One Battle after Another (2025)

Het heeft natuurlijk ook met de intentie te maken. Denk je na over hoe je die boodschap wilt overbrengen en maak je binnen die gedachte artistieke afwegingen, dan wel.

Het zuurstofmaskerfilmpje van de KLM met het Delfsblauw is absoluut een kunstwerkje.

En bij alle speelfilms liggen tal van artistieke keuzes ten grondslag. Ook bij Police Academy. Al zijn die wel van ander niveau dan bij Amadeus. Zo is er ook een verschil tussen Vader Abraham en Mozart.

Nee natuurlijk is er geen film waar iedereen over eens is, maar ik bedoelde het sarcastisch.

Ik heb ergens gelezen, dat elke goede film kunst is, zelfs een fantastisch gemaakt reclamefilmpje.

Maar wat als ik bv deze film slecht vind, die de meeste mensen toch echt wel een topper vinden.

Is dat dan voor mij geen kunst meer?

Misschien iets teveel wijn gedronken gisterenavond bij het restaurant bezoek?

Kunst is daarom geen waardeoordeel, maar een soortnaam. Als jij deze film slecht vind is het voor jou slechte kunst. That's all. Het is niet moeilijk.

Niet elke tekening is kunst, en zo is niet elke (speel)film kunst. Veel hangt af van de intenties van de maker, van het vakmanschap en ... jawel, van critici die er bepaalde criteria aan verbinden. In algemene zin heeft ene Mark Rothko (redelijk beroemd schilder) lang geleden een niet onaardig recept voor kunst achter gelaten. Google maar even.

Ik ken zijn definitie. Ik ben het er alleen hartgrondig mee oneens. Maar dat heb ik al uitgebreid besproken hier. Rothko is een stuk boeiender als schilder. Maar dat is een ander verhaal. in een zin heb ik grote moeite met elke beperkende en oordelende definitie van het woord kunst.

Er is een periode geweest dat ik veel las over de definitie van kunst en rothko kwam toen wel langs.

Binnenkort in het Eye te zien op 70 mm, las ik.

Lijkt me leuk, alleen dan wel zonder NL ondertiteling, dat is dan wel weer jammer..

Kan iemand mij uitleggen wat de meerwaarde is van 70 mm, en ga ik dat verschil echt zien?

Juist heerlijk geen ondertiteling. Kun je met 100% aandacht naar het beeld kijken. Ook geen lekijke witte vlekken onderin beeld.

70 mm is fantastisch. Scherper en rustiger voor het oog.

Zeer geslaagde actie-thriller, eens wat anders en met een uitstekende cast, zeker Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Chase Infiniti schitteren.

Ik weet niet goed wat ik met deze film moet, vind het zelfs moeilijk om er een waardering aan te geven.

Grootste probleem is dat ik niet wist wat de film me wilde vertellen. Zelfs als het bewust vaag bleef zodat ik er mijn eigen interpretatie aan kon geven, lukte me dat niet, geen idee of het ironisch, tragisch, sarcastisch, intens of wat dan ook was, ik onderging weinig tot geen sensaties bij het kijken naar de film. Ik begreep de personages niet, waarom ze dingen deden, wat voor persoonlijkheid ze hadden, wat hun drijfveren waren, etc... waardoor ik ook geen sympathie of antipathie voor hen had, het boeide me niet wat er met hen gebeurde. Ik bespeurde geen organische structuur die de personages motieven gaf en toelichtte waarom ze bepaalde keuzes maakten, iedereen leek te doen wat ze deden omdat het zo in het script stond en dat was het dan.

Anderzijds duurt de film 160 minuten, heb ik een bloedhekel aan de evolutie dat steeds meer films irritant lang worden en heb ik bij deze film geen enkele keer gekeken of het nog lang ging duren, dus er zal wel iets juist gezeten hebben. Verder is 't acteerwerk overal wel prima en is de achtervolging op het einde een memorabel moment.

