heen".

In dit verhaal wordt Sandra (Marion Cotillard) ontslagen, omdat haar collega's liever een bonus krijgen. Samen met haar man Manu (Fabrizio Rongione) gaat ze iedereen langs om een meerderheid te overtuigen de bonus op te offeren, zodat zij haar baan kan houden.

De broers Dardenne (die het verhaal weer vakkundig in beeld weten te brengen) werken meestal met niet-professionele acteurs en actrices, maar voor de moeilijke en complexe rol van Sandra klopten ze aan bij de mooie Franse filmster Marion Cotillard. Die gelukkig ook "ja" zei en die ook haar tweede "Oscar" nominatie scoorde voor deze sterke rol. Maar ik kreeg wel nooit echt sympathie voor haar en het is vooral aan haar man te danken dat ze doorzet.

Verder is het wel aardig om te zien als Sandra met haar man Manu langs haar collega's gaat, waarbij dan de ene collega direct begrip toont, de ander kwaad wordt en weer een ander het extra geld veel te hard nodig heeft. En daarbij zijn al die mensen te begrijpen en je kunt eigenlijk ook niemand iets kwalijk nemen.

Al met al is "Deux Jours, Une Nuit" naast een pakkende maatschappijvisie, vooral een krachtige emotionele achtbaan.

De veelvuldig bekroonde reclamemaker Diederick Koopal, verfilmde een tien jaar oud script van de Rotterdamse cabaretier/acteur Martin van Waardenberg en Gerard Meuldijk tot een fijne Drama / Komedie film, waarin vier ongetrainde Rotterdammers van het type ruwe bolster blanke pit de marathon van Rotterdam dienen uit te lopen om hun slecht lopende garagebedrijf "Groteboer" van een faillissement te redden.

Dat de vier luie en onsportieve monteurs van het garagebedrijf van eigenaar Gerard (Stefan de Walle), die ook nog lijdt aan kanker, ooit helden zullen worden, kun je bij de eerste scènes van "De Marathon"nog niet bevroeden. En dat de onvervalste volkshumor die de vier uitdragen zal omslaan in ontroerende drama net zo min. Toch lukt het regisseur Diederick Koopal in deze uitermate goed gebalanceerde en gedoseerde Drama / Komedie film.

Het is mede leuk en mooie om te zien dat de mannen in het verhaal echte vrienden zijn en vooral goed zijn in bier drinken, klaverjassen en harde grappen maken. Maar onder dat oppervlak sluimert van alles, zo zit één van hen onder de plak bij een strenggelovige vrouw en een ander valt eigenlijk op mannen.

Al met al een leuke, mooie en ontroerende Nederlandse Drama / Komedie film, waarin er wordt gevloekt en gescholden dat het een lust is eb waarbij de grappen grof en talrijk zijn, maar waarbij er ook een traantje kan vloeien.

Ondanks dat het natuurlijk allemaal zeer clichématig (verhaal en personages) was, heb ik me toch nog enigszins vermaakt met deze Actie / Auto film, welke natuurlijk niets minder is dan een "Fast & Furious" light versie en dat met Scott Eastwood (die in de laatste "Fast & Furious" film nog een bescheiden rolletje had) in die hoofdrol, die qua uiterlijk en stem heel erg lijkt en klinkt als zijn vader Clint Eastwood. Aan zijn vader zijn acteerprestaties kan hij natuurlijk wel (nog) niet tippen.

In dit verhaal zijn de broers Andrew Foster (Scott Eastwood) en Garrett Foster (Freddie Thorp) niet alleen super behendige chauffeurs, maar zijn ze ook uitzonderlijk goed in het stelen van auto's. In de Franse stad Marseille, lukt het ze al rijdend om een Bugatti uit 1937 te stelen (net gekocht op een beurs in Monaco), welke het topstuk is uit de collectie van een lokale maffiabaas Jacomo Morier (Simon Abkarian). Deze besluit gebruik te maken van het talent van de broers om zijn aartsvijand Max Klemp (Clemens Schick) aan te vallen. De twee broers zien geen andere optie dan hem te gehoorzamen en mee te werken aan zijn gevaarlijke plan, namelijk het stelen van een een kostbare en zeldzame Ferrari uit de collectie van Max Klemp.

Net zoals in alle "Fast & Furious" films, zijn ook hier de onderlinge relaties belangrijk, proberen de twee broers anderen te slim af te zijn en zijn er diverse auto-gerelateerde actiemomenten, die wel minder spectaculair (het stoppen van een propellervliegtuig met een cabriolet mocht er overigens best wezen) en over de top zijn dan in de "Fast & Furious" films. Beter gezegd, in deze film zijn de auto-gerelateerde actiemomenten meer realistisch.

Het vlotte verhaal biedt ook niets nieuws onder de zon en het verloop ervan is ook vrij standaard en dat inclusief de zogenaamde verrassende wendingen (en dan doel ik op de rollen van de twee Interpol agenten en Max Klemp) op het einde. Deze film kijkt zich vooral lekker weg vanwege de vele mooie auto's en toch ook wel vanwege de cast, waarbij Scott Eastwood dit keer als hoofdrolspeler wat beter is te verteren, dan zijn rol in de eerder genoemde "Fast & Furious" film. Hij heeft in dit verhaal ook een aantal vermakelijk momenten en het zal me niet verbazen als we hem in de toekomst vaker in films zullen zien.

Ook spelen er twee mooie vrouwen in mee en dan doel ik natuurlijk op de Cubaanse Ana de Armas Ana de Armas (in de rol van Stephanie, die de vriendin is van Andrew en die op een gegeven moment gevangen genomen wordt door Jacomo Morier en welke Andrew op het einde ter huwelijk vraagt) en Gaia Weiss (in de rol van Devin, welke een dief is en welke clichématig verliefd wordt op Garrett), die ik beiden wel behoorlijk irritant vond.

