Saltburn (2023)

De enigmatische Oxfordstudent Oliver Quick [Barry Keoghan] raakt onder de indruk van Felix Catton [Jacob Elordi], die alles lijkt te hebben dat hij niet heeft. De twee raken bevriend en Oliver wordt uitgenodigd op het landgoed Saltburn, waar hij de leden van een disfunctionele familie op sluwe wijze tegen elkaar uit probeert te spelen om te krijgen wat hij wil. Fascinerende, soms bizarre zwarte komedie met een briljante, beheerste rol van Keoghan die zijn personage hult in lagen van mysterie. Een van de meest besproken films van het jaar, maar om onbegrijpelijke redenen over het hoofd gezien door The Academy. Rosamund Pike en Richard E. Grant zijn fantastisch als de ouders die zich volledig afsluiten van de realiteit.

Geweldig boek! Maar dan zou het wel een satire zijn op dat soort verhalen.

Na meer dan duizend films zou je denken dat ik wel wat gewend ben, maar dit was toch een van de vreemdere films die ik ooit heb gezien. Telkens als ik een beetje een idee had waar ik naar zat te kijken ging het weer een heel andere toon of richting op. En hoewel ik op zich niet heel snel geschokt ben vond ik die badslurp-scène en die scène met dat graf, eh… tja. Die Emerald Fennell toch (ik was grote fan van haar vorige film Promising Young Woman).

Ik had tijdens het kijken vaak ook niet echt een idee of ik het nou leuk vond of niet. De dood van Felix is best een heftig moment, maar vervolgens als ze binnen gaan zitten lunchen en er komt een grap van ‘de politie raakt verdwaald in het doolhof’ dan denk je, moet ik lachen? Wat is dit voor film?

Wat al die ‘perverse’ seksdingen in het geheel doen (bijvoorbeeld dat met het menstruatiebloed) dat kan ik niet heel goed plaatsen, net als wat Oliver nu precies echt voelt voor Felix, wie hij is en waarom. Zoals de Volkskrant ook zegt:

Saltburn is een bij vlagen absurdistische, zwart-komische thriller met de nodige twists, maar komt niet helemaal uit de verf.
Er zitten zeker een paar geslaagde scènes en grappen in, het acteerwerk is prima en mooi geschoten, maar het slaat de plank vaak ook mis.
Het grootste manco is toch de interne logica van de film. Het lijkt soms geschreven puur om de kijker op een dwaalspoor te brengