Logboek

"Here at the Titty Twister, we're slashin' pussy in half. Give us an offer on our best selection of pussy. This is a pussy blowout! All right, we got white pussy, black pussy, Spanish pussy, yellow pussy. We got hot pussy, cold pussy. We got wet pussy. We got smelly pussy. We got hairy pussy, bloody pussy. We got snappin' pussy. We got silk pussy, velvet pussy, naugahyde pussy. We even got horse pussy, dog pussy, chicken pussy. Come on, you want pussy. Come on in, pussy lovers. If we don't got it, you don't want it. Come on in, pussy lovers."

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik deze klassieker voor het laatst heb gezien, maar toen ik hem voorbij zag komen op "Ziggo Go TV", heb ik hem nog eens gekeken en het blijft gewoon genieten (wat een stelletje zuurpruimen, degene die een zeer laag punt geven, hierboven mij) van de eerste tot de laatste minuut. "From Dusk Till Dawn" was ook de doorbraak voor een aantal acteurs zoals George Clooney en Salma Hayek. En ook Juliette Lewis en Danny Trejo kregen meer bekendheid.

"From Dusk Till Dawn" is een gedurfde en onvergetelijke film van Robert Rodriguez, gebaseerd op een scenario van Quentin Tarantino. De film opent als een harde misdaadthriller waarin de beruchte Gecko-broers op de vlucht zijn na een reeks gewelddadige overvallen. George Clooney zet een verrassend overtuigende en charismatische Seth Gecko neer. Zijn rol betekende een belangrijke stap in zijn filmcarrière en Quentin Tarantino speelt zelf Richie Gecko, een gestoorde en onvoorspelbare psychopaat. Hun onderlinge dynamiek zorgt voor constante spanning. De dialogen zijn scherp, grof en typisch Tarantino.

De eerste helft van de film voelt rauw en realistisch aan. Halverwege slaat het verhaal echter volledig om van toon. In de beruchte nachtclub de "Titty Twister" (waarin ook bloot te zien is van danseressen) verandert de film abrupt in een bloederige horrorfilm. Deze onverwachte genrebreuk is gewaagd maar uiterst effectief. Vampiers, explosief geweld en zwarte humor nemen het scherm over. De praktische special effects en make-up zijn creatief en opvallend goed verouderd.

De bijrollen van Harvey Keitel (als Jacob Fuller, een voormalige predikant die zijn geloof heeft verloren na de dood van zijn vrouw), Juliette Lewis (als Kate Fuller, de tienerdochter van Jacob Fulle) en Ernest Liu (als Scott Fuller, de Chinese zoon van Jacob Fuller en de oudere broer van Kate) geven het verhaal extra diepgang. Salma Hayek (als Santanico Pandemonium, de mysterieuze en verleidelijke koningin van de vampiers) levert met haar sensuele dansscène in de "Titty Twister" een iconisch moment af dat filmgeschiedenis schreef.

Verder zijn er verdienstelijke bijrollen van Cheech Marin (speelt een opvallende en komische dubbel- tot zelfs drieluikrol), hij zegt ook mijn grofgebekte openingstekst bij aankomt bij de "Titty Twister", Tom Savini (speelt de rol van Sex Machine, een grofgebekte, stoere motorrijder), Fred Williamson (speelt de rol van Frost, een stoere en sterke Vietnam veteraan) en Danny Trejo (als de barman in de "Titty Twister").

De soundtrack en muziek (o.a. van "Tito & Tarantula") in de film, met een mix van rock en Tex-Mex invloeden, versterkt perfect de broeierige sfeer. Rodriguez regie is energiek, stijlvol en speels. De film weet precies wanneer hij serieus moet zijn en wanneer niet. "From Dusk Till Dawn" is schaamteloos over the top, maar altijd met een duidelijke visie. De combinatie van misdaad, horror en actie voelt verrassend samenhangend. Juist het lef om conventies te doorbreken maakt de film zo memorabel.

Met zijn cultstatus, creativiteit en pure entertainmentwaarde verdient deze film na 30 jaar nog steeds bijna de perfecte score.

"The Last Showgirl" (gisteravond gezien op "Film 1" waar het in première ging) is een innemende en ingetogen Drama film die zijn charme vooral haalt uit sterke performances, maar op sommige momenten net wat te weinig scherpte heeft om echt te blijven hangen.

