Logboek

"The story is based on a remarkable but true incident that took place in Africa in 1913, before the Great War when the world was very different. The Producers wish to assure you that not a single animal was injured in the making of this film."

Met bovenstaande tekst opent deze flauwe Actie / Avontuur film, welke ik gisteren zag voorbijkomen op een pindakaas site / app en welke me wel aardig leek omdat de film zich tijdens en voor het begin van de Eerste Wereldoorlog afspeelt en natuurlijk ook vanwege het meespelen van de bekende acteurs Lee Marvin en Roger Moore (oftewel James Bond uit de jaren 70 en 80).

De film speelt zich af op het eiland Zanzibar aan de oostkust van Afrika tussen 1913 - 1914, waar de Iers-Amerikaanse ivoorstroper Kolonel Flynn Patrick O'Flynn (Lee Marvin) en de Britse expat Sebastian Oldsmith (Roger Moore) het opnemen tegen de Duitse strijdkrachten, en vooral tegen Duitse smeerlap commandant Fleischer (Rene Kolldehoff), als ze het Duitse marineschip "Blücher" onder leiding van commandant Von Kleine (Karl Michael Vogler) op willen blazen dat gerepareerd wordt in Zanzibar. En tussendoor valt Sebastian als een blok voor de dochter, te weten Rosa (Barbara Parkins), van Flynn.

Misschien dat deze film in de jaren 70 en 80 leuk was om te zien, maar als je hem nu kijkt dan is de film behoorlijk flauw (zowel qua verhaal als humor) en duurt die ook veel te lang met circa 148 minuten. De film opent met het Duitse marineschip "Blücher", maar het gevaar in deze film komt vooral van olifanten (die helaas worden doodgeschoten vanwege hun ivoren slagtanden), krokodillen en van de Duitse gevaarlijke en wrede commandant Fleischer, die het voorzien heeft op de Iers-Amerikaanse ivoorstroper Kolonel Flynn Patrick O'Flynn, omdat hij hem altijd dwars zit (o.a. met stropen en met het ophalen van belastinggeld onder de lokale bewoners op Zanzibar).

Dat Fleischer een wrede Duitse commandant is, is o.a. te zien als hij lokale bewoners die Flynn helpen tijdens het stropen laat ophangen. Dat was samen met het doodschieten van olifanten ook het meest grove wat je in deze film te zien krijgt. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af vlak voor het begin van de Eerste Wereldoorlog en duurt circa 82 minuten en heeft een soort van Bud Spencer en Terence Hill achtig niveau, maar dan met Lee Marvin en Roger Moore en dan ook nog flauwer (zowel qua actie als humor).

Zo zien we beiden ook knokken (o.a. met elkaar) en valt Roger Moore als een blok voor Rosa (ze trouwen ook) die we na circa 45 minuten voor het eerst zien en samen krijgen ze ook snel een dochter, die wel tijdens een zoektocht (dan is de Eerste Wereldoorlog begonnen) van Fleischer wordt gedood als hij langs Flynn's woning gaat en waarbij Flynn en Sebastian niet aanwezig zijn. Daarna willen Rosa en Sebastian wraak nemen op Fleischer en daar draait de rest van de film dan om en ook over het opblazen van het Duitse marineschip "Blücher" dat zich verstopt heeft op het eiland Zanzibar en gerepareerd moet worden. Het marineschip wordt uiteindelijk ontdekt met een vliegtuigje na circa 115 minuten, door de Portugese piloot Kapitein Dasilva (Gerard Paquis) samen met Sebastian en waarbij de piloot omkomt.

Van te voren zien we het Duitse marineschip "Blücher" ook nog een paar keren en dat o.a. als hij een zeilboot van Flynn en Sebastian ramt op zee, die op de vlucht zijn voor Fleischer. Maar dreiging of actie van het Duitse marineschip "Blücher" is eigenlijk niet te zien. Dreiging, spanning (voor wat het waard is) en actie is wel in de laatste circa 50 minuten te zien als Rosa de gevangen genomen Duitse marineofficier Braun (Gernot Endemann) zonder pardon doodschiet, als Sebastian vermomd als lokale bewoner een bom gaat plaatsen op het Duitse marineschip "Blücher" welke na circa 147 minuten ook ontploft (met Flynn erop), als Flynn na circa 140 minuten "Wild Bunch" achtige actie (maar dan wel veel minder indrukwekkend en spectaculair) uitvoert met een machinegeweer op het Duitse marineschip "Blücher" waarbij hij zelf zwaargewond raakt door schoten, en als Sebastian in de laatste minuut van de film Fleischer herhaaldelijk doodschiet met een geweer als hij van het ontplofte Duitse marineschip "Blücher" weet te ontkomen. Daarna zien we nog Sebastian en Rosa elkaar omhelzen en is de film gelukkig na circa 148 minuten (een veel te lange zit) afgelopen.

De twee grote trekpleisters voor deze film zijn natuurlijk de bekende acteurs Lee Marvin en Roger Moore en verder zien we ook nog de redelijke bekende acteur Ian Holm als Mohammed die niet kan praten, maar wel zeer close is met Flynn. En Ian Holm is natuurlijk o.a. bekend van zijn rol als androïde in de Sciencefiction / Horror film "Alien (1979)". De Duitsers in deze film praten jammer genoeg alleen maar Engels (het is juist de stijve Britse acteur Roger Moore die soms wat Duits praat), maar dat was vrij gebruikelijk in oorlogfilms uit de jaren 70. Er valt ook zelfs een keer borsten te zien, maar dat waren helaas niet die van de mooie Barbara Parkins, maar van een lokale bewoonster

Al met al is "Shout at the Devil" gewoon een matige, oubollige, flauwe en veel te lang durende Actie / Avontuur film.

Stack: Yeah, well, I told you to stay the fuck away from me, too, but I guess you didn't hear that part.
Mary: I heard you. I heard you loud and clear, but then you stuck your tongue in my cooze and fucked me so hard, I figured you changed your mind.

Deze geweldige Drama / Horror film zag ik gisteren voorbijkomen op een pindakaas site / app en ik wist eigenlijk niet waar deze film over ging. Films met vrijwel alleen een donkere cast hebben normaal gesproken niet echt mijn voorkeur en ik wist ook niet dat dit tevens een horrorfilm was. Maar nadat ik de film even opgezocht had op "MovieMeter" en ik het hoge gemiddelde punt zag en ik ook zag dat het tevens een horrorfilm is, heb ik de film gepindakaasd en een kans gegeven en daar heb ik totaal geen spijt van.

Ik ben juist erg blij dat ik hem gezien heb, want in deze film hebben we namelijk te maken met muziek, vampieren, gangsters, gitaren, seks, seksistische taal, een fikse portie Afro-Amerikaanse cultuur en ook nog eens zijn bijna alle witte personen slecht (of ze zijn lid van de Ku Klux Klan of het zijn vampieren en sommige zijn zelfs beiden).

En qua opbouw van het verhaal had de film ook wel wat weg van de geweldige Misdaad / Horror film "From Dusk till Dawn (1996)". Want bij die film lijkt het in eerste instantie ook niet om een vampierenfilm te gaan, totdat men in Mexico aankomt bij de legendarische bar "Titty Twister" waar ook live muziek gespeeld wordt. En in deze film is dat eigenlijk het geval als het verhaal zich in de avond afspeelt in de schuur "Club Juke", een plek waar zwarte arbeiders na een lange dag werken kunnen drinken, gokken en dansen, waar ook live muziek gespeeld wordt en waar na precies 60 minuten een drietal witte vampieren aankomen, die zich voordoen als muzikanten en die graag naar binnen willen, maar ze kunnen niet naar binnen als ze niet expliciet uitgenodigd worden.

Wat betreft het verhaal. In "Sinners" vertrekt tegen de wens van zijn vader (Saul Williams) de jonge domineeszoon Sammie Moore (Miles Caton), alias "Preacherboy", met zijn steelgitaar naar de openingsavond van de "Juke Joint" (een gekochte zagerij van de racistische landeigenaar Hogwood gespeeld door Dave Maldonado) van de gangstertweeling Smoke en Stack (dubbelrol van Michael B. Jordan) in Mississippi anno 1932. De bezielde bluesmuziek daar heelt niet alleen de gewonde ziel, maar trekt ook de (witte) duivel en een stel vampieren aan.

Het is het beste om verder niet al te veel prijs te geven over het plot van "Sinners". De Afro-Amerikaanse "Black Panther"-regisseur Ryan Coogler neemt de eerste helft van de film de tijd om een eigentijdse, authentieke en kleurrijke wereld op te bouwen en daarbij leer je vooral Smoke, Stack en Sammie goed kennen en ook nog wat andere personages die een belangrijke rol gaan spelen "Club Juke", zoals de drie vrouwen Beatrice (Tenaj L. Jackson), die de vrouw / vriendin is van Smoke en die samen een kind hebben verloren, Mary (Hailee Steinfeld) die de witte vriendin was van Stack, zangeres Pearline (Jayme Lawson) die een oogje heeft op Sammie, het Aziatisch stel Bo Chow (Yao) en Grace Chow (Li Jun Li) die beiden een winkel runnen en die ook een dochter, te weten Lisa Chow (Helena Hu), hebben, ouwe rot en muzikant (zowel harmonica als piano) Delta Slim (Delroy Lindo) en portier / beveiliger Cornbread (Omar Benson Miller), niet te verwarren met de Cornbread uit de Drama / Sport film "Cornbread, Earl and Me (1975)"

Na circa 42 minuten (als de in rook staande Ierse man Remmick, gespeeld door Jack O'Connell, uit de lucht op de grond valt en aanklopt bij een huis van de Ku Klux Klan) vindt er echter een verschuiving plaats en tuimelen we langzaam het horrorgenre in. Helemaal verrast zijn we hier als kijker niet door, want al aan het begin van de film wordt hier door Sammie naar gehint. Toch is het ontzettend knap om zo'n drastische genreovergang succesvol te laten verlopen. Het doet denken aan films als "Gisaengchung (2019)" (is weliswaar geen horrorfilm) en vooral "From Dusk Till Dawn", die ook een soortgelijke transitie geloofwaardig aan de kijker weten te verkopen.

De film vloeit geweldig over van de ene scène in de andere en ziet er schitterend uit en alles wordt samengevoegd in een sfeer die zich eigenlijk niet in woorden laat omschrijven. Je ondergaat het niet alleen: je wordt ondergedompeld. Ook de cast en de muziek (inclusief de bijbehorende optredens) is schitterend en beiden komen spectaculair samen in "Club Juke" en vooral als daar Sammie (zijn intense gitaarspel zorgt er dan ook voor dat het verleden en de toekomst even samenvloeien en dat werd fraai in beeld gebracht) en Pearline hun optredens doen.

De ruggengraat van de film wordt verder gevormd door de charismatische acteur Michael B. Jordan, die de dubbelrol van Smoke en Stack geweldig vertolkt, en dankzij slim kleurgebruik zijn Smoke (blauw) en Stack (rood) ook duidelijk van elkaar te onderscheiden. Ook Miles Caton als Sammie Moore speelt in zijn debuutfilm de sterren van de hemel als acteur, zanger en muzikant. En ook de rest van de cast draagt zijn steentje bij en doet het goed en leuk. Alhoewel je als kijker niet met elk karakter een enorme band weet op te bouwen in de eerste helft van de film, zorgt het knappe acteerwerk er toch voor dat je je voldoende bekommert over hun lot in de tweede helft.

In de tweede helft speelt de film effectief met bekende elementen uit het genre, zoals de regel dat vampiers pas naar binnen kunnen als ze worden uitgenodigd en ook moet iedereen als vampier-test een teentje knoflook eten en die scène deed me denken aan de bloed-test scène in de Horror / Sciencefiction film "The Thing (1982)". Hierdoor ontstaan spannende scènes die steeds verder uit de hand lopen en de film loopt ook op het einde volledig uit de hand met een geweld explosie (als de vampieren worden binnengelaten) en zelfs daarna (als de vampieren worden uitgeschakeld en alleen Sammie en Smoke het overleven) als Smoke op schitterende wijze schietend afrekent met de leden van de Ku Klux Klan (waaronder Hogwood).

Het einde (of beter gezegd einden) mocht er zeker wezen en ook tijdens en na de aftiteling krijg je nog wat scènes te zien, waaronder eentje van Sammie Moore in de beginjaren 90, waarbij hij gespeeld wordt door de Amerikaanse blues- en rockgitarist Buddy Guy, en Stack en Mary hem even komen opzoeken na een optreden als vampier. Eigenlijk had regisseur Ryan Coogler ook pas de aftiteling moeten starten als het verhaal echt afgelopen was.

De film is opzicht ook best seksistisch en vulgair, want er wordt in geneukt (zowel door Smoke en Stack als ook Sammie) en regelmatig krijg je ook vulgaire taal te horen zoals mijn openingszin tussen Stack en Mary. En als men Cornbread gaat overhalen (die op dat moment samen met zijn vrouw in het veld katoen zit te plukken) om mee te doen, wordt er gezegd:

Stack: Man, fuck your quota.
Cornbread: This my wife right here, now. I'mma need you to show some respect.
Stack: Yeah, well, fuck your wife, too.
Cornbread: What's that?
Stack: I said she really gonna let you fuck her when she find out how much money you about to get
from this job I'm offering.
Stack: Shit, she might even let you put your pecker in her mouth.

En verder is er hier en daar nog mee vulgaire taal te horen. Helaas valt er wel geen naaktheid te zien en gezien de mogelijkheden met de vrouwen (omdat die namelijk seks hebben) Hailee Steinfeld, Jayme Lawson en Tenaj L. Jackson is dat best jammer en de laatste was ook nog eens enorm rondborstig, wat je op het einde te zien krijgt (als ze al dood is) als ze borstvoeding geeft en haar ook al overleden kind.

Ondanks dat sommige het misschien jammer vinden dat in de tweede helft van de film het genre "Horror" de overhand krijgt en de vampieren het steeds meer overnemen. Mochten de vampieren er zeker wezen en waren ze zelfs ook muzikaal en dan dan doel ik vooral op o.a. hoofdvampier Remmick (goed gespeeld door Jack O'Connell) en de door hem gebeten Ku Klux Klan leden Bert (Peter Dreimanis) en zijn vrouw Joan (Lola Kirke), die ook alle drie op verschillende gitaren (banjo, ukulele en akoestische gitaar) spelen en ook zingen en Remmick kan ook nog dansen (op zijn Iers).

Al met al is "Sinners" een genot om naar te kijken en dat van de eerste tot de laatste minuut (de 138e minuut na de aftiteling). Met "Sinners" levert regisseur Ryan Coogler ook een origineel stuk cinema af dat je eigenlijk moet bekijken en luisteren in de bioscoop, wat ik helaas niet heb gedaan. De film bevat bovendien een scène na de aftiteling die niet alleen een krachtig slot vormt, maar ook ruimte laat voor meer verhalen over deze zondaren.

"Mission: Impossible - The Final Reckoning " is inmiddels weer de achtste film in de reeks en vermoedelijk ook de laatste en na dertig jaar mag dat ook wel en bij Tom Cruise beginnen nu ook zichtbaar de jaren te tellen (dat kunnen de Botox behandelingen niet meer camoufleren), maar hij zag er wel nog steeds enorm fit en gespierd uit. Ik heb alle acht de "Mission: Impossible" films gezien (ik vind "Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)" de beste uit de reeks), maar dit was wel mijn eerste "Mission: Impossible" film die ik in de bioscoop heb gezien (gisteravond) en dat ook nog in luxe, namelijk in heerlijke elektrische en leren "lazy seat". Dus lekker met de benen omhoog en de rugleuning iets naar achteren, met daarbij een gemengde grote popcorn en een flesje 0,5 liter frisdrink (Fanta omdat men geen 7-up meer had) en in de pauze nog een lekkere latte macchiato met een koekje erbij.

Aangezien de film circa drie uren duurt (tel je de reclame, voorfilms en de pauze erbij op, dan kom je uit op 3,5 uren), is een lekkere "lazy seat" ook wel aan te bevelen en echt duur is het ook niet de in bioscoop waar ik meestal naartoe ga met 14,50 euro (met eten en drinken erbij is het dan circa 25 euro).

Ethan Hunt (Tom Cruise) en zijn team, met o.a. Benji Dunn (Simon Pegg) en Luther Stickell (Ving Rhames), namen het in "Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One (2023)" op tegen een zelfbewust geworden AI-programma, beter bekend als "The Entity" (niet verwarren met de geile "Entity" uit de horrorfilm "The Entity (1982)" ). Dat bleek echter pas het eerste deel van het verhaal. In "The Final Reckoning" heeft deze digitale parasiet zich wereldwijd verspreid en staan de nucleaire kernwapens wereldwijd op scherp. Het lot van alle levens op aarde staat op het spel in wat wordt gepresenteerd als het afsluitende hoofdstuk van de langdurige filmreeks.

Voordat de film begint krijgen we eerste even Tom Cruise in beeld te zien die je als kijker even kort toespreekt. Het eerste uur van de film is wat traag, saai en langdradig en dient voornamelijk als opzet voor het verhaal en wordt wat rommelig overgebracht en daarbij nemen we ook afscheid van Luther die omkomt bij het ontmantelen van een bom. Daarbij komt veel informatie voorbij, welke vooral een herhaling is uit zijn directe voorganger, en dat aangevuld met een overvloed aan terugblikken op eerdere gebeurtenissen in de franchise en ook uit de eerste "Mission: Impossible" film met de gelijknamige naam "Mission: Impossible (1996)".

Dat is overigens ook wel bewust gedaan, want één van de personages uit die film, te weten William Donloe (Rolf Saxon), heeft nu weer een rol in dit verhaal. En telkens wanneer een belangrijk element voorbijkomt, van personages tot objecten, word je eraan herinnerd wat de rol daarvan was in vorige films. Opzicht was dat wel leuk, maar aan de andere kant ook wat overbodig, want het haalde de vaart uit het verhaal.

Zodra de missie écht van start gaat, zeg maar vanaf het moment dat men naar de Beringzee en het Amerikaanse eiland Sint Lawrence in de Beringzee zee gaat, zit het met de vaart wel goed en krijgen we ook twee adembenemende actiescènes (eentje rond de gezonken Russische onderzeeër "Sevastopol" uit de opening van "Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One" en de andere met twee stuntvliegtuigen) te zien. Helaas zijn het wel de enige twee adembenemende actiescènes. Er valt natuurlijk ook nog voldoende andere actie te zien (zoals schieten en vechten en dat o.a. met Russen en in een beveiligde digitale bunker), maar die was weinig bijzonder.

Het team, bestaande uit Benji, Grace (Hayley Atwell), de gerekruteerde Paris (Pom Klementieff) en CIA-agent Degas (Greg Tarzan Davis) die eerder belast was met de arrestatie van Ethan Hunt, krijgt dan ook duidelijke instructies en de film schakelt slim tussen hun acties en die van Ethan Hunt, die zich aan een levensgevaarlijke duikoperatie waagt, die zeer fraai en spectaculair in beeld werd gebracht. Die spannende en beklemmende scène is het kijken van deze film al waard en de spanning en dreiging (zo begint de onderzeeër die op een afgrond ligt te kantelen en te glijden) neemt daarbij ook voortdurend toe. Af en toe balanceert het geheel op het randje van ongeloofwaardig, maar dankzij de constante spanning neem je dat graag voor lief.

En ook tijdens de climax op het einde in Zuid-Afrika laat Tom Cruise wederom zijn toewijding aan het actiegenre zien met spectaculaire stunts op twee stuntvliegtuigen. Geboeid en vol verbazing kijk je dan toe hoe hij zich vasthoudt aan twee stuntvliegtuigen (eentje wordt bestuurd door de "bad guy" Gabriel gespeeld door Esai Morales) en heen en weer wordt geslingerd. En dat met 200 kilometer per uur door de wind, waarbij je zijn wangen en Botox gezicht als een gek ziet wapperen Het is grotendeels praktisch gefilmd en het ziet er fantastisch en spectaculair uit en dat is vooral te danken aan Tom Cruise, die een groot voorstander is van bioscoopervaring en hij houdt deze met zijn spectaculaire stunts in leven.

Buiten Tom Cruise doet de overige cast (daarvoor worden een paar oude paarden uit de franchise van stal gehaald en zijn er ook wat nieuwe aanwinsten) het ook goed zoals natuurlijk Simon Pegg, die ook altijd voor wat humor en luchtigheid zorgt in de "Mission: Impossible" films waarin hij te zien was (vanaf "Mission: Impossible III (2006)"). Verder is het geen straf om naar Hayley Atwell te kijken, en tijdens een scène waarbij ze Tom Cruise aan het beademen is, werd haar decolleté nadrukkelijk in beeld gebracht. Overigens vond ik het ook geen straf om naar de grote Hannah Waddingham (als admiraal Neely op het vliegdekschip "USS George H.W. Bush") te kijken en zelfs naar de 63 jarige Janet McTeer (als staatssecretaris Walters). Hahaha ik val op oud

En dit keer zijn er ook een paar leuke toevoegingen in de film zoals Tramell Tillman als duikbootkapitein Bledsoe, die een hele fijne en luchtige afwisseling was. En ook Rolf Saxon (als William Donloe) en Lucy Tulugarjuk (als Tapeesa die de Eskimo vrouw is van William Donloe) zijn leuke toevoegingen, waarbij de laatste geen woord Engels praat (dat geldt overigens ook voor Pom Klementieff die alleen Frans praat). Beiden zien we voor het eerst op Amerikaanse eiland Sint Lawrence in de Beringzee (waar William Donloe herkend wordt door Benji Dunn) en de "Mission: Impossible" diehards zullen misschien Rolf Saxon nog kennen uit de eerste "Mission: Impossible", waarbij Ethan Hunt een spectaculaire en adembenemende inbraak deed in een CIA gebouw / kluis en waar William Donloe werkt als een CIA analist.