Al met al is "Overdrive" een film die je snel weer vergeten bent, maar als je gewoon zin hebt in een eenvoudige maar vermakelijke actiefilm, dan biedt deze Actie / Auto film wel wat vermaak en visueel gezien zag het er allemaal ook niet onaardig uit en dan doel ik niet eens zo zeer op Scott Eastwood en de twee eerder genoemde vrouwen, maar juist op de auto's en de gekozen Franse locaties.

De rapper Curtis Jackson (oftewel "50 Cent") was al een tijdje bezig als acteur toen hij besloot dat een scenario schrijven niet zo moeilijk is. Blijkbaar wel, want zijn schrijfwerk bestaat vooral uit het opwarmen van bekende elementen.

Angel (Val Kilmer) komt uit de cel en wil weer aan de slag met zijn oude partner Rich (Curtis Jackson), die daar al heel snel spijt van zal krijgen.

Val Kilmer en Curtis Jackson samenwerking is een goedkoop gemaakt onnozel stukje amusement, met een standaard verhaaltje en weinig verassingen. AnnaLynne McCord is een mooie verschijning om naar te kijken en verder is het leuk dat Danny Trejo ook eventjes te zien is in deze verder matige Misdaad film.

Een voortreffelijke fbewerking van Roald Dahls jeudboek, voor jong en oud.

De kleine Luke (Jasen Fisher) ontdekt een heksencomplot dat alle kinderen moet uitroeien. Samen met zijn oma hoopt hij hier een stokje voor te steken, maar hun plannen worden belemmerd wanneer de operheks (Anjelica Huston) hem in een muis verandert (prachtig poppenwerk).

Een voor regisseur Nicolas Roeg doen opvallend simpel vormgegeven film, met een paar scènes die voor de hele kleintjes toch net iets te eng zullen zijn.

Komische en spannende film, met een knipoog naar de klassieker "Fantastic Voyage (1966)", maar dan wel veel luchtiger uitgewerkt.

In dit verhaal wordt luitenant Tuck Pendleton (Dennis Quaid) bij een experiment geminiaturiseerd om hem in de bloedbaan van een komijn te brengen. Hij belandt echter in het lichaam van de sullige Jack Putter (Martin Short), die tot overmaat van ramp een bende schurken achter zich aankrijgt.

De vlotte Sciencefiction / Komedie film (van Steven Spielberg protegé Joe Dante) film is lang en chaotisch en heeft iets te veel plotlijntjes, maar die onvolkomenheden worden goedgemaakt door de enthousiaste acteurs en de stereotypen schurken hebben het gewenste effect op de lachspieren. De visuele effecten werden bekroond met een "Oscar".

Martin Lawrence is op zijn grappigst (cynisch bedoeld) in films die zich richten op de hele familie. De plot is niet meer dan een excuus om hem zo snel mogelijk weer in zijn fat-suit te krijgen.

Dit keer moet hij als FBI-agent Malcolm Turner undercover gaan bij het gezin van een man die de computers van de overheid probeert te kraken. Een kolfje naar de hand van zijn alter ego "Big Momma", die aan de slag gaat als Kinderoppas.

De makers bedachten een aaneenschakeling van seksueel getinte situaties, grappen over dikke mensen, combinaties daarvan en een enkele actiescène. Niets van dat alles is leuk, spannend of grappig, maar wel lucratief, want de film kwam dik uit de kosten.

Er was eens een filmstudio doe een modern sprookje met girlpower wilde maken. Ze mengden het verhaal van "Assepoester", de moderne muziek uit ""A Knight's Tale (2001)"" en de anachronismen van "The Flintstones (1994)" en maakten er een sprookjesfilm van, die gemakkelijk te verteren is.

Elle (Anne Hathaway) is door een fee (Vivica A. Fox) zo betoverd, dat ze altijd iedereen moet gehoorzamen. Geen prettige vloek natuurlijk, zeker niet vanaf het moment dat haar gemene stiefzussen daar vreselijk misbruik van gaan maken. Om de vloek op te heffen, moet Ella op zoek naar de fee die haar dit heeft aangedaan. Samen met de huiself Mandy (Minnie Driver), een pratend boek (stem van Jimi Mistry) en een elf die ze heeft gered van boemannen, gaat ze op zoek. Tussendoor wordt ze verliefd op Char (Hugh Dancy), een moderne prins met zijn eigen fanclub.

De film bevat veel vlotte liedjes, maar helaas ook ouderwetse speciale effecten die storend slecht zijn. De mooie Anne Hathaway is fris en fruitig en zingt onder meer een vrolijke versie van Queens "Somebody To Love".

Al met al een aardige fantasyfilm Komedie / Fantasy film, die geschikt is voor een jeugdig publiek.

Duitse variant op het beroemde "Assepoester" sprookje van de gebroeders Grimm en dan met wat kleine aanpassingen. Zo is er maar één stiefzus, maar die is in haar uppie nog veel vervelender dan de twee uit het sprookje. En Assepoester rijdt nu niet in een koets naar het bal, maar op een muis die in een prachtig paard verandert.

Deze Familie / Fantasy film is duidelijk een televisieproductie met een dito budget, wat bij een sprookje aardig schuurt. Emilia Schüle (een veelgevraagd tieneridool binnen haar landsgrenzen) is echter functioneel snoezig, dus bij de jonge doelgroep zal het verder worst zijn.

Actie film met Steven Seagal gemaakt voor de DVD-markt. Het idee lijkt wat op de succesvolle televisieserie "Prison Break", want ook hier moet de hoofdpersoon een gevangenis binnenkomen om er iemand uit te halen.

