Logboek

"On October 25th of the same year, while on patrol, his plane was seen to dive into the sea. No trace of Von Werra was found."

"The One That Got Away", die ik zag voorbijkomen op de Nederlandse nostalgische televisiezender "ONS" (waar ik regelmatig op kijk), is een sterke en onderhoudende Drama / Oorlog film die van begin (noodlanding van Messerschmitt in Engeland in 1940) tot eind (ontsnapping in 1941 naar het destijds nog neutrale Amerika) blijft boeien. Het is ook een solide productie, die misschien niet overal uitblinkt, maar wel consistent kwaliteit levert en nergens echt inzakt.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van de Duitse krijgsgevangene Franz von Werra (Hardy Krüger) die er alles aan doet om te ontsnappen uit Britse gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat deze film vooral goed doet, is het tempo: vanaf de eerste minuut word je meegenomen in het kat-en-muisspel tussen gevangene en bewakers, en dat blijft vermakelijk en boeiend tot de laatste scène. Daarna had de film van mij zelfs nog even door mogen gaan i.p.v. de eindtekst waarmee de film eindigt en ik mijn recensie begon. Er zijn geen overbodige momenten (wel en enkele abrupte overgang m.b.t een ontsnapping na circa 55 minuten) en alles draagt bij aan de voortgang van het verhaal.

Een grote kracht van de film is de hoofdrol van de charmante Duitse acteur Hardy Krüger, die in de film de hele tijd Engels praat. Hij weet zijn personage overtuigend neer te zetten als zowel vastberaden als menselijk. Zijn spel zorgt ervoor dat je als kijker echt betrokken raakt bij zijn lot, ondanks de historische context waarin hij zich aan de “andere kant” bevindt. Dat maakt het verhaal extra interessant en gelaagd.

Hoewel de film vrij rechtlijnig is in zijn opbouw en weinig verrassende wendingen kent, maakt de constante spanning van de diverse ontsnappingen (hij wordt twee keer opgepakt na een ontsnapping) en het sterke acteerwerk dat ruimschoots goed. Het is geen film die per se vernieuwend is, maar wel eentje die precies doet wat hij moet doen, namelijk vermaken.

Al met al is "The One That Got Away" een boeiende en degelijk gemaakte film die je zonder moeite uitkijkt en die dankzij het sterke spel van Krüger en het strakke tempo zeker de moeite waard is om te kijken.

P.S. de achtergrond van Hardy Krüger (geboren in 1928) tijdens de Tweede Wereldoorlog is overigens ook best interessant.

"Und vergiss die Begrüßung "Heil Hitler" nicht. Wenn Sie es nicht über die lippen bekommen können, macht es auch ein schnelles "Drei Liter". Das merkt keine Sau."

Afgelopen vrijdagavond (1,5 uur) en zaterdagavond (1,5 uur) heb ik de film "Werk ohne Autor" helemaal gekeken en deze sterke Duitse film is een indrukwekkend en gelaagd drama en dat is iets waarin Duitse cinema heel sterk is.

Vanaf het begin (het jaar 1937) weet de film je mee te nemen in een verhaal dat zowel persoonlijk als historisch aanvoelt. Vooral de eerste 45 minuten (tot het jaar 1949) vond ik bijzonder sterk. Die tijdsfase heeft een bijna dromerige, emotionele intensiteit die direct binnenkomt. Vooral de aanwezigheid van de mooie Saskia Rosendahl (als Elisabeth May), die ook al schitterde in de Drama / Oorlog film "Lore (2012)", speelt daarin een grote rol, want zij brengt een warme en oprechte kwetsbaarheid die het verhaal meteen menselijk maakt. Maar ook 9-jarige Cai Cohrs (als de 6 jarige Kurt Barnert) maakt indruk. Vooral de band tussen beiden hoofdrolspelers in die fase is heel mooi en aandoenlijk.

De film blinkt sowieso uit door een ijzersterke cast. Tom Schilling (als de volwassen Kurt Barnert) draagt het verhaal overtuigend als de zoekende kunstenaar (schilder), terwijl Sebastian Koch een beklemmende en complexe rol neerzet als professor Carl Seeband die lang blijft hangen. Ook de mooie Paula Beer levert een sterke en genuanceerde prestatie, en samen met Saskia Rosendahl zorgt zij voor emotionele diepgang. En ook het jonge talent Cai Cohrs maakt indruk in de eerdere scènes zoals eerder aangegeven.

