Logboek

"Huh? He beats off?"

Bij gebrek aan beter zag ik deze onbekende film voorbijkomen op de streamingdienst "SkyShowtime" en dacht ik dat het wel eens een interessante film zou kunnen zijn en mede ook omdat het een waargebeurd verhaal is (op het einde krijg je ook nog even de echte Jim Goodwin te zien en te horen). En ondanks dat de film op de één of andere wijze toch weet te boeien en ook de aandacht weet te houden, is het wel allemaal behoorlijk saai en langdradig en eigenlijk gebeurt er ook maar weinig. De film staat betiteld als een Misdaad / Drama (wat het ook is), maar Misdaad / Drama / Roadmovie omvat het geheel beter, omdat men namelijk continue op weg is via "Route 66".

In 1964 wordt de 19-jarige seriemoordenaar Bobby (Jacob Elordi) opgepikt door de beroemde dierenverzorger Jim (Zachary Quinto) op een verlaten stuk van de Route 66. Jim heeft kostbare lading bij, zijn chimpansee Spanky (Phoenix Notary) die een geliefde Amerikaanse tv-ster is. Naarmate de spanning tussen Bobby en Jim toeneemt en hun vurige persoonlijkheden botsen, wordt hun reis alleen maar gevaarlijker.

Het waargebeurde verhaal is opzicht best bizar en zou een prima basis moeten zijn voor een bizarre en spannende roadmovie. Maar helaas is het dat niet, want er zit gewoon geen spanning in en eigenlijk gebeurt er ook nauwelijks iets. Je ziet soms wel wat flashbacks van Bobby waarbij hij via eerdere moorden slachtoffers doodschiet en de film opent ook met een dood persoon in de auto van Bobby, waarna de auto het begeeft en Bobby gaat liften bij een autowerkplaats / tankstation langs de weg waar Jim (die iets aan zijn auto heeft) hem dan een lift heeft.

Er wordt veel gepraat en gereden en soms lijkt het ook spannend te worden (zoals het moment dat men twee jonge meiden oppikt en meeneemt naar een motel), maar helaas gebeurt dat niet en ook hoopte ik tegen beter weten stiekem nog op een climax op het einde. Maar ook dat bleef uit, hoewel het wel nog een kleine beetje ontroerend werd m.b.t. de chimpansee Spanky, die in de film absoluut niet een aap genoemd mag worden

Na een meerdaagse roadtrip vervolgt ieder op het einde weer zijn eigen weg. Het duo Jim en Spanky gaat nog één keer op tour en Bobby maakt nog meerdere slachtoffers. Na het einde krijg je ook nog te weten hoe het uiteindelijk is afgelopen met Bobby.

Aan de cast lag het niet, want ondanks dat beide hoofdrolspelers Zachary Quinto (die vooral bekend is vanwege zijn Spock rol in de nieuwe "Star Trek" franchise) en Jacob Elordi geen echte diepgang hebben in hun rol van Jim en Bobby en zo ook overacteren, speelden ze wel verdienstelijk. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de jonge Phoenix Notary die de rol van chimpansee Spanky (die ook wel eens een "wanky" doet) speelde, die in het echt ook kon ijsschaatsen (dat krijg je ook te zien), die vooral achterin de auto in een kooi zit.

Onderweg krijg je langs de weg en plekken waar ze stoppen willekeurige shots te zien van o.a. een eenzame indiaan (Andrew Hugg) in het woestijnlandschap van New Mexico, of een rokend tienermeisje (Nicolette Doke) dat op een parkeerplaats toekijkt hoe Bobby Jimmy in elkaar slaat, hebben geen enkele toegevoegde waarde. En hetzelfde geldt eigenlijk voor wat vreemde zijpersonages zoals moteleigenaar Hank (Troy Evans) die messen probeert te verkopen of een van zijn geloof gevallen priester Saul (Patrick J. Adams) in de woestijn, die Jim nog geld schuldig is en die geilt op jonge meisjes, slaan de plank volledig mis.

Al met al is "He Went That Way" een matige Misdaad / Drama / Roadmovie film, waarin het ontbreekt aan spanning.

"Wanna get your dick knocked in the dirt?"

"The New Kids" is een weinig opwindende jaren 80 Thriller (Horror is totaal misplaatst, ook al is horrorregisseur Sean S. Cunningham de regisseur) film met een simpel verhaal, die nauwelijks weet te boeien en te vermaken.

Loren (Shannon Presby) en zijn zus Abby (Lori Loughlin) zijn twee doorsnee Amerikaanse tieners. Hun wereld komt op z’n kop te staan als plotseling hun ouders omkomen bij een auto-ongeluk. Na de begrafenis verhuizen ze naar hun oom Charlie (Eddie Jones) en tante Fay (Lucy Martin) in Florida, die naast hun benzinestation een amateur pretpark hebben staan. De twee tieners proberen er het beste van te maken. Op de nieuwe school blijft hun komst blijft niet onopgemerkt. De leden van de lokale jeugdbende, onder leiding van de slechte Dutra (James Spader), hebben de nieuwkomers al snel in de gaten. Als Dutra indruk probeert te maken op Abby en wordt afgewezen, is hij zwaar beledigd. Met zijn bende doet hij er alles aan om het leven van Loren, Abby en hun familie zuur te maken. Een dodelijke strijd op het terrein van het pretpark volgt.

Toen ik de filmposter zag (met o.a. de poppengezichten) en ik "Horror / Thriller" zag staan, dacht ik dat dit wel eens leuk film zou kunnen zijn en mede door het meespelen van Lori Loughlin (vooral bekend van de populaire jaren 80 Familie / Komedie serie "Full House (TV Series 1987–1995)") en James Spader. Maar het is allemaal flauw en clichématig en het heeft ook veel weg van een aflevering van "The A-Team".

De New Kids (Loren en Abby die hun ouder hebben verloren) komen namelijk in een stadje, worden lastiggevallen, pikken het niet, worden weer lastiggevallen en de eindconfrontatie volgt. Alleen vielen er bij het "A-team" geen slachtoffers en in "The New Kids" gaat het er wel anders aan toe. Zo krijgen we op het einde (de laatste 15 minuten van de film) verscheuring van een gezicht door een hond (een pitbull die daarna ook wordt doodgeschoten), gooien door een spiegel, elektrocutie (veroorzaakt door een botsauto), vallen uit een reuzenrad, hoofd overreden door een achtbaan en een onbedoelde verbranding (door een benzineslang) te zien. Omdat daar wel nauwelijks bloed bij is te zien (behalve bij iemand die een kom bloed over zijn hoofd krijgt), zijn het ook geen echt enge of shockerende scènes.

De laatste 15 minuten van de film zijn vanwege de actie ook het beste van de film, want daarvoor is de film vooral saai, clichématig (vooral de de plaatselijke jeugdbende) en flauw en zelfs de douchescène (waarbij er een dood konijn in de douche wordt gegooid) van Lori Loughlin was flauw, want je krijgt haar dan namelijk niet naakt te zien en hetzelfde geldt op het einde als ze door de jeugdbende wordt ontvoerd en op het punt staat om verkracht te worden.

De jaren 80 sfeer (inclusief de cheesy rockballads) was wel leuk (het was ook grappig om te zien dat de veiligheidsnorm destijds met een korreltje zout werd genomen, en dan doel ik op de werkzaamheden die te zien zijn op het amusementspark) en ook was het leuk dat een aantal bekende acteurs en actrices meespeelde, zoals natuurlijk de al eerder genoemde Lori Loughlin en James Spader, maar ook Eric Stoltz, Tom Atkins, Eddie Jones en John Philbin (hem zag ik laatst nog in de geweldige Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)").

Shannon Presby speelt de knappe Amerikaanse tiener Loren. Hij is grappig, behulpzaam, sportief, speelt gitaar en laat in de film niet met zich sollen. Zijn zuster Abby is wat naïever en wordt gespeeld door de mooie Lori Loughlin. En ondanks dat Lori Loughlin er mooi en leuk uitzag, stal toch vooral Paige Price (als Karen die de dochter is van de Sheriff en die verliefd wordt op Loren) de show (o.a. als ze samen met Loren op een ladder staat). De meest opvallende rol is die van de jonge James Spader als de gestoorde en geblondeerde Dutra Het was in ieder geval leuk om een een aantal acteurs in hun jonge jaren terug te zien.

Maar in zijn geheel stelt "The New Kids" als een Thriller film helaas weinig voor en zeker als je de film nu voor het eerst ziet zoals ik. En dat is jammer omdat deze film van de bekende horrorfilm regisseur Sean S. Cunningham is, die natuurlijk vooral bekend is vanwege zijn horrorfilm "Friday the 13th (1980)", waaruit een reeks is ontstaan.

"Einen schöne hals hat eure frau....."

Na afgelopen zaterdagavond de remake uit 2024 in de bioscoop te hebben gezien, heb ik me gisteren gewaagd aan het origineel uit 1922, welke bijna verloren was gegaan vanwege een rechtenkwestie. De weduwe van Bram Stoker, auteur van het boek "Dracula", deed in de jaren twintig namelijk regisseur F.W. Murnau een proces aan omdat de producent fan de film had verzuimd om de rechten te kopen. Met als gevolg dat alle kopieën van de film vernietigd moesten worden. Maar gelukkig werd er een exemplaar in Frankrijk over het hoofd gezien en dat werd in 2006 gerestaureerd, en in 2013 gedigitaliseerd en van een nieuwe soundtrack voorzien.