John Seeger (Steven Seagal) is een huurling met een onberispelijke reputatie. Dit is ook bekend bij een miljardair, te weten Ahmet Dasan (Peter Butler), wiens zoon Kamal achter de tralies van de Zuid-Afrikaanse "Randveld" gevangenis is verdwenen. Hij heeft weinig redenen om aan te nemen dat zijn zoon snel vrij komt en dat kan hij maar moeilijk accepteren. John moet daarom, uiteraard voor veel geld, de jongen bevrijden uit de beruchte en zwaarbewaakte gevangenis.

Klinkt als een simpele plot, maar het is vrij ingewikkeld in beeld gebracht, waardoor het soms onduidelijk wordt. De vecht- en schietscènes zien er wel prima uit en dat laatste geldt ook voor de rondborstige Jacqueline Lord.

Telefilm naar een scenario van Susan Stam, met gastoptredens van onder meer Jaap Jongbloed, Birgit Schuurman en Victor Reinier.

In dit verhaal draait het om de kibbelende tweeling Jurre (Kamiel van Ophem) en Kiki (Yentl Meijer), die gescheiden ouders hebben die veel werken. Daarom hebben ze maar één echt thuis, namelijk bij opa (Tom Jansen). Maar dan verhuizen ze met hun moeder Suze (Kim Pieters) naar Ibiza. Als ze horen dat opa een ongeluk heeft gehad en zijn huis te koop wordt gezet, willen ze voor hem zorgen. Onderweg naar huis, waarbij ze kris kras (voilà de titel van de film) door Europa reizen zonder geld en zonder de taal te spreken van de landen waar ze terechtkomen, ontmoeten ze bijzondere mensen, maken ze de meest wilde, spannende en grappige avonturen mee en leren ze elkaar en zichzelf beter kennen.

Leuke maar ietwat houterige geacteerde roadmovie voor de jeugd, met een goed tempo en een onbekommerd scenario. Het is tevens het speelfilmdebuut van de in de televisiewereld ervaren regisseur David Grifhorst.

Al met al best een leuke, grappige en spannende familiefilm voor de jeugd.

Een geslaagde romantische Drama / Muziek film met geloofwaardige personages, waarbij regisseur John Carney het luchtig houdt en hij legt de accenten op het positieve.

Mark Ruffalo speelt in dit verhaal Dan, een pas gescheiden muziekproducent die is ontslagen omdat hij maar geen nieuw talent kan vinden. Dan loopt hij toevallig Gretta (Keira Knightley) tegen het lijf, een talentvolle singer-songwriter die zijn loopbaan nieuw leven kan inblazen, ook al wil ze eerst niets weten van een carrière in de muziek.

De film is pretentieloos, waarbij de cast perfect gecast (vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Keira Knightley en Mark Ruffalo ) is en ze acteren daarbij ook nog eens prettig en bovendien is het hele verhaal doorspekt met aanstekelijke liedjes. Daarbij zingt de mooie Keira Knightley ook zelf (hoewel ze nog nooit een noot gezongen heeft) en dat doet ze heel aardig, al klinken ze wel behoorlijk standaard "meisje met gitaar". De film kreeg een Oscarnominatie voor het nummer "Lost Stars" en bevat nog meer fijne luisterliedjes, zoals de meezinger "Internal Bleeding".

Al met al inderdaad een feelgoodfilm volgens het boekje.

Het thema van de underdog die uiteindelijk triomfeert is niet nieuw in de sportfilm., maar in deze Drama film wordt het onderhoudend uitgewerkt.

In dit verhaal draait het om nieuw coach Joe Logan (Brandon Routh), tot voor kort de pr-man van een casino met uitbreidingsplannen, die in een indianenreservaat woont en daar het lacrosse-team gaat coachen. Eerst stuiten ze op hoongelach en racistische opmerkingen van de buitenwacht, maar die wordt al snel het zwijgen opgelegd zodra het team succes begint te boeken.

Sportfilm met prima actiescènes en daarnaast geeft de film aardig inzicht in de culturele en historische betekenis van "Lacrosse", een sport die in het oosten van de Verenigde Staten door oorspronkelijke bewoners al lang werd beoefend, veelal ter ere van de Schepper.

De onbekende cast speelt zeker niet hoogstaand, maar het verhaal weet opzicht te vermaken en kijkt eigenlijk ook lekker weg. Kortom leuk om eens gezien te hebben en dat van een regisseur, te weten Steve Ras, die een aantal zeer flauwe films op zijn naam heeft staan zoals "American Pie Presents Band Camp (2005)" en "Road Trip: Beer Pong (2009)".

Deze uit 1980 afkomstige Avontuur / Horror film was afgelopen nacht (begon om circa 01:15 uur) te zien op de Duitse televisiezender ZDF (daar zenden ze vaak in het weekend dit soort oude films uit) en daarop heb ik hem ook bekeken, omdat ik het altijd wel leuk vindt (vooral vanwege de sfeer) om oude Horror films te zien, die helaas meestal wel vaak tegenvallen en dat geldt ook min of meer voor deze film, waarin de bekende Engelse brildragende filmacteur Michael Caine de hoofdrol speelt.

In dit verhaal raakt journalist Blair Maynard (Michael Caine) geïntrigeerd door recente verdwijningen in de Bermuda-driehoek bij de Bahama's. Tegen de wil van zijn baas gaat hij op onderzoek uit, waarbij hij samen met zijn 12-jarige zoon Justin (Jeffrey Frank), die het leuk vindt om in de "Playboy" te kijken, op een geheimzinnig eiland belandt, of beter gezegd daar neerstort met een gammel propellervliegtuig. Daar ontmoeten ze de excentrieke dokter Windsor (Frank Middlemass) met mensen hatende trekjes. Tijdens het vissen met zijn zoon op zee, begint de nachtmerrie pas echt en vallen ze in de handen van een groep bloeddorstige piraten, of zoals Blair Maynard ze omschrijft "A bunch of assholes playing Long John Fucking Silver ?"

