Logboek

"Silent Night, Deadly Night" probeert de beruchte cultstatus van het origineel nieuw leven in te blazen, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in. De film kiest voor een rauwere en serieuzere toon dan eerdere delen, wat in het begin best goed werkt. De cinematografie is donker en kil, passend bij het winterse decor en de gewelddadige sfeer. Het tempo ligt echter ongelijk: sommige scènes slepen, terwijl andere juist te snel worden afgeraffeld. Hoofdrolspeler Rohan Campbell zet een degelijke, maar weinig memorabele prestatie neer.

Het scenario mist vooral subtiliteit en vertrouwt te vaak op shockeffecten in plaats van spanning. Het meest besproken moment is ongetwijfeld de brute afslachting tijdens een geheime nazi-bijeenkomst. Die scène is expliciet, gewelddadig en duidelijk bedoeld om te choqueren, maar voelt narratief gezien wat gratuit. Hoewel het morele standpunt duidelijk anti-nazi is, wordt de scène zo uitgesponnen dat hij eerder exploitatief dan betekenisvol aanvoelt. Voor sommige kijkers zal dit moment juist cathartisch werken, voor anderen is het simpelweg 'too much'.

De horror-elementen wisselen tussen effectief en voorspelbaar. Practical effects zijn een pluspunt, maar de soundtrack voegt weinig toe aan de spanning. Als moderne slasher is de film competent, maar hij mist een echte eigen identiteit. Fans van het genre zullen zich waarschijnlijk prima vermaken, zonder echt verrast te worden.

Al met al is "Silent Night, Deadly Night" een nipte voldoende: niet slecht, niet bijzonder, en vooral interessant vanwege zijn controversiële keuzes.

Deze "Jurassic World: Rebirth" heb ik gisteren gezien op "SkyShowtime" en is een Sciencefiction / Actie film die precies geeft wat je van de titel verwacht, namelijk dinosaurussen, chaos en veel actie, maar weinig echte vernieuwing.

Het verhaal speelt zich af in een wereld waarin mensen en dino’s steeds vaker met elkaar botsen, wat meteen zorgt voor een paar spannende uitgangspunten. Helaas blijft die thematiek vooral oppervlakkig en wordt er nauwelijks echt iets nieuws mee gedaan. De personages zijn functioneel, maar missen diepgang en echte emotionele impact. Je leeft met ze mee zolang er gevaar dreigt, maar daarna verdwijnen ze snel naar de achtergrond.

Wat de film wel goed doet, is actie leveren. Er zijn veel scènes waarin dinosaurussen losgaan (zo zien we o.a. hoe de Mosasaurus en de Spinosaurussen samen de jacht inzetten), mensen achterna zitten en complete omgevingen worden verwoest. Vooral de grotere dino’s (m.u.v. de flut genetisch gemanipuleerde alienachtige D-Rex) in de zee, op het land en in de lucht (leek wel op het TROS televisieprogramma "Te land, ter zee en in de lucht" ) maken indruk en zien er visueel sterk uit.

De CGI is over het algemeen overtuigend, al voelt het soms wat overdadig. De film vertrouwt erg op spektakel en minder op spanning die rustig wordt opgebouwd. Daardoor worden sommige actiescènes na verloop van tijd voorspelbaar.

De cast doet wat hij kan, maar zelfs talenten als Scarlett Johansson (als huurling Zora Bennett), Mahershala Ali (als goeie kerel en bootkapitein Duncan Kincaid), Jonathan Bailey (als wetenschapper Dr. Henry Loomis) en Rupert Friend (als Martin Krebs, een vertegenwoordiger van een grote farmaceutische onderneming) krijgen weinig interessants om mee te werken. Hun personages blijven te oppervlakkig om echt mee te leven en verdwijnen af en toe zelfs uit de plot zonder duidelijke reden. En ook is er nog een familie, die verdwaald is op het eiland en in het script. Ze zijn wel aangenamer gezelschap dan de lopende stereotypes waar Chris Pratt en Bryce Dallas Howard mee werden opgezadeld in de vorige twee delen.

De muziek en het geluid doen hun werk, maar blijven zelden echt hangen. Fans van de franchise zullen genoeg herkenbare elementen terugzien, soms zelfs iets te veel. Originaliteit is duidelijk niet de sterkste kant van deze film. Toch kijkt "Jurassic World: Rebirth" lekker weg als je zin hebt in pure popcorn-entertainment. Verwacht geen diepgaand verhaal of memorabele personages, maar wel veel dino-actie.