De destijds 57 jarige Pamela Anderson schittert in de hoofdrol als Shelly, een doorleefde Las Vegas-showgirl die na dertig jaar moet omgaan met het abrupt stoppen van haar carrière, een rol die haar de nodige emotionele diepgang geeft en een frisse kijk biedt op haar imago als actrice. Haar vertolking is overtuigend en warm, en hoewel het scenario af en toe wat vlak blijft, draagt Anderson de film met veel gevoel.

De cast wordt verder versterkt door fijne bijrollen van de destijds 66-jarige Jamie Lee Curtis als Shelly’s trouwe vriendin en ex-showgirl Annette, Billie Lourd als haar dochter Hannah, Dave Bautista (met behaard hoofd) als stage manager/producer Ediie van de Vegas-revue "Le Razzle Dazzle" waarin het verhaal zich afspeelt en Kiernan Shipka en Brenda Song als jongere collega-danseressen Jodie en Mary-Anne, wat het ensemble levendig en geloofwaardig maakt.

Vooral de scènes samen met Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis zijn om door een ringetje te halen. Samen halen ze het beste in elkaars acteerwerk naar boven en zijn ze bijna eng geloofwaardig als twee middelbare vrouwen die ooit het ultieme doelwit van de 'male-gaze' waren.

Visueel voelt de film soms wat zachter en dromerig aan doordat er gekozen is voor een subtiele cinematografie, wat past bij de melancholische toon maar af en toe het tempo vertraagt. Ook is er heel af en toe wat bloot (borsten) te zien, maar niet van Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis (die wel hele grote rondingen had). Het verhaal, over identiteit, ouder worden en afscheid nemen van een leven dat je definieerde, is aangrijpend, maar laat je soms hongerig naar meer diepgang achter. The Last Showgirl heeft geluk dat de cast de emotionele kern weet vast te houden, ook als het plot af en toe wat voorspelbaar blijft.

Met een goede balans tussen liefdevolle nostalgie en realisme is "The Last Showgirl" wel een film die je bezighoudt, maar niet volledig weet te verrassen. En de film duurt met circa 80 minuten ook niet lang.

"Moet ik ook in mijn blootje?"

"Naakt" is een ingetogen en confronterende korte film die met minimale middelen veel zegt over kwetsbaarheid en schaamte. Door het sobere camerawerk en het goede acteerwerk voelt de film intiem en ongemakkelijk tegelijk. De kracht zit vooral in wat niet wordt uitgesproken, waardoor de kijker zelf moet interpreteren.

Als het circa 8-jarige jongetje Erik (Sem Roeters) voor het eerst samen met zijn moeder (Marike van Weelden) naar de sauna gaat en daar na circa 45 seconden in de kleedruimte in zijn ondergoed (onderhemdje en onderbroek) op een bank zit, zien we na circa 54 seconden de moeder voor het eerst volledig bloot (van voren te zien) komen aanlopen (ze trekt dan een badjas aan) en zegt Erik na 58 seconden mijn openingszin tegen haar, waarop ze antwoord:

"Iedereen is hier in zijn blootje. Dat is hier normaal."

Een oudere vrouw die op dat moment langsloopt zegt daarop "Ja" en gezien de filmposter kan je het antwoord van de moeder ook zien als ze daarna beiden bloot hand in hand uit de kleedruimte lopen.

Buiten dat naakt de titel van deze korte film is, krijg je ook veel naakt te zien (inclusief close-ups van piemels en borsten) van mannen (vooral van oudere mannen), vrouwen en Erik en dat o.a. bij de douches, in het bubbelbad, in de sauna (daar krijg je de meeste close-ups te zien), buiten in de ligstoelen en op het einde op de wip, waar de film ook mee begint en waarop Erik dan zit met zijn leeftijdgenote en vriendinnetje Sofie (Frederieke Pijl) en waar dan gezegd wordt (als Erik's moeder roept "Lieverd ga je mee" en Erik antwoord "Ik kom zo"):

Sofie: Wat ga je doen?
Erik: Ik ga naar de sauna.
Sofie: Wat is dat?
Erik: Daarin moet iedereen in zijn blootje.
Sofie: Moet jij ook bloot?
Erik: Ehhhm... dat weet ik eigenlijk niet.

Sofie Giechelt dan op de wip.

