One Battle after Another (2025)

Het is geen anti Trump film. Het is een boek uit de jaren 80 en een script van 15 jaar oud. Alle partijen worden op hun nummer gezet. Het is kritisch tov Amerika in z’n geheel.

Hoewel het misschien een wat overhypete film is (voor zover ik heb meegekregen) was het een leuke kijkervaring.

Ik had aan het begin geen idee waar de film heen zou gaan, maar uiteindelijk raakte ik er prima in en was het ondanks de lange speelduur voortdurend spannend en entertaining.

Props voor de sterke rollen van Leonardo diCaprio (een soort washed up revolutionary met The Dude-achtige trekjes) en Chase Infinity als zijn dochter.

En hoewel ik Sean Penn een doorgaans vervelende acteur vind, was hij in zijn karikaturale rol als Sgt. Lockjaw prima te doen.

Verder weinig zin om inhoudelijk in te gaan op een eventuele link met het huidige Amerika; het zal allemaal wel. Ik zag het meer als een soort tijdloze, algemene revolutie die puur diende als vehikel voor de vader-dochter relatie. Het is bovendien gebaseerd op een boek uit 1990.

Het maatschappijkritische element in de film verviel bovendien vrij snel omdat hier een vrij karikaturale variant van revolutionair activisme werd getoond, met dito antagonisten.

Kortom, het was geen superbijzondere film (ik heb wel eens beter gezien van PTA), en had zeker wel korter gekund, maar toch krijgt ie een nette 4*.

Zie je wel dat het kan, een film maken van bijna 3 uur die leuk blijft. Film zit goed in elkaar, acteerprestaties zijn echt heel goed, en soms zie je van die kleine dingetjes waarvan je denkt: "Hey leuk dat je er dat in hebt verwerkt". Gewoon van die hele simpele dingen die er juist voor zorgen dat het wat geloofwaardiger wordt. Al valt dat natuurlijk niet meer als je naar zo'n film zit te kijken. Nooit geen grote fan geweest van DiCaprio (waarschijnlijk omdat ik jaloers ben op z'n uiterlijk), maar in deze film is hij echt goed. Ik heb van 'm genoten. Maar sowieso, de acteerprestaties zijn echt goed. En als ik dan toch een kritische noot moet kraken (of hoe heet dat?), de scenes op het eind in het klooster met Penn en Infiniti vond ik dan weer net niet passen in de film, net iets te overdreven en de agressie kon ik ook niet helemaal plaatsen. En ook de slotscene had van mij anders gemogen, eerst schiet de 'organisatie' hem vanuit een rijdende auto dood, en als dat niet lukt moet hij naar een kantoor komen waar hij zogenaamd alsnog wordt toegelaten tot die organisatie. Beetje naief vond ik dat.

Niet zijn beste film van Dicrapio maar wel redelijk vermakelijk. Wel een uitstekende rol van Sean Penn die een beetje hinkt in de film als hij loopt. Weet niet of dit gespeeld is of dat hij slecht. Voor het einde heb je wel een beetje fantasie nodig

One Battle After Another vind ik een vermakelijke film met een sterke cast, maar geen hoogstandje. De acteurs dragen de film duidelijk; je ziet dat ze hun rollen serieus nemen en er plezier in hebben. Dat houdt de film overeind, ook wanneer het verhaal zelf wat veilig blijft.

De kritiek op het “echte” Amerika is aanwezig en herkenbaar: macht, geweld, moreel verval en de hardnekkige mythes waar het land op drijft. Die boodschap is tijdloos en nog steeds relevant. Tegelijk voelt het alsof de film zich daarvan bewust is, en daardoor nergens echt durft door te bijten. De scherpe randjes blijven uit; het blijft bij bekende observaties die netjes worden gepresenteerd.

Leonardo DiCaprio speelt solide, maar zijn rol voelt ergens ook wat schijnheilig. Zeker als je weet dat hij afgelopen zomer nog vrolijk aanwezig was op de beruchte Bezos bruiloft in Venetië. Dat contrast tussen boodschap en persona haalt onbedoeld wat kracht uit de kritiek die de film probeert te leveren.