Die scène krijg je in het kort ook een paar keren te zien via flashback en bij de laatste en langste flashback zien we dan ook William Donloe even in beeld als hij de deur opent en Ethan Hunt net op tijd weet weg te komen (waarbij hij een mes achterlaat en dat mes krijgt hij nu weer terug van William), waarbij je dan denkt "Oh ja dat was hij"

De meeste personages zijn er vooral om de plot uit te leggen en om Tom Cruise te bewonderen. Want alleen Tom Cruise kan de wereld redden. Dat was al vaker het geval, maar in deze achtste en vermoedelijk laatste "Mission: Impossible" film wordt het wel erg vaak en plechtig benadrukt. Maar "Mission: Impossible – The Final Reckoning" is een waardig sluitstuk van de reeks, die ons de afgelopen dertig jaar top-entertainment heeft geboden. De films variëren in mijn ogen van redelijk (vier films kregen van mij 3,0*) tot goed (drie films kregen van mij 3,5*, waaronder deze) en zelfs zeer goed (één film kreeg van mij 4,0*).

Ook ik heb deze Horror / Mystery (voor mij was deze film één en al mysterie) film van Tilman Singer (een Duitse filmmaker en relatieve nieuwkomer in Hollywood) gisteravond gekeken via "SkyShowtime". Althans de eerste circa 60 minuten, want daarna was ik er eigenlijk klaar mee en ben ik naar wat anders gaan kijken. Maar vanmorgen heb ik me herpakt en heb ik de laatste circa 40 minuten nog gekeken vanuit bed op mijn verjaardagsdag (54 jaar ).

Het verhaal begint met een bekende opzet binnen het genre, namelijk een afgelegen locatie waar mensen zich eigenaardig gedragen, doordrenkt met een duister geheim dat langzaam onthuld wordt door een buitenstaander. De buitenstaander is de 17-jarige Gretchen (Hunter Schafer), die na het overlijden van haar moeder met tegenzin moet verblijven in de Alpen in Duitsland. Haar vader Luis (Marton Csokas) woont hier met zijn nieuwe vrouw, te weten Beth (Jessica Henwick), en nieuwe doofstomme dochter Alma (Mila Lieu) in het resort van Herr König (Dan Stevens), die Gretchen hartelijk welkom heet in de prachtige Beierse bergen. Ondanks de schoonheid van het landschap broeit er echter iets duisters onder het oppervlak. Gretchen krijgt bloederige visioenen, gasten komen brakend aan bij de receptie en er klinken mysterieuze schreeuwen, echoënd door de nacht.

Voordat de hoofdpersonen worden geïntroduceerd, oriënteert de mysterieuze proloog van "Cuckoo" je als kijker in een wereld van familiair en lichamelijk disfunctioneren. In een landelijk huisje in het holst van de nacht gaan silhouetten van een ongelukkig getrouwde man en vrouw die tegen elkaar schreeuwen over in beelden van een hun dochter, die wakker wordt in haar slaapkamer en naar buiten stapt om de onaangenaamheden te vermijden. Plotseling begint een langdurig gekrijs ergens in de verte vat op haar te krijgen, terwijl ze kronkelt en schijnbaar tegen haar wil begint te bewegen.

Daarna worden een aantal hoofdpersonen geïntroduceerd, waarbij we Luis, zijn nieuwe vrouw Beth en hun selectief zwijgzame dochter Alma met hun gezinsauto de heuvel op zien rijden naar hun nieuwe huis op een weelderig resort, te weten "Alpschatten". Daarachter rijdt Gretchen (Luis' dochter uit een eerder huwelijk) achter hen aan in een verhuiswagen met de verhuizers. Als ze daarna na circa vijf minuten aankomen bij het resort, worden ze verwelkomt door Herr König en wat later in het verhaal maken we nog kennis met een creepy gemaskerde (o.a. een soort van regenjas en bril) vrouw (Kalin Morrow) na circa 28 minuten en met politierechercheur Henry Lando (Jan Bluthardt) na circa 32 minuten, die een moord onderzoekt die verband houdt met de gemaskerde vrouw. En dan hebben we eigenlijk alle hoofdpersonen in de film wel gehad.

Hoewel de film me best interessant leek, heb ik me er nauwelijks mee vermaakt en het verhaal kon me ook niet echt boeien. Wel is de film op sommige momenten spannend (vooral zodra het gekrijs begint) en de film bevat ook een onheilspellende sfeer en wat creepy momenten (zoals de scène waarbij Gretchen aan het fietsen is in het donker en daarbij achtervolgt wordt door een rennende creepy vrouw gespeeld door Kalin Morrow). De film heeft verder een langzame opbouw en visueel zag het er allemaal niet onaardig uit en ook de cast deed het verdienstelijk en vooral dan de voor mij onbekende hoofdrolspeelster Hunter Schafer.

Maar de film springt van de hak op de tak m.b.t. eigenaardigheden (gelijk al bij de opening van de film) en voor een verklaring van deze eigenaardigheden moet je ruim een uur wachten. De film heeft weinig (of geen) traditionele jump scares, omdat hij grotendeels afhankelijk is van het opwekken van een sluipende angst, zowel visueel als thematisch, terwijl het verhaal van samenzweringen en experimenten zich ontvouwt. De film speelt ook voortdurend met de realiteit, waarbij Gretchens zoektocht naar de waarheid haar langzaam dieper en dieper in een doolhof van nachtmerries trekt.

Al met al vond ik "Cuckoo" tegenvallen en het verhaal was een beetje moeilijk te volgen en zit vol met verklarende dialogen om het plot vooruit te helpen en uit te leggen. Wel zit het goed met de sfeer, die creepy, vreemd en verontrustend is.

"If you find this note, what's left of my body will either be on this island or deep in a hole off the west shore. I hope this letter is enough for you to believe my story."

Deze Horror / Thriller film zag ik toevallig voorbijkomen op "SkyShowtime" en sprak me wel aan vanwege het verhaal en de filmduur (circa 78 minuten).

Jenn (Kiersey Clemons), een jong vrouw, spoelt na een bootongeluk aan op een klein tropisch eiland en ontdekt al snel dat ze niet alleen is. Overleven wordt een uitdaging, waarbij ze onder andere voedsel moet vinden. Het grootste gevaar schuilt echter in het donker, want elke nacht moet Jenn afrekenen met een monster uit de zee.

De kosten voor deze film zullen niet al te hoog zijn geweest, want het hele verhaal speelt zich af op het kleine tropische eiland waar tijdens de opening Jenn samen met de zwaar gewonde Brad (Benedict Samuel) aanspoelt en die niet veel later sterft aan zijn verwonding (er steekt namelijk een groot stuk koraal in zijn lichaam, welke Jenn eruit trekt). Als Jenn het eilandje gaat verkennen, komt ze erachter dat het maar een klein eilandje is en vindt ze ook achtergebleven spullen (zoals een koelbox met daarin nog flesjes Coca-Cola en rugzak met daarin o.a. kleren en een doosje lucifers) van andere mensen.