Want als Erik en zijn moeder uiteindelijk de sauna na circa 4 minuten en 38 seconden verlaten en bij de balie staan om af te rekenen, komt er een vriendelijke jonge vrouw (Roosmarijn Luyten) aangelopen, die vriendelijk glimlachend kijkt naar Erik en ook naar hem zwaait en "hoi" tegen hem zegt ("hoi" zegt Erik overigens ook terug en ook kijkt hij haar glimlachend en genietend aan). Als Erik dan thuis in bed wordt gedaan door zijn moeder, wordt er gezegd:

Moeder: Vond je het leuk?
Erik: Ja
Moeder: En.... vond je het gek al die mensen in hun blootje?
Erik: Ja
Moeder: En denk je, dat je nog een keertje met me mee wil?
Erik: Ja (of beter gezegd, Erik knikt "ja" met zijn hoofd)
Moeder: Slaap lekker lieverd.
Erik: Welterusten.

Daarna zien we Erik fantaseren / dromen) dat hij samen met de vriendelijke jonge vrouw bloot (dan zien we ook de borsten van Roosmarijn Luyten, oftewel de vrouw van acteur, komiek, presentator en filmregisseur Diederik Ebbinge) op de wip zitten en glimlachend naar elkaar kijken, waarna de korte film is afgelopen na 6 minuten en 36 seconden.

Hoewel het maar een korte film is, heb ik me er wel mee vermaakt door het vele bloot (o.a. van Marike van Weelden die er best mocht wezen). Zelf ben ik nog nooit in een sauna geweest, want dat is een brug te ver voor mij (daarvoor ben ik te introvert en te verlegen).

Al met al is "Naakt" kort (het typen van deze eerste recensie hier duurde veel langer ), maar wel inhoudelijk treffend en nog lang nawerkend.

"Trap House" (gezien op "Amazon Prime") probeert met een avontuurlijk actieconcept indruk te maken met een groep tieners, kinderen van DEA-agenten, die een kartel beroven en hun ouders moeten hen achtervolgen in een mix van explosies en twistmomenten.

De uitvoering voelt echter rommelig en het verhaal slaat vaak de verkeerde toon aan, waardoor de serieuze en avontuurlijke elementen elkaar in de weg zitten. Het acteerwerk van Dave Bautista en de jonge cast is prima, maar kan niet verhullen dat het script vol gemakzuchtige keuzes en onlogische plotpunten zit. Het tempo blijft wel hoog, maar dat compenseert niet voor het gebrek aan diepgang en samenhang. De dialogen klinken vaak cliché en de film voelt als een gemiste kans, namelijk een spannend uitgangspunt, maar een middelmatige uitwerking.

Voor wie van simpel vermaak houdt kan er misschien wat plezier aan beleven, maar wie een scherp, coherent verhaal wil ziet weinig meer dan standaard actie.

"You know this is the firt time in my life to eat frozen strawberries and cream."

Na afgelopen vrijdag de sterke Duitse oorlogsfilm "Der Tiger (2025)" te hebben gezien, wilde ik ook deze Russische oorlogsfilm zien, gekeken met Russische audio en Engelse ondertiteling, die uitblinkt in sfeer en mysterie, maar inhoudelijk teleurstelt.

De film bouwt een intrigerend concept op rond een bijna mythische Duitse witte Tiger-tank in de zomer van 1943 die op Russen jaagt en die als een spook door het landschap lijkt te bewegen. Visueel zijn de tankgevechten (in totaal in drie scènes te zien en de eerste keer pas na 38 minuten) degelijk en soms zelfs indrukwekkend (o.a. als de Tiger-tank een hele Russische eenheid met veel T-34 tanks uitschakelt), met oog voor detail en realisme. Buiten de Tiger-tank is er overigens nog een onder Duitse tank te zien, namelijk een T-4 (oftewel een "Panzerkampfwagen IV") die zich verstopt heeft in een schuur en die vrij gemakkelijk wordt uitgeschakeld.

Toch ontbreekt het aan echte spanning, omdat de personages nauwelijks worden uitgediept. De hoofdpersoon in het verhaal, te weten sergeant Ivan Naydenov (Aleksey Vertkov) als T-34 tankbestuurder die gaat jagen op de Duitse witte Tiger-tank en die in het begin van de film zwaargewond teruggevonden wordt in een uitgebrande T-34-tank door een confrontatie met de Tiger-tank, blijft vooral een symbool, waardoor emotionele betrokkenheid uitblijft. Ook de overige cast zoals de T-34 kanonnier Kriuk (Aleksandr Vakhov), de Mongoolse T-34 lader Berdyev (Vitaliy Dordzhiev) en majoor Fedotov (Vitaliy Kishchenko), die niet in de T-34 zit, weten niet te overtuigen.