Al met al is dit een prima film voor een avondje ontspanning, maar niet eentje die blijft hangen of echt schuurt. Met iets meer lef en venijn had hier denk ik meer in gezeten. Nu is het vooral degelijk, goed gespeeld en onderhoudend, maar veilig...

De film is geen politiek-pamflet maar een lamentabele oppervlakkige pief-paf-poef lachspiegel. De politieke lading (links, rechts, neutraal) is hermetisch veilig ingekapseld en ontdaan van scherpe maatschappijkritiek; was PTA te bang om de beesten bij naam te noemen, en zocht hij daardoor een goedkope uitvlucht in schijtlolligheden en oversekste uitspattingen?

Wat een overdreven reactie. Er zit goed en wel één stijve piemelgrap in de hele film (van bijna 3 uur).

Verder is komedie al sinds de uitvinding van film een prima vorm om de (lach)spiegel voor te houden.

Ben jij ook zo kritisch op Dr. Strangelove, Wag the Dog, Network, The Great Dictator en Duck Soup?

Ik heb wel wat kleine dingen aan te merken op de film, maar omdat dit dé protestfilm van het jaar is ben ik coulant met mijn waardering. Mijn grootste kritiek is wel hoe de linkse revolutionairen en antifascisten teveel genoten van het schieten met wapens. Dit past totaal niet bij de groep waartoe zij behoren. Bij een revolutie is geweld een noodzakelijk kwaad. De verheerlijking van wapens past meer in pro-Trump kringen.

Hèhè eindelijk weer eens een topfilm.

Eerste 20 minuten effu inkomen daarna retespannend!

Is niet mijn ding deze film. Ben na een half uur afgehaakt. Ik heb Dicaprio betere films zien maken, al is hij zowiezo niet mijn favoriete acteur. Het acteerwerk in One battle..is dusdanig overacted dat het gewoonweg irritant is om naar te kijken. Echt compleet irreeël met de werkelijke wereld.

Dan zie ik hem liever door de sneeuw kruipen en vechten met een beer. Beste film van her jaar?

Dat is dus niet mijn mening, maar dat mag hè in NL.

Bij momenten erg entertainende prent met een hels tempo, waarvan ik zeker heb genoten. Toch is het voor mij geen instant classic, zoals bepaalde films waarmee deze One Battle after Another wel eens wordt vergeleken.

Het duurde ook wel even voor ik er volledig in zat. Deed mij binnen het werk van PTA vooral denken aan Inherent Vice, niet toevallig gezien de Pynchon-link. Het blijft PTA, dus de film is zeker knap gemaakt. Ook een prima soundtrack van Greenwood en er wordt sterk geacteerd met vooral Del Toro die de show steelt.

Zeker een geslaagde prent, maar voor mij nu ook niet meteen van veel hoger niveau dan PTA zijn andere films van de laatste 15 jaar (Phantom Thread evenwel nog niet gezien). Zijn allerbeste werk uit de jaren ‘90 staat er voor mij nog wel een stuk boven.

Moet zeggen dat ik het eerste half uur ook niet te pruimen vond, daarna (als de film zich in het heden afspeelt) wordt het beter.

Toch nog anderhalve ster voor een half uur.

Hoe lang duurt deze film ook alweer?

Wat een geweldige film. Heeft natuurlijk weinig met komedie te maken maar spannend was hij wel.

Goed geacteerd en zeker door Sean Penn met zijn over the top karikaturale rol van militair. Dat was dan in ieder geval wel komisch

Dus toch wel iets met komedie te maken dan

Zeker

Ik verbaas me een beetje over alle lovende woorden en hoge cijfers. Dit is een film die ik absoluut nooit weer hoef te zien namelijk, terwijl het heel erg lijkt te hunkeren naar de status van een 'klassieker'. Hij is wat traag, afstandelijk en de symboliek ligt er wel heel erg dik bovenop. De film vermaakte me, maar boeide me niet heel erg. Wel wordt er ijzersterk geacteerd en weet het een sfeertje neer te zetten. Interessante muziekkeuzes ook en her en der een flitsende actiescene. Ruim voldoende.