Wat opvalt, is hoe de film schoonheid en kwetsbaarheid visueel durft te tonen. De scènes waarin Saskia Rosendahl en Paula Beer volledig naakt te zien zijn (Saskia speelt dan volledig naakt op een piano en Paula loopt volledig naakt een trap af), voelen niet gratuit maar eerder artistiek en functioneel binnen het verhaal. Ze onderstrepen thema’s als vrijheid, intimiteit en de zoektocht naar identiteit.

De cinematografie is daarnaast prachtig. Beelden zijn zorgvuldig gecomponeerd en versterken het gevoel dat kunst en leven voortdurend met elkaar verweven zijn. De historische context, die verschillende periodes in Duitsland beslaat, geeft het verhaal extra gewicht en relevantie.

Toch is de film niet zonder minpunten. De speelduur is iets aan de lange kant, en dat merk je vooral in het middendeel en richting het einde (jaren 60). Sommige scènes hadden strakker gemonteerd kunnen worden zonder dat dit ten koste ging van de inhoud. Hierdoor zakt het tempo af en toe wat in, wat jammer is gezien de sterke start.

Maar al met al is "Werk ohne Autor" een indrukwekkende film die veel te bieden heeft, zoals sterke acteerprestaties, visuele schoonheid en een diepgaand verhaal. Ondanks dat de film misschien iets te lang duurt, blijft het wel een film die je bijblijft.

De film "Crime 101" probeert een stijlvolle misdaadthriller te zijn, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Vanaf het begin zet de film een intrigerende toon neer met een reeks inbraken / overvallen langs Highway 101 langs de Californische kust. De cinematografie is verzorgd en weet de sfeer van spanning goed neer te zetten. Toch blijft het verhaal zelf te vaak hangen in clichés en is het verhaal ook wat te langdradig.

De cast bestaat uit grote namen zoals Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Barry Keoghan, Halle Berry (is met bijna 60 jaar nog steeds een mooie vrouw en haar decolleté werd in het begin van de film ook een aantal keren fraai en beeld gebracht), Nick Nolte en Jennifer Jason Leigh. Ondanks hun talent slagen zij er niet altijd in om hun personages echt tot leven te brengen. De hoofdpersonages missen diepgang, waardoor het lastig is om met hen mee te leven.

De dialogen voelen op sommige momenten geforceerd en weinig natuurlijk. Hoewel de opbouw richting de ontknoping duidelijk aanwezig is, ontbreekt echte verrassing. Veel plotwendingen zie je al van ver aankomen. De film probeert inspiratie te halen uit klassieke misdaadfilms, maar weet daar geen eigen draai aan te geven.

Dat maakt het geheel voorspelbaar en soms zelfs wat saai. De muziek ondersteunt de spanning redelijk, maar springt nergens echt uit. Wat wel werkt, is het tempo, want de film blijft redelijk vlot doorgaan zonder echt in te zakken. Toch is dat niet genoeg om het gebrek aan originaliteit te compenseren.

De chemie tussen de acteurs is wisselend en draagt niet altijd bij aan de geloofwaardigheid. Hierdoor blijft de emotionele impact beperkt. De climax, die juist krachtig had moeten zijn, voelt daardoor wat vlak en teleurstellend.

Al met al is "Crime 101" geen slechte film, maar zeker ook geen memorabele. Met 2,5* blijft hij precies in het midden hangen: niet slecht genoeg om af te raden, maar ook niet goed genoeg om echt aan te bevelen.

Waargebeurd verhaal over een inventieve gentleman-boef, Jeffrey Manchester (Channing Tatum), een huisvader met een gezinnetje, die weliswaar gewapende overvallen pleegde, maar dat op uiterst beleefde wijze deed. Zo leende hij een slachtoffer eerst z’n jas voordat ie hem in een koelcel opsloot. Eenmaal gesnapt, kostte z’n dubbelleven hem wel z’n huwelijk. Maar hij wist weer uit het gevang te ontsnappen, waarna hij zich maandenlang in een speelgoedwarenhuis schuilhield. Overdag sliep hij daar achter een decorwand, terwijl hij zich ’s nachts in leven hield op een dieet van M&M’s.