Normaal gesproken kijk ik eigenlijk geen films meer waarin niet wordt gesproken (in Nosferatu hoor je alleen muziek en krijg je teksten in beeld te zien), ik vooral films t/m de jaren 70, maar omdat ik de remake schitterend vond, heb ik gisteren dus deze gerestaureerde / gedigitaliseerde "Nosferatu" gepindakaasd en hem gisteravond bekeken. In de bioscoop had ik er een drankje en hapje bij en nu natuurlijk ook, namelijk een biertje (een gerijpte herfstbok) en en een stuk pizza.

De film speelt zich af in 1838 in het stadje Wisborg in Duitsland, als huizenmakelaar Knock (Alexander Granach) zijn gezant Hutter (Gustav von Wangenheim) naar Transylvanië in Roemenië stuurt om een, naar het schijnt, simpele onroerend goed transactie af te sluiten met de zekere graaf Orlok (Max Schreck). Ellen (Greta Schröder), de jonge vrouw van Hutter, wil niet dat haar man gaat, want ze is bang dat er iets gebeurt. Maar Hutter wuift haar onrust weg en gaat op reis. De graaf woont in een donker en afgelegen kasteel, waar de plaatselijke bevolking ver van wegblijft. Niemand wil Hutter tot aan het kasteel brengen, zodat hij het laatste deel in z’n eentje moet afleggen. In het kasteel maakt hij al snel kennis met graaf Orlok, die Hutter uitnodigt voor een maaltijd. Graaf Orlok ziet een foto van Ellen en raakt zeer gecharmeerd van haar en dan vooral haar mooie hals (je ziet dan ook mijn openingszin in beeld). Pas als graaf Orlok het koopcontract reeds heeft getekend, merkt Hutter dat er iets niet helemaal in de haak is, maar dan is de graaf al onderweg naar zijn nieuwe huis. Voordat hij op zijn nieuwe bestemming arriveert werpt hij zijn ziekelijke schaduwen reeds vooruit.

Na het zien van dit origineel (die circa 30 minuten korter is dan de remake), moet ik constateren dat regisseur Robert Eggers deze klassieke horrorfilm goed gekopieerd heeft. Hier en daar heeft hij wat aanpassingen gedaan, zo komt professor Albin Eberhart von Franz niet voor in het origineel en hebben de Harding's geen kinderen en zijn ze broer (Georg H. Schnell) en zus (Ruth Landshoff), maar grotendeels volgt hij het originele verhaal en een aantal beelden / shots zijn zelfs identiek (bijvoorbeeld als Hutter aankomt in het kasteel en hij dan in de verte graaf Orlok ziet).

Hoewel ik dit origineel iets minder vond (o.a. omdat er niet in gesproken wordt) dan de remake, bezit deze Fantasy / Horror film nog steeds een lugubere schoonheid en een angstaanjagende precisie in enscenering en cameravoering, met Max Schreck als onvergetelijke vampier in een benauwende sfeer met veel buitenopnames en met een echt slot als decor.

De beelden in de film zijn allemaal voorzien van gele, blauwe en rode tinten en het verhaal is opgebouwd uit vijf actes:
1e Acte (na 4 minuten): De introductie van Hutter, Ellen en Knock en de reis van Hutter naar het kasteel van graaf Orlok en zijn aankomst;
2e Acte (na 27 minuten): De kennismaking met graaf Orlok en het vertrek uit het kasteel;
3e Acte (na 44 minuten): De reis van graaf Orlok per boot naar het stadje Wisborg;
4e Acte (na 63 minuten): De aankomst van graaf Orlok in het stadje Wisborg en het uitbreken van de pest;
5e Acte (na 77 minuten): Dood en verderf door de pest en de ontknoping met graaf Orlok, Ellen en Hutter.

Waarna de film na 93 minuten is afgelopen en graaf Orlok en Ellen (de eigenlijke heldin van het verhaal die uiteindelijk een manier ontdekt om graaf Orlok te verslaan met gevaar voor eigen leven) dan beiden dood zijn na hanengekraai (je ziet dan ook even een kraaiende haan in beeld) en zonsopkomst (hierdoor lost graaf Orlok op) in de ochtend en Hutter om haar treurt.

Omdat de remake natuurlijk nog vers in mijn hoofd zit, bood dit origineel natuurlijk geen verrassing voor mij, maar desondanks wist ook dit origineel me te boeien en te vermaken en met Max Schreck als graaf / vampier Orlok heeft men minstens zo'n enge graaf / vampier als Bill Skarsgård in de remake en Max Schreck moet het zelfs doen zonder stem (het blijft tenslotte een geluidloze film) Maar dat compenseert hij ruimschoots met zijn mimiek en bizarre uiterlijk, waarmee hij angst en ontzag inboezemt. Met zijn kale kop, griezelige make-up, dunne lichaam en holle ogen komt hij in een soort van zombie-achtige trance naar je toe geslopen en dat met de spinnige vingers (inclusief gekromde nagels) gespreid en de rat- achtige tanden ontbloot.

Graaf Orlok is in deze film ook de bewuste drager van de pest, want op het moment dat hij per boot (zijn verrijzenis uit zijn doodskist aan boord op de boot is best griezelig) vertrekt naar het stadje Wisborg en daar aankomt (fraai in beeld gebracht), zaait hij dood en verderf. En net zoals in de remake wordt ook in dit origineel fraai gebruik gemaakt van de schaduw van de graaf / vampier, wanneer hij op de trap naar Ellens slaapkamer sluipt, en dit keer dus op Ellen i.p.v. de daken in het stadje Wisborg bij de remake.

Max Schreck is steeds het hoogtepunt in de film en hij is ook de absolute uitblinker van de cast. Alexander Granach als Knock deed het overigens ook verdienstelijk en hij zag er eigenlijk ook wat eng uit en in dit origineel gaat hij niet dood maar wordt hij weer opgepakt nadat hij gevlucht is uit de inrichting. Gustav von Wangenheim als Hutter vond ik helaas vooral overacterend spelen en kon me niet overtuigen.

Verder verdient Greta Schröder een dikke pluim. Ze speelt namelijk de rol van Ellen, de verloofde van Hutter, erg goed en overtuigend en ze heeft ook vele gezichten. In het begin van de film is ze het toonbeeld van onschuld. Ze treurt zelfs om de dood van voor haar geplukte bloemen en wanneer ze in de greep van de graaf / vampier komt, drukt haar gelaat zowel angst als lust uit. Greta Schröder brengt het scala van emoties en transformaties dat haar personage ondergaat moeiteloos over. En ook vond ik het leuk en zelfs ietwat sexy toen ze op een gegeven moment 's avonds wakker wordt en uit haar bed stapt en dan slaapwandelend op haar tenen (i.p.v. op de voeten) naar het balkon loopt en daar dan gevaarlijk op de railing van het balkon gaat lopen (overigens ook op haar tenen) met de armen naar voren gericht.

Ondanks dat de film ruim 100 jaar oud is maakt "Nosferatu, eine Symphonie des Grauens" nog steeds indruk (o.a. met fraai shots) en regisseur F.W. Murnau weet met zijn creativiteit ook extra spanning te creëren door voor die tijd revolutionaire technische ingrepen. Zo had niemand eerder ooit negatiefbeelden gebruikt in zijn film, welke goed te zien zijn bij de scène met de rijdende koets (de koets die uiteindelijk Hutter bij het kasteel van graaf Orlok afzet) na circa 24 / 25 minuten en waarvoor de koets met paarden zijn aangepast.

Hoewel er niet gesproken wordt in de film en je alleen maar muziek (van Hans Erdmann) hoort, was dat gelukkig niet echt heel storend en soms was de muziek ook passend. Want op een gegeven moment zie je na circa 76 minuten een aankondiger (een man) op straat in het stadje Wisborg een aankondiging (i.v.m. de uitgebroken pest) doen met een trommel en daarbij hoor je dan trommelgeroffel alla Pete Sandoval

Ondanks dat er niet gesproken wordt, zijn sommige dialogen die je in beeld te zien krijgt wel leuk en grappig, zoals het moment dat Hutter zich in de avond in het kasteel in zijn vinger snijdt met een mes bij het snijden van brood en graaf Orlok dan naar hem toeloopt en zegt:

"Ihr habt euch weh getan.... Das kostbare blut!"

En als hij daarna uiteindelijk gebeten wordt (wat je wel niet te zien krijgt) door de graaf / vampier en hij de ochtend erna wakker wordt, denkt hij dat hij door twee muggen is gebeten in zijn hals vlak naast elkaar en dat schrijft hij ook in een brief (die je te zien krijgt) aan zijn vrouw Ellen.

"Nosferatu, eine Symphonie des Grauens" is om meerdere redenen een mijlpaal. De film zit vol prachtig geschoten scènes en shots en het was deze film die de regel introduceerde dat zonlicht fataal is voor vampiers. Ondanks dat film inmiddels ruim 100 uur oud is, blijft het gewoon verplichte kost voor de horrorliefhebber (en ook voor de liefhebbers van 'stomme' films) en ik ben dan ook blij dat ik hem nu ook gezien heb. Het is nu ook mijn oudste film waarop ik gestemd heb op MovieMeter.