Waarom vinden mensen het zo belangrijk wanneer het verhaal geschreven is, terwijl niemand het gelezen heeft?

De film is overduidelijk anti-trumpf, anti-maga, anti-onzin en anti-polarisatie. Deal with it.

De eerste circa 20 minuten zijn zeer irritant (vooral op conto van Teyana Taylor), maar daarna wordt het verhaal stukken beter en boeiender, waardoor "One Battle After Another" een solide en onderhoudende film is, die niet alles perfect doet, maar wel genoeg indruk maakt om bij te blijven.

Het verhaal volgt personages die gevangen zitten in een opeenstapeling van conflicten, zowel fysiek als emotioneel, en weet daarbij een serieuze toon te combineren met toegankelijke dramatiek. De regie is strak en houdt het tempo hoog, al voelt het middenstuk soms wat voorspelbaar aan.

De acteerprestaties zijn overtuigend, o.a. van Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio Del Toro en de voor mij onbekende jonge Chase Infiniti, met name in de intiemere scènes waarin de onderlinge spanningen goed tot hun recht komen. Visueel ziet de film er verzorgd uit, met een paar sterk gefilmde actiescènes die echt impact hebben. Tegelijkertijd blijft de film thematisch wat aan de oppervlakte en durft hij niet altijd de diepte in te gaan die het onderwerp verdient.

Als geheel is "One Battle After Another" een prima filmervaring, want de film is boeiend, goed gemaakt en dat met voldoende emotionele lading, maar net niet vernieuwend of scherp genoeg om eruit te springen.

In de bios gezien en zonet een 2e kijkbeurt op HBO. De stem verhoogd van 4.0 naar 4.5. Puur om de reden dat je gewoon geen momenten hebt om deze film op pauze te zetten en iets te snaaien of een toiletbezoek. Het is één grote trip met de prachtige scéne van de auto achtervolging waar je zeeziek van wordt bijna. Ik denk dat dit wel weer een memorabel moment is die aan de filmgeschiedenis is toegevoegd. Waarom geen 5.0? Ik mis af en toe toch net het stukje realisme om het perfect te maken, maar dat is persoonlijk.

De films van Paul Thomas Anderson zijn nooit echt een succes bij mij (met uitzondering van Punch-Drunk Love), en dan ook nog met die lange speelduur, ik had hier niet per se heel veel zin in.

Het eerste half uur vond ik desondanks best wel oké, het heeft een stoer sfeertje en een leuk onderwerp zo met die revolutionairen.

Maar later vond ik het qua toon steeds meer uit de bocht vliegen. Je zit een film te kijken met best zware thematiek en dan krijg je af een toe tussendoor een klucht met een stuntelende DiCaprio. Het verbaast me eerlijk gezegd dat zoveel mensen dit pikken van de film, want het wordt eigenlijk strontvervelend en qua toon all over the place. Het wisselt voor mijn gevoel per scène hoe je je tot de film moet verhouden, ik kon daar weinig mee.

Echt heel slecht is het verder ook niet per se, de scènes zijn vaak mooi geschoten en zo maar mijn ding was het verder niet.