De spannende en harde proloog (na circa 10 minuten volgt nog zo'n harde scène), de benauwende sfeeropbouw en de knappe en fraaie opnamen (gemaakt door Henri Decae), dienen slechts als aanloop tot een ongeloofwaardig en banaal verhaal (min af meer vanaf de 30e minuut), welke af en toe op het irritante af is (zoals het gedrag van de piraten en ook hoe ze praten en zeker ook het belachelijke en ongeloofwaardige brainwashen van Justin, wiens ogen met stokjes worden opengehouden zodat hij niet kan slapen. Justin zelf was overigens ook behoorlijk irritant).

Een aaneenschakeling van losse actiescènes (o.a. een piraten scène die zowel hard als komisch is, waarbij de piraten met bootjes een grote zeilboot enteren en waarbij ze de hele bemanning vermoorden en de gebrainwashte zoon Justin schiet er ook eentje dood), voorzien van muziek van niemand minder dan Ennio Morricone, leveren nog geen boeiende of spannende film op. De laatste 20 minuten van het verhaal met de Amerikaanse "Coast Guard" (waarvan de benaming vermoord wordt door de piraten), was nog best aardig en zeker ook hard en vooral als Blair Maynard alle piraten op één na afknalt met een machinegeweer (kaliber 50M2), welke tevens het hoogtepunt is van deze film. Daarna volgt nog een gevecht tussen Blair Maynard en piraat John David Nau, waarna Blair en Justin Maynard uiteindelijk verlost zijn van de piraten.

Van de cast deed Michael Caine het nog enigszins verdienstelijk en ik meende ook Sondra Locke (toenmalige partner van Clint Eastwood) te herkennen, maar het bleek echter te gaan om Angela Punch McGregor (in de rol van Beth, die haar entree in het verhaal maakt met een belachelijk met modder besmeerd gezicht en wiens man gedood is geworden door Henri en van wie ze nu een kind wilt hebben. Ze helpt Henri ook en dood uiteindelijk dokter Windsor, waarna we haar niet meer zien in het verhaal), die ook een paar keer topless te zien (één keer waarbij men haar lichaam pijnigt met de tentakels van een giftige kwal) is. Verder speelt ook de vrij bekende Zakes Mokae (als de lokale politieagent Wescott) mee in deze film, welke bijna 10 jaar geleden is overleden, en ook de vrij bekende David Warner (in de rol van piraat John David Nau), die inderdaad ook te zien is in de fraaie Oorlog / Drama film "Cross of Iron (1977)".

Al met al is dit een matige Avontuur / Horror film en Horror is eigenlijk ook niet echt op zijn plaats. Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen en vooral omdat Michael Caine erin meespeelt.

In de 18e eeuw was Casanova zo'n vrouwenversierder, dat zijn naar er synoniem mee is geworden. Zijn verhaal is nu eens niet verfilmd als zompig kostuumdrama, maar juist in een lekkere luchtige kostuumdrama, met Heath Ledger in zijn element als de titelheld en leuke bijrollen van o.a. de mooie Sienna Miller, Jeremy Irons, Oliver Platt en Lena Olin.

Halverwege de achttiende eeuw is de inquisitie het losbandige gedrag van Casanova (Heath Ledger) beu en het enige wat hem uit de gevangenis kan houden is het huwelijk. Tijdens de speurtocht naar een geschikte echtgenote valt hij als een blok voor Francesca (Sienna Miller), maar die is al uitgehuwelijkt. Jammer, want de mooie meid kan heel goed schermen en heeft net zo'n vrije geest als de beroemde rokkenjager.

Al met een een kluchtige versie van Casanova's leven en bovendien maakt deze verfilming zich schuldig aan stevige geschiedvervalsing. Maar deze Romantiek / Drama film (met de nodige humor) kijkt zich gewoon lekker weg en weet daarbij ook nog eens te vermaken en dat is mede te danken aan de leuk spelende cast.

Hoofdrolspeelster Alicia Vikander is natuurlijk geen Angelina Jolie en al zeker niet qua schoonheid en deze Actie / Avontuur film vind ik ook geen echte "Tomb Raider" film maar juist een soort van "The Adventures of Young Lara Croft", zoals men dat destijds ook heeft gedaan met "Indiana Jones".

In dit verhaal draait het om de 21-jarige Lara Croft, die zeven jaar na de verdwijning van haar vader Lord Richard Croft (Dominic West), de leiding heeft geweigerd over te nemen van zijn wereldwijde zakenimperium. In plaats daarvan werkt ze nog als fietskoerier in Londen, en studeert ze op de universiteit. Uiteindelijk raakt ze geïnspireerd om de verdwijning van haar vader te onderzoeken en reist ze naar zijn laatst bekende locatie: een tombe van koningin Himiko ("Moeder des Doods") op een eiland ergens voor de kust van Japan. Opeens staat er veel op het spel voor de koppige Lara, die dit gevaarlijke avontuur moet zien te overleven.

Hoewel ik de eerste twee delen uit de originele "Tomb Raider" eigenlijk ook vond tegenvallen, geldt dit voor deze "Tomb Raider" verfilming eigenlijk ook. Sowieso moest ik enorm wennen aan de voor mij onbekende hoofdrolspeelster Alicia Vikander en het verhaal is ook weinig origineel en deed me regelmatig denken aan de "Indiana Jones" en aan "The Mummy" films en zeker wat betreft het einde, wat zich afspeelt in de tombe van koningin Himiko.

