Logboek

De eerste twee films van "Final Destination" reeks vond ik gewoon goed (en zeker de eerste film in 2000), maar daarna was het concept wel uitgemolken en de films ook dramatisch slecht. Nu 16 jaar later is er weer een zesde film gekomen in de reeks en keert de dood terug met zijn onverbiddelijke rechtvaardigheidsgevoel.

Wanneer studente Stefani Reyes (Kaitlyn Santa Juana) herhaaldelijk wordt geplaagd door een gewelddadige nachtmerrie, keert ze terug naar haar geboorteplaats om de enige persoon te vinden die haar familie kan redden van het noodlot.

De 20 minuten durende opening die zich afspeelt in de jaren 50 / 60 met een jong stelletje, te weten Iris (Brec Bassinger) en Paul (Max Lloyd-Jones), op een nieuwe pas geopende 150 meter hoge Sky View-toren (die nog het meest aan de Rotterdamse Euromast doet denken) was gewoon goed. Daarbij komen ook veel mensen op fraaie wijze aan hun dood, inclusief Paul en Iris, en speeltje een muntje een belangrijke rol, die later ook Stefani noodlottig wordt.

Maar na die 20 minuten als de film zich afspeelt in de huidige tijd, blijkt het echter een visioen van haar kleindochter Stefani Reyes (Kaitlyn Santa Juana) te zijn geweest en blijkt grootmoeder Iris (dan gespeeld door Gabrielle Rose) ook nog te leven. Het verhaal neemt dan een andere wending (Stefani's familie is dan de lul) dan je zou verwachten en helaas wordt het daarna ook matig, flauw, clichématig en voorspelbaar (de volgorde van wie er dood gaat wordt zelfs aangegeven).

Wel vallen er natuurlijk de nodig doden en sommigen komen op fraaie en zelfs originele wijze aan hun dood, zoals via een grasmaaier tijdens een familie BBQ (die heel leuk in beeld werd gebracht), via een MRI-apparaat in een ziekenhuis en via een combinatie van het MRI-apparaat en een snoepautomaat. Ook worden de dodelijke ongelukken op leuke wijze ingeleid en zelfs soms voorspeld. Maar de kills zijn eigenlijk ook het enige leuke in deze film, want het verhaal is flauw en de cast bestaat eigenlijk alleen maar uit vreselijke personages, waarvan de meesten ook hun dood verdiende, zoals de irritante van piercings voorziene Erik (Richard Harmon), de ietwat onnozele noten allergische Bobby (Owen Patrick Joyner) en de vervellende Julia (Anna Lore).

Verder kon de voor mij onbekende hoofdrolspeelster Kaitlyn Santa Juana (als Stefani Reyes) me nergens overtuigen en dat zij op het einde samen met haar boertje Charlie Reyes (Teo Briones) nog doodgingen, vond ik dan ook niet erg.

"Final Destination: Bloodlines" barst niet uit van originaliteit, is best wel voorspelbaar en eigenlijk ook niet echt goed, maar toch is dit op de eerste twee delen na wel één van de leukere films uit de "Final Destination" reeks. De opening in de toren is gewoon goed gedaan en voor de rest kent de film een aantal goede en leuke kills (met veel bloed, weliswaar CGI, en gore) en proberen de makers je als kijker hier en daar nog op het verkeerde been te zetten. Iets dat overigens niet altijd even goed werkt. Ook is dit één van de laatste rollen van de bekende acteur Tony Todd (die in bijna alle "Final Destination" films te zien was) die in 2024 overleed (hij zag er in de film ook erg slecht uit) en waarbij de makers zijn verhaallijn wel echt sluiten, en het karakter ook echt niet meer in een vervolg zal opduiken.

Andy: We randomly have a brother now.
Isaiah: Lol younger or older.
Andy: Younger.
Isaiah: Haha cute.
Andy: Nahhhhh hes a fucking weirdo.

De Australische Horror / Mystery film "Bring Her Back" is geregisseerd door de broers Danny en Michael Philippou, bekend van de horrorfilm "Talk to Me (2022)", en is uitgebracht door "A24", de studio achter horrorfilms als "Hereditary (2018)" en "Midsommar (2019)". Aan het niveau van de laatste genoemde films kan "Bring Her Back" niet tippen, maar wel aan "Talk to Me". Want net zoals die film, vond ik "Bring Her Back" eigenlijk ook wat tegenvallen en het is inderdaad eigenlijk ook geen echte horrorfilm, hoewel er wel wat horrorelementen (zoals gore) inzitten.

