Nr. 24 (2024)

Netflix trapt 2025 af met Scandinavische oorlogsfilm: "opwindende kijkervaring" | FilmTotaal

Altijd goed, een nieuwe WO II film met goede kritieken. Nu op Netflix te zien.

Wat een verademing ten opzichte van six trippel eight zeg! Dit zijn de echte helden van ww2 en niet een paar zwarte meisjes die post bezorgen NA de oorlog!

Wat een onverwachts goeie film is dit zeg!! Ik heb wel van Max Manus gehoord maar deze kende ik niet. Goed biografisch verhaal over de Noorse verzetsgroep. Dit soort films zie ik echt graag. Binnenkort ook nog maar eens Max Manus kijken want die heb ik volgens mij nooit helemaal gezien. Nr.24 is een hele dikke aanrader als je van WW2 films houd.

Elk bezet land zal tijdens de nazibezetting wel zijn verzetshelden gehad hebben, dat was in Noorwegen dus niet anders. Best een beklijvende en sterke film over een jongeman die het voortouw nam en erg beredeneerd de risico's niet schuwde. Opmerkelijk ook dat de film de focust legt op het feit dat er inderdaad geen zwart wit bestaat tijdens de oorlog. Confronterend was dan ook de schoollezing die Sonsteby gaf aan een aantal hedendaagse jongeren. Het was even een wrang moment al zorgde Andersen er wel voor de focus te bewaren op de heldendaden in het verleden.

Knap in beeld gebracht en ook het acteerwerk was van prima niveau. De volledige aandacht ging naar het verzet zelf en minder naar de nazi's of collaborateurs. Het tempo zat goed en voldoende hoog.

"Ik heb vijf laden in mijn hoofd."
"De drie bovenste open ik voortdurend. De vierde minder vaak."
"De onderste sloot ik op 8 mei 1945 en heb ik sindsdien niet meer geopend."
"Gunnar Sønsteby"

Ondanks dat ik geen "Netflix" heb, is deze Noorse Biografie / Drama / Oorlog film natuurlijk ook gewoon te pindakazen. Omdat ik een Tweede Wereldoorlog liefhebber ben (ik kijk wel het liefst Tweede Wereldoorlog films vanuit Duits perspectief, daarvan staan er ook maar liefst vijf van in mijn "Top 10 films"), sprak deze film me aan (stond gisteren bij "Al het laatste filmnieuws" op MovieMeter) en mede omdat ik in 2013 al de eveneens Biografie / Oorlog film "Max Manus (2008)" heb gezien (hij komt ook in deze film voor). Verder zag ik in 2018 de Oorlog film "Den 12. Mann (2017)" (een aanrader overigens), in 2022 zag ik de Drama / Oorlog film "Gulltransporten (2022)" en in 2023 heb ik nog de Oorlog / Drama film "Kampen om Narvik - Hitlers Første Nederlag (2022)" gezien. Dus ik heb in deze eeuw al redelijk wat Noorse Tweede Wereldoorlog films gezien.

Op de dag van de Duitse invasie van Noorwegen, te weten 9 april 1940, staat Gunnar Sønsteby (Sjur Vatne Brean), een jonge leerling uit het bergstadje Rjukan, voor een ingrijpende keuze. Hij besluit zich te verzetten tegen de bezetter. Wat begint als een enkele verzetsdaad, groeit uit tot een opmerkelijke ondergrondse carrière. Gunnar Sønsteby ontpopt zich als leider van de beruchte "Bende van Oslo", een verzetsgroep die keer op keer de bezetter weet te treffen met gedurfde sabotageacties.

Net zoals "Max Manus" mag deze biografie film over Gunnar Sønsteby er best wezen en hij is ook de meest onderscheiden Noorse staatsburger en de enige die onderscheiden is met het Noorse Oorlogskruis met drie kruizen, welke de hoogst mogelijke Noorse militaire onderscheiding is.

Op film opent in de huidige tijd (ergens voor 10 mei 2012, maar wel in deze eeuw) met een lezing door Gunnar Sønsteby (Erik Hivju, die de oudere Gunnar speelt) waarbij studenten / jongeren samen komen in een zaal, waaronder Anne Solheim (Flo Fagerli) die een familielid is van Erling Solheim (Jakob Maanum Trulsen) waarmee Gunnar goed bevriend was voor de oorlog. Daarna schakelen we ook even na 1937 waar Gunnar en Erling samen in de Noorse besneeuwde bergen op avontuur zijn en ze een meningsverschil hebben over de nazi's. Daarna bevinden we ons in Oslo op 9 april 1940, waarover Gunnar in het heden tegen de jongeren in de zaal zegt:

"En de Duitsers kwamen binnen op 9 april 1940. Ze hadden maar 800 man nodig om Oslo in te nemen. Dat zijn er twee keer zoveel als jullie."