Het origineel uit 1922 heb ik niet gezien in de bioscoop en ook niet op andere wijze, maar ik ben blij dat ik 100 jaar later wel deze remake in de bioscoop heb gezien. Want visueel gezien was het een genot om Nosferatu op het grote witte doek te zien en dat ook nog eens in een heerlijke relaxstoel (dus met de benen en voetjes omhoog en de rugleuning ietwat naar achteren) met een drankje (een petflesje Fanta) en een zak Bolognese chips erbij.

Het is het jaar 1838. Ellen Hutter (Lily-Rose Depp) is de vrouw van vastgoedmakelaar Thomas Hutter (Nicholas Hoult). Ze wonen in Wisborg in Duitsland, een rustig stadje waar doorgaans weinig spannends gebeurt. Als Thomas een veelbelovende opdracht krijgt van zijn werkgever Knock (Simon McBurney) om graaf Orlok (Bill Skarsgård) uit Transsylvanië in Roemenië een acte te laten ondertekenen voor een vervallen woning in Wisborg, gaat hij gretig op dit aanbod in. Terwijl hij te paard op reis gaat, blijft Ellen alleen achter bij Thomas welgestelde vriend Friedrich Harding (Aaron Taylor-Johnson), diens vrouw Anna (Emma Corrin) en hun twee jonge dochters Clara (Adéla Hesová) en Louise (Milena Konstantinova). Wanneer Ellen lange tijd niets van hem hoort, groeit haar angst voor Thomas' excentrieke opdrachtgever, die zijn ware aard als vampier verborgen houdt, en zeker als ze hem ontmoet. Want graaf Orlok is namelijk in de ban van haar.

"Nosferatu" gaat over de obsessie tussen een gekwelde jonge vrouw, Ellen Hutter, en de eeuwenoude Transsylvanische vampier, graaf Orlok, die haar achtervolgt. Ik heb me vanaf de eerste tot de laatste minuut zeer goed vermaakt met het sfeervolle, boeiende en soms ook spannende verhaal en werkelijk elk shot in "Nosferatu" is een schilderijtje om in te lijsten.

Met schitterende belichting (blauwtinten voor scènes die zich in de nacht afspelen en warmere oranje tinten bij scènes waarbij er sprake is van lichtbronnen zoals kaarsen en haarden) weten regisseur Robert Eggers en zijn cameraman Jarin Blaschke mooie contrasten en grote schaduwen te creëren, zowel in het kasteel van de graaf als in de door terreur geplaagde stadje Wisborg, waar o.a. de pest uitbreekt. Ook als Thomas Hutter (Nicholas Hoult) onderweg gaat naar graaf Orlok / vampier Nosferatu (Bill Skarsgård) zijn de beelden van de omgeving (de natuur met o.a. vallende sneeuw) prachtig en dat inclusief de aankomst in een klein zigeunerdorpje met o.a. een herberg en een poedelnaakte mooie maagd (Katerina Bila) op een wit paard.

Katerina Bila is overigens niet de enige vrouw die we naakt te zien krijgen, want op het einde zien we ook nog de borstjes / erwtjes van Lily-Rose Depp als vampier Nosferatu zich tegoed doet aan haar naakte lichaam en wat uiteindelijk zijn dood kost als de zon weer opkomt en dat geldt helaas ook voor Ellen.

En soms zijn de beelden ook zowel mooi als vies en dan doel ik o.a. op de kop afbijten van een duif door Knock (Simon McBurney), de dienaar van de graaf, een lange naald die in Ellen haar arm wordt gestoken door professor Albin Eberhart von Franz (Willem Dafoe), ratten (die de pest verspreiden in het stadje Wisborg) die zich te goed doen aan het lichaam van Anna Harding (Emma Corrin) en de twee jonge dochters (die ook steeds op aparte wijze pappa en mamma zeggen) van Anna en Friedrich Harding (Aaron Taylor-Johnson) die gedood worden door vampier Nosferatu.

Ook de toegepaste effecten in de film zijn fraai en vooral die m.b.t. schaduwen. Zo zien we namelijk op een gegeven moment (als de graaf / vampier per boot is aangekomen in het stadje Wisborg en door Knock gebracht / geroeid wordt door zijn vervallen gekochte riante woning in Wisborg) op zeer fraaie wijze de schaduw van graaf Orlok's hand, die zich vanaf zijn woning uitstrekt over de daken van de stad Wisborg.

Buiten het verhaal en de vele ontelbare mooie shots, verdienden ook de acteerprestaties van de gehele cast alle lof voor het tot leven brengen van Eggers' visie. Zo schittert (zowel qua uiterlijk als acteerprestaties) Lily-Rose Depp als Ellen Hutter die het doelwit van de graaf / vampier is. Ze weet daarbij iemand neer te zetten die pure angst en lijden (welke pendelt tussen melancholie, hysterie, epileptische aanvallen) moet doorstaan, maar ook bewuste keuzes moet maken om onder het juk van de mannen om haar heen uit te komen.

Eén van die mannen is Nicholas Hoult als haar man Thomas Hutter en hij neemt je op schitterende wijze mee in zijn zenuwslopende expeditie naar het kasteel van de graaf, waar we de laatst genoemde ook voor het eerst in de film zien en hij wordt onherkenbaar en schitterend gespeeld door Bill Skarsgård. Hij laat, na zijn eerdere rol als clown Pennywise in de nieuwe "It"-films, met zijn vertolking van de graaf annex vampier wederom zien dat hij een meester is in het neerzetten van doodenge karakters. Dit keer wekt hij angst en indruk met een kromme silhouet, foetus-achtige hoofd en onnatuurlijk lange vingers. Maar het meest angstaanjagende aan hem is zijn diepe en rasperige stem en krassende ademhaling, die door merg en been gaan.

Maar ook de bijrolspelers leveren briljante acteerprestaties, zoals veteraan Willem Dafoe als de excentrieke, occulte en "Schnapps" drinkende professor (inclusief een geweldige lange pijp) en onderzoeker Albin Eberhart von Franz. Hij zorgt ook voor humor en zijn personage is een wirwar van eigenaardigheden die door zijn medeleven en humor het grauwe tafereel voorziet van kleur. Een andere aparte bijrolspeler is Simon McBurney als Herr Knock, die de dienaar is van de graaf / vampier. Knock wordt met veel enthousiasme gespeeld door Simon McBurney en zijn gruwelijke escapades maken hem tot een aandoenlijk grijs monstertje.

Verder zijn de bijrollen van Ralph Ineson (als Dr. Wilhelm Sievers die de bezeten Ellen Hutter in eerste instantie onderzoekt en behandelt en daarna professor Albin Eberhart von Franz erbij haalt), met zijn aparte zware stem, Aaron Taylor-Johnson (als de sceptische en conservatieve Friedrich Harding, die necrofilie uitvoert op het dode lichaam van zijn vrouw Anna) en Emma Corrin (Anna Harding) ook gewoon goed en de laatste vond ik ook nog eens een mooie vrouw. Zowel Emma Corrin als Lily-Rose Depp lopen ook steeds rond in fraaie en schitterende jurken.

Hoewel ik dus het origineel uit 1922 niet heb gezien (moet ik misschien toch maar eens doen), laat "Nosferatu" zien dat een klassiek verhaal opnieuw kan schitteren door vakmanschap en visie. Regisseur Robert Eggers brengt namelijk een prachtig vormgegeven en meeslepende wereld tot leven en dankzij de sublieme acteerprestaties weet hij het klassieke verhaal op indrukwekkende wijze nieuw leven in te blazen. Dat de film zich iets te lang rekt en ook niet echt eng is valt te vergeven, vooral omdat het geheel zo mooi in elkaar steekt. "Nosferatu" is fraai en naargeestig tegelijkertijd, een gegeven dat wordt samengevat in een knaller van een eindshot.

"I'm like Mister Miyagi with tits."

Bij gebrek aan beter heb ik gisteravond maar deze dertien in een dozijn clichématige Actie / Thriller film gezien op "Amazon Prime Video", die samenhangt met toevalligheden en dat wordt tijdens de "epiloog" op het einde nog eens duidelijk gemaakt door een vrouwonvriendelijke sheriff (Geoff Pierson), die de gebeurtenissen van de vrouwen niet gelooft en eerlijk gezegd is dat niet geheel onredelijk van hem is.

Acht vrouwen komen samen voor een vrijgezellenfeest in een afgelegen boerderij. De vreugdevolle avond neemt een duistere wending wanneer gemaskerde indringers hen omsingelen en een spervuur van pijlen op hen loslaten. Tess (Maggie Q), een militaire veteraan die actie heeft gezien in Irak en nu een herstellende alcoholist is die worstelt met een terugkeer naar het burgerleven, neemt de leiding tegen de aanvallers, terwijl ze terugvechten in een poging zichzelf te redden en de angstaanjagende nacht door te komen.