De film volgt de bijna 18-jarige Andy (Billy Barratt) en zijn vrijwel blinde zusje Piper (Sora Wong), die na het verlies van hun ouders bij hun nieuwe pleegmoeder Laura (Sally Hawkins) in een afgelegen huis met een (leeg) zwembad intrekken. Al snel ontdekken ze dat Laura een duister geheim heeft en dat ze een ritueel met bovennatuurlijke krachten wil uitvoeren om haar overleden 12-jarige dochter Cathy (Mischa Heywood) terug te halen.

De eerste circa 36 minuten van de film zijn wat saai en clichématig en als daarin na circa 10 minuten aankomen bij hun pleegmoeder Laura, maken ze kennis met haar aparte pleegzoon Oliver (Jonah Wren Phillips), waarover Andy mijn openingstekst schrijft via zijn telefoon naar een vriendje en welke gelezen wordt door Laura. En ook komen we te weten dat Laura nog een 12-jarige dochter had, te weten Cathy, en dat zij verdronken is in het zwembad. Dat er iets niet klopt met Laura en Oliver is dan eigenlijk ook duidelijk, want beiden gedragen zich vreemd. Bij Oliver is dat al gelijk te zien (hij begint naderhand ook een groot mes, een houten aanrechtblad en zijn huid op te eten) en bij Laura (die o.a. haar huis heeft afgebakend met witte verf) worden de signalen ook steeds zichtbaarder.

Na circa 36 minuten wordt de film beter als Laura op een gegeven moment in de late avond naar de badkamer gaat en daar in maatbeker gaat plassen, die ze daarna meeneemt naar de kamer van de slapende Andy en daar over zijn broek giet, waardoor het net lijkt of Andy in zijn broek heeft geplast en dat doet ze een aantal keren in de film.

Pleegmoeder Laura probeert de kinderen ook tegen elkaar uit te spelen, door Andy af te doen als een gevaarlijk persoon. Zo slaat Laura na circa 64 minuten de slapende Piper keihard op haar oog en geeft ze Andy daarvan de schuld. Dit doet ze mede omdat Andy binnenkort 18 jaar wordt en dan de voogdij kan krijgen krijgt over Piper en dat wilt Laura niet omdat Piper haar dan zou verlaten en haar plannen zou dwarsbomen om haar overleden dochter Cathy, die ze overigens bewaard heeft in een vrieskist, terug te halen via een ritueel waarbij water (via regen), Piper, Oliver en het zwembad nodig zijn.

Dit resulteert dan in een ietwat tegenvallende finale, waarbij het meeste grove nog is dat Laura Andy aanrijdt (en ook de vrouw Wendy, gespeeld door Sally-Anne Upton, die werkt voor een pleegzorg-bureau en die Andy en Piper heeft ondergebracht bij Laura), waarna hij met zijn hoofd in plas met water terecht komt en Laura hem daarna in verdrinkt. Ook komen we dan te weten dat Oliver niet de pleegzoon is van Laura, maar dat hij het vermiste kind Connor Bird is. En uiteraard mislukt het ritueel ook, waarna we in de laatste minuut Laura in het zwembad zien liggen met het lijk van Cathy en de politie aanwezig is. Daarna is de film ook na circa 99 minuten afgelopen.

De cast, die bijna op één hand te tellen is, doet het verdienstelijk en met name Sally Hawkins als de mysterieuze Laura speelde wel aardig. Ook Billy Barratt als Andy en Sora Wong als Piper (die door broer Andy ook regelmatig "Grapefrute" wordt genoemd) speelden nog wel aardig en steeds als ik de naam Piper in beeld zag moest ik denken aan pornoactrice Piper Perri

Hoewel "Bring Her Back" niet echt slecht is, had ik er gezien bepaalde recensies hier en het hoge gemiddelde punt wel iets meer van verwacht. Nu vond ik het allemaal maar wat matigjes (zeker qua horror) en vond ik de film ook nooit echt spannend of eng. Nee de gebroeders Philippou kunnen me tot nu toe niet echt overtuigen.

"Eat the rat! Eat it!"

"The Surfer" is de zoveelste film waarin acteur Nicolas Cage een personage speelt dat langzaam maar zeker zijn verstand verliest en de film is een hallucinerende trip die met de minuut beter wordt.

Nicolas Cage speelt The Surfer (zijn naam wordt nooit genoemd) en is samen met zijn zoon (Finn Little) van Amerika naar Australië gevlogen om op de plek waar hij is opgegroeid te gaan surfen. Ook hoopt hij het huis terug te kopen waar hij samen met zijn ouders woonden. Maar de ooit zo vriendelijke buurt is veranderd en al snel verandert ook Cage van een nette man in pak in een radeloos wezen dat van de hemel in de hel belandt.