Maar goed, het geheel had uiteindelijk weinig impact en binnen enkele weken gaat deze film grotendeels verdwenen zijn in een uithoek van mijn achterhoofd en zal hij me enkel nog als trivia te binnen schieten door de mogelijke prijzen die er gewonnen gaan worden. En ook daarbij zou ik geen positieve of negatieve gevoelens hebben en kunnen zeggen of ik een zooi Oscars heel terecht of zwaar onterecht zou vinden, kom niet verder dan een onverschillige vaststelling.

De film wil je ook helemaal niks vertellen. De film wil je aan het denken zetten. Wat jij daarvan maakt, is geheel aan jezelf.

Wat ik dus had vermeld in de volgende zin, die je om één of andere reden niet quote.

In mijn beleving is deze film een snoeiharde kritiek op de Amerikaanse samenleving verpakt in zwarte humor.

Een meesterwerk vind ik het absoluut niet.

Vroegahhh vond ik Anderson's films te zwaar en te negatief. Alleen die film over de oliemannetjes kon ik wel waarderen. Dit is toch zeker een leuke, enerverende en spannende, gewelddadige satire over een dystopische samenleving waarin mensen als beesten in kooien gevangen worden gehouden, met slechts een aluminium dekentje als zoethoudertje. Een groep rebellen (waaronder Ghetto Bob en zijn vriendin) probeert deze samenleving te saboteren, maar krijgt te maken met een totaal gestoorde kolonel (Col. Lockjaw).

De groep valt uiteen en verdwijnt, en Ghetto Bob en zijn dochter leiden een teruggetrokken bestaan in een middelmatig stadje dat vooral bekendstaat om de massa's immigranten, plus een grote chicken nugget-fabriek. Ghetto Bob is 15 jaar na het Col. Lockjaw-incident een middelbare, blowende, zuipende hufter in badjas geworden (ik denk dat Anderson’s lievelingsfilm The Big Lebowski is), die emotioneel zo achterlijk is dat hij verzorgd moet worden door zijn minderjarige, maar nu al volwassen dochter, die voor hem kookt en aan hem moet uitleggen dat hij niet mag drinken en rijden nadat hij met zijn band de inboedel van een achterlijke 50 jaar oude band heeft overgenomen. Ik ken die band alleen maar omdat mijn oom fan was van de cd Nightfly van ene Donald Fagen, en mij jaren lang die plaat heeft opgedrongen.

Anyway… Col. Lockjaw is inmiddels benaderd door een deepstate-groep (vergelijkbaar met die van Hillary Clinton) van goddeloze, maar extreem racistische bejaarden die Saint Claus vereren en doen alsof het hele jaar kerst is. Die als doel stelt: 'de blanke hufter' de leidende rol te laten behouden in de VS. Ze zijn zelf zo erg racistisch dat ze de oorspronkelijke bewoners als 'unamerican' beschouwen. Oh ja, het hoofd van de groep is een Joe Biden-lookalike en dus een smeerlap, die de generaal is. Een soort 300 jaar oude General Lee.

Uiteraard begint de cult of Santa Claus het verplichte antecedentenonderzoek, waarin de dochter van Ghetto Bob de hoofdrol speelt. Col. Lockjaw wacht het onderzoek niet af en begint een burgeroorlog en zoektocht in het middelmatige stadje in de Southwest. Tot grote onvrede bij de libertijnse schurken van Santa Claus, die warme banden hebben met de nugget-fabriek, die draaiende wordt gehouden door de bevolking van het stadje.

Verderop wordt het een Sergio Leone-achtige kat-en-muisthriller, westernstijl, met vergezichten die bijzonder smakelijk zijn. Geweren en pistolen. Hoogtepunt is de autochase tegen het einde, waarmee Anderson een poging doet in het rijtje te belanden van o.a. Bullitt en The French Connection… een hele smakelijke en trippy chase, moet ik zeggen.
Zeer vermakelijk en mooi camerawerk.

Nice!