Charmante tragikomedie over wat er in het leven toe doet, met een kleurrijke bad guy en een kritische kijk op de consumptiemaatschappij. Wel duurt de film eigenlijk iets te lang en na de komst van Kirsten Dunst (als Leigh Wainscott), wordt het allemaal wast saaier, voorspelbaar en langdradig.

Al met al is "Roofman" een Misdaad / Komedie film met potentie, maar met een uitvoering die net tekortschiet.

Regisseur Sam Raimi dankt een groot deel van zijn succes aan het horrorgenre en vooral met zijn legendarische "The Evil Dead"-trilogie (1981–1992) ontwikkelde hij een herkenbare stijl met praktische effecten, veel goorheid en een vleugje zwartgallige humor. En daarvan is ook weer een glimp van te zien in "Send Help", waarin een baas en zijn werknemer stranden na een vliegtuigongeluk op een eiland, waar ze moeten overleven

Rachel McAdams speelt de ingetogen Linda, een harde werkster die doet wat haar wordt opgedragen en nauwelijks voor zichzelf opkomt. En haar nieuwe baas Bradley (Dylan O'Brien) maakt hier misbruik van en zet haar regelmatig voor schut. Vervolgens verandert een werkuitstapje in een regelrechte nachtmerrie wanneer zij de enige overlevenden blijken te zijn en op een eiland stranden. Daar worden de rollen omgedraaid en kan Linda eindelijk de baas spelen over een gewonde Bradley.

"Send Help" koppelt zwarte humor aan bloederige machtsverhoudingen waar niemand ongeschonden uitkomt. Linda is gek op survivalprogramma's en weet zichzelf daardoor goed te redden op het eiland, terwijl de arrogante Bradley gewend is dat alles voor hem wordt gedaan. Het acteerwerk van Rachel McAdams en Dylan O'Brien is goed. De wisselende combinatie van vriendelijke en hatelijke chemie is nodig om het geheel overtuigend te maken. Ze bewandelen beiden de lijn tussen intens en een tikkeltje over-the-top, aangezien Sam Raimi de film doordrenkt met zijn duistere gevoel voor humor en dat werkt opzicht goed.

Met een speelduur van circa 110 minuten, duurt de film eigenlijk iets te lang en dat geldt ook voor de spanningsboog. Hierdoor valt het overleven op het eiland soms wat in de herhaling, waardoor ik af en toe wenste dat er meer gebeurde. Om dit te compenseren tovert de tweede helft van de film genoeg onverwachte wendingen (zoals het huis op het eiland) en gekkigheid op het scherm, wat leidt tot een aantal memorabele scènes. Jammer genoeg voelt het einde daarentegen enigszins afgeraffeld en mist het echte kracht.

Al met al is "Send Help" geen slechte film, maar ook geen hoogvlieger en er zitten genoeg interessante ideeën in om te blijven kijken.

"Prisoner of War" opent met een aardig en sfeervol begin dat direct de aandacht weet te grijpen. De eerste scènes bouwen rustig spanning op en introduceren de situatie op een overtuigende manier. Hierdoor word je als kijker vrij snel in het verhaal gezogen en lijkt de film veel potentie te hebben. De setting voelt geloofwaardig en de toon is meteen serieus en dreigend.

Helaas weet de film dit sterke begin niet helemaal vast te houden. Naarmate het verhaal vordert, zakt het tempo enigszins in en worden bepaalde ontwikkelingen voorspelbaar. Dat is jammer, want het onderwerp biedt genoeg mogelijkheden voor meer diepgang en spanning. In plaats daarvan blijft het verhaal vaak wat aan de oppervlakte hangen.

De acteerprestaties zijn over het algemeen degelijk, maar nergens echt indrukwekkend. De personages krijgen niet altijd genoeg uitwerking om echt te blijven hangen. Hierdoor mis je soms emotionele betrokkenheid bij wat er gebeurt. Toch zijn er momenten waarop de film weet te overtuigen, vooral in de meer intense scènes.