Tijdens de eerste nacht merkt Jenn nog niets, maar als ze op het strand gaat lopen vindt ze wel aangespoelde vissen op het strand (handig natuurlijk als voedsel, maar wel vreemd) en een halve haai en ook het begraven lichaam van Brad is verdwenen. En als ze daarna in de zee iets ziet drijven (een koffer), zwemt ze ernaartoe en duikt ze ook eventjes onder water en ziet ze een vreemd gat in de bodem van de zee. Als het dan weer avond en nacht wordt, hoort ze een helikopter in de lucht en schiet ze met een signaalpistool een lichtkogel af om de aandacht te trekken. Maar i.p.v. de aandacht te trekken van de helikopter (die al ver weg is), trekt ze de aandacht van een monster, die ze ziet in de zee via een silhouet door de lichtkogel.

Vanaf dan begint het kat en muis spel tussen Jenn en het kwaadaardig monster, wat soms een beetje spannend is, waarbij Jenn moet zien te overleven in de nachten op het kleine eilandje zonder wapens of hulp. Ze probeert zich vooral te verstoppen via palmbomen en het strand en ze probeert daarbij ook het monster te observeren via opgehangen voedsel, zoals een gevangen haai en een aangespoeld half lichaam van een man.

Omdat het natuurlijk heel saai en langdradig zou zijn als de hele film alleen zou draaien om Jenn en het monster, ziet Jenn halverwege de film een reddingsvlot in de zee en als ze ernaar toe zwemt, blijken er andere overlevende van het bootongeluk in te zetten, namelijk Jenn's vriendje Lucas (Emory Cohen) en de vrouw Mia (Hanna Mangan Lawrence), die beiden wel helaas vooral irritant zijn en dus eigenlijk niets toevoegen in het verhaal. Via hen kom je wel te weten dat er dus een bootongeluk is geweest in een storm en dat het tussen Jenn en Lucas niet echt koek en ei is. Lucas en Mia lijken een band met elkaar te hebben en als Jenn verteld dat het eiland niet veilig is en dat ze snel moeten vertrekken via het reddingsvlot, weigeren Lucas en Mia dat, omdat ze Jenn niet geloven en ze worden ook boos op haar.

Jenn probeert dan nog stiekem alleen te vertrekken met het het reddingsvlot, maar dat wordt verhindert door Lucas en Mia, waarbij Mia haar bewusteloos slaat moet een peddel. Als Jenn weer bijkomt, is het inmiddels avond en ontdekt ze ook dat men haar heeft vastgebonden aan een boom. Mia gaat dan wandelen en loopt ook een stukje in de zee en daarbij wordt ze dan na circa 60 minuten gepakt door het monter.

Lucas gelooft dan natuurlijk Jenn en de ochtend erna vertrekken ze dan via het reddingsvlot, omdat ze denken dat het monster alleen in de nacht tevoorschijn komt. Maar het monster valt hun reddingsvlot onder in de zee aan en sleurt in eerste instantie Jenn mee in de zee, die zich echter weet te bevrijden. Als Lucas dan de zee induikt om Jenn te helpen, wordt hij gepakt door het monster en naar het gat in de zeebodem meegenomen.

Jenn gaat dan weer terug naar het eiland en besluit daar het gevecht aan te gaan met het monster en dat krijgen we dan in de laatste circa zes minuten van de film te zien, waarbij Jenn het monster insluit via vuur en dan herhaaldelijk steekt als ze met elkaar vechten. Uiteindelijk bezwijkt het monter aan de vele steekwonden en stoort het neer op het strand, waarna Jenn er voor de zekerheid nog eens een stok insteekt en zijn hoofd eraf snijdt. Daarna is de film ook afgelopen en kom je niet te weten hoe het verder zal aflopen met Jenn.

Spannend, boeiend of eng (er valt ook geen goor of bloed te zien) wordt het eigenlijk nergens, maar het verhaal weet opzicht wel redelijk te vermaken en hoofdrolspeelster Kiersey Clemons speelt de rol van Jenn verdienstelijk. In de eerste circa 42 minuten moet je het ook met haar alleen doen en dat is niet bepaald een straf. Omdat ze in eerste instantie alleen op het eiland is en het er ook warm is, is het wel jammer dat ze niet naakt te zien is en zelfs als ze de zee in gaat heeft ze nog kleren aan Maar dit is natuurlijk een ander soort eilandfilm dan de films die ik regelmatig wel eens kijk, zoals bijvoorbeeld de Italiaanse Horror / Erotiek films "Sesso Nero (1980)" en "Porno Holocaust (1981)" van regisseur Joe D'Amato, die zich ook beiden op een eilandje afspelen

Van het monster krijg je in eerste instantie weinig van te zien, behalve zijn hoef-achtige benen en dat hij snel is, maar zodra hij het reddingsvlot bij daglicht aanvalt, krijg je uiteindelijk te zien waarmee men te maken heeft op het eiland en echt indrukwekkend of beangstigend is het niet.

Omdat de film ook maar 78 minuten duurt, wordt het ook nergens saai en ook de opbouw van het verhaal is wel leuk gedaan. Wel kom je maar weinig te weten over Jenn's achtergrond (hetzelfde geldt voor het monster) en van het bootongeluk krijg je helemaal niets te zien en wordt er alleen maar over gesproken. Maar "Sweetheart" is inderdaad een leuk tussendoortje om eens gezien te hebben.

"What was that?"
"Bluetooth."

Vorig jaar zag ik de dertien in een dozijn Actie / Thriller film "The Beekeeper (2024)" waarin Jason Statham heel eventjes als bijen imker te zien was en in deze eveneens dertien in een dozijn Actie / Thriller film, zien we hem heel eventjes als opzichter / bouwvakker.

De verschillende rollen die Jason Statham tegenwoordig in actiefilms speelt, zijn zowat op één hand te tellen. Hij is namelijk zowat altijd de 'good guy' die strijd voor de minder bedeelden, de ouderen, de goede mensen. Als zijn familie of kennissen onrecht wordt aangedaan, neemt hij wraak. Al vervaagt dan de lijn tussen good & bad guy een beetje. Want de manier waarop hij wraak neemt is dan redelijk betwijfelbaar. In "A Working Man" zit de vork niet heel anders in de steel en dat is ook niet gek, omdat net zoals bij "The Beekeeper" David Ayer wederom de regisseur is.

Levon Cade (Jason Statham) was een onderscheiden militair betrokken bij geheime operaties, maar heeft die carrière opgegeven voor een eenvoudig leven als bouwvakker. Als de dochter, te weten Jenny Garcia (Arianna Rivas), van zijn baas Joe Garcia (Michael Peña), die hij als familie beschouwt, ontvoerd wordt door mensenhandelaars, gaat hij naar haar op zoek en stuit hij op een onvoorstelbaar grote wereld vol corruptie.

De film is simpel van aart en extreem voorspelbaar en als je de trailer één keer bekeken hebt, kun je het verhaal eigenlijk al zo goed als zelf schrijven. Als Statham eenmaal in de rol van de jager is gekropen, vrij snel overigens, kun je per scène zowat invullen welke tegenstander als eerst het loodje legt via o.a. klappen, schieten, messteken of verzuipen. Wel hebben ze behoorlijk wat moeite gedaan om de hele opzet van de Russische mensenhandelaars wat ingewikkelder te maken, waardoor Statham steeds op zoek moet naar een andere persoon die weer hoger in rang is om bij de officiële leider te komen. Toch is het allemaal dertien in dozijn en clichématig.