Wat dat betreft biedt deze film niets nieuws onder de zon en vond ik het eigenlijk ook maar een dertien in een dozijn film. Het verhaal, waarvan de eerste 25 minuten heel flauw zijn, heeft ook een zeer voorspelbaar verloop en bevat ook de nodige clichés (o.a. de slechterik in deze film, te weten Mathias Vogel). Daarbij moet ik wel zeggen dat het einde wel een verassing bevatte, die ik eerlijk gezegd niet zag aankomen (hoewel het er dik in zat) en dan doel ik op de rol van Ana Miller (Kristin Scott Thomas), die de voogd is van Lara en die van Lara de dagelijkse bekommeringen mag doen over het wereldwijde zakenimperium.

Het verhaal bevat wel de nodige actie (o.a. met pijl en boog) en een paar aardige spectaculaire scènes (o.a. het gecrashte vervallen oude vliegtuig wat bovenop een hoge waterval ligt) en visueel gezien zag het er ook allemaal niet onaardig uit. Maar het weet gewoon allemaal niet echt te boeien of te vermaken en spannend wordt het ook nergens. En ook de cast doet deze film niet goed met veel clichématige persoonlijkheden zoals de vader (die zich op het einde dan wel weer opoffert, nadat hij besmet raakt) van Lara Croft (die haar steeds "Meissie" noemt), slechterik Mathias Vogel (Walton Goggins) die totaal geen indruk maakt (kijkt vooral dom uit zijn ogen) en Lu Ren (Daniel Wu). De laatste heeft een boot in Hong Kong en helpt Lara Croft op het eiland te komen, wat wel niet helemaal lukt volgens planning omdat de boot voor de kust tijdens een storm zinkt en dat was natuurlijk ook zeer clichématig. Lu Ren helpt haar daarna op het eiland overigens ook.

Hoewel hoofdrolspeelster Alicia Vikander (ze ziet er in deze film jonger uit dan ze in werkelijkheid is) haar mannetje stond, kon ze me nauwelijks overtuigen als Lara Croft (ze was soms best irritant) en ze heeft natuurlijk ook niet de "looks" en het uiterlijk van Angelina Jolie destijds, die die originele "Tomb Raider" reeks (beide films heb ik destijds ook in de bioscoop gezien) vooral het aankijken waard maakte. Degene die ik eigenlijk nog het mooiste vond in deze film is de inmiddels 58-jarige Kristin Scott Thomas in de rol van voogd Ana Miller. Het toevoegen van Nick Frost, die te zien is in twee korte scènes als pandjeseigenaar Max en waarvan op het einde Lara Croft twee geweren koopt , moet ongetwijfeld als grappig bedoeld zijn, maar ik vond het maar flauw en niet grappig.

Al met al een matige en eigenlijk ook een overbodige "Tomb Raider" film, die helemaal niets toevoegt aan de reeks en dat ook nog eens zonder Angelina Jolie (had toch wel minimaal in een cameo te zien moeten zijn, of ze had ook de rol van Kristin Scott Thomas kunnen spelen). Haar zie de laatste tijd ook niet meer in nieuwe films, maar ze heeft het natuurlijk te druk met de scheiding van Brad Pitt en het opvoeden van de kinderen en ze wilt liever zelf films maken dan dat ze te zien is in een film.

Wat mij betreft hoeft er in ieder geval geen vervolg meer te komen op deze flauwe "Tomb Raider" film, maar ik ben er bang voor.

Het originele eerste deel uit 1974 van de "Death Wish" reeks is natuurlijk beter en maakte destijds ook nog indruk. Zou je die film nu voor het eerst gaan bekijken, dan blijft van het laatste (oftewel indruk maken) weinig meer over, want die film is nu inmiddels enorm gedateerd. Wat dat betreft vond ik het ook best leuk dat na ruim 40 jaar de reeks een nieuwe en frisse (huidige tijd) herstart maakt en dit keer met actieheld Bruce Willis i.p.v. jaren 70 actieheld Charles Bronson (die inmiddels al 15 jaar dood is).

In deze remake draait het om chirurg Dr. Paul Kersey (Bruce Willis), die dagelijks te maken heeft met de gruwelijke gevolgen van geweld in zijn woonplaats Chicago. Het wordt voor hem persoonlijk wanneer zijn vrouw Lucy Kersey (Elisabeth Shue) en dochter Jordan Kersey (Camila Morrone) slachtoffer worden van een roofoverval in hun huis. Wanneer zijn vrouw overlijdt aan de verwondingen en zijn dochter in coma raakt en de politie eigenlijk niets voor hem kan betekenen, weet Kersey één ding zeker, namelijk de daders mogen niet ongestraft blijven. Hij besluit het heft in eigen handen te nemen en vanaf dat moment is geen enkele crimineel in Chicago meer veilig.

De eerste 40 minuten van het verhaal zijn behoorlijk saai en langdradig en daarbij weet het verhaal ook nauwelijks te vermaken. Het enige vermakelijke in deze eerste 40 minuten is nog de leuke en rondborstige geweren verkoopster Bethany (Kirby Bliss Blanton) van de winkel "Jolly Roger's Wapens", waar Kersey een geweer wilt gaan kopen. Na deze 40 minuten en nadat Kersey toevallig een geweer in handen krijgt, wordt het allemaal wat vermakelijker en de toon wordt daarbij gezet met het nummer "Back In Black" (ook weer te horen na het einde) van de Australische hardrockband AC/DC. Het nummer is ook toepasselijk voor Kersey, want vanaf dat moment loopt hij eigenlijk alleen nog rond met iets zwarts aan (meestal gaat het dan om een shirt).

