"Him" probeert een opvallende mix te zijn van sportfilm, psychologische horror en satire op topsport, maar slaagt er uiteindelijk nauwelijks in om van die interessante ingrediënten een echt boeiend geheel te maken. "Him" is vooral een film die veel ideeën heeft, maar er weinig goed weet uit te werken.
Het uitgangspunt, een jonge American footballspeler (Tyriq Withers) die terechtkomt in een bizarre en duistere trainingswereld, klinkt op papier origineel en veelbelovend. De film leunt zwaar op mysterieuze symboliek, ongemakkelijke beelden en een steeds vreemdere sfeer, maar verliest zichzelf gaandeweg in chaos en vaagheid. De combinatie van sportdrama en horror werkt maar sporadisch, waardoor het verhaal vaak stuurloos aanvoelt. Ook de opbouw is traag en sommige scènes lijken vooral bedoeld om raar of schokkend te zijn zonder echt iets toe te voegen.
Visueel zitten er best een paar sterke momenten in en de film heeft af en toe een onheilspellende sfeer, maar inhoudelijk blijft het allemaal te oppervlakkig en rommelig. De satire op roem, topsport en idolatrie ligt er bovendien wel erg dik bovenop. Het voelt regelmatig alsof de film heel graag diepzinnig wil zijn, zonder dat het verhaal daar sterk genoeg voor is.
De cast doet het op zich degelijk, met vooral Marlon Wayans die laat zien dat hij ook een serieuzere rol aankan. Toch kunnen de acteerprestaties niet voorkomen dat de film vaak langdradig en verwarrend wordt. Pas in de laatste circa zeven minuten komt "Him" eindelijk echt tot leven. Daar wordt de film een stuk spannender, grimmiger en energieker, en krijg je eindelijk het gevoel dat alles ergens naartoe werkte. Die slotfase is verreweg het sterkste (en ook het grofste) gedeelte van de film en laat even zien hoeveel potentie erin zat. Helaas is dat niet genoeg om het zwakke en rommelige geheel daarvoor volledig goed te maken.
Uiteindelijk blijft "Him" vooral hangen als een ambitieuze maar mislukte Horror / Sport film, die wel stijlvol gefilmd is en af en toe intrigerend is, maar helaas te vaak saai, onsamenhangend en pretentieus is om echt indruk te maken.
Ruim 35 jaar na het origineel keert de moordende spanning terug naar de Amsterdamse grachten in "Amsterdamned II". Waar het eerste deel uit 1988 inmiddels is uitgegroeid tot een cultklassieker binnen de Nederlandse thrillerwereld, voelt dit vervolg vooral als een degelijk maar weinig verrassend eerbetoon aan vroeger tijden. Het is weliswaar zeker geen slechte film, maar het mist de impact, spanning en rauwe sfeer die het origineel zo memorabel maakten.
De film probeert duidelijk voort te bouwen op de nostalgie van "Amsterdamned", met vertrouwde elementen als achtervolgingen over de grachten, duistere steegjes en een mysterieuze moordenaar. Toch voelt het allemaal minder scherp en minder spannend aan dan destijds. Waar het eerste deel een sterke combinatie bood van humor, spanning en spectaculaire actie, oogt dit vervolg soms wat voorspelbaar en veilig. De spanning bouwt minder effectief op en sommige scènes missen de dreiging en energie die het origineel zo sterk maakten.
Een van de betere aspecten van de film is de rol van Huub Stapel. Hij speelt opnieuw solide en brengt nog altijd charisma en ervaring mee naar het scherm. Zijn aanwezigheid geeft de film een welkom gevoel van herkenbaarheid en hij weet met relatief weinig moeite een aantal scènes naar zich toe te trekken. Vooral voor fans van het origineel is het prettig om hem weer in deze wereld terug te zien.
Visueel ziet de film er verzorgd uit en Amsterdam blijft een sfeervol decor voor een thriller, maar het geheel voelt nergens echt vernieuwend of urgent aan. Het lijkt alsof de film te veel leunt op nostalgie en te weinig een eigen identiteit probeert neer te zetten.
"Amsterdamned II" is daardoor een vermakelijke maar uiteindelijk vrij middelmatige thriller geworden. De film is prima voor een avondje entertainment, maar niet een vervolg dat het niveau van het origineel weet te benaderen. Fans van de eerste film zullen waarschijnlijk genieten van de verwijzingen en de terugkeer van bekende gezichten, maar moeten hun verwachtingen wel enigszins temperen.