Een duidelijk pluspunt is de aanwezigheid van Scott Adkins. Zijn vechtscènes zijn strak gechoreografeerd en geven de film de nodige energie. Elke keer dat hij in actie komt, tilt hij het niveau zichtbaar omhoog. Deze momenten zorgen voor de broodnodige dynamiek en maken de film een stuk leuker om naar te kijken.

Visueel zit de film prima in elkaar, met een solide cameravoering en passende locaties. De beklemmende sfeer van gevangenschap wordt in het begin goed neergezet. In de tweede helft neemt die spanning echter af en voelt het geheel minder urgent. Dit zorgt ervoor dat de film wat aan kracht verliest richting het einde.

Ook het script had hier en daar sterker gekund. Sommige scènes duren net te lang, terwijl andere juist te snel worden afgerond. Hierdoor ontstaat een wat onevenwichtige opbouw. De film weet daardoor niet altijd de juiste balans te vinden tussen actie en verhaal.

Al met al is "Prisoner of War" een Actie / Oorlog film met een goed begin en sterke actie-elementen, maar met een middelmatige uitwerking. De vechtscènes van Scott Adkins maken veel goed, maar kunnen het geheel niet volledig dragen.

"What do we have to do to make our channel slap?"
"Porn Hub?"
"Nope, I'm not showing my tits."

De horrorfilm "Do Not Enter" probeert spanning en mysterie te combineren met een modern verhaal over sensatiezoekende urban explorers, maar weet die belofte nauwelijks waar te maken. Het uitgangspunt, een groep jongeren die een verlaten hotel binnendringt voor roem en views, is op papier nog wel interessant, maar voelt in de uitvoering vrij inspiratieloos aan.

Het grootste probleem is het tempo. De eerste helft van de film sleept zich voort met weinig echte spanning of dreiging. Pas na circa 50 minuten begint het geheel enigszins boeiend en spannend (o.a. de scène in de kast en de lift) te worden, maar tegen die tijd is de aandacht al flink verslapt en stond ik ook op het punt om de film af te zetten.

De personages zijn weinig uitgewerkt en blijven oppervlakkig, waardoor het lastig is om echt met hen mee te leven en alleen Laurence O'Fuarain, als de ervaren, nuchtere en serieuzere Balenger, kon me nog een beetje overtuigen. Hun keuzes voelen soms geforceerd en onlogisch, wat de geloofwaardigheid van het verhaal ondermijnt.

Visueel zijn er af en toe aardige momenten (zoals de boom in het hotel met de telefoons van vermiste personen), vooral in de duistere setting van het hotel, maar ook dat wordt niet consequent benut. De horror-elementen leunen te veel op clichés en voorspelbare schrikeffecten.

De film probeert spanning op te bouwen met bovennatuurlijke dreiging via witte wezens, maar slaagt er zelden in om echt angstaanjagend te worden. Wat had kunnen uitgroeien tot een beklemmende ervaring, blijft steken in middelmatigheid. Zelfs de climax, die duidelijk bedoeld is als hoogtepunt, mist impact en voelt eerder afgeraffeld dan verdiend.

Al met al is "Do Not Enter" een tegenvallende horrorfilm die te laat op gang komt en te weinig weet te verrassen. Met een paar aardige momenten, maar veel te veel saaie stukken, kom ik uiteindelijk niet verder dan 2,0*.

De Actie / Drama film "The Last Front" probeert een persoonlijk verhaal te vertellen tegen de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Het verhaal volgt een Belgische boer, te weten Leonard Lambert (Iain Glen), die noodgedwongen uitgroeit tot een verzetsleider wanneer zijn dorp wordt overvallen door Duitse troepen onder leiding van de eervolle commandant Maximilian Von Rauch (Philippe Brenninkmeyer) en diens moordlustige zoon Laurentz (Joe Anderson), die o.a. Leonard's zoon Adrien (James Downie) doodschiet. Hoewel dit uitgangspunt interessant klinkt, voelt de uitwerking vaak vrij standaard en voorspelbaar aan.

Wat direct opvalt is dat er uitsluitend Engels wordt gesproken, ondanks dat het verhaal zich afspeelt in België met Belgische en Duitse personages. Dit haalt soms de geloofwaardigheid uit de film, zeker wanneer accenten niet altijd overtuigend overkomen.