De film opent met het einde waarbij we één overlevende zien lopen, waarna we 24 uur terug in de tijd gaan en het 7:09 uur in de ochtend is en we kennis maken met Tess en haar irritante, maar wel mooie zus Beth (Kat Foster), die met elkaar kibbelen op de zolder van het huis van Beth. Daarna maken we rond 10:51 uur kennis met twee eveneens irritante vriendinnen van Beth, te weten Bridget (Brenda Meaney) en Divya (Roshni Shukla), die Tess niet moeten (en anders om ook) en waarbij Tess dan mijn openingszin zegt om i.v.m. geven van vechttraining op een school. Gezien haar Aziatisch uiterlijk, haar leeftijd en haar skills, is dat opzicht best een goede vergelijking

Tess stemt dan ermee in om naar het vrijgezellenfeest van haar zus Rose (Highdee Kuan) te komen (ondanks dat ze niet op haar plaats is tussen alle meisjesachtige types), en de aanstaande bruid heeft op onwaarschijnlijke wijze besloten dat dit moet plaatsvinden in de grote, oude en afgelegen boerderij die ooit werd bewoond door hun onlangs overleden ouders.

Daarna vertrekken ze met zijn vieren naar de afgelegen boerderij en stoppen ze bij een winkel / supermarkt langs de weg, waar ze twee andere vrouwen oppikken, te weten de lesbische Mia (Gia Crovatin) en Esther (Kirstin Leigh). Daar maken ze ook kennis met drie Hillbilly-achtige mannen, waaronder Perry (Travis Hammer), die twee vrouwen (Mia en Esther) vrouwonvriendelijk en racistisch lastig vallen en waarbij Tess tussenbeide komt en die drie mannen (en vooral Perry) min of meer voor lul zet. Daarna gaan de vrouwen weer onderweg met drie auto's en maakt Tess wel nog met de autosleutel een flinke kras op de pick-up truck van de mannen.

Je weet daarna natuurlijk gelijk dat de drie mannen op een later moment weer terugkeren in het verhaal, want alles is natuurlijk zeer clichématig. Om 15:49 uur komen de vrouwen dan aan bij de afgelegen boerderij, waarbij ook geen mobiele telefoondekking is (wat natuurlijk ook zeer clichématig is), en daar zien ze op afstand twee vreemde mannen, waarvan Beth en Tess denken dat het de oppassers / verzorgers zijn van de boerderij van hun overleden ouders, maar Beth meende gesproken te hebben met een ouder koppel. En dat is natuurlijk ook weer clichématig.

Daarna komen nog om 18:32 uur twee andere vrouwen aan, namelijk Noelle (Ito Aghayere) en zus Rose (Highdee Kuan). Als Tess dan gaat kijken in het verblijf van bij de twee vreemde mannen, hoort ze een vreemd telefoongesprek en weet ze dat mannen geen goede bedoelingen hebben. Als Tess daarna weer naar de vrouwen gaat, is het inmiddels 19:18 uur en is er ook een kok, te weten Alfonse (KeiLyn Durrel Jones), aangekomen die tevens een stripper blijkt te zien. Als Alfonse om 21:17 uur na het brengen van eten aan zijn striptease act begint waar Tess niets om geeft, gaat ze naar buiten en gaat ze op de veranda zitten, daar wordt ze al snel begeleidt door Rose en daarna door Beth en de laatste is dan ook boos op Tess.

Daarna begint na circa 34 minuten ook eindelijk de actie, want terwijl ze met zijn drieën op veranda zitten, wordt Rose opeens geraakt door een pijl in haar borst en worden er nog meer pijlen geschoten. Als Tess en Beth dan naar binnen vluchten, wordt ook al snel de kok geraakt door een pijl in zijn oog / hoofd en uiteindelijk ook Esther als zij naar boven gaat en uit het raam gaat hangen om 911 (oftewel de politie) te proberen te bellen. Dus uiteindelijk overleven drie vrouwen het, namelijk Mia, Noelle, Beth en Tess..

Wat blijkt, er zijn mannen aangekomen in pick-up trucks en die vallen de vrouwen om een bizar ingewikkelde reden aan, die je naderhand komt te weten en volkomen belachelijk is. Ondertussen rekent Tess met één van de mannen af die de banden van hun auto's aan het lek steken is met een mes en hetzelfde doet Mia, als ze naar het verblijf gaat waar een vaste telefoon is, ook met een andere man en dan met een beeldje. En ook de mannen weten nog een vrouw te doden, namelijk de irritante Bridget die ze samen gevangen hebben met Noelle en Beth.

Ondertussen is Tess erachter gekomen dat het de mannen zijn van de winkel / supermarkt en de reden dat ze aangevallen worden is omdat er veel geld in het huis moet zijn verstopt, waar de vrouwen niets vanaf weten. Wat blijkt nu, de twee zogenaamde oppassers / verzorgers (die later met een zak over hun hoofd gevonden worden door Tess in de schuur) runde in de schuur van boerderij een crystal meth-lab, waar ze veel geld aan verdienden en welke ze op de zolder van de boerderij verstopt hadden en welke de andere mannen wilden hebben. De twee zogenaamde oppassers / verzorgers hadden ook tegen de andere mannen verteld dat de vrouwen hun vriendinnen waren en dat is natuurlijk gezien het soort van vrouwen totaal ongeloofwaardig.

Deze ontknoping van reden is natuurlijk erg ver gezocht en ook de ontknoping in het huis, waarbij de vrouwen uiteindelijk met de mannen afrekenen en Tess uiteraard met Perry (die ze op de zolder herhaaldelijk doodsteekt met een mes) en daarna is het ook 7:09 uur (oftewel het begin van de film). Als ze daarna naar de politie gaan (oftewel de "epiloog") en Tess daar vertelt wat er gebeurt is, gelooft de vrouwonvriendelijke sheriff er niets van. Als Tess daarna mag vertrekken, maakt ze wederom een flinke kras op de politiewagen van de sheriff en stapt ze uiteindelijk in de auto waarin ook de lesbische Mia zit die verliefd is op Tess. Daarna is de film gelukkig ook na circa 89 minuten afgelopen.

"Fear the Night" is gewoon een slechte Actie / Thriller film, waarvan het achterlijk verhaal totaal niet weet te boeien en nauwelijks weet te vermaken en je er eigenlijk ook alleen maar aan ergert. Ondanks dat er acht vrouwen in meespelen, valt er geen naaktheid in te zien (Kat Foster zou ik best naakt willen zien) en dat ook niet ondanks de bedoelingen van de mannen die de vrouwen willen verkrachten, doden en er dan met het geld vandoor willen gaan. De actie valt opzicht nog mee en is soms zelfs hard en grof en zeker als de vrouwen relatief eenvoudig afrekenen (o.a. met een hooivork) met de mannen.

De cast is ook slecht en de meeste vrouwen zijn ook nog eens irritant en dat inclusief hoofdrolspeelster Maggie Q. Ze speelt een soort van levenloze, charmeloze, gespannen en lompe Tess, die vooral in het begin van de film onaangenaam is tegenover haar andere gespannen zus Beth en haar vriendinnen. Vermoedelijk is dit gedaan zodat we een stoere en nuchtere houding kunnen zien van haar tegenover de ondankbare zeurderige burgertypes. Hoewel ik Kat Foster als zus Beth vooral irritant vond, vond ik haar wel een mooie vrouw en dat geldt ook in iets mindere mate voor Gia Crovatin als de lesbische Mia, die op een gegeven moment aangeeft dat ze altijd stiekem verliefd is geweest op Tess, maar dat nooit durfde te zeggen. Ze is ook één van weinige sympathieke vrouwen in deze film.

De slechteriken in deze film, oftewel alle mannen m.u.v. de kok / stripper Alfonse, worden allemaal afgeschilderd als vrouwonvriendelijk en hersenloos en dat was natuurlijk zeer clichématig. Al met al is "Fear the Night" een slechte thuisinvasiethriller met eveneens slecht acteerwerk.

"Is this where you put your cock inside, Zachery?"

Na het tragische overlijden van Aubrey Plaza's man Jeff Baena, wilde ik een film van hen zien en toen kwam ik uit op deze Komedie / Horror film, waarin Aubrey Plaza de hoofdrolspeelster is en Jeff Baena de regisseur (ze zijn ook tijdens het maken van de film verliefd geworden op elkaar). Deze film leek me wel leuk, want zombiefilms vind ik altijd wel leuk. De cast is ook best indrukwekkend met o.a. nog John C. Reilly en Paul Reiser, maar helaas is het allemaal wat aan de saaie en flauwe kant en dat laatste geldt zowel voor de humor als de horror en van dat laatste moet je eigenlijk ook niet al te veel van voorstellen gezien het soort verhaal.

Zach (Zachery) Orfman (Dane DeHaan) is er kapot van als zijn vriendin Beth (Aubrey Plaza) plotseling komt te overlijden door een slangenbeet. Maar hij krijgt niet lang de tijd om te rouwen als hij haar gewoon weer ziet lopen in het huis van haar ouders, te weten Maury (John C. Reilly) en Geenie (Molly Shannon). Ze gedraagt zich wel een beetje vreemd en begint steeds vreemder te ruiken, en haar huid wordt minder glanzend en ze kauwt op alles wat los en vast zit. Zelfs op de autostoelen... En dat is niet voor niks, blijkt snel, want ze is een welbespraakte zombie.

Het concept van "Life after Beth" was opzicht leuk, maar helaas heeft men weinig leuke dingen met het concept gedaan en de film is ook net iets te te laconiek met de grappen omgegaan. Het enige echte leuke moment in de film vond ik de scène na circa 48 minuten waarbij Beth (die dan per ongeluk door Zach is aangereden) tegen Zach mijn openingszin zegt zegt als ze Erica Wexler (Anna Kendrick) ziet (waarmee Zach zonet in een fastfoodrestaurant een gezellig onderonsje had). Er valt dan ook niet veel te lachen in "Life after Beth" en omdat het gegeven zo absurd is, werkt de film ook niet als excentriek liefdesdrama.