Het verhaal is te langdradig (duurt ook iets te lang), de onderlinge relaties zijn niet echt uitgediept en de dialogen die tussendoor plaatsvinden van de tegenstanders voegen weinig toe aan het geheel. Je zit eigenlijk alleen maar te wachten tot Statham over gaat tot actie en Jenny vindt en naar huis brengt. En dat eerste is regelmatig te zien en het laatste gebeurt natuurlijk ook. De actie mocht er opzicht best wezen en werd ook fraai in beeld gebracht en vooral natuurlijk de vechtscènes. Tijdens de actie wordt ook moderne technologie gebruikt en als Statham iemand doodschiet (zonder dat Statham zijn schietende tegenstander ziet) via een camera / beeldscherm , wordt er daarna mijn openingszin gezegd door Jenny en Statham.

Wat opzicht ook aardig is, is de vijandelijke maar tegelijkertijd vriendelijke relatie die Statham opbouwt met een donkere tegenspelers genaamd Dutch (Chidi Ajufo), dus Nederland is ook een beetje vertegenwoordigd in deze film , en dat omdat ze beiden in het leger hebben gediend.

Het acteerwerk laat zo nu en dan wat te wensen over en de scènes van de ontvoerde dochter zijn soms ongeloofwaardig en soms zelfs vreemd. De kidnappers proberen namelijk intimiderend over te komen, maar het vormt allemaal een vaag geheel. Het ene moment ligt dochterlief als een mak schaap op de achterbank van een auto te bidden en het volgende moment spuugt en bijt ze haar ontvoerders zowat in het gezicht of levert ze een hele strijd (ze doodt zelfs op het einde een vrouwelijke ontvoerder met haar benen, terwijl ze met haar armen vastgeboeid is). Een beetje tegenstrijdig wat dat betreft. Zelfs de reünie met Levon en vervolgens met de familie is weinig overtuigend.

"A Working Man" is een typische Jason Statham film waarin hij uiteraard strijd voor de goeden. De uitwerking is mager, voorspelbaar en emotieloos, oftewel een dertien in een dozijn film. Wel vond ik het allemaal net iets beter dan "The Beekeeper".

Dit vind ik toch de beste Komedie / Actie film van het leuke Italiaanse duo Bud Spencer en Terence Hill. De film weet gewoon vanaf het begin (met o.a. de muziek en de leuke introducties van Bud Spencer en Terence Hill) t/m het einde te vermaken en het is gewoon één en al komedie en actie (met de vuisten) wat de klok slaat. De meeste geweldige scène in de film speelt zich af in een eenvoudig restaurantje (met alleen een kreupele eigenaar op krukken) welke wordt overvallen door een bende en waarbij Terence Hill speelt dat hij op krukken loopt en Bud Spencer doet net alsof hij doof en achterlijk is (althans dat zegt Terence Hill over hem tegen de bende ). Na een zeer komische intermezzo met de bende, gaan ze natuurlijk over tot knokken en ook dat was zeer leuk om te zien.

En verder is natuurlijk ook de scène in het football stadion "Orange Bowl" geweldig, waarbij Bud Spencer en Terence Hill het opnemen (via een een soort van football spel, maar dan zonder bal maar met een bendelid als bal ) tegen een bende (waarvan er een aantal fraai uitzagen qua aankleding) onder leiding van een verkleedde Indiaan met de naam Geronimo (Luciano Rossi), en die kraamt daarbij ook onzin uit als:

"Remember the Alamo!"

Als Bud Spencer en Terence Hill de bende verslaan (die dan ook neergeslagen, en dat ook letterlijk, afdruipen) en daarna naar de angstige Geronimo toelopen en hem aanspreken, wordt er gezegd:

Bud Spencer: What's your real name Geronimo?
Geronimo: John Phillips Forsythe.
Terence Hill: An unusual name for an Indian.

Geronimo trekt dan ook zijn indianen pruik af en zegt alles wat Bud Spencer en Terence Hill willen horen. Ook de scène vlak voordat men gaat vechten met de bende was leuk, want daarbij daagt Geronimo Bud Spencer en Terence Hill (die dan als politiemannen op motoren rijden en Bud Spencer rijdt op eentje met een karretje) uit door tegen Bud Spencer te roepen (als ze langs hem rijden op hun motoren):

"Ice cream."

Als Bud Spencer en Terence Hill dan stoppen, zeggen ze tegen Geronimo:

Bud Spencer: I only have vanilla left.
Terence Hill: Hey chief, nobody makes vanilla like he does.
Bud Spencer: Well?
Terence Hill: Give him a taste.

Waarna Bud Spencer een kwast met witte verf (die Bud Spencer uit zijn karretje haalt) over Geronimo's zijn gezicht smeert Daarna zegt Bud Spencer ook tegen hem:

"You like it?"

Ook de vele leuke intermezzo's met politie hoofdinspecteur McBride (David Huddleston die zeer leuk speelde) zijn leuk (zo zegt hij regelmatig tegen Bud Spencer dat hij zich moet scheren) en hetzelfde geldt voor het etentje bij twee sexy vrouwen, te weten de rondborstige Angie Crawford (April Clough die er tijdens het etentje fraai uitzag in een witte jurk waarbij haar borsten prominent pronken) en Galina Kocilova (Jill Flanter die zich voordoet als een Russische gravin), die deel uitmaken van een bende criminelen, die dronken worden gevoerd door Bud Spencer en Terence Hill met meegenomen whiskey en waarbij een zogenaamde Franse ober (die ook dronken wordt gevoerd), te weten Pierre (Emilio Delle Piane), steeds het eten serveert (de verschillende gangen) en waarbij Bud Spencer en Terence Hill hem steeds "penguin" noemen

Zo wordt er vlak voor het etentje gaat beginnen gezegd:

Bud Spencer: Call for the feed bag please.
Angie Crawford: Pardon?
Terence Hill: The penguin

De twee vrouwen noemen hem overigens "Whiskers" (oftewel snorremans vanwege zijn grote snor)

De film eindigt uiteindelijk met een groot en leuk gevecht in een bowlingbaan, waar Bud Spencer en Terence Hill het opnemen tegen de criminelen waar het in deze film om draait en die je o.a. tijdens de leuke opening van de film te zien krijgt in een haven, waar Bud Spencer en Terence Hill één voor één worden geïntroduceerd, en waarbij ze dan de bende ook voor schut zetten (en dat inclusief het uitdelen van klappen en het vernielen van de auto van de bende).

De volledig cast speelt leuk en ook was het leuk dat de Nederlands actrice Laura Gemser (die vooral bekend is als de zwarte Emmanuelle) van Indisch-Nederlandse komaf een rolletje heeft als de Aziatische Susy Lee, waar Terence Hill een oogje op heeft.

De film is na circa 115 minuten afgelopen en alles in deze film is gewoon leuk en goed (o.a. de actie, de humor, de sfeer, de locaties en de muziek). Omdat ik de film inmiddels best vaak heb gezien (afgelopen vrijdag nog eens via "Amazon Prime") en nog steeds zeer leuk vindt, heb ik ook mijn stem verhoogt met 0,5* (dus van 3,5* naar 4,0*).