Visueel zit de film best goed in elkaar. De cinematografie weet de sfeer van oorlog en dreiging redelijk neer te zetten en sommige scènes ogen zelfs indrukwekkend. Toch blijft het vaak bij mooie plaatjes zonder dat er echt emotionele diepgang ontstaat. De cast, met onder andere de bekende Iain Glen in de hoofdrol, doet zichtbaar zijn best. Glen weet zijn personage nog enige overtuiging mee te geven, maar het script geeft hem simpelweg te weinig om echt te kunnen schitteren.

Het grootste probleem zit in het verhaal en de dialogen. Die voelen regelmatig geforceerd en clichématig aan, waardoor de film nergens echt weet te raken. Momenten die impact zouden moeten hebben, blijven daardoor vrij vlak. Daarnaast lijkt de film te twijfelen tussen een intiem familiedrama en een groots oorlogsverhaal. Hierdoor mist het geheel focus en komt het nooit volledig tot zijn recht.

Er zitten zeker een paar sterke scènes in, met name wanneer de spanning oploopt en het geweld dichterbij komt. Maar zelfs dan blijft het allemaal vrij braaf en mist het de rauwheid die je van een oorlogsfilm zou verwachten.

Al met al is "The Last Front" geen slechte film, maar wel een middelmatige. Het is prima weg te kijken, maar laat wel een weinig blijvende indruk achter.

De doelgroep voor dit soort films ben ik natuurlijk

Hoewel "Risque" natuurlijk geen hoogstaande Actie / Misdaad / Erotiek film is, heb ik me er opzicht wel redelijk mee vermaakt en de film duurt ook maar circa 85 minuten. De vijf vrouwen / strippers (zie filmposter) waarin het in deze film draait, zijn ook allemaal bloot te bewonderen en het meest de 40 jarige hoofdrolspeelster Leah Gibson, als de ontslagen danseres / stripster Jessica, die ik persoonlijk ook de mooiste vrouw van het stel vond en ze had ook de mooiste en grootste borsten.

Visueel gezien mocht de film er best wezen en er zijn ook meerdere scènes met naaktheid, waarbij vooral vrouwelijke borsten duidelijk in beeld komen. Voor kijkers die dat aspect waarderen, kan dat een opvallend pluspunt zijn, omdat de film daar weinig terughoudend in is en het onderdeel maakt van de verleidelijke sfeer die hij probeert neer te zetten.

Toch voelt het soms alsof deze elementen worden gebruikt om het gebrek aan echte spanning te maskeren. In plaats van de personages en het verhaal verder te verdiepen, lijken sommige scènes vooral bedoeld om aandacht te trekken.

De soundtrack en cameravoering zijn degelijk, maar nergens echt memorabel. Af en toe zijn er momenten waarop de film bijna de intensiteit bereikt die hij lijkt te willen hebben, maar die momenten zijn te schaars. Ook de dialogen zijn wisselend van kwaliteit. Soms zitten er scherpe of intrigerende zinnen tussen, maar vaak blijven gesprekken wat vlak en voorspelbaar.

Dat maakt dat de film uiteindelijk een wat middelmatige indruk achterlaat. Hij is niet slecht genoeg om echt te ergeren, maar ook niet sterk genoeg om lang te blijven hangen. Er zitten ook wat knipogen in m.b.t. Stanley Kubrick's laatste film "Eyes Wide Shut (1999)" en zeker m.b.t. de overval in de stripclub.

Met een paar betere keuzes in het script en meer diepgang in de personages had dit concept waarschijnlijk veel beter kunnen uitpakken. Nu blijft het vooral een film met een interessant idee dat niet volledig wordt benut.

Alles bij elkaar genomen kom ik dan uit op net geen voldoende. "Risque" heeft enkele gedurfde visuele momenten en een paar sfeervolle scènes, maar het verhaal en de uitwerking missen de kracht om er echt iets bijzonders van te maken.