Het fraaie van deze film is dat de film zich afspeelt in het verleden (van 1937 t/m 1945) en het heden (de lezing) en het zowel gaat om het verzet tegen de bezetter, maar ook om executies van Noorse personen (in totaal 82) die iets met de Duitsers te maken hebben, zoals bijvoorbeeld verraders en degene die voor de Duitsers werken zoals de Noorse commandant Karl A. Marthinsen (Per Kjerstad), die het hoofd was van de staatspolitie en die Noren liet martelen, en de Noorse politieleider Gunnar Lindvig (Lukas Petrauskas), die beiden ook in de film te zien zijn en ook laat men zien hoe ze geëxecuteerd werden.

Wat Gunnar Sønsteby allemaal gedaan heeft en meegemaakt heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog is best indrukwekkend en hij is ook nooit gepakt geworden door de Duisters (wel bijna een keer). Hij stond hoog op de lijst van door de Gestapo gezochte personen, maar hij werd nooit gepakt en dat o.a. omdat hij zich verschuilde achter zo'n 30 tot 40 verschillende namen en identiteiten en ook sliep hij iedere dag ergens anders en dat mede via de hulp van de vrouw Gudrun Collett (Lisa Loven Kongsli) en haar netwerk van appartementen.

Gunnar nam vanaf 1940 deel aan het Noorse verzet en ook sloot hij zich aan bij de Noorse troepen en vocht hij tegen de Duitsers (waarvan ook wat beelden te zien zijn) totdat hij longontsteking kreeg. Hierna sloot hij zich weer aan bij het verzet en stuurde hij belangrijke informatie via Zweden door naar Engeland, waar hij in contact kwam met de Britse geheime dienst. Nadat hij verraden is geworden door een collega verzetsstrijder, te weten Per Solnørdal (Aidas Asmonas) die door Gestapo gemarteld is geworden met een kacheltje, weet hij in april 1943 op het nippertje te ontsnappen aan de Gestapo en vlucht hij naar Schotland, waar hij door de de Britse geheime dienst ondervraagt wordt. Na een opleiding tot saboteur, keert hij in 1943 per valscherm terug naar Noorwegen en werd hij daar contactpersoon voor alle SOE (Special Operations Executive)-agenten in Oost-Noorwegen en hoofd van "Oslogjengen", de afdeling van de Linge-compagnie in Oslo waar hij opdrachten krijgt van Jens Christian Hauge (Jacob Jensen).

De groep voert dan een reeks sabotage-acties uit in Oslo en omstreken, en daarvan krijgen we er een aantal van te zien, waaronder het opblazen van een arbeidsmobilisatiekantoor in Oslo op 18 mei 1944 waarna Gunnar's vader Gustav (Mads Henning Jørgensen) wordt opgepakt in Rjukan door de Gestapo, het opblazen van een wapen- en ammunitiefabriek in Kongsberg op 19 september 1944 waarbij Gunnar bijna wordt opgepakt (en dan zelfmoord wilt plegen via een pil in de mond) bij een wegcontrole en het opblazen van een administratiekantoor van de Noorse spoorwegen op 14 maart 1945. En terwijl hij dat laatste doet, wordt ondertussen ook zijn vriend Erling Solheim ergens anders geëxecuteerd door het verzet als verrader.

Ook vertrekt hij op november 1944 na Londen, nadat hij nog op straat zijn vriend Erling Solheim is tegengekomen, waar hij o.a. de Noorse koning Haakon VII (Kristian Halken) in ballingschap ontmoet en waarmee hij samen eet. Terwijl hij in Londen is, worden er een paar bevriende verzetsstrijders, te weten Gregers Gram (Ulrik William Græsli) en Gunnar's goede vriend Edvard Tallaksen (Philip Helgar), in de val gelokt door de Duitsers en gedood (Edvard pleegt uiteindelijk zelfmoord nadat hij gewond in het ziekenhuis terecht komt en daar opgepakt en meegenomen wordt door de Gestapo).