De film opent met een wandelende Beth in de natuur, waarna we de rouwende Zach te zien krijgen. Het begin van de film is nog best aardig, maar halverwege lijken de grappen op. Op een gegeven moment kom je er ook achter dat Beth (die uit haar graf gekomen is) niet de enige zombie is en dan is het leuk om te zien dat de opa (Garry Marshall) van Zach is teruggekomen als zombie en hetzelfde geldt voor de vorige bewoners van het huis waarin Zach woont met zijn ouders Noah (Paul Reiser) en Judy Orfman (Cheryl Hines) en zijn broer Kyle (Matthew Gray Gubler).

Dan zien we op een gegeven moment ook opeens een volledige naakte mooie zombievrouw (Bonnie Burroughs) in het donker, welke voor mij het hoogtepunt van de film was, die tegen Zach zegt (nadat hij bij iemand aan de deur is geweest):

"Excuse me, I think I'm lost. Shouldn't this be a car wash?"

Naarmate het einde vordert, valt er eindelijk ook een beetje horror en geweld te zien. Zo schiet de broer van Zach op een gegeven moment een oude vrouw door het hoofd (waarbij het onduidelijk is of ze een zombie was) en hetzelfde doet Zach ook bij Beth als ze samen gaan wandelen en waarbij Beth dan vastgebonden is aan een fornuis, waarmee ze gewoon rondloopt (draagt ze op de rug).

Vlak van te voren heeft Beth ook haar vader Maury opgegeten en heeft ze een aantal vingers van de hand van haar moeder Geenie afgebeten. Maar daar krijg je helaas wel niets van te zien.Wel was die scène opzicht ook nog leuk, want dan zit Beth in de keuken vastgebonden aan het fornuis en zit Geenie haar te voeren en als Zach dan binnenkomt, wordt er o.a. gezegd:

Zach: Geenie, what are you doing?
Geenie: She's got to eat something.
Zach: Okay, where's Maury? Where's Maury?
Geenie: He's dead, Zach.
Zach: What?
Geenie: She ate him.
Zach: Geenie, you should go, and I will take care of Beth.

Daarna gaat Zach dan met Beth wandelen en schiet ze haar uiteindelijk door het hoofd, waarna ze ook met het fornuis van een heuvel afrolt. Daarna krijgen we te horen dat de situatie m.b.t. de zombies weer normaal is en is de film na circa 80 minuten afgelopen.

Aubrey Plaza deed het opzicht verdienstelijk als zombie Beth Slocum, maar soms is ze wel wat irritant. Ook Dane DeHaan als Zach Orfman (die o.a. seks heeft met de sjaal van Beth) deed het verdienstelijk en hetzelfde geldt voor Matthew Gray Gubler als beveiliger Kyle Orfman die graag zombies doodt (zoals zijn opa). John C. Reilly als vader Maury Slocum vind ik normaal altijd leuk en goed in films, maar hier komt hij niet echt goed uit de verf. Verder vond ik het leuk om Cheryl Hines, als moeder Judy weer eens te zien (haar ken ik vooral uit de leuke komedieserie "Curb Your Enthusiasm (TV Series 2000–2024)" van de "Seinfeld" televisieserie bedenker Larry David), want haar vind ik altijd een leuke en mooie vrouw.

Anna Kendrick als Erica Wexler wordt hier op MovieMeter als één van de hoofdrolspeelster genoemd, maar dat klopt eigenlijk niet omdat haar rol maar relatief klein is. Hoewel haar naam al eerder genoemd werd in de film door moeder Judy, zien we haar pas voor het eerst in beeld na circa 45 minuten in het fastfoodrestaurant (die scène duurt circa zes minuten, inclusief het gebeuren buiten op de parkeerplaats) samen met Zach en daarna zien we haar alleen nog even in de laatste paar minuten van de film als ze min of meer de nieuwe vriendin van Zach wordt en dat ter tevredenheid van moeder Judy.

Verder zijn er nog rolletjes van de redekijk bekende acteurs Paul Reiser (hij was vooral bekend in de jaren 80 en 90) en Molly Shannon. Al met al is "Life after Beth" een ietwat tegenvallende Komedie / Horror film, waar helaas weinig leuke dingen mee worden gedaan met het concept en de cast. Probleem met "Life after Beth" is dat de grap van een verliefde puber met een meisje dat steeds meer gaat zombiën goed is voor hooguit een kwartiertje pret.

"Kretzsky: What work can be done in such a place? "
"Komarov: Work that supports our greater efforts in defeating our enemies."

Deze Drama / Oorlog film heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van de Noorse actrice Lisa Loven Kongsli die ik eergisteren zag in de Biografie / Drama film "Nr. 24 (2024)" en welke ik een mooie vrouw vond. Daarom wilde ik nog een film van haar zien.

"Ashes in the Snow" vertelt het verhaal van een jonge tiener genaamd Lina (Bel Powley), die samen met haar moeder Elena (Lisa Loven Kongsli) en haar broertje Jonas (Tom Sweet), vanuit haar geboorteland Litouwen naar een Sovjet-Goelag in Siberië wordt gedeporteerd tijdens de bezetting van het Baltische gebied door Stalin tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze is een aspirant-kunstenaar en documenteert in het geheim haar aangrijpende reis met haar tekeningen.

Hoewel "Ashes in the Snow" misschien wat saai en traag kan overkomen, is het wel gewoon een goede film en het is inderdaad vooral ellende wat je te zien krijgt, op de eerste minuten, het einde en misschien wat sporadische momenten (zoals flashbacks van Lina, het vieren van Kerstmis en de relatie die Lina heeft met de jongen Andrius) in het gevangenkamp in Siberië. Het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en de meeste (en terecht) schilderen de Duitsers af als de ultieme schurken, maar velen zijn geneigd de rol van de Sovjet-Unie tijdens en na de Tweede Wereldoorlog te vergeten als de schurken die de Koude Oorlog hebben vormgegeven. Dit verhaal werpt daar een licht op en laat zien dat Jozef Stalin niet onderdoet voor Adolf Hitler.

De film opent met onderstaande tekst:

"During World War II, as Allied troops battled Nazi Germany, the Soviet Union forcibly occupied much of Eastern Europe. The nation of Lithuania was among those seized by Joseph Stalin's Red Army. Innocent men, woman and children were declared enemies of the Sovies regime."

Waarna we beginnen in Litouwen in 1941 en kennis maken met de 16-jarige Lina, welke een veelbelovende kunstenaar is m.b.t. tekenen en wiens vader Kostas (Sam Hazeldine), een universiteitsprofessor, ervan verdacht wordt tegen de Sovjets te werken. Verder maken we ook kennis met Lina's moeder Elena en haar broertje Jonas. Ze ontvangt ook een brief van een kunstschool of ze wel of niet is toegelaten, maar ze wilt die pas openen in het samenzijn van haar vader. Op een nacht wordt het merendeel van het gezin gearresteerd, te weten Lina (die de brief meeneemt), haar moeder en haar broertje, en worden ze via een vrachtwagen en een trein (waarin ze maar liefst zes weken verblijven) geladen en afgevoerd naar een gevangenkamp in Siberië vervoerd.

De commandant daar, de ijskoude en keiharde Komarov (Peter Franzén), veroordeelt hen tot dwangarbeid onder ondraaglijke omstandigheden, waarbij ze dag in dag uit met hun blote handen bieten uit de bevroren modder graven en dat o.a. met toezicht van de Russische soldaat / bewaker Kretzsky (Martin Wallström) met Oekraïense roots (zijn moeder), die door de andere russen niet wordt aangezien als één van hen en daardoor regelmatig geplaagd wordt. Vooral door de vervelende Greshnev (Greg Kolpakchi), waarop Kretzsky op een gegeven moment wraak neemt door hem in elkaar te slaan.

De karakters spreken voornamelijk Engels, hoewel de Russische regels in het Russisch zijn. Omdat het een Amerikaanse / Litouwse film is, was er waarschijnlijk geen andere manier om het taalprobleem te omzeilen. Maar het leidt wel af en je kunt nooit helemaal vergeten dat je naar acteurs in vuile kleding kijkt die Engels praten met Oost-Europese accenten. Regisseur Marius A Markevicius toont op gevoelige wijze Lina’s vernedering en afgrijzen als de tiener in het gevangenkamp aankomt na circa 30 minuten en we naakte vrouwen en kinderen te zien krijgen die zich in het openbaar aan het wassen zijn.

Als de gevangenen na weken in een krappe treinwagon zonder toiletten of water aankomen, krijgen ze de opdracht zich naakt uit te kleden om zich te wassen. Lina is geschokt door het vooruitzicht zich in het openbaar uit te kleden, vooral omdat de jongen die ze leuk vindt, te weten Andrius (Jonah Hauer-King) vlakbij staat. Regisseur Markevicius dienst ook niet terug voor brutaliteit, want tijdens verontrustende scènes worden gevangenen gewoon doodgeschoten door het hoofd (zoals een jonge moeder die in de trein haar baby heeft verloren en een vrouw die bieten heeft verstopt in haar kleding en een vrouw die probeert te vluchten) en het wordt ook expliciet getoond en ook krijg je een poging tot verkrachting te zien, want de Russische soldaat / bewaker Kretzsky heeft namelijk een oogje laten vallen op Elena, die niets van hem moet weten, ondanks zijn soms goede bedoelingen.