De beste film van PTA sinds jaren. Vooral in de 10's leek hij het een beetje kwijt te zijn, maar ik vond dit eigenlijk weer oldschool PTA (denk Boogie Nights en Punch-Drunk Love, terwijl het relatief ver af staat van iets als Phantom Thread). Vanaf het moment dat Perfidia uit beeld verdwijnt raakt de film op stoom, om nadien ook niet meer stil te vallen. Het moment dat DiCaprio bij Del Toro aanklopt en wat er dan volgt, dat is audiovisueel echt genieten. Over audio gesproken, weer een geweldige score van Jonny Greenwood. Ik denk zelfs dat het de muziek is die, tegelijk dwars en meeslepend, One battle after another verheft van 'prima' naar 'goed tot zeer goed'.

Paul Thomas Anderson die zich aan een actiethriller met veel humor waagt? Fuck yeah. En het is ook direct een van mijn favoriete films van hem. De film voelt groots en politiek. Anderson durft partij te kiezen waar filmmakers als Garland en Aster dat toch een beetje nalieten recent. Het politieke klimaat waarin het verhaal zich afspeelt is duidelijk een wat aangedikte versie van het huidige Amerika. De film heeft een aanstekelijk rebelse en revolutionaire toon en is ondanks alle ellende behoorlijk optimistisch uiteindelijk. Het was een goede keuze om een verhaal over de toekomst van Amerika op te hangen aan een strijd tussen twee vaders om hun zelfredzame en ruimdenkende dochter.

Het einde is zo schitterend en hoopvol. Knap hoe meeslepend de film nog is, ondanks dat er amper scènes met vader en dochter zijn. Infiniti is zeer indrukwekkend voor een nieuwkomer en DiCaprio is hilarisch als uitgebluste revolutionair en bezorgde vader. In sommige films is zijn intensiteit soms net iets te veel, maar hier past hij goed bij de chaotische energie van de film. Sean Penn is daarnaast ook een fraai staaltje casting. Hij speelt een typetje, maar omdat het Sean Penn is heeft zijn personage toch een bepaalde kwetsbare laag die hem zo hilarisch tragikomisch maakt. Dit is ook echt een van de grappigste films van het jaar. Anderson weet vaak mooi de draak te steken met de gebreken van zijn personages. Hij richt zijn pijlen daarbij wel vooral op de onzekere en amusant incompetente fascisten.

Verder is dit ook nog eens een spannende film met wat van de beste achtervolgingsscènes in tijden, al helemaal als je kijkt naar hoe waanzinnig stijlvol ze in beeld worden gebracht. De achtervolging door de heuvels tijdens de climax van de film in het bijzonder is echt een memorabele. De bijna onophoudelijke score van Greenwood draagt ook erg bij aan de intensiteit van de film. Niet alle films van tweeënhalf uur weten te beklijven, maar Anderson weet hier van begin je aandacht vast te houden. Alleen tijdens introductie in het eerste halfuur loopt de film misschien iets minder lekker. Het moet gek lopen als dit niet mijn film van het jaar wordt. Het wordt tijd voor die Oscar voor PTA.

Ik snap echt niet dat deze film zo een hoge rating krijgt .

In een tijd waar biopics en superheldenfilms de boventoon voeren is het heel leuk om te zien dat een film weer eens origineel kan zijn.

Uniek verhaal, uitstekende cast en imo fenomenaal gebruik gemaakt van muziek in deze film. Dat laatste tilt hem naar 4.5 voor mij.

Wow! Spannende en unieke film.

Start vond ik wat matig, maar film ontwikkeld zich prima.

Jaah, nee.

One Battle After Another is ondertussen alweer de zoveelste film met kritiek op de Amerikaanse samenleving verpakt in een nogal absurde satire. Voor mij werkt het niet erg, het originele is er al heel lang vanaf en de satire is niet meer absurd in vergelijking met het dagelijkse nieuws. En in het genre zijn er ook nogal wat films die eerlijk gezegd domweg beter zijn - ik noem maar even een Civil War (2024).