De Ierse regisseur Lorcan Finnegan wist Nicolas Cage te strikken voor zijn nieuwste film en heeft daarmee een troef in handen. Nicolas Cage die bekend staat om zijn "over the top"-rollen houdt zich in deze in, zonder in zijn spel in te leveren. Zijn spel is zo naturel en geloofwaardig dat je volledig meegaat in zijn metamorfose. Al kijkend naar zijn capriolen (een scène met een dode rat is nu al legendarisch), worden we voor de zoveelste maal herinnerd aan de ongekende toewijding van de acteur.

De film opent met een rijdende Nicolas Cage samen met zijn zoon en als ze op het strand aankomen en opwandelen (waarbij een andere surfer tegen hem botst en zegt "Fuck off"), wordt hem door een vijandige surfer met een kerstmuts te verstaan gegeven dat hij hier niet mag surfen en wordt er ook drie keren tegen hem gezegd.

"Don't life here, don't surf here!"

Het strand wordt namelijk bevolkt door macho-mannen, die hem voor de ogen van zijn zoon vernederen, die alleen "locals" toestaan en die zich op het strand buiten surfen vooral bezig houden met mannencirkels, gewelddadige drugsfeesten en ontgroeningen. En één van deze macho-mannen is Scally (Julian McMahon), een rijke zakenman die een giftige mannelijke ideologie predikt en die de leider is van de "Bay Boys" (een soort van sekte zoals ze zichzelf noemen), en die even een hartig woordje spreekt met Nicolas Cage.

Eerst druipt Nicolas Cage met zijn zoon af, maar wanneer Cage zijn recht op het strand weigert op te geven, blijft hIJ alleen rondhangen op de parkeerplaats bij het strand waar zijn peperdure Lexus auto staat geparkeerd (en waar zijn accu op een gegeven moment leegraakt) en wordt hij meegezogen in de waanzin van de sekte, met steeds gestoordere gevolgen.

Bij elke nieuwe poging wordt hij steeds meer geterroriseerd (zo stelen ze zijn surfplank en auto), waarna hij terecht komt in een neerwaartse spiraal waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt en is het wachten op het moment dat hij, geholpen door de bloedhete zon, tot een kookpunt komt. Het levert een knotsgekke finale op waarin Nicolas Cage zichzelf laat zien in zijn meest manische, meme-waardige versie.

Toch kan "The Surfer" voor veel kijkers geen prettige ervaring zijn. Want de hoofdpersoon raakt alleen maar verstrikt in een reeks negatieve gebeurtenissen die zich maar blijven opstapelen. Er is nauwelijks ruimte om op adem te komen, de ellende gaat maar door. De gemiddelde kijker zal zich bovendien moeilijk kunnen identificeren met het hoofdpersonage, of zich afvragen waarom hij niet gewoon weg gaat? En wie zich afvraagt waar de film nou eigenlijk over gaat, zal vermoedelijk concluderen dat de makers het zelf ook niet precies weten.

Desalniettemin is "The Surfer" een vermakelijke Drama / Komedie / Thriller film die vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te vermaken. En regisseur Lorcan Finnegan gebruikt voor zijn film heerlijk vervreemde muziek, vreemde cameravoering en standpunten en zo wordt "The Surfer" een hallucinerende trip die met de minuut beter wordt.

"Now bend over and spread 'em wide."

Deze vermakelijke Misdaad / Actie film, waar ik toevallig op stuitte, heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van Pamela Sue Martin, die ik vooral ken van de populaire jaren 80 serie "Dynasty (1981 - 1989)" en welke ik destijds als tiener altijd samen keek met mijn moeder en broer. Althans de eerste jaren van de serie. Pamela Sue Martin vond ik toen een mooie vrouw en daarom wilde ik dus deze film zien. In "Dynasty" speelde ook Joan Collins in mee en het toeval wil dat ik in juni van dit jaar de films "The Stud (1978)" en "The Bitch (1979)" met haar heb gezien en daarin is ze regelmatig naakt te zien is (vooral in "The Bitch") en dat geldt ook voor Pamela Sue Martin in deze film.

"The Lady in Red" is een vrij onbekende gangsterfilm (heeft ook maar weinig stemmen hier) rond het leven van de beruchte Amerikaanse crimineel John Dillinger en dat losjes gebaseerd op feiten, maar wel met namen van bestaande personages destijds, zoals zijn vriendin Polly Hamilton en Anna Sage. De film onderscheidt zich door het vertellen van het verhaal vanuit het perspectief van Dillinger's vriendin Polly Hamilton, die haar mannetje staat, gespeeld door de mooie Pamela Sue Martin.