Vanaf dan valt er ook geregeld actie te zien, welke meestal best hard (o.a. het snijden in het been van een crimineel met een scalpelmes, waarna er remvloeistof op gedaan wordt, welke dan erge pijn veroorzaakt) is, maar in een aantal gevallen ook komisch is en dan doel ik op het doodschieten van de "Ice Cream Man" (die in zijn ijscowagentje geen ijs heeft maar drugs) een bowlingbal die op iemands zijn hoofd valt, waarna deze zich per ongeluk zelf door het hoofd doodschiet en natuurlijk de scène met de auto die op twee zeer hoog afgestelde krikken staat en die Kersey dan op iemand zijn hoofd laat vallen, welke dan lekker uit elkaar spat. Met name de dialoog daarbij is wel geinig, welke ook te zien en te horen is in de "trailer":

Crimineel: So you're not gonna kill me?
Kersey: No. The jack is.

Kersey komt niet ongeschonden uit de vele gevechten en hij raakt o.a. gewond aan zijn hand en aan zijn schouder/rug, die hij dan zelf verzorgt of hecht en daarbij is het natuurlijk handig dat hij zelf chirurg is.

Het einde (waarbij Kersey afrekent met de crimineel, te weten Knox (Beau Knapp), die zijn vrouw vermoord heeft en zijn dochter in coma bracht, waar ze overigens wel weer uitkomt) is natuurlijk zeer voorspelbaar en clichématig, maar was ook best aardig (en dan doel ik vooral op de leuke gadget die Kersey heeft gekocht in de eerder genoemde winkel "Jolly Roger's Wapens"). Hoewel Bruce Willis op de automatisch piloot speelde en ook inspiratieloos oogde, denk ik wel dat er nog een tweede deel zal volgen.

Dan kom ik nu gelijk uit op de cast, die best indrukwekkend was met o.a. bekende oudgediende acteurs en actrices zoals Bruce Willis, Vincent D'Onofrio (als Frank Kersey, die de broer is van Paul Kersey), Dean Norris (als detective Kevin Raines) en Elisabeth Shue. Maar helaas kon niemand daarvan overtuigen en lijkt het inderdaad dat Bruce Willis (is natuurlijk ook niet meer de jongste) er niet meer zoveel zin in heeft, hoewel ik één van zijn laatste films, te weten "Once upon a Time in Venice (2017)", nog best leuk vond.

Al met al leuk dat men na ruim 40 jaar een nieuwe herstart maakt van "Death Wish" en dat ook nog eens door Horror regisseur Eli Roth (verklaard natuurlijk wel het expliciete in beeld gebrachte geweld), maar helaas is het wel geen beste herstart en dat komt vooral door een zeer tegenvallende Bruce Willis, die qua Paul Kersey absoluut niet kan tippen aan Charles Bronson.

Een suikerzoete Duitse typische "alles komt goed" Familie / Komedie film, met niet meer dan een vleugje realiteitszin.

In dit verhaal draait het om Lola (Meira Durand), die een Braziliaanse vader heeft, een zeer kleine tante heeft en in haar dromen is ze een beroemde zangeres. Maar in het echte leven mist ze één ding, namelijk een beste vriendin. Dus bindt ze een briefje aan een ballon en hoopt ze op een antwoord. Op haar nieuwe school leert ze de komische komische Flora (Felina Czycykowski) kennen, die ontzettend naar vis stinkt.

Een soort Duitse variant op het Amerikaanse kinderidool "Hannah Montana", maar dan net iets anders. Kortom weinig origineel, maar Meira Durand toont zich een potentieel kindersterretje.

Leuke en vermakelijke Duitse Avontuur / Familie film voor kinderen, welke is gebaseerd op de kinderboeken van Carolyn Keene.

Connie (Emma Schweiger) en Paul (Oskar Keymer) zijn elkaars beste vrienden tot Paul zich op de eerste schooldag aansluit bij de coole jongens waar geen plaats is voor meisjes. Connie vindt troost bij haar Oma Marianne (Iris Berben) en bij zwerfhond Frodo ,die daar is aan komen lopen. Helaas blijkt het de hond van schooldirecteur Möller (Heino Ferch) te zijn, die een hekel heeft aan dieren en kinderen.

Regisseuse Franziska Buch heeft aardig wat ervaring in het jeugd-filmgenre en weet er ook deze keer iets aangenaams en niet al te moeilijks van te maken. Leuk is ook dat de vader van Emma Schweiger erin meespeelt en dat is natuurlijk niemand minder dan de vrij bekende Duitse acteur Til Schweiger, die o.a. te zien was in de Oorlog / Komedie film "Inglourious Basterds (2009)".

Deze leuke Familie / Avontuur film vertelt het wonderlijke en waargebeurde verhaal van een kleine pinguïn-kolonie in Australië, die werd bedreigd door hongerige vossen, en de Maremmen-honden (berghonden) die getraind werden om ze te beschermen.

In dit verhaal draait het om Oddball, een hond die erg ondeugend is en de kans krijgt te bewijzen dat hij wel degelijk braaf kan zijn. Het is een lief verhaaltje, dat een minstens zo lieve verfilming kreeg met als stralend middelpunt een lieve hond.

Al met al een lieve (sleutelwoord voor deze film) Familie / Avontuur film, welke zich lekker wegkijkt en welke circa 90 minuten duurt.

Jim Morrison was de personificatie van seks, drugs & rock-'n-roll. De zanger van de band "The Doors", die verder bestond uit toetsenist Ray Manzarek, gitarist Robby Krieger en drummer John Densmore, was een genie met een handleiding. Zijn donkere gedichten en onvoorspelbare gedrag maakten van de band een mysterieuze verschijning.

