Talk to Me (2022)

131e in de top 250 horror aller tijden ? Pardon ? Ik zal wel tot een andere categorie van beoordelen behoren.

Hoge verwachtingen van deze film, maar allen gekelderd. Dit is geen horror, dit is een regelrechte drama film.

Ik zat te hopen dat er nog meer slachtoffers zouden komen maar gezien de tijd dat ik al zat te kijken vreesde ik het ergste... en idd, daar eindigde het al. Heb me nog verontschuldigd tegenover m'n mede kijkers voor het uitkiezen van deze film.

Misschien dat de visagisten een pluim verdienen maar de uitwerking was ronduit slecht, en verre van eng. Vlg keer maar een echte horror. Ook een evt. deel 2 mogen ze houden.

Redelijke film met af en toe wat enge/spannende momenten maar de vrij hoge waarderingen kan ik me niet helemaal in vinden.

Een zesje, dus 3*

Briljant simpel uitgangspunt. In 'Talk To Me' (2022) zoekt een groepje verveelde tieners contact met Gene Zijde als een soort drankspelletje. Ze lijken zelf niet helemaal door te hebben hoe gevaarlijk de poort is die ze hebben geopend. Zeker als er bij Mia (Sophie Wilde) eigen trauma's naar boven komen. Bij vlagen deed 'Talk To Me' (2022) me denken aan de horrorfilms van Ari Aster door de naargeestige en absurdistische sfeer. Als een hippe koortsdroom vol wonderlijke indrukken. Soms geestig of troostend, maar soms overweldigend en doodeng. Ook genoten van de waaier aan emoties die Sophie Wilde in haar getergde personage legt. We gaan nog veel van die jongedame horen.

In eerste instantie had ik deze film overgeslagen. Ook al was hij van A24. De gedachte dat je dit soort thema's al kan dromen en door de 10.000en andere Exorcist-filmpjes in dezelfde stroom van je aandacht verdwijnen.

Toen kwamen de best wel interessante reacties op Bring her Back; die ik ook al snel heb gezien. Dat was een stevige horrorfilm, dus besloot ik Talk to Me toch maar een kans te geven.

Het standaardverhaaltje rondom vervloeking en dergelijke krijgt hierin toch ook weer een andere draai. We volgen enkele jongeren in Australië en in de vrijwel dito openingsscene op dat feest hoef je niet lang te zoeken. Het incident echter lijkt minder belangrijk te zijn dan de hype die op social media rondgaat; een soort stenen hand die je moet schudden om met doden in contact te komen. Omdat het zo'n rage is; zeker in groepsnormen, besluiten een groep vrienden deze hand eens te proberen. Een bevreemdend begin, maar naderhand lijkt dit spel zelfs net zo gezellig te zijn als een potje Hitster. Totdat Riley, het jongste broertje van Jade de hand schudt en ineens niet meer uit de entiteit komt; zichzelf verwond e.d.

Wie hier alles op haar bordje krijgt is Mia. Ze meent met haar overleden moeder te kunnen praten en wordt ondertussen verantwoordelijk gesteld voor het incident van Riley en uiteindelijk daarom overal uitgekotst.
Wat wel knap in deze film is is dat je de machteloosheid wel kan voelen en dat het bovennatuurlijke gedeelte een fraaie combinatie maakt met een uit de hand gelopen groepsspel. In plaats van dat drugs daar vaak het onderwerp in is is het nu dus... ja, die hand.

En zo is Talk to Me toch nog wel een film die ik wel eerder had kunnen zien. Maar wat had je ook met A24 verwacht. Het is een geslaagde machteloze trip en de sfeer is lekker herfstachtig en donker. Het acteerwerk is het piekpunt, want die is intens en je voelt met de personages mee. Toch ook zeker wel met Mia, ook al mag je niet op genade rekenen.

Eens kijken of dat met deel 2 toch wel wat zonlicht zou brengen.

4,0*