Het verhaal speelt zich grotendeels af in het gevangenkamp in Siberië en wat je daar allemaal te zien krijgt is niet bepaald rooskleurig (daar wordt ook LIna's getekende geheime kaart van de reis verbrandt). Maar het kan nog veel erger als na circa 70 minuten het gevangenkamp in de zomer van 1942 ontmanteld wordt en Lina samen met haar moeder, broertje en andere mensen (Andrius moet dan achterblijven) onder leiding van Kretzsky (die is namelijk gepromoveerd geworden door commandant Komarov, waarbij ook mijn openingsdialoog wordt gezegd, maar je kan het beter zien als een degradatie) overgeplaatst worden via een lange reis per trein en boot naar een verlaten gebied (met alleen maar zand en duingras) in de Laptevzee nabij de poolcirkel.

En daar is het pas echt ellende! Zeg maar gerust "de hel". Daar moeten ze een kamp vanuit het niets bouwen met hout om de aankomende strenge, lange en ijskoude winter te kunnen doorstaan en wordt moeder Elena en vele anderen ook zwak en ziek tijdens de winter van 1943. Op Elena's sterf bed krijgt Lina dan van haar moeder te horen dat haar vader gedood is door de Russen (dat heeft men namelijk tegen Elena al gezegd in het gevangenenkamp in Siberië, maar dat heeft ze verzwegen voor de kinderen die namelijk denken dat hun vader hen komt redden) en sterft ze uiteindelijk na circa 87 minuten met het bijzijn van haar kinderen.

Vlak van te voren opent Lina wel nog de brief van de kunstschool en krijgen we te weten dat ze was aangenomen. Uiteindelijk sterft ook Kretzsky, die een soort van Komarov is geworden, die zichzelf heeft opgehangen en van te voren via een getypte brief Lina (die na de dood van haar moeder eisen kwam stellen aan Kretzsky) en haar broertje Jonas amnestie heeft verleend. We zien beiden dan nog naar een boot lopen en krijgen we nog een fictief happy end te zien m.b.t. Lina, waarna de film na 95 minuten is afgelopen en we onderstaande tekst nog te zien krijgen.

"From 1930 to 1950 millions of innocent people were exiled to Siberia by Joseph Stalin and the Soviet regime. Families were torn apart and countless lives were lost. Those who survived remained under Communist rule for half a century. After 50 years of struggle, many of the Soviet-occupied nations redeclared their independence and helped bring down the 'Iron Curtain'. For some, the fight for freedom still continues..."

Dat klopt natuurlijk (zie Oekraïne) en daarna krijgen we nog via tekeningen de belangrijkste cast van de film te zien. Visueel gezien is "Ashes in the Snow" best een indrukwekkende productie. De grimmige maar opvallende decors worden welsprekend vastgelegd door regisseur Markevicius en de camera's en het het desolate Siberische landschap wordt een krachtig personage in het drama. En wanneer Lina en haar familie gedwongen worden te verhuizen naar een nog grimmiger locatie, komt hun pijn overtuigend tot uiting.

Ook de cast doet het gewoon goed en zeker hoofdrolspeelster Bel Powley, een buitengewoon getalenteerde actrice, als Lina met haar opvallende grote ogen. En ook de mooie Noorse actrice Lisa Loven Kongsli zet goede prestaties neer als Lina's moeder, die niet helemaal hetzelfde uithoudingsvermogen heeft als de jongere Lina. De Zweedse acteur Martin Wallström als Kretzsky speelt een complex karakter. Hij is een Oekraïense soldaat onder de Russen, en hoewel hij gedwongen wordt de bevelen van zijn superieuren uit te voeren, voelt hij zich nooit volledig geaccepteerd door zijn collega's en officieren. Hij ontwikkeld ook een zekere mate van sympathie voor Elena en Lina, hoewel zijn verdeelde loyaliteit ervoor zorgt dat hij nooit aan de eisen van plicht of geweten zal kunnen voldoen. Kretzsky is een tragisch figuur en Martin Wallström speelt hem sterk.

Al met al is "Ashes in the Snow" een geschiedenisles die zeker de moeite waard is om te kijken, ondanks dat je vrijwel alleen maar ellende te zien krijgt.

Deze dertien in een dozijn haaienfilm zag ik vanmorgen lekker vanuit bed en hoewel het natuurlijk allemaal best slecht is, heb ik me er nog enigszins mee vermaakt en dat o.a. vanwege de zomersfeer, de fraaie locatie Lake Havasu (welke echt bestaat) in Arizona, wat geregeld mooie beelden oplevert, en het testosteron gehalte in de film.

Want vanwege de zomer lopen de mannen en vrouwen geregeld in een strand- en zwemkleding (en zelfs sportkleding) rond (zie ook de filmposter) zoals David Chokachi (als oom Ron Wetzel), die vroeger ook meespeelde in de populaire televisieserie "Baywatch (TV Series 1989–2001)", en Angela Cole (als Lisa Collins die een bar runt, een tienerdochter heeft en een oogje heeft op Alan Rogers die de hoofdrolspeler is in de film en die vroeger, 20 jaar geleden, zijn jongere broertje Danny heeft verloren door een haai en waarbij oom Ron op hun moest oppassen).

Het verhaal omtrent de haai, dam, vissen / vistoernooi en burgemeester Wendy Stuart (Rebecca Ritz), die het stadje aan Lake Havasu probeert te redden van de ondergang en bewust een gat in de dam laat maken met explosieven zodat er vissen in het meer kunnen komen die nu bijna niet meer aanwezig zijn en hierdoor ook dus een haai binnenlaat, is flauw en heeft een voorspelbaar verloop, maar weet opzicht ook nog enigszins te vermaken. Zelfs de CGI haai vond ik er nog best aardig uitzien (vooral onder water) en de haai zorgt ook voor de nodige dreiging (o.a. als de haaienvin boven het water uitsteekt) en slachtoffers.

Zo worden o.a. Ron en burgemeester Wendy gedood door de haai en wordt Lisa's tienerdochter Sienna (Lauren Pike) gebeten in haar been. Wel doet de haai geregeld dingen (zoals springen naar mensen in boten) die niet echt logisch zijn voor een haai en de haai is ook niet zo belachelijk groot als op de filmposter. De aanvallen van de haai op mensen worden nooit bloediger dan wat rood in het water, dus als je op zoek bent naar bloederige effecten, dan moet je een andere haaienfilm opzetten.

De cast is net zoals de film niet bepaald hoogstaand, zeker wat betreft hoofdrolspeler Andrew J Katers als Alan Rogers en 1 bit geheugen David Chokachi, maar kijken naar Angela Cole in bar, strand en sportkleding (ze doet aan Jogging) was niet bepaald een straf. Al met al is "Shark Warning" natuurlijk geen "Jaws" materiaal en de film is ook gewoon matig / slecht, maar ik heb het slechter gezien.

"Ik heb vijf laden in mijn hoofd."
"De drie bovenste open ik voortdurend. De vierde minder vaak."
"De onderste sloot ik op 8 mei 1945 en heb ik sindsdien niet meer geopend."
"Gunnar Sønsteby"

Ondanks dat ik geen "Netflix" heb, is deze Noorse Biografie / Drama / Oorlog film natuurlijk ook gewoon te pindakazen. Omdat ik een Tweede Wereldoorlog liefhebber ben (ik kijk wel het liefst Tweede Wereldoorlog films vanuit Duits perspectief, daarvan staan er ook maar liefst vijf van in mijn "Top 10 films"), sprak deze film me aan (stond gisteren bij "Al het laatste filmnieuws" op MovieMeter) en mede omdat ik in 2013 al de eveneens Biografie / Oorlog film "Max Manus (2008)" heb gezien (hij komt ook in deze film voor). Verder zag ik in 2018 de Oorlog film "Den 12. Mann (2017)" (een aanrader overigens), in 2022 zag ik de Drama / Oorlog film "Gulltransporten (2022)" en in 2023 heb ik nog de Oorlog / Drama film "Kampen om Narvik - Hitlers Første Nederlag (2022)" gezien. Dus ik heb in deze eeuw al redelijk wat Noorse Tweede Wereldoorlog films gezien.

Op de dag van de Duitse invasie van Noorwegen, te weten 9 april 1940, staat Gunnar Sønsteby (Sjur Vatne Brean), een jonge leerling uit het bergstadje Rjukan, voor een ingrijpende keuze. Hij besluit zich te verzetten tegen de bezetter. Wat begint als een enkele verzetsdaad, groeit uit tot een opmerkelijke ondergrondse carrière. Gunnar Sønsteby ontpopt zich als leider van de beruchte "Bende van Oslo", een verzetsgroep die keer op keer de bezetter weet te treffen met gedurfde sabotageacties.

Net zoals "Max Manus" mag deze biografie film over Gunnar Sønsteby er best wezen en hij is ook de meest onderscheiden Noorse staatsburger en de enige die onderscheiden is met het Noorse Oorlogskruis met drie kruizen, welke de hoogst mogelijke Noorse militaire onderscheiding is.