Het tempo is traag (vooral in de eerste circa 36 minuten) en de filosofische ondertoon wordt zwaar aangezet, zonder dat dit tot nieuwe inzichten leidt. Opvallend is de vreemde overgang richting het einde, waarin de film plotseling verschuift van oorlogsdrama naar bijna metafysische reflectie. Na circa 83 minuten zien we namelijk opeens de Duitse veldmaarschalk Wilhelm Keitel (Christian Redl), in het bijzijn van andere Duitse officieren zoals Hans-Jürgen Stumpff (Klaus Grünberg) en Hans-Georg von Friedeburg (Vilmar Bieri), de onvoorwaardelijke capitulatie van Duitsland ondertekenen, waarna ze een maaltijd krijgen en daarbij zegt Keitel mijn openingszin als ze als dessert bevroren aardbeien met slagroom krijgen.

Na de capitulatie van Duitsland krijgen we nog even Naydenov en majoor Fedotov te zien, die onder het genot van een Franse sigaret tegen elkaar zeggen:

Fedotov: The war has ended. Naydeno. Did you hear, Ivan? The end of the war. It's all over.
Naydenov: Until I finish him off, the war isn't finished, Comrade Colonel.
Fedotov: He's not there. Since the batlle at the Vistula, he's gone.
Naydenov: He's waiting. He is. He'll wait twenty years, fifty, maybe a hundred.
Naydenov: And then he'll crawl out. He must be destroyed. You know that has to be done.

Daarna rijdt Naydenov in zijn T-34 tank weg en daarna krijgen we nog in de laatste vier minuten van de film een filosofische monoloog van Hitler te horen, die in een stoel zit bij een open haard en tegen iemand praat, moest dat misschien de duivel voorstellen?, wiens gezicht we nooit te zien krijgen. In deze speech verdedigt hij zijn daden tijdens de oorlog en reflecteert hij op Europa, de Holocaust en de invasie van Rusland, en zegt hij onder meer dat oorlog geen begin of einde kent maar de oorspronkelijke menselijke toestand is. Deze scène fungeert als symbolische reflectie op de thematiek van de film, de cyclus van oorlog en vernietiging, in plaats van een actie-rol in de voornaamste verhaallijn.

Deze overgang na circa 83 minuten voelt abrupt en slecht voorbereid, waardoor het slot verwarrend overkomt. In plaats van een krachtige afronding (de Duitse Tiger-tank wordt uiteindelijk ook niet uitgeschakeld door Naydenov's T-34 tank, maar raakt wel beschadigd, net zoals de Russische T-34 wiens kanonloop ontploft door modder in de loop, waarna Naydenov nog met een pistool op de Tiger-tank schiet) laat de film veel vragen onbeantwoord.

Als geheel blijft "White Tiger" daardoor steken op een middelmatige indruk.

"Die zeit der arbeitslager ist längst vorbei. Wir verriegeln die tür. Und wenn wir dann feuer legen, werden sie von ihren tieren totgetrampelt. Das spart munition."

Naar deze Duitse film (ik moest wel op "Prime Video" de audiotaal veranderen van Engels naar Duits) heb ik naar uitgekeken (jammer dat hij niet in de bioscoop heeft gedraaid) en "Der Tiger" is een indrukwekkende en aangrijpende Actie / Oorlog / Drama film, die je als kijker meeneemt naar de grimmige realiteit van de Tweede Wereldoorlog aan het Oostfront, waarbij de actievolle en spannende negen minuten durende opening de clou voor de rest van het verhaal is. In tegenstelling tot veel traditionele oorlogsfilms ligt hier de focus niet alleen op actie, maar vooral op de psyche van de personages en de morele dilemma’s van oorlogvoering.

De film volgt een vijfkoppige bemanning van een Duitse Tiger-tank, onder bevel van luitenant Philip Gerkens (David Schütter), die in de herfst van 1943 (acht maanden na Stalingrad als de Wehrmacht zich overal terug trekt) een geheime missie diep achter vijandelijke linies moet uitvoeren. Terwijl ze steeds verder oprukken, worden ze niet alleen geconfronteerd met vijandelijke strijd, maar ook met hun eigen angsten, trauma’s en morele verwarring en dat mede versterkt door methamfetamine (wordt in de film ook genoemd als "Panzerschokolade") die door de Wehrmacht verstrekt wordt.

In plaats van een standaard oorlogsfilm, kiest "Der Tiger" voor een introspectieve benadering. De innerlijke strijd van de soldaten krijgt net zoveel gewicht als de fysieke confrontaties. De intensiteit aan het Oostfront wordt uitstekend voelbaar gemaakt en claustrofobie in de tank, grauwe frontlijnbeelden en beklemmende stilte versterken de impact van de beelden. De Tiger-tank werd ook fraai in beeld gebracht en ook zijn functionaliteit met o.a. het kanon, MG (oftewel "Maschinengewehr") en rookgranaten.

Een aantal scènes in de film deed me ook denken aan andere oorlogfilms, zoals "Das Boot (1981)" (het gebruik van de Tiger-tank als een duikboot in een rivier was geweldig om te zien), "Idi i Smotri (1985)" (o.a. als men aankomt bij SS-Obersturmbannführer Krebs, die bezig is met een zuivering in een dorp en dan ook mijn openingszin zegt tegen Philip), "Fury (2014)" en ook het hierboven genoemde "Apocalypse Now (1979)". En de laatste m.b.t. missie "Operatie Labyrint" (de zoektocht naar Kolonel von Hardenburg i.p.v. Kolonel Kurtz) en het einde in de bunker i.p.v. in het afgelegen kamp.

De ensemblecast rond David Schütter, Laurence Rupp (als kanonnier Christian Weller), Leonard Kunz (als bestuurder Helmut), Sebastian Urzendowsky (als MG schutter, radio-operator en Latijn leraar Keilig) en Yoran Leicher (als kanon lader Michel) levert geloofwaardige en gelaagde prestaties die je als kijker emotioneel bij de personages betrekken. Je leeft ook mee met de vijfkoppige bemanning en soms waan je je ook als in de Tiger-tank.

Sommige scènes voelen misschien wat langdradig, waardoor het verhaal soms trager voortkabbelt dan nodig is. Kijkers die "Der Tiger" verwachten als een pure actiefilm vol tankslagen (het tankgevecht bij de molen met de Russische tankjager SU-100 mocht er wezen) zullen wellicht teleurgesteld zijn, de film kiest namelijk meer voor psychologisch drama dan spektakel. Het einde is verrassend (hoewel de hints er de hele tijd waren), apart en maf, maar wel sterk en bijzonder en het was ook best origineel.

Al met al is "Der Tiger" een diepgravende, sfeervolle Duitse oorlogsfilm die erin slaagt de innerlijke conflicten van jonge soldaten realistisch en ontroerend neer te zetten. Het is geen traditionele actie-oorlogsthriller, maar juist daardoor blijft hij langer hangen. Het is een gedurfde filmervaring die Duits filmmaken op dit genregebied laat zien op zijn sterkst. En omdat ik een zwak heb voor Duitse Tweede Wereldoorlog films, krijgt "Der Tiger" maar liefst 4 sterren van mij.

De eerste circa 20 minuten zijn zeer irritant (vooral op conto van Teyana Taylor), maar daarna wordt het verhaal stukken beter en boeiender, waardoor "One Battle After Another" een solide en onderhoudende film is, die niet alles perfect doet, maar wel genoeg indruk maakt om bij te blijven.

Het verhaal volgt personages die gevangen zitten in een opeenstapeling van conflicten, zowel fysiek als emotioneel, en weet daarbij een serieuze toon te combineren met toegankelijke dramatiek. De regie is strak en houdt het tempo hoog, al voelt het middenstuk soms wat voorspelbaar aan.

De acteerprestaties zijn overtuigend, o.a. van Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio Del Toro en de voor mij onbekende jonge Chase Infiniti, met name in de intiemere scènes waarin de onderlinge spanningen goed tot hun recht komen. Visueel ziet de film er verzorgd uit, met een paar sterk gefilmde actiescènes die echt impact hebben. Tegelijkertijd blijft de film thematisch wat aan de oppervlakte en durft hij niet altijd de diepte in te gaan die het onderwerp verdient.

Als geheel is "One Battle After Another" een prima filmervaring, want de film is boeiend, goed gemaakt en dat met voldoende emotionele lading, maar net niet vernieuwend of scherp genoeg om eruit te springen.