De Gestapo, zoals de Duitse Gestapo-officier Siegfried Fehmer (August Wittgenstein), ging natuurlijk zeer hard en grof te werk m.b.t. martelen om informatie te verkrijgen en over een verzetsstrijder die ze hebben opgepakt, wordt op een gegeven moment ook gezegd:

"De Duitsers goten kokende olie in Kristians rectum. Hij is van binnen verbrand."

Daarna ontvangt hij via Jens een brief m.b.t. "richtlijn voor nr. 24" (oftewel de titel van de film), waarin staat dat er executies moeten worden uitgevoerd. Daarna belanden we na circa 73 minuten wat langdurig terug in de huidige tijd bij de jongeren op de lezing, die nu ook vragen stellen aan Gunnar, waaronder een student die aan Gunnar vraagt:

"Ik heb gehoord dat de verzetsbeweging soms ook Noren moest doden?".

Waarop Gunnar ietwat afwachtend "Ja" op antwoord, waarna de student aan hem vraagt:

"Hebt u dat ook gedaan?"

Dat was opzicht best interessant en daarop antwoord Gunnar o.a.:

"In een oorlog verdwijnen de nuances. Alles wordt zwart-wit. En plotseling gelden er andere regels. Tijdens de oorlog verloor ik acht van mijn beste vrienden vanwege de Duitsers."

Het stelt ook een sterke tegenvraag aan de student, namelijk:

"Hoe zou jij reageren als je vrienden werden verraden?"

Daarna krijgen we de executie van politieleider Gunnar Lindvig te zien, waarna we na circa 80 minuten weer terugkeren in de huidige tijd bij de jongeren en krijgt Anne Solheim het woord, die vragen stelt m.b.t executies van Noorse personen (waarvan we ook een paar executies te zien krijgen). Anne stelt opzicht goede vragen en voelt Gunnar stevig aan de tand en noemt o.a. Karl A. Marthinsen, waarna we zijn executie te zien krijgen en de Duitsers wraak nemen op de Noorse verzetsbeweging en bevolking.

Daarna vraagt Anne aan Gunnar:

"Iemand in mijn familie is gedood door het verzet. Hij schijnt iemand te hebben verraden. Ik hoopte dat u er misschien iets over wist."

Als Gunnar dan vraagt "Hoe heette hij?" antwoord ze:

"Erling Solheim."

Waarop Gunnar even stil is en daarna zegt:

"Nee, die naam zegt me niets."

We krijgen dan uiteindelijk de executie van Erling Solheim te zien (en ook het opblazen van het administratiekantoor van de Noorse spoorwegen) op 27 februari 1945 na circa 96 minuten en dat wordt begeleidt door het nummer "Exit Music (For A Film)" van de Engelse alternatieve rockband "Radiohead". Daarna is de oorlog in Noorwegen voorbij op 8 mei 1945 en gaan we voor de laatste keer terug naar de huidige tijd bij de jongeren en praat Anne nog even met Gunnar en vraagt ze:

"Ik hoopte dat u iets wist over de broer van mijn overgrootvader."

Waarop Gunnar weer "Nee" zegt, maar naderhand loopt hij naar haar toe en praat hij met haar en zal hij ongetwijfeld de waarheid hebben gezegd, maar dat krijg je wel niet te horen. Verder krijg je nog te weten wat er met een aantal andere verzetsstrijders is gebeurt na de oorlog en ook krijg je nog wat meer informatie over Gunnar. Zo trouwde hij in 1953 met zijn geliefde Anne-Karin en stierf hij uiteindelijk op 10 mei 1912. Daarna is de film ook na 106 minuten afgelopen.

Visueel zag de film er ook best mooi uit en zeker als de fraaie Noorse landschappen (in zeker in winterse omstandigheden) in beeld worden gebracht. Ondanks dat ik volgens mij nog nooit gehoord heb van de cast, deden ze het wel allemaal verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Sjur Vatne Brean als Gunnar Sønsteby, die qua gezicht wel iets weg had van de bekende Amerikaanse filmacteur Adrien Brody. Verder vond ik Lisa Loven Kongsli als Gudrun Collett wel een mooie vrouw.