De zombiefilm "This Is Not a Test" probeert een nieuwe draai te geven aan het inmiddels overvolle zombiegenre, maar slaagt daar uiteindelijk niet in. De film begint nochtans best aardig en de opening deed me ook denken aan de klassieker / remake "Dawn of the Dead (2004)". De opening zet namelijk meteen een dreigende sfeer neer en introduceert de chaos van een plotselinge uitbraak op een overtuigende manier. Vooral de eerste zeven minuten weten spanning op te bouwen en maken nieuwsgierig naar wat er nog gaat komen.

In die beginfase voelt de film energiek en zelfs een beetje verfrissend. De cameravoering is dynamisch en de eerste confrontaties met de zombies zijn effectief in beeld gebracht. Je krijgt als kijker het idee dat de film een serieuze en intense richting op gaat.

Helaas zakt het niveau na die sterke opening vrij snel in, waarbij men ook zowel vooruit als terug in de tijd gaat. Zodra het verhaal zich verder ontwikkelt in een schoolgebouw, wordt duidelijk dat het script weinig originele ideeën bevat. Veel situaties voelen bekend aan voor wie vaker zombiefilms kijkt. Personages nemen onlogische beslissingen en worden bovendien nauwelijks uitgewerkt, waardoor het lastig is om echt met hen mee te leven.

Ook het tempo van de film is wisselvallig. Sommige scènes slepen zich voort zonder echte spanning, terwijl andere momenten juist te snel voorbijgaan om indruk te maken. Daardoor ontbreekt een goede balans tussen actie, spanning en karakterontwikkeling. De snelle zombies zelf zien er op zich redelijk uit, maar ook hier ontbreekt iets dat ze echt onderscheidt van andere films in het genre. Het voelt allemaal een beetje standaard en voorspelbaar.

Visueel heeft de film af en toe wel aardige momenten, vooral in de eerste helft. De grauwe sfeer en verlaten locaties passen goed bij het apocalyptische thema. Maar naarmate de film vordert, lijkt ook de regie minder inspiratie te hebben. Tegen het einde wordt geprobeerd om het verhaal nog een emotionele of verrassende draai te geven, maar dat komt niet helemaal uit de verf. Het voelt meer als een verplicht slot dan als een echt krachtige climax.

De onbekende cast (op twee handen te tellen) deed het opzicht niet onaardig en zeker wat betref hoofdrolspeelster Olivia Holt als Sloane Price, die ook het meest wordt uitgediept (o.a. vanwege familieomstandigheden omtrent haar vader en zus). Verder vond ik Chloe Avakian als Grace Casper wel een mooie jonge vrouw om naar te kijken.

Al met al is "This Is Not a Test" geen rampzalige zombiefilm, maar ook zeker geen memorabele toevoeging aan het zombiegenre. De opening is zoals eerder gezegd op zich best aardig en wekt even de indruk dat er iets interessants staat te gebeuren. Helaas kan de rest van de film dat niveau niet vasthouden. Met alleen een paar sterke momenten en veel gemiste kansen, kan ik de film uiteindelijk ook net geen voldoende geven.

"Well... We got... four. Four bullets. But there's five of us."

"The Mist" was afgelopen zaterdagavond laat (om 23:50 uur) te zien op de televisiezender "SBS9" en was voor mij de uitgelezen kans om hem nog eens te herzien.

"The Mist" van regisseur Frank Darabont is een intense, beklemmende en spannende Horror / Mystery / Drama film, die je als kijker van begin tot eind in zijn greep houdt. De film opent met een ogenschijnlijk rustige storm die langzaam een dichte mist over een klein stadje legt. Binnen de mist schuilen echter angstaanjagende wezens die angst en paranoia bij de inwoners aanwakkeren. De spanning bouwt zich gestaag op, waarbij Darabont meesterlijk gebruikmaakt van beperkte zichtbaarheid en geluid om de dreiging voelbaar te maken.

De cast, met name Thomas Jane in de hoofdrol, levert sterke prestaties. Zijn worsteling tussen rationele overwegingen en instinctieve bescherming van zijn zoontje voelt realistisch en aangrijpend. De bijpersonages dragen bij aan de psychologische druk: van de paniekerige vrouw (Melissa McBride) met jonge kinderen thuis, tot de fanatiek religieuze Mr. Carmody (Marcia Gay Harden). Elk personage belicht een andere menselijke reactie op angst. De film onderzoekt thema’s als angst, groepsdruk, morele keuzes en de dunne lijn tussen menselijkheid en waanzin.