Op film opent in de huidige tijd (ergens voor 10 mei 2012, maar wel in deze eeuw) met een lezing door Gunnar Sønsteby (Erik Hivju, die de oudere Gunnar speelt) waarbij studenten / jongeren samen komen in een zaal, waaronder Anne Solheim (Flo Fagerli) die een familielid is van Erling Solheim (Jakob Maanum Trulsen) waarmee Gunnar goed bevriend was voor de oorlog. Daarna schakelen we ook even na 1937 waar Gunnar en Erling samen in de Noorse besneeuwde bergen op avontuur zijn en ze een meningsverschil hebben over de nazi's. Daarna bevinden we ons in Oslo op 9 april 1940, waarover Gunnar in het heden tegen de jongeren in de zaal zegt:

"En de Duitsers kwamen binnen op 9 april 1940. Ze hadden maar 800 man nodig om Oslo in te nemen. Dat zijn er twee keer zoveel als jullie."

Het fraaie van deze film is dat de film zich afspeelt in het verleden (van 1937 t/m 1945) en het heden (de lezing) en het zowel gaat om het verzet tegen de bezetter, maar ook om executies van Noorse personen (in totaal 82) die iets met de Duitsers te maken hebben, zoals bijvoorbeeld verraders en degene die voor de Duitsers werken zoals de Noorse commandant Karl A. Marthinsen (Per Kjerstad), die het hoofd was van de staatspolitie en die Noren liet martelen, en de Noorse politieleider Gunnar Lindvig (Lukas Petrauskas), die beiden ook in de film te zien zijn en ook laat men zien hoe ze geëxecuteerd werden.

Wat Gunnar Sønsteby allemaal gedaan heeft en meegemaakt heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog is best indrukwekkend en hij is ook nooit gepakt geworden door de Duisters (wel bijna een keer). Hij stond hoog op de lijst van door de Gestapo gezochte personen, maar hij werd nooit gepakt en dat o.a. omdat hij zich verschuilde achter zo'n 30 tot 40 verschillende namen en identiteiten en ook sliep hij iedere dag ergens anders en dat mede via de hulp van de vrouw Gudrun Collett (Lisa Loven Kongsli) en haar netwerk van appartementen.

Gunnar nam vanaf 1940 deel aan het Noorse verzet en ook sloot hij zich aan bij de Noorse troepen en vocht hij tegen de Duitsers (waarvan ook wat beelden te zien zijn) totdat hij longontsteking kreeg. Hierna sloot hij zich weer aan bij het verzet en stuurde hij belangrijke informatie via Zweden door naar Engeland, waar hij in contact kwam met de Britse geheime dienst. Nadat hij verraden is geworden door een collega verzetsstrijder, te weten Per Solnørdal (Aidas Asmonas) die door Gestapo gemarteld is geworden met een kacheltje, weet hij in april 1943 op het nippertje te ontsnappen aan de Gestapo en vlucht hij naar Schotland, waar hij door de de Britse geheime dienst ondervraagt wordt. Na een opleiding tot saboteur, keert hij in 1943 per valscherm terug naar Noorwegen en werd hij daar contactpersoon voor alle SOE (Special Operations Executive)-agenten in Oost-Noorwegen en hoofd van "Oslogjengen", de afdeling van de Linge-compagnie in Oslo waar hij opdrachten krijgt van Jens Christian Hauge (Jacob Jensen).

De groep voert dan een reeks sabotage-acties uit in Oslo en omstreken, en daarvan krijgen we er een aantal van te zien, waaronder het opblazen van een arbeidsmobilisatiekantoor in Oslo op 18 mei 1944 waarna Gunnar's vader Gustav (Mads Henning Jørgensen) wordt opgepakt in Rjukan door de Gestapo, het opblazen van een wapen- en ammunitiefabriek in Kongsberg op 19 september 1944 waarbij Gunnar bijna wordt opgepakt (en dan zelfmoord wilt plegen via een pil in de mond) bij een wegcontrole en het opblazen van een administratiekantoor van de Noorse spoorwegen op 14 maart 1945. En terwijl hij dat laatste doet, wordt ondertussen ook zijn vriend Erling Solheim ergens anders geëxecuteerd door het verzet als verrader.

Ook vertrekt hij op november 1944 na Londen, nadat hij nog op straat zijn vriend Erling Solheim is tegengekomen, waar hij o.a. de Noorse koning Haakon VII (Kristian Halken) in ballingschap ontmoet en waarmee hij samen eet. Terwijl hij in Londen is, worden er een paar bevriende verzetsstrijders, te weten Gregers Gram (Ulrik William Græsli) en Gunnar's goede vriend Edvard Tallaksen (Philip Helgar), in de val gelokt door de Duitsers en gedood (Edvard pleegt uiteindelijk zelfmoord nadat hij gewond in het ziekenhuis terecht komt en daar opgepakt en meegenomen wordt door de Gestapo).

De Gestapo, zoals de Duitse Gestapo-officier Siegfried Fehmer (August Wittgenstein), ging natuurlijk zeer hard en grof te werk m.b.t. martelen om informatie te verkrijgen en over een verzetsstrijder die ze hebben opgepakt, wordt op een gegeven moment ook gezegd:

"De Duitsers goten kokende olie in Kristians rectum. Hij is van binnen verbrand."

Daarna ontvangt hij via Jens een brief m.b.t. "richtlijn voor nr. 24" (oftewel de titel van de film), waarin staat dat er executies moeten worden uitgevoerd. Daarna belanden we na circa 73 minuten wat langdurig terug in de huidige tijd bij de jongeren op de lezing, die nu ook vragen stellen aan Gunnar, waaronder een student die aan Gunnar vraagt:

"Ik heb gehoord dat de verzetsbeweging soms ook Noren moest doden?".

Waarop Gunnar ietwat afwachtend "Ja" op antwoord, waarna de student aan hem vraagt:

"Hebt u dat ook gedaan?"

Dat was opzicht best interessant en daarop antwoord Gunnar o.a.:

"In een oorlog verdwijnen de nuances. Alles wordt zwart-wit. En plotseling gelden er andere regels. Tijdens de oorlog verloor ik acht van mijn beste vrienden vanwege de Duitsers."

Het stelt ook een sterke tegenvraag aan de student, namelijk:

"Hoe zou jij reageren als je vrienden werden verraden?"

Daarna krijgen we de executie van politieleider Gunnar Lindvig te zien, waarna we na circa 80 minuten weer terugkeren in de huidige tijd bij de jongeren en krijgt Anne Solheim het woord, die vragen stelt m.b.t executies van Noorse personen (waarvan we ook een paar executies te zien krijgen). Anne stelt opzicht goede vragen en voelt Gunnar stevig aan de tand en noemt o.a. Karl A. Marthinsen, waarna we zijn executie te zien krijgen en de Duitsers wraak nemen op de Noorse verzetsbeweging en bevolking.

Daarna vraagt Anne aan Gunnar:

"Iemand in mijn familie is gedood door het verzet. Hij schijnt iemand te hebben verraden. Ik hoopte dat u er misschien iets over wist."

Als Gunnar dan vraagt "Hoe heette hij?" antwoord ze:

"Erling Solheim."

Waarop Gunnar even stil is en daarna zegt:

"Nee, die naam zegt me niets."

We krijgen dan uiteindelijk de executie van Erling Solheim te zien (en ook het opblazen van het administratiekantoor van de Noorse spoorwegen) op 27 februari 1945 na circa 96 minuten en dat wordt begeleidt door het nummer "Exit Music (For A Film)" van de Engelse alternatieve rockband "Radiohead". Daarna is de oorlog in Noorwegen voorbij op 8 mei 1945 en gaan we voor de laatste keer terug naar de huidige tijd bij de jongeren en praat Anne nog even met Gunnar en vraagt ze:

"Ik hoopte dat u iets wist over de broer van mijn overgrootvader."

Waarop Gunnar weer "Nee" zegt, maar naderhand loopt hij naar haar toe en praat hij met haar en zal hij ongetwijfeld de waarheid hebben gezegd, maar dat krijg je wel niet te horen. Verder krijg je nog te weten wat er met een aantal andere verzetsstrijders is gebeurt na de oorlog en ook krijg je nog wat meer informatie over Gunnar. Zo trouwde hij in 1953 met zijn geliefde Anne-Karin en stierf hij uiteindelijk op 10 mei 1912. Daarna is de film ook na 106 minuten afgelopen.

Visueel zag de film er ook best mooi uit en zeker als de fraaie Noorse landschappen (in zeker in winterse omstandigheden) in beeld worden gebracht. Ondanks dat ik volgens mij nog nooit gehoord heb van de cast, deden ze het wel allemaal verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Sjur Vatne Brean als Gunnar Sønsteby, die qua gezicht wel iets weg had van de bekende Amerikaanse filmacteur Adrien Brody. Verder vond ik Lisa Loven Kongsli als Gudrun Collett wel een mooie vrouw.

Hoewel ik niet zo bekend ben met de Noorse geschiedenis tijdens de Tweede Wereldoorlog, begin ik er via dit soort films (en de films die ik noemde tijdens mijn opening) wel steeds meer over te weten. En wat dat betreft is "Nr. 24" ook gewoon een goede en leerzame Biografie / Drama / Oorlog film.

"Get down on your hands. Sniff around in the mud, roll in the dirt and wiggle your little tail."