Ik heb me voordat ik de film gisteravond ging bekijken niet echt verdiept in deze film en ik dacht eigenlijk dat het een soort van film zou zijn zoals "Black Hawk Down (2001)" en "13 Hours (2016)". Oftewel een Actie / Drama film met veel actie. Net zoals de genoemde films staat "Warfare" ook betiteld als een Actie / Drama film en is het verhaal ook gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis, of beter gezegd op de herinneringen van de soldaten die het hebben meegemaakt, maar ik vond het vooral een saaie zit met weinig actie en ik vroeg me na het einde (waarbij je nog wat foto's en echte beelden te zien krijgt van de Amerikaanse soldaten en waarbij eentje in een rolstoel zit / rijdt) ook af "waarom moesten we dit zien?" De film zelf geeft daar in ieder geval geen antwoord op.

Op 12 november 2006, tijdens de Irak-oorlog, vordert een Amerikaanse eenheid tijdens een surveillance-opdracht het huis van een Iraaks gezin in een dichtbevolkte woonwijk waar vijandelijke eenheden opereren, slaat daar een gat in de muur, waardoor een sniper de omgeving in de gaten houdt. In geen tijd wordt de eenheid van alle kanten aangevallen en ben je als kijker er zo goed als in real time getuige van hoe zoiets eraan toe gaat.

Bekende regisseur Alex Garland en oud-soldaat Ray Mendoza, die Alex Garland ook al adviseerde bij diens vorige film "Civil War (2024)", dompelen je als kijker vervolgens onder in de bloederige werkelijkheid van het oorlog voeren. Ondanks dat het allemaal knap en met militaire precisie is gemaakt, kon het me nergens echt boeien en vermaken en echt spannend vond ik het ook nergens. Ik stond zelfs in het eerste gedeelte van de film op het punt om vooruit te spoelen, maar dat heb ik toch niet gedaan.

De film opent met het liedje (die destijds vooral populair was vanwege de bijbehorende seksistische fitness videoclip) "Call On Me" van de Zweedse diskjockey en producer Eric Prydz, waarna we de Amerikaanse eenheid in beeld te zien krijgen, die veel plezier hebben met het bekijken van de videoclip van "Call On Me". Daarna zien we een stadje / dorp in Irak in de nacht en zien we de eenheid stilletjes door een straat lopen, waarna ze een huis op het oog hebben en deze binnengaan en het slapende Iraakse gezin (een man en een vrouw) wakker maken. Daarna slaan ze met een voorhamer een dicht gemetselde muur (waar eigenlijk een deur zou moeten zijn) open op de tweede verdieping (waar zich ook een Iraaks gezin, een man een vrouw en twee kinderen, bevindt) en ook maken ze een opening in de buitenmuur, maar dat krijg je niet in beeld te zien, waar wel zie je daarna de opening in de ochtend, waarna we na circa acht minuten de filmtitel in beeld te zien krijgen.

Ik dacht toen nog nog "nu zal zo wel de actie gaan beginnen", maar dat is dus niet het geval. Tot circa de 29e minuut hoor je alleen de eenheid met elkaar praten en communiceren met het leger en je de sniper Elliott Miller (Cosmo Jarvis) door het vizier van zijn geweer door de opening in de buitenmuur de omgeving observeren, waarbij hij zich specifiek richt op de Iraakse inwoners en dat krijg je dus circa 20 minuten lang te zien. Misschien vonden andere filmkijkers dit observeren spannend, maar ik vond het maar saai, ondanks dat het wel fraai in beeld werd gebracht (o.a. hoe de sniper erbij ligt).

Na circa 29 minuten wordt er dan een handgranaat door door de opening in de buitenmuur binnen gegooid en hoor je een paar seconden daarna een ontploffing en dacht ik "joepie nu gaat het dan toch eindelijk beginnen". Maar ook daar blijft het min of meer bij en krijg je eigenlijk tot circa de 43e minuut alleen wat paniek van de eenheid te zien (waarbij Elliott wat licht gewond is) en willen ze vertrekken middels een CAS-EVAC (oftewel een slachtoffers evacuatie). Ik dacht toen ook "wat zijn het voor een mietjes van een Amerikaanse eenheid" omdat eentje maar licht gewond was.

Als je dan buiten een Amerikaanse Bradley tank hoort en ziet bij het huis, brengt men daar de gewonde Elliott naar toe, waarna er een flinke granaat ontploft en een Iraakse soldaat (die de Amerikanen helpt als o.a. tolk) daarbij ook ontploft en ook raken een tweetal Amerikaanse soldaten zwaar gewond, waaronder weer Elliott en Sam (Joseph Quinn). Ik moet zeggen dat de ontploffing fraai in beeld werd gebracht en hetzelfde geldt voor de gevolgen erna (waarbij je te horen krijgt hoe dof en vervormd je gehoor klinkt na een zware explosie).

Maar helaas vond ik het daarna ook weer snel saai worden, als men zich weer terugtrekt in het huis. Daarbij zie je wel expliciet in beeld dat Elliott en Sam echt zwaar gewond zijn, maar dat zijn eigenlijk ook tot circa de 66e minuut eigenlijk de enige heftige beelden die je te zien krijgt (en natuurlijk ook de restanten van de Iraakse soldaat die nog op de straat liggen zoals een deel van zijn been).

De Amerikaanse eenheid schiet ook wat blind in het rond, raakt in paniek, en vraagt ook om luchtsteun waarbij je dan een straaljager een aantal keren vlak over de straat ziet vliegen en ook dat werd fraai in beeld gebracht en zal in de bioscoop ongetwijfeld fraai hebben geklonken en gevoeld (m.b.t. het razende geraas van de straaljager die over de straat scheert) hebben. Na circa 66 minuten vindt er dan een reddingsactie plaats en zie je andere Amerikaanse soldaten schietend naar het huis gaan en dat krijg je vooral te zien op hoogte via zwart-wit beelden gemaakt door een drone.

Daarna wordt er gepraat en vindt er nog een beetje actie plaats (de tegenstander krijg je eigenlijk nooit in beeld te zien) en na circa 78 minuten komen er dan twee Bradley tanks aangereden, die de zwaar gewonde Elliott, Sam en nog wat andere soldaten meeneemt, zoals Ray (D'Pharaoh Woon-A-Tai) die je in de film vooral ziet communiceren via de telefoon, en een aantal blijft dan nog achter bij het huis. Maar niet voor lang want na circa 86 minuten komen er weer twee Bradley tanks, die dan schieten op de tweede verdieping van het huis (dit op verzoek van de achter gebleven soldaten in het huis), waarna de soldaten schietend naar de wee Bradley tanks lopen en dan met zijn allen vertrekken.

Daarna zie je nog wat beelden van het gezin in het huis en zie je Irakezen (die op de Amerikanen geschoten hebben) op de straat lopen en is de film na circa 88 minuten afgelopen en zie je nog in beeld de tekst "For Elliott", waarna je hem via echte beelden in een rolstoel ziet rijden (hij verloor bij het incident zijn been en stem) en ook zie je dan anderen van de Amerikaanse eenheid en dat ook via foto's waarbij de echte persoon ziet en de gespeelde acteur. Daarna is de film ook echt afgelopen na circa 90 minuten.

Maar waarom we deze film moesten zien en zo'n hoge score heeft is, is me onduidelijk. Als ik de film in de bioscoop had gezien (dat was ik eigenlijk van plan, maar is er niet van gekomen) had ik het waarschijnlijk iets beter gevonden, maar zou het ook geen indruk verpletterende indruk op mij hebben gemaakt. De cast in de film is ook erg oppervlakkig en je krijgt over hen ook eigenlijk niets te weten, waardoor je er eigenlijk ook geen band mee krijgt. Het zijn ook eigenlijk allemaal onbekende acteurs en enkel Will Poulter (als Erik) was voor mij een enigszins bekende acteur.