Wat "The Mist" echt bijzonder maakt, is de onvoorspelbare en grimmige sfeer. De mist is niet alleen een fysieke bedreiging, maar symboliseert ook de onzekerheid en chaos die angst kan veroorzaken. De special effects zijn overtuigend, met monsters die zowel fysiek intimiderend als visueel memorabel zijn. De actie en horror worden slim afgewisseld met stille, gespannen momenten die de kijker voortdurend op het puntje van de stoel houden.

En dan het einde. Het slot is hartverscheurend en onverwacht, en geeft de film een unieke emotionele kracht. Wanneer de overlevenden hun wanhoop tot een climax brengen, volgt een beslissing die zowel schokkend als tragisch is. Het is een einde dat lang blijft hangen, dat vragen oproept over hoop, wanhoop en de prijs van overleven. Dit duistere en pessimistische slot onderscheidt "The Mist" van veel andere horrorfilms en laat een blijvende indruk achter.

Regisseur Darabont weet een klassieke Stephen King-achtige horrorervaring te creëren die zowel spannend als emotioneel gelaagd is. De film combineert uitstekende acteurs, slimme spanning, geloofwaardige angst en een diep menselijk verhaal. De mist zelf voelt bijna als een personage, voortdurend dreigend en ondoorgrondelijk. De film vraagt van de kijker geduld en aandacht, maar de beloning is een krachtige emotionele ervaring die je nog lang bijblijft.

Al met al is "The Mist" een topklasse horrorfilm die de balans weet te vinden tussen psychologisch drama en bovennatuurlijke dreiging. Het is een film die je nadenken laat over menselijk gedrag in extreme situaties, en waarvan het einde je letterlijk kan schokken. Een aanrader voor liefhebbers van zowel horror als diepgaande karakterstudies. Het einde, donker en pijnlijk, tilt de film van een standaard horror naar iets dat echt blijft resoneren, en wat voor mij de reden is om mijn stem te verhogen van 4,0* naar 4,5*.

"Cold Storage" is een film die een interessant uitgangspunt heeft en de opening (de eerste 16 minuten) vond ik opzicht best goed, totdat men in de huidige tijd belandt. Maar helaas maakt deze Komedie / Sciencefiction film niet helemaal waar wat het belooft. Het verhaal draait om een gevaarlijk "groen" organisme / schimmel dat ontsnapt uit een militair laboratorium en een bedreiging vormt voor de wereld. Op papier klinkt dat als een spannende mix van sciencefiction, thriller en horror, maar in de praktijk blijft de uitvoering wat vlak.

De film probeert een balans te vinden tussen spanning en humor, maar die combinatie werkt niet altijd even goed. Sommige komische momenten voelen geforceerd en halen de spanning uit het verhaal. Daardoor komt de film soms wat onrustig over in toon. De acteurs doen over het algemeen hun best en leveren degelijk werk, vooral veteraan Liam Neeson (als wetenschapper Robert Quinn), maar het script geeft hen weinig ruimte om echt te schitteren.

De personages blijven vrij oppervlakkig en worden niet echt uitgediept en met beide hoofdrolspelers, te weten Joe Keery (als Teacake) en Georgina Campbell (als Naomi), had ik ook niet echt een klik. Hierdoor werd het lastig voor mij, om echt met hen mee te leven wanneer de situatie escaleert.

Visueel ziet de film er op momenten prima uit, vooral in de scènes in en rond het mysterieuze opslaggebouw waar het grootste deel van het verhaal zich afspeelt. Toch zijn de speciale effecten niet altijd overtuigend. Af en toe ogen ze wat goedkoop, wat de geloofwaardigheid van de dreiging vermindert. Het tempo van de film wisselt sterk. Sommige stukken slepen zich voort, terwijl andere momenten juist te snel voorbijgaan zonder voldoende opbouw. Daardoor voelt de spanning niet constant en zakt de film soms wat in.

Toch is "Cold Storage" niet volledig mislukt. Het idee achter het verhaal is origineel genoeg en er zitten een paar vermakelijke scènes in die laten zien wat de film had kunnen zijn met een sterker script en betere regie.