Er worden wel een paar erg indrukwekkende rollen neergezet, nou verwacht je dat ook wel van een DiCaprio maar desondanks doet hij het erg knap. Ook de nogal homeopatische grappige momenten komen vaak uit zijn hoek, waarbij de truc met de boom gewoon geniaal is - en zijn reactie daarop het nog sterker maakt.

Wellicht kan je hetzelfde ook zeggen voor Sean Penn, maar wat dat voor mij nogal verpest is dat hij met zijn in nazi-model geschoren kop met vette lok sprekend lijkt op iemand die ik hier bij mij in de buurt nogal eens zie lopen. Ook met zo'n wat korstige militaire broek aan. Als ik die vent bij de supermarkt zie word ik zo onpasselijk dat ik zonder iets te eten weer vertrek.

Verder is het allemaal een beetje te veel deja moo. Weer zo'n film die episch probeert te zijn door een epische speelduur, maar net te veel vergeet die ook te vullen met een spannend, meeslepend of desnoods maar onderhoudend verhaal. Nee het is niet slecht, maar het brengt gewoon te weinig. Wellicht is de beste manier om mijn gevoel over de film uit te drukken het verschil tussen slecht en teleurstellend. Van PTA verwacht je toch iets meer dan dit gevalletje 'doe nog maar een'.

Fijne film, maar na het kijken blijf ik wel met één grote vraag achter en dat is waarom dit zo duur moest zijn, waarom dit zo enorm veel miljoenen moest kosten. Dit soort films zorgt er gewoon voor dat ook de "auteur-regisseur" steeds minder vaak carte blanche gaan krijgen.

Hele goeie film die geen moment verveeld. Alleen die Sean Penn is er niet knapper op geworden zeg poeh.
Deze film begint heel sterk en ook het middenstuk is heel erg goed. Ik zei op het einde zelfs tegen mijn vrouw" hé hé in deze film blijven de doden gewoon dood. Toen kwam Sean Penn weer in beeld .
Maar ondanks dat. Heel goed.

Wow. 'Actie/Komedie' en dan op dit moment een 3,75.

Niet verder inlezen dan en gewoon kijken.

In het begin had ik dan ook geen idee waar het naar toe moest, maar toen ik eenmaal op het goede spoor zat zat ik er ook helemaal in.

Werkelijk briljant goede rol van Penn; die Lockjaw is écht doodeng.

4*

Chaotische achtervolgingsfilm met als uitgemolken thema 'red het prinsesje'. Aangevuld met onlogische elementen, simpele karakters en wat slecht verpakte maatschappijkritiek.

Stomvervelend en langdradig.

Kunst is een subjectieve waarneming , niet meer dan dat

Had er misschien een tikkeltje meer van verwacht aangeziendeze film de afgelopen weken wel erg bewierrookt geweest is. Het eerste halfuur en vooral Perfidia doet me weinig en ook Penn heeft een hoogst ongemakkelijke rol. Daarna komt er een goede film bovendrijven met een meer dan degelijke Di Caprio en geregeld enkele bevreemdende momenten. Je wordt er finaal wel in meegetrokken hoewel de moraliserende vinger er soms net iets te dik op lag voor mij.

Prima film maar ook prima dat ik gewacht heb tot deze op Hbo Max te zien was want bioscoopwaardig… nee.

Waar het vandaan komt dat dit een van de beste films van het jaar is ook zeker niet.

Gewoon een prima film met goed acterende DiCaprio en Penn. Iets aan de lange kant had wel een half uurtje korter gemogen.

3,5 *

waarom deze film in godesnaam als comedy staat geclassificeerd is me een raadsel. er is niets om te laggen. het is drama/actie. echt een tegenvaller als je op verwacht dat je iets gaat zien waar je ook om kan lachen.

Lijkt mij een anti trump film. Met dat in mn achterhoofd vond ik hem meer geslaagd