Uiteindelijk is "Warfare" vooral een anti-oorlogsfilm en de film speelt zich ook in real time af, waarbij de expliciete beelden van gewonde en bebloede slachtoffers je als kijker moeten confronteren met de gruwelijke werkelijkheid van oorlog. Maar helaas maakte de film op mij geen echte indruk (omdat ik er andere verwachtingen van had) en vond ik het vooral maar saai.

"Unlike you Katie, I'm not dead weight. Um, fuck you, Nina. We both know who you're trying to fuck, Katie, and it's not me. It's your best friend's husband."

Deze Actie / Sciencefiction film met de Will Smith-achtige hoofdrolspeler Anthony Mackie, heb ik gisteren gezien op Amazon Prime Video bij gebrek aan beter en heb ik puur en alleen gekeken vanwege de korte filmduur (circa 85 minuten), want van de film zelf had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen (mede door hoofdrolspeler Anthony Mackie waar ik geen fan van ben), ondanks dat ik post-apocalyptische altijd wel interessant vindt.

In "Elevation" verplaatst de strijd om overleving zich naar de ijzige hoogtes van de bergen in de Rocky Mountains, waar mensen enkel kunnen ontsnappen aan bloeddorstige monsters door boven de 2400 meter te blijven. Het uitgangspunt klinkt veelbelovend, maar de film lijkt eerder vast te zitten in een dodelijke afdaling van clichématige personages, oppervlakkige spanningsopbouw en een verhaal dat niet echt van de grond komt.

Will (Anthony Mackie) gaat samen met wetenschapper Nina (Morena Baccarin) en vriendin Katie (Maddie Hasson) onder de 2400 meter om medicatie te halen voor Will's zoontje Hunter (Danny Boyd Jr.). Nina denkt een manier te weten om de monsters (het zijn overigens robots) te verslaan en wil daarom ook langs haar laboratorium. Het laat zich raden dat ze niet ongeschonden uit de strijd komen. Zowel als kijker als in de film vraagt men zich af waarom de monsters niet boven de 2400 meter kunnen komen. Het antwoord van de zogenaamde slimme Nina daarop is:

"I just hope they don’t change their minds."

Een betere verklaring komt er ook niet. "Elevation" is een soort film als "A Quiet Place (2018)". Maar helaas komt de film niet in de buurt daarvan. Waar "A Quiet Place" een boeiend verhaal, spanning en subtiliteit meesterlijk combineert, blijft "Elevation" hangen in dertien in een dozijn verhaal, clichés, een Will Smith look-a-like achtige hoofdrolspeler die in de film zelfs Will heet, een overdaad aan vragen (zoals Waarom reageren de monsters enkel op menselijke CO2-uitstoot en niet op dieren?) zonder antwoorden, een open einde (want gezien de 'after credit' zal er zal waarschijnlijk nog een vervolg komen) en een te serieuze toon die het geheel weinig aantrekkelijk maakt.

Er is geen moment van luchtigheid, geen greintje humor om de spanning te doorbreken (een vleugje humor of luchtigheid had de film enorm kunnen helpen). Dit resulteert in een zware kijkervaring die eerder vermoeid dan meesleept. "Elevation" lijkt zijn mysterie centraal te willen stellen, maar vergeet dat er uiteindelijk antwoorden nodig zijn voor een bevredigende conclusie. Waarom gebeurt dit fenomeen? Wat zijn de oorzaken? Wie heeft deze monsters naar de aarde gebracht? Of zijn ze op aarde ontstaan?. De film hint voortdurend naar een grote betekenis of onthulling, maar levert die nooit. Het resultaat is daardoor onbevredigend.

Wat "A Quiet Place" zo goed maakte was de menselijke emotie en af en toe een lichtpuntje in de vorm van relatieve normaliteit te midden van de horror. Anthony Mackie (als Will), Morena Baccarin (als Nina) en Maddie Hasson (als Katie) doen opzicht hun best, maar hun prestaties kunnen de film niet redden. Will is toegewijd, maar blijft vooral vlak en voorspelbaar en hij wordt ook nog eens achtervolgd door de dood van zijn vrouw. Nina, de wetenschapper heeft haar eigen demonen en is alcoholist, maar brengt wel wat pit in het team en ze is de enige in de nederzetting (waar de overlevenden zich prima lijken te redden, er is eten en drinken en ze wonen in fatsoenlijke huisjes, dus de urgentie om de monsters te verslaan voelt niet erg hoog) die uit probeert te vogelen hoe je de onverslaanbare monsters kan doden, want dat is niemand nog gelukt. Maar ze wordt wel slechts halfslachtig neergezet als de harde realist en Katie (die op een gegeven moment wordt gepakt door een monster in een tunnel in een berg, als ze dwars door de bergen heen moeten om hun weg te vervolgen en daarbij ook onder de 2400 meter komen) brengt een tragisch element in de film, maar haar rol blijft onderbelicht. Nina en Katie moeten elkaar in eerste instantie ook niet

Het gebrek aan karakterontwikkeling zorgt ervoor dat je je niet volledig inleeft in de personages. Een gemiste kans, want juist in post-apocalyptische verhalen zijn sterke, gelaagde personages essentieel om de kijker echt mee te trekken in hun strijd en wanhoop. Het zijn ook eigenlijk de enige drie hoofdrolspelers in de film, want Danny Boyd Jr. (als Hunter) zie je eigenlijk alleen even in het begin van de film en de film opent ook met hem onder de 2400 meter. Dus de film opent ook gelijk met wat spanning / actie en daarna duurt het een poosje voordat er weer iets gebeurd in de film.

Visueel gezien is de film zeker niet slecht met mooie landschappen (de film is grotendeels opgenomen in de prachtige Colorado-bergen), adembenemende uitzichten en goed gemaakte special effects. Al zijn ze wel wisselvallig. Zo is het gebruik van green screen in sommige actiescènes zo opvallend, dat het eerder afleidt dan bijdraagt aan de spanning. Vooral een actiescène op een skilift is zowel visueel aantrekkelijk als storend door de technische tekortkomingen. En de monsters zijn een soort mix tussen een groot uitgevallen kever en de "Alien" van Ridley Scott. Je hoort en ziet ze al van mijlenver aankomen en ze zijn niet angstaanjagend genoeg om indruk te maken. Maar ze zijn wel niet dood te krijgen (ook niet met wapens), tot de uitvinding van Nina.

"Elevation" heeft de ambitie een intelligente Actie / Sciencefiction film te zijn, maar mist de balans, humor en subtiele spanning om de film naar grotere hoogten te tillen. Ook al speelt "Elevation" zich voor een groot gedeelte af boven de 2400 meter, de film blijft ver verwijderd van de bergtop. Ondanks een intrigerende setting en potentieel interessante thematiek, struikelt de film over oppervlakkige personages en voorspelbare verhaallijnen. De prachtige locaties en het visuele spektakel van de bergen redden de film enigszins, maar kunnen niet compenseren voor de ontbrekende diepgang en spanning. De film neemt zichzelf te serieus en overspoelt de kijker met vragen zonder enige bevredigende antwoorden.