Al met al is "Cold Storage" een film met potentie, maar de uitvoering blijft middelmatig. Voor liefhebbers van lichte sciencefiction of monsterfilms kan het nog wel een aardige kijkervaring zijn. Maar verwacht geen echte topper.

"War Machine" is een degelijke en vermakelijke actiefilm, die vooral sterk is in zijn spectaculaire actie en moderne oorlogssetting. Vanaf het begin weet de film een serieuze en dreigende sfeer neer te zetten, waardoor je direct in het verhaal wordt getrokken. Het plot draait om militaire macht, buitenaardse technologie en de gevolgen van moderne oorlogsvoering.

De hoofdpersoon, te weten Alan Ritchson als nummer 81, is interessant genoeg om het verhaal te dragen, al blijft zijn karakter soms wat aan de oppervlakkige kant. Toch zorgt zijn aanwezigheid ervoor dat de film blijft boeien. De bijrollen (o.a. Dennis Quaid) zijn prima, maar sommige personages hadden iets meer verdieping mogen krijgen.

Visueel zit de film goed in elkaar. De actie-scènes zijn strak geregisseerd en voelen intens aan zonder onoverzichtelijk te worden. Vooral de scènes met geavanceerde buitenaardse militaire technologie (deed me denken aan de ED-209 robot in de "RoboCop" films) zien er indrukwekkend uit. De combinatie van praktische effecten en CGI werkt over het algemeen overtuigend.

Het tempo van de film is meestal goed, al zakt het middenstuk af en toe een beetje in. Daar had het verhaal iets strakker gemonteerd mogen worden. Gelukkig trekt de spanning richting het einde weer duidelijk aan. De soundtrack ondersteunt de actie en spanning prima, maar blijft vrij veilig en weinig opvallend. Het verhaal zelf is interessant, maar niet heel origineel binnen het genre.

De film probeert ook morele vragen te stellen over oorlog en technologie, wat een interessante laag toevoegt. Helaas worden die thema’s niet altijd even diep uitgewerkt. De climax is spannend en spectaculair, al voelt deze wel enigszins voorspelbaar. Toch zorgt het einde voor een bevredigende afronding van het verhaal.

Al met al is "War Machine (2026)" een vermakelijke en goed gemaakte actiefilm. Hij vernieuwt het genre niet, maar levert wel degelijk entertainment.

Hoewel ik het spel nooit gespeeld heb, vond ik de verfilming van "Silent Hill" uit 2006 best vermakelijk en die heb ik destijds ook in de bioscoop gezien. Dat laatste is gelukkig niet het geval bij deze "Return To Silent", welke gewoon een draak van een film is.

"Return To Silent Hill" probeert de beklemmende sfeer van de games nieuw leven in te blazen, maar slaagt daar op geen enkel vlak in. Waar het origineel psychologische horror tenminste nog subtiel en verontrustend neerzette, kiest deze film voor goedkope schrikmomenten en voorspelbare clichés. Het verhaal voelt rommelig en ongeïnspireerd aan, alsof losse scènes zonder samenhang aan elkaar zijn geplakt.

Verder zijn de dialogen houterig en missen ze elke vorm van emotionele diepgang, waardoor zelfs dramatische momenten totaal niet binnenkomen. Visueel oogt de film verrassend goedkoop, met matige special effects die eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. De regie van Christophe Gans mist spanning en subtiliteit en sfeer wordt ingeruild voor schreeuwerige beelden en overdreven bombast. De iconische monsters, waaronder "Pyramid Head", worden gereduceerd tot oppervlakkige fanservice zonder betekenis.

Ook het tempo is problematisch, want het is traag wanneer het niet moet en gehaast wanneer het verhaal juist ruimte nodig heeft. De soundtrack probeert dreiging op te roepen, maar voelt manipulatief en mist memorabele thema’s. En als laatste weet de cast totaal niet te overtuigen en vooral de saaie hoofdrolspeler Jeremy Irvine. Hannah Emily Anderson had tenminste nog de looks, maar meer dan dat ook niet.

Alles bij elkaar is dit gewoon een teleurstellende verfilming, die ik met 1,5* nog mild beoordeel.