Hoewel ik niet zo bekend ben met de Noorse geschiedenis tijdens de Tweede Wereldoorlog, begin ik er via dit soort films (en de films die ik noemde tijdens mijn opening) wel steeds meer over te weten. En wat dat betreft is "Nr. 24" ook gewoon een goede en leerzame Biografie / Drama / Oorlog film.

Voor de jaarlijkse Norsk Krigsfilm nemen ze ditmaal de geschiedenis van Noorwegens meest gedecoreerde burger, het hoofd van "Oslogjengen" (de Oslo-bende), verzetsstrijder Gunnar Sønsteby aka Nr. 24. Volgens zijn wiki gaf hij regelmatig lezingen over de oorlog aan schoolkinderen Dat hier de basis voor de film vormt. Het is verder net zo conventioneel als gewoonlijk.

Even tussendoor wat aanvullende info; Noorse verzetsstrijder Max Manus (film met dezelfde naam) maakte ook deel uit Oslogjengen, wat dan weer een afdeling was van de Linge-compagnie. Die onder andere bekend zijn van Operatie Freshman, de poging om een zwaar-waterfabriek op te blazen (film Kampen om Tungtvannet (2015) En in die zwaar-waterfabriek van Norsk Hydro werden de lezingscènes opgenomen.

Enfin de lezing opgenomen met handcamera worden afgewisseld met episodes uit Gunnars jaren 40-verhaal, De film springt dus steeds heen en weer van presentatie naar herinneringen. Je vraag je af; waarom krijgen we reacties van het publiek te zien? Bijkomstig probleem is dat je steeds weer uit de film raakte en personages soms komen en gaan.

In het derde bedrijf blijkt waarom men voor de lezingenscenes heeft gekozen. Er komt een morele keuze; Is alles wel zwart-wit en gelden tijdens een oorlog andere regels...er bestaat volgens mij ook geen oplossing. En het enige wat je krijg te zien, zijn vragen en dubbelzinnige antwoorden. Enfin het doet niet veel af van het cijfer! Maar doet de niet bij deze tijd passende muziek wel! Wie was verantwoordelijk om in een zo’n gedetailleerd historisch stuk, tijdens de climax van de film Radioheads ‘Exit Music (For a Film)’ te plaatsten? Een doodzonde!

Weet jij iets wat wij niet weten? Of heb je een glazen bol?

Ik heb me eerlijk gezegd niet aan gestoord aan dat nummer van Radiohead. Maar het is inderdaad wel doodzonde dat men niet een Noorse band heeft gevraagd, zoals de Noorse blackmetalband "Mayhem" met het fraaie nummer "Freezing Moon" (dit komt trouwens uit de sterke Biografie / Drama film "Lords of Chaos (2018)" over Mayhem) wat ook nog goed past bij de winterse omstandigheden in de film

Ja, gaat in 2040 weer gebeuren als een soort van 100-jarige reünie Was een tikfout.

Niks mis met Radiohead, vind hun muziek zeer oké maar het was 1945 dus alles wat recenter is, doe de film geen goed en is misplaats. Was trouwens ook niet het enige nummer er was nog een Engelstalig nummer maar dat kon ik niet thuisbrengen

Geen idee wat dat andere Engelstalig nummer was (alleen Radiohead herkende ik), maar volgens de aftiteling waren er maar drie nummers te horen in de film "No. 15 in A-Flat Major", "Exit Music (For A Film)" en "Omen" en de laatste is volgens mij een nummer wat bij de film hoort. Het was helaas niet het nummer "Bad Omen" van de Amerikaanse thrashmetalband Megadeth.

Verhaaltechnisch zeer slecht. Het gaat van de hak op de tak met enorme sprongen in de tijd. Vlak verder; buiten de hoofdpersoon leer je eigenlijk niemand kennen.

Wat een gemiste kans. Zonde dit.

Fanatische film

Spanning van begin tot eind

Prachtige boeiende film. Indrukwekkend verhaal. Mooi in beeld gebracht.

Misschien is dit hetgeen waarin de film voor mij tekortschoot. Bovenstaande klopt als een bus, het gevolg hier van is dat het verhaal voor de helft wordt verteld.

Uitstekende, spannende film. Realistisch eerbetoon aan de dappere Noorse verzetslieden. Wat een goed idee om het verhaal te vertellen via flashbacks tijdens het verhaal van de oude Gunnar aan jonge Noorse studenten. De psychologie erachter boeide me enorm.