"A Hidden Life", van de bekende regisseur Terrence Malick, is zonder twijfel een prachtig gefilmde en ambitieuze waargebeurde Biografie / Drama / Oorlog film, maar voor mij werkte het totaal niet. De film duurt ruim bijna drie uur en voelt ook echt zo lang aan. Het tempo ligt extreem laag en veel scènes slepen zich voort zonder dat er echt iets gebeurt. Hoewel de boodschap over geweten, geloof en verzet tegen het naziregime op papier zeer interessant is, wordt het verhaal zo traag verteld dat het moeilijk is om betrokken te blijven.
Visueel ziet de film er indrukwekkend uit, met mooie natuurbeelden en sfeervolle cinematografie, maar dat alleen kon mijn aandacht niet vasthouden. De voortdurende voice-overs en filosofische dialogen begonnen na verloop van tijd eerder vermoeiend dan diepgaand aan te voelen. Daardoor kreeg de film voor mij iets pretentieus. Ook miste ik echte spanning of emotionele impact, terwijl het onderwerp daar juist veel potentie voor heeft.
De acteerprestaties zijn degelijk en de historische achtergrond is interessant, maar de film verdrinkt voor mijn gevoel in zijn eigen traagheid en artistieke stijl. Voor liefhebbers van langzame, contemplatieve cinema zal dit waarschijnlijk een meesterwerk zijn, maar ik vond het vooral een saaie en langdradige zit.
Honey O'Donahue: Sorry, I think I left some lipstick down there.
MG Falcone: It's okay, that's the only place I ever wear it.
"Honey Don't!" van de bekende regisseur Ethan Coen, is een vreemde mix van neo-noir, zwarte komedie en misdaadfilm die af en toe weet te vermaken, maar uiteindelijk minder slim en spannend is dan hij zelf lijkt te denken. De film probeert constant excentriek, stijlvol en provocerend over te komen, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Hoewel er zeker leuke momenten en sterke acteurs in zitten, voelde het geheel vaak rommelig en inhoudelijk leeg aan.
De grootste kracht van de film is zonder twijfel de sfeer. De cinematografie en de wat aparte, droge humor geven de film een eigen identiteit. Ook hoofdrolspeelster Margaret Qualley (als Honey O'Donahue) draagt de film regelmatig met haar charismatische aanwezigheid en eigenzinnige speelstijl. Sommige scènes werken goed door de combinatie van absurde dialogen, vreemde personages en een licht ongemakkelijke ondertoon. Alleen wordt dat gevoel nergens echt consequent doorgetrokken, waardoor de film vaak stuurloos aanvoelt.
Het verhaal zelf wist me namelijk niet echt mee te trekken. De plot springt soms van de hak op de tak en probeert mysterieus en ingewikkeld te zijn, maar mist uiteindelijk spanning en focus. Daardoor voelde de film geregeld langer aan dan nodig was. Er zitten wel een paar verrassende momenten in, maar veel scènes lijken vooral bedoeld om “apart” of choquerend te zijn zonder dat daar echt een sterke inhoudelijke reden achter zit.
Daarnaast bevat de film behoorlijk veel expliciete naaktheid, o.a. van Margaret Qualley, Aubrey Plaza (als MG Falcone) en Lera Abova (Chère), en seksuele scènes (met en zonder speeltjes) met o.a. regelmatig lesbische seks tussen Margaret Qualley en Aubrey Plaza en waarop o.a. mijn openingszin van toepassing is. Op sommige momenten past dat nog wel bij de losse, provocerende stijl van de film, maar regelmatig voelde het overdreven of vooral toegevoegd om aandacht te trekken.
Hetzelfde geldt voor het geweld: er zitten meerdere scènes in met vrij grof (o.a. met een vork en een fluitketel) en bloederig geweld dat soms ineens hard binnenkomt. Omdat de film dit combineert met zwarte humor ontstaat er een vreemde toon waarbij het lastig is om echt mee te leven met de personages.
Visueel en qua sfeer heeft de film dus zeker iets interessants, maar inhoudelijk vond ik het uiteindelijk te wisselvallig. De cast doet duidelijk zijn best en af en toe werkt de absurde humor best aardig, alleen blijft er na afloop weinig hangen. Voor liefhebbers van vreemde arthouse-misdaadfilms met zwarte humor kan het misschien nog een aardige kijkervaring zijn, maar voor mij bleef het vooral een film met veel stijl en te weinig inhoud.