We zien haar in het begin als jong meisje op het platte land op een boerderij, die als passant betrokken raakt bij een bankoverval als ze naar een stadje rijdt. Als ze daarna (vanwege haar vader die haar slaat) vertrekt naar Chicago, gaat ze werken als naaister in een naaiatelier, waar ze goed bevriend raakt met naaister Rose Shimkus (Laurie Heineman). Als Rose daar wordt opgepakt door toedoen van seksistische baas Patek (Dick Miller), breekt er een opstand uit in het naaiatelier (dan bedreigt Polly ook Patek met een mes) en gaat Polly werken in een club als danser waar ze mannen moet ophitsen. Daar wordt ze gearresteerd en belandt ze na circa 22 minuten in de gevangenis (waarin ook Rose zit) en krijgt ze te maken met de sadistische en vadsige gevangenisbewaakster Tiny Alice (Nancy Parsons) die het voorzien heeft op Rose en Polly, maar vooral op Rose.

Omdat Rose geregeld gestraft wordt door Alice, maakt Polly een deal met Alice zodat Rose niet meer gestraft wordt. De deal houdt in dat Polly moet gaan werken in een nachtclub / bordeel voor gangsters, gerund door de Roemeense immigrant Anna Sage (Louise Fletcher) en die met uitzetting van Amerika wordt bedreigd. Als daarin een donkere medewerkster op gruwelijke wijze wordt vermoordt, begint Anna een restaurant waarin Polly gaat werken als serveerster en daar ontmoet ze dan na circa 52 minuten John Dillinger, die we dan ook voor het eerst in de film zien. Ze wordt uiteindelijk de vriendin van hem.

Maar met John Dillinger loopt het slecht of als hij op 22 juli 1934 na afloop van een bioscoopbezoek (samen met Polly en Anna) wordt doodgeschoten door de politie en waarbij Anna, die uitzetting boven het hoofd hing, de politie had getipt. Hoewel Polly er niets mee te maken had, wordt zij wel beschouwd als de verraadster en is ze haar leven niet meer zeker en vlucht ze uiteindelijk, nadat ze zelf het pad van de misdaad (o.a. door een bank te beroven) heeft gekozen, naar Californië (waar John Dillinger naartoe wilde om te leven).

Omdat het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Polly Hamilton, oftewel de "Lady in Red" vanwege haar rode jurken die ze voor het eerst krijgt van journalist Jake, geeft het de film een unieke invalshoek. De film bevat voldoende actie en geweld, maar ook romantische elementen en best veel naaktheid (o.a. in een bordeel en gevangenis, waarin gevangenisbewaakster Alice mijn openingszin zegt tegen een grote groep naakte vrouwelijke gevangenen, waaronder Polly, die net zijn aangekomen) en dat o.a. van Pamela Sue Martin en de rondborstige Mexicaans-Amerikaanse pornoster en exotisch danseres Kitten Natividad (ze werd beroemd in verscheidene softpornofilms van regisseur Russ Meyer in de jaren zeventig).

Het verhaal wist me vanaf de eerste (met een zingende Pamela Sue Martin) tot de laatste minuut (met een vertrekkende Pamela Sue Martin) te boeien en te vermaken en de film weet de sfeer van de jaren '30 goed te vangen en dat met een mix van geweld en romantiek. Het is geen film die tot de klassiekers gerekend wordt, maar het is wel een film met voldoende kwaliteiten. En één van die kwaliteiten is de cast.

De acteerprestaties van Pamela Sue Martin en Robert Conrad, die John Dillinger speelt, zijn gewoon goed en het is ook niet bepaald een straf om circa 93 minuten naar Pamela Sue Martin te kijken, die in de eerste helft van de film ook nog eens geregeld naakt te zien is. De eerste keer al na circa zeven minuten, waarbij ze ontmaagd wordt door journalist Jake Lingle (Robert Hogan). Vlak voordat Polly ontmaagd wordt, wordt er tussen hen gezegd:

Polly: They say it's supposed to hurt.
Jake: Not with me, honey, not with me.

En nadat ze het gedaan hebben, zegt Polly:

"It hurt me. It still hurts."

Verder was het ook leuk om te zien dat de bekende acteur Christopher Lloyd (vooral bekend vanwege de "Back to the Future" trilogie) een rol heeft als de harde en racistische gangster Frognose, die een ietwat misvormd gezicht heeft. En verder zijn er nog verdienstelijke rollen van Rod Gist (als de donkere pianist en zanger Pinetop in de nachtclub / bordeel), Peter Hobbs (als de oudere Pops Geissler die in de nachtclub / bordeel werkt als barman en daarna in het restaurant van Anna als kok) en Glenn Withrow (als de 14-jarige Eddie die op straat wordt opgepikt door Polly en die dan als hulpje van Pops mag werken als schoonmaker in de nachtclub / bordeel). Met hun drieën gaat Polly ook een bankoverval plegen die voor alle drie dodelijk zal aflopen.

"The Lady in Red" is een vermakelijke gangsterfilm die het bekijken waard is en dat vooral vanwege Pamela Sue Martin, maar ook als je geïnteresseerd bent in de jaren '30 en het verhaal van John Dillinger.