Regisseur Tom DiCillo weet vaagheid, drama en dikke bluesrock goed te vertalen in deze Documentaire / Muziek film. Johnny Depp is de Wikipedia-achtige verteller van de geschiedenis van één van de origineelste bands (zonder een bassist) ooit. Over de "The Doors" is ook een goede Biografie / Muziek film gemaakt, te weten "The Doors (1991)", en waarin Val Kilmer de rol van Jim Morrison speelt. De zanger die ik Jim Morrison nog het best vindt benaderen is Ian Astbury, die bekend is van de rockband "The Cult".

Origineel materiaal en een goede muziekmix maken deze Documentaire / Muziek film een must voor fans en muziekliefhebbers. Ik schaar me dan tot de laatste categorie.

Abderrahmane Sissako's (de regisseur van deze film) superieure aanklacht tegen extremisme is zowel een klucht als een tragedie, over de bezetting van het noorden van Mali door moslimextremisten.

In dit verhaal drijft Kidane (Ibrahim Ahmed) samen met zijn vrouw en dochter vee in de duinen rondom Timboektoe in het Afrikaanse land Mali. In de stad lijken lijden bewoners onder het terreurregime van de jihadisten. Kidane en zijn familie is het geweld bespaard gebleven, maar hun lot verandert wanneer Kidane tijdens een worsteling per ongeluk een visser doodt.

Deze Drama film is duidelijk met weinig budget gemaakt, maar het spel en het verhaal maken indruk. Daarin schetsen elegante en rake scènes de hypocrisie en de wereldvreemdheid van de jihadisten, die de bewoners treiteren met bizarre regels, zoals niet voor je huis in de zon mogen zitten. Zo voor mij overigend een nuttige regel zijn, want ik verbrand zeer snel in de zon

Al met al gewoon een goede Drama film, die genomineerd werd voor een "Oscar" en zeven "Césars" won in Frankrijk.

Regisseur David O. Russell regisseerde Christian Bale naar een "Oscar" in de Biografie / Sport film "The Fighter (2010)" en deed het voor Jennifer Lawrence een paar jaar later met de Komedie / Drama film "Silver Linings Playbook (2012)" en nu zijn ze samen te zien in deze tegenvallende Misdaad / Drama film.

In dit verhaal speelt Christian Bale (voorzien van buik, baard en bril) de rol van oplichter Irving Rosenfeld, die in dubieuze leningen en vervalste kunst handelt. Sydney Prosser (Amy Adams met naveldiep decolleté) is daarbij zijn minnares en zijn op geld beluste hulpje. Hun zwendel verloopt goed, totdat ze gesnapt worden door FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper), die hen strafvermindering belooft als ze helpen grotere oplichters te pakken. Met als lokaas FBI-agenten verkleed als rijke sjeiks.

De muziek, de aankleding en de kapsels uit de jaren 70 zijn mooi, maar het verhaal mist helaas wat vaart en blijkt met twee uur en een kwartier veel te lang. Het is goed dat de bekende acteurs en actrices, te weten Christian Bale, Bradley Cooper, Jeremy Renner, Amy Adams en Jennifer Lawrence (ze zijn ook allemaal te zien op de filmposter), zo puik zijn, want dankzij hun is deze film nog enigszins vermakelijk.

Gezien de indrukwekkende cast had ik eerlijk gezegd wat beters verwacht, maar al met al is deze Komedie / Drama film me tegengevallen en dat was zeker niet nodig geweest.

Een redelijke vermakelijke Familie / Mystery film van regisseur Andrew Fleming, die vooral bekend is van zijn vermakelijke Horror / Komedie film "The Craft (1996)".

In dit verhaal draait het om de tiener Nancy Drew (Emma Roberts), die detective spelen als grote hobby heeft. Als ze met haar vader, te weten Carson Drew (Tate Donovan) mee op zakenreis gaat naar Los Angeles, raakt ze verwikkeld in een moordzaak van de beroemde filmster Dehlia Draycott (Laura Harring). Nancy zet daarbij alles op alles om dit raadsel op te lossen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben (vooral geschikt voor tieners) en vooral vanwege het enthousiaste spel in dit soms iets te simpel verhaal. Verder is het leuk dat ik de 100e stem mocht uitbrengen.

Aangename Komedie / Romantiek film van regisseur Andy Tennant.

De altijd charmante Will Smith is geknipt voor de rol van New Yorkse "date doctor" Alex "Hitch" Hitchens, die zelf als overtuigd vrijgezel door het leven gaat, maar als geen ander weet hoe hij minder fortuinlijke mannen, zoals de mollige Albert (Kevin James, in één van zijn weinige leuke rollen), aan een vrouw kan helpen. Als Hitch zijn grote liefde ontmoet, te weten riooljournaliste Sara Melas (Eva Mendes), gaat hij onherroepelijk voor de bijl en blijkt Hitch net zo'n sukkel als de rest.

Voor verstokte vrijgezellen bevat Hitch best bruikbare tips. Deze cliché rijke romantische komedie wordt overeind gehouden door de hoofdrolspelers Will Smith en de altijd mooie Eva Mendes. Will Smith doet het heel goed als adviseur en charmeur, maar als hij echte liefde voelt opwellen, kan hij er bijna niet mee uit de voeten.

Al met al leuk om eens gezien te hebben en vooral natuurlijk vanwege Will Smith en Eva Mendes.