2,5*

Eerlijk is eerlijk... het eerste half uur moet je even uitzingen. Maar gelukkig maakt de resterende twee 2 1/2 uur veel goed.
De film is heerlijk maatschappijkritisch. Al is het script naar verluid al 15 jaar oud, het had het niet beter getimed kunnen worden. Geweldige cast in deze film waarin ze wat mij betreft allemaal uitblinken. Penn had ik al een hele tijd niet gezien. Echt wel een oud gediende. Mocht je zo snel geen grote namen kunnen bedenken waarin hij speelt? Behalve het ex-vriendje van Madonna stond hij al vanaf 1983 jarenlang pontificaal op de voorkant van menig VHS hoes in de videotheek, in de actiefilm Bad Boys. De film-cover waarin hij in z'n gevangenispak boven een gedetineerde hangt als een hedendaagse case fighter staat bij mij op het netvlies geprint.
Maar goed, daar gaat het hier niet over. De film neemt rustig de tijd om in het verhaal te komen en daarna zit het boordevol actie, kritiek, activisme, racisme, fascisme, sexisme en zeker ook humor. De scène waarin Sean zich verdedigt rondom tegenover een groep fascistische leiders is werkelijk hilarisch; I was reversely raped! What, a sperm taker? Yes, a semon demon... is om je te bescheuren. Mooie linkse setting afgezet tegen een fascistisch en rechts regime. Het Amerika van vandaag is misschien vreemd geworden, maar Hollywood is wat dat betreft onvermurwbaar. Ongetwijfeld hadden er nog een hele hoop acteurs graag hun deel gespeeld in deze drie uur lange actie/ comedy. Chase Infinity speelt hij rook een rol die nog lang blijft hangen, als dochter van twee activistische ouders opgevoed door enkel haar vader.De minuten durende achtervolging-scene op de snelweg in de woestijn is geweldig uitgewerkt; de lage camera die na elke heuvel de spanning opbouwt is geniaal gevonden Kijken!.

Ik heb dit precies andersom haha, vind al zijn films tot nu toe geweldig behalve Punch Drunk Love

One Battle After Another is voor mij een film met mixed feelings. Onderhoudend plot, eigenzinnig acteerwerk en daarmee niet alledaags. Anderzijds veelal over de top, moeizame intro, plot twijfels en irrtiante achtergrond piano gerammel.

Ik keek erg uit naar deze film en toen die op HBO verscheen heb ik hem ook gelijk gekeken. Helaas was dit toch wat een teleurstelling. Dit had niet te maken met de acteerprestaties. Leonardo was weer uitmuntend goed bezig. Ook vond ik Sean Penn een geweldige prestatie neerzetten. Als je naar hem keek was het net een comedy. Maar het verhaal en de setting pakte mij niet zo. Ook de muziek keuze wat ik erg belangrijk vind wist mij niet te pakken.

3* voor het acteerwerk van Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Benicio Del toro.

Uitgebluste revolutionair

Paul Thomas Anderson zal naar mijn idee nooit helemaal mijn regisseur worden, maar One Battle After Another beviel mij in ieder geval al een stuk beter dan het bejubelde Licorice Pizza. Hoewel ik ook deze film enigszins overgewaardeerd vond, heb ik de eigenzinnige actiecomedy wel als aangenaam ervaren. Niet in de laatste plaats door DiCaprio, die eigenlijk nooit teleurstelt, maar evengoed door Sean Penn en Chase Infiniti. De rol van Benicio del Toro vond ik wel behoorlijk vergeetbaar.

Waar ik aanvankelijk wat moeite mee had, was het ontbreken van expliciete motivaties voor Bob Ferguson om revolutionair te zijn. Toen het verhaal eenmaal op gang kwam, kon ik dit goed loslaten en begon ik steeds meer te genieten. Richting het einde nam mijn enthousiasme echter weer wat af. Het verhaal kende te weinig verrassingen en bleef afstandelijk. Bovendien wilde de film soms net wat te geforceerd een moderne klassieker zijn.

Dat wordt het niet, omdat het verhaal hier te generiek voor is en de dialogen onvoldoende sterk zijn om dit in zijn totaliteit te bewerkstelligen. Dit heeft ook met smaak te maken: de stijl van Anderson is niet helemaal de mijne. Desalniettemin barst de film van de sfeervolle beelden. Het is een goed voorbeeld van hoe een sterke cast de hele film van een ruime 6 naar een ruime 7 tilt. Want dat de cast sterk acteert, staat buiten kijf.

3,5★

Lang geleden dat ik bij zo'n lange film mij niet eens even heb verveeld of nood had aan 5 minuten pauze. Tot op het einde geboeid gekeken en telkens verwonderd wat nu de volgende stap ging zijn. Ware het niet van de muziek die soms wel wat enerverend werd (de piano...) en de plotgaten, anders een instant klassieker. Voorlopig 4 sterren, maar het zijn wel heel heldere glinsterende sterren!