Zo waren er vele helden in WO ll. Ook de dappere zwarte vrouwen van Six Triple Eight die het moreel van de troepen wisten op te krikken.

Een oorlogsfilm over het Noorse verzet met in het bijzonder Gunnar Sønsteby. Terecht dat zo'n held aandacht krijgt. Ook al waren er vele helden die zich verzetten tegen de Duitse bezetters. Maar ik vraag mij af welk nut al dat verzet had. Liquideren van Nazi-sympathisanten leverde alleen maar wraak op van de Duitsers. Was de oorlog daardoor minder heftig en duurde die korter? Het verzamelen van informatie voor de geallieerden leverde uiteraard wel wat op.

Gunnar vertelt zijn verhaal aan studenten in een soort fabriek. Sommige studenten stellen hem vragen en één in het bijzonder. Uiteindelijk leidt tot een confrontatie en ontroerende scène.

De film heeft een mooi tempo. Uiteraard is het verhaal nogal gekleurd doordat het vanuit het perspectief van Gunnar wordt verteld. Maar er zijn dan ook wat losse eindjes.

Verder vond ik het jammer dat men de Duitsers weer in erg nette kleding met onbeschadigde helmen uitdosden.

Positief is dat de Duitsers Duits spraken.

Al met al vond ik het een prima film.

Ik sluit mij 100% aan bij deze reactie.

Het samenspel van hedendaagse realiteit, de flashbacks en de confrontatie met dat meisje om uiteindelijk te vernemen wat haar drijfveren zijn, waren meer dan geslaagd.

Minpuntje: Ik had het eindgesprek met haar wel nog 10 minuten verder uitgewerkt.

Te weten dat er honderden van dergelijke verhalen mee gegaan zijn in het graf of momenteel in de tuin van ouderdom en dementie blijven hangen.

Genoeg inspiratie om honderd écht goede films over te maken....doodzone.

5 sterren voor een geweldige film.

Bijzonder goed acteerwerk.

Alleen de muziek van Radiohead is een beetje vreemd.

Ik lees de kritieken van Theunnissen meestal pas als ik de film gezien heb. Meerdere keren krijg ik dan film onderwijs.

Redelijke film, bij momenten sleepte het mee maar niet heel de tijd, bij vlagen.

Goed geacteerd ook.

Iets anders dan de Soldaat van Oranje maar komt op hetzelfde neer. Goed in elkaar gezet en geeft maar weer eens aan dat het een nare tijd was onder de bezetter oftewel de Nazis.

Gemakkelijk, degelijk, prekerig, fragmentarisch... Tja...

Number 24 - Fast Forward review

Redelijk sterk oorlogsdrama. Het verhaal is gebaseerd op feiten en wordt mooi uitgewerkt door Andersen. De opbouw is goed en het werken met flashforwards is in het begin wat storend maar versterkt wel het emotionele einde. Dat is echt heel goed gedaan. Verder een prima oorlogsfilm met spannende scenes, maar nogmaals, het einde weet de kijker goed te raken. Het acteerwerk is verder prima en visueel ook mooi geschoten. 4.0

Hij is niet goed-goed, maar juist omdat het op waarheid berust is en de verhaallijn switcht en je ook met terugwerkende kracht laat kijken vanuit het nu naar het verleden maar het een sterke film. Goede muziek ook die sterk bijdraagt aan de sfeer. Blij dat ik 'm gekeken heb en respect voor deze bijzondere man!

Ik wist voordat ik de film ging kijken eerlijk gezegd niets van hetgeen zich in Noorwegen heeft afgespeeld tijdens WO II.

Het is een bijzonder indrukwekkende film geworden. Erg goed gedaan ook met de lezing in het heden. De vragen die door de leerlingen gesteld werden. Ik heb van begin tot eind genoten (hoe gruwelijk het soms ook was).

De muziek van Radiohead zou niet mijn keus zijn geweest maar dit deed voor mij verder geen afbreuk aan dit geweldig document van de Noorse geschiedenis tijdens WO II.

Goeie film over een Noorse jongeman die tijdens de bezetting van de Duitsers in opstand komt. Niet bepaald de eerste film over het (Noorse) verzet tijdens de tweede wereldoorlog. Qua verhaal valt het soms wat in herhaling. Wel worden er een paar morele vraagstukken opgeworpen over de prijs van vrijheid en in dat opzicht is het laatste gedeelte dan ook het beste. Een nipte 3.5 sterren.