Het eerste deel van "Rise of the Footsoldier" uit 2007 was puur genieten voor mij en vooral natuurlijk vanwege de gestoorde en bikkelharde gangsters Tony Tucker (geweldig uiterlijk en vooral zijn kapsel) en natuurlijk mijn persoonlijk favoriet Pat Tate (het bestellen van een pizza met vier toppings is voor altijd op mijn netvlies gebrand), die wederom leuk gespeeld worden door de originele acteurs Terry Stone en Craig Fairbrass.

In dit derde deel van "Rise of the Footsoldier" draait het om Pat Tate, een genadeloze gangster uit Essex die voor niets of niemand terugdeinst, waarbij het verhaal zich afspeelt voor het eerste deel en dat in de periode van 1988 t/m 1995. In dit verhaal zien we de terugkeer van de favorieten van de fans, namelijk Craig Fairbrass, Terry Stone, Ian Virgo (als Jimmy Gerenuk) en Billy Murray (als Mickey Steele), die inmiddels 10 jaar ouder zijn dan dat ze waren in "Rise of the Footsoldier" uit 2007 en dat is eigenlijk best vreemd om te zien, waar wel leuk.

Hoewel dit derde deel qua verhaal wat minder is dan het eerste deel, heb ik me er wederom goed mee vermaakt en het was natuurlijk vooral weer genieten van Pat Tate. Pat Tate, wat een heerlijk fout figuur is me dat toch (een man naar mijn hart ). Zou je hem moeten beschrijven met drie kernwoorden, dan kom je al snel uit op "Drugs, Seks en Geweld" en dat is ook vooral alle drie te zien in deze harde Actie / Misdaad film.

Pat Tate handelt als broodwinning in drugs maar snuift zelf ook de nodige kilo's weg en ondanks dat hij een mooie vriendin heeft, te weten Kate Carter (Laura McMonagle), geniet hij ook van andere mooie vrouwen (met name prostituees, die vaak ook bloot te bewonderen zijn), met wie hij naar bed gaat. Hij ziet er imposant uit en heeft een kort loontje en een erg opvliegerig karakter, wat dan al snel resulteert in het nodige en onnodige geweld en dat o.a. met een groep zigeuners in een "club" en in de fitnessruimte van de gevangenis.

Het is vooral genieten Pat Tate als hij iemand met een brandblusser tot moes slaat en iemand met een TL-lamp vermoord (overigens op de muziek van Nena, namelijk haar grootste hit "99 Red Balloons", oftewel de Engelse versie van haar Duitse hit "99 Luftballons" uit 1983). In het laatste geval (nota bene in de gevangenis) gaat het om de zekere gangsterbaas "Mad Dog" (Shaun Ryder) en als hij op het punt staat om vermoord te worden, zegt Pat Tate tegen hem:

"Nu ben je Dead Dog"

De dialogen die Pat Tate uitkraamt waren sowieso vaak best leuk, zoals in de circa 10 minuten durende openingsscène in 1988 in Marbella, waarbij hij samen met zijn partner Ken (Josh Myers) naar een bar/discotheek wilt gaan om vrouwen te scoren en waarbij hij dan op een gegeven moment tegen Ken (voor wie het allemaal niet hoeft) zegt:

"Ik wil gewoon een stel dikke tieten in mijn gezicht en een string in mijn mond"

Hoewel Pat Tate er zelf niet bij betrokken was, mocht de afrekeningen van de bevriende gangsters Joss (Dan Fredenburgh) en Luke (Marcello Walton) er zeker ook wezen, want beiden werden namelijk net zoals Jezus (waar Joss zich soms mee vergeleek) gekruisigd aan een kruis en Luke zelfs volledig bloot. Daarbij zegt dan ook nog iemand leuk "Sprekend het schilderij van Caravaggio".

Op het einde van het verhaal krijg je nog onderstaande tekst te lezen, wat natuurlijk het einde was van het eerste deel van "Rise of the Footsoldier":

"Op zes december 1995 werden Patrick Tate, Anthony Tucker en Graig Rolfe vermoord in een Range Rover in Rettendon in Essex".

De bekende cast doet het overigens weer goed en leuk en het was vooral weer genieten van Craig Fairbrass en Terry Stone en vooral natuurlijk de eerst genoemde, waar het in dit verhaal ook om draait. Verder vond ik het Josh Myers (in de rol van Ken, die er vaak sportief bijloopt en waarop een gangsterbaas zegt "Gaat hij soms tennissen ?" ), Jamie Foreman (in de rol van Sam, die de eigenaar is van een club en waar Pat goed bevriend mee is) en Roland Manookian (in de rol van Craig Rolfe, een gozer die volgens Pat zijn bek steeds op het verkeerde moment opentrekt) ook best verdienstelijk doen.

Uiteraard spelen er ook wat vrouwen in mee, zoals Laura McMonagle (waarvan ook wat bloot te zien is) die de vriendin, te weten Kate Carter, speelt van Pate Tate en die in de gevangenis zwanger (bevalt uiteindelijk van een dochtertje) raakt van Pate Tate (die dan op romantische wijze tegen haar zegt "Benen bij elkaar, kont naar achteren" ) en die ook nog eens een verhouding heeft met een andere man, te weten Adrian (Simon Cotton). Als hij had geweten dat ze de vriendin was van Pate Tate, dan was hij er waarschijnlijk niet aan begonnen (verloor bijna zijn ballen). Hoewel ze maar een minimale rol had in het verhaal (alleen te zien in de scènes op Marbella, waarbij ze continue te zien is in een bikini), vond ik Emily Wyatt wel een mooie verschijning om naar te kijken.

Al met al heb ik me gewoon weer goed vermaakt met dit derde deel uit de "Rise of the Footsoldier" reeks (het tweede deel heb ik overigens nog niet gezien en lijkt me persoonlijk ook niet echt interessant en is ook zonder Pat Tate), welke precies 90 minuten duurt.