"Apartment 7A" heb ik ook gezien via "SkyShowtime" (toen ik de streamingdienst gisteravond opende en ik ging naar films, toen kwam deze film gelijk voorbij) en is een soort van prequel van "Rosemary's Baby (1968)" welke ik circa twee jaar geleden nog eens heb herzien en ik dus nog goed kan herinneren. "Apartment 7A" speelt zich af voordat Rosemary het oudere echtpaar Minnie en Roman Castevet ontmoet op straat voor het luxueuze appartementencomplex Bramford, nadat Terry Gionoffrio zelfmoord heeft gepleegd door uit een raam te springen van dat appartementencomplex. In "Rosemary's Baby" zien we Terry na circa 13 minuten in de wasruimte van de kelder van het appartementencomplex, waar ze Rosemary ontmoet en na circa 17 minuten ligt ze dood op de stoep en komen Minnie en Roman Castevet na een minuut aangelopen en maken ze kennis met Rosemary en haar man Guy.

Tijdens de eerste minuten van "Rosemary's Baby", als Rosemary en Guy het vrijgekomen appartement van Mrs. Gardenia komen bezichtigen, krijgen we ook te horen wat er met Mrs. Gardenia (die in "Apartment 7A" te zien is) is gebeurt en ook zien we dan de portier van het appartementencomplex, die ook te zien is in "Apartment 7A", maar nu wel een andere naam heeft. Ook de geschiedenis m.b.t. Terry Gionoffrio (Julia Garner) is nu anders, want in "Rosemary's Baby" leefde ze min of meer op straat aan was ze aan de drugs en in "Apartment 7A" is ze juist een danseres die haar voet ernstig blesseert tijdens een sprong.

En in "Apartment 7A" heeft ze het ook moeilijk na haar voetblessure en wordt ze aangetrokken door duistere krachten wanneer het vreemde oudere koppel Minnie (Dianne Wiest) en Roman (Kevin McNally) Castevet met goede connecties haar een kans op roem belooft.

Helaas kan "Apartment 7A" niet tippen een de horrorklassieker "Rosemary's Baby" en helaas ontbreekt het ook aan spanning. De film is een soort van herhaling van zetten, want buiten Minnie en Roman zien we ook weer de ketting met daarin tanniswortel (in "Rosemary's Baby" droeg ze die ook al) en ook zien we eventjes Dr. Sapirstein (Patrick Lyster) voorbijkomen. Ook voegt de film eigenlijk nauwelijks iets toe aan het "Rosemary's Baby" verhaal en het voelt ook allemaal met goedkoop aan.

Ik ben deze film open in gegaan en wist in eerste instantie niet dat het om een soort van prequel ging. Maar na circa 51 minuten ging er bij mij een lichtje branden toen Terry in de wasruimte bezig was en je dan een vrouw ziet binnenlopen welke op Rosemary lijkt en na de extra scène na het einde, viel het kwartje helemaal. Ik heb nota bene in mijn recensie bij "Rosemary's Baby" Terry Gionoffrio ook genoemd

De film opent in New York City in 1965, waar Terry bezig is in een cabaretvoorstelling en haar rechtervoet ernstig blesseert na een sprong, waaraan ze ook geopereerd moet worden, maar die niet meer volledig hersteld. Ze loopt daardoor mank en ondanks dat ze audities doet als danseres, waarbij ze ook een keer vernedert wordt door producer Alan Marchand (Jim Sturgess) vanwege haar afkomst (ze is namelijk opgegroeid op een varkensboerderij in Nebraska) en dan mijn openingszin zegt die betrekking heeft op varkens, wordt ze steeds afgewezen. Ze wordt gesteund door danseres en vriendin Annie Leung (Marli Siu), bij wie ze ook woont, maar die kan haar niet blijven steunen.

Als ze op een dag Alan Marchand achterna loopt, gaat deze naar het appartementencomplex Bramford waar hij woont en gaat ze ook naar binnen. Daar ontmoet ze dan portier Toby (Raphael Sowole) en voelt ze zich opeens niet goed en draaierig. Als ze dan weer naar buiten loopt (en daar ook moet overgeven op straat), botst ze tegen het oudere koppel Minnie en Roman aan, die zich ontfermen over haar en haar beschouwen als hun kind die ze nooit hebben gehad (dat wordt overigens ook gezegd in "Rosemary's Baby") en krijgt ze van hen ook een appartement, te weten 7G, waarin ze een schoen vindt van de vorige bewoonster Joan Gebolksi, waar ze naderhand vragen over gaat stellen aan een zuster, te weten zuster Claire (Patricia Jones ), in een kerk.

Terry is natuurlijk zeer blij met het appartement en ze is hen ook erg dankbaar en ook krijgt ze van hen de kans om opnieuw kennis te maken met Alan Marchand, die ze goed kennen, zodat die haar misschien toch nog een rol geeft als danseres. Als ze dan bij Alan is en praten en drinken, voelt Terry zich opeens niet lekker (er zat natuurlijk iets in het drankje) en maakt ze een soort van droom (althans dat denkt ze) mee als danseres in een soort van cabaretvoorstelling, waarbij ze na circa 33 minuten verkracht wordt door een belachelijke uitziende duivel. De ochtend erna brengt Alan Marchand haar ontbijt en zegt hij dat hij het leuk heeft gehad met haar.

Uiteindelijk komt ze na circa 48 minuten tot de ontdekking dat ze zwanger is en denkt ze dat Alan Marchand de vader is. Van te voren ontmoet ze ook Dr. Sapirstein op een verkleedfeestje van Minnie en Roman, waar ze van hen ook nog een bontjas en een ketting met daarin tanniswortel krijgt. Ook ontmoet ze Mrs. Gardenia, die in appartement 7E woont, die haar een middeltje met kruiden geeft die ze op haar geblesseerde voet moet smeren en waardoor haar voet opeens geneest en ze weer kan dansen.

Zover klinkt het allemaal ongeveer precies hetzelfde als het verhaal van "Rosemary's Baby" en dacht ik ook dat "Apartment 7A" een remake is in een iets ander jasje. Maar dat is het dus niet. Het blijkt dus een prequel te zien en de eerste hint daarvan zie je dus na circa 51 minuten als Terry bezig is in de wasruimte (dan ziet ze ook zogenaamd een baby in een wasmachine) en er een vrouw binnenkomt.

Daarna vond ik de film ook minder worden en wordt het ook nooit spannend. Het meeste spannende is misschien nog Mrs. Gardenia die op een gegeven moment Terry aanvalt met een grote tuinschaar en dan zegt:

"I didn't want it to come to this. I have to stop it. I'm sorry."

Terry maakt dan ook een deal met Minnie en Roman, waardoor ze een ster wordt in de cabaretvoorstelling "The Pale Crook" en in ruil daarvoor moet ze haar baby ter wereld brengen (we krijgen dan ook een wieg te zien die die ze eveneens cadeau krijgt van Minnie en Roman), wat ze eigenlijk niet wilt. Als ze ontdekt wat er aan de hand is, probeert ze ook een keer abortus te plegen bij een Chinese gynaecoloog, te weten Wei Wei (Tina Chiang), wat niet lukt en waarbij de dokteres ook iets bizars wordt aangedaan door de baby / duivel.

De ontknoping is best flauw maar gezien de gebeurtenissen in "Rosemary's Baby" wel logisch (dat zou Spock uit "Star Trek" ook zeggen ), maar wel vond ik het leuk om te zien en te horen dat ze dan in appartement 7A met de duivelaanbidders gaat dansen op het nummer "Be My Baby" van de meidengroep "The Ronettes", waarna ze zich uit het raam laat vallen en via het dak van een geparkeerde auto op de stoep valt en dood is.

De film is daarna ook na circa 96 minuten afgelopen, maar wel volgt één minuut later nog de extra scène waarbij we Rosemary en Guy zien en Minnie en Roman komen aangelopen (oftewel de 17e en 18e minuut van "Rosemary's Baby"). Visueel zag het er allemaal mooi uit met fraaie sets en aankleding (zoals tijdens de cabaretvoorstellingen) en strak camerawerk en ook de cast deed het goed.

Zo draagt Julia Garner als Terry Gionoffrio met gemak de film, waarbij ze voortdurende slimme keuzes maakt met haar lichaamstaal, ogen en dialogen. Verder Dianne Wiest het ook goed als Minnie Castevet, die over Terry's woorden heen walst en praat over waar ze zin in heeft en ze doet alles waar Terry zich druk over maakt af als onzin, maar ze kan wel niet tippen aan het niveau van Ruth Gordon als Minnie Castevet, die destijds in 1969 ook terecht de Oscar won voor "Best Supporting Actress". De overige cast zoals Kevin McNally als Roman Castevet, deed het verdienstelijk, maar is niet echt bijzonder. Wel vond ik Rosy McEwen als danseres Vera Clarke die een hekel heeft aan Terry en ook gestraft wordt door de duivel een mooie vrouw.

Maar helaas ontbreekt het in deze prequel aan spanning en eigenlijk had ik ook liever een film gezien met wat er gebeurde na "Rosemary's Baby". Al met al is "Apartment 7A" niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, voor voegt het nauwelijks iets toe aan het "Rosemary's Baby" verhaal. Omdat dit mijn eerste gekeken film is in 2025 en ik niet gelijk negatief wil beginnen, krijgt de film van mij 3,0* i.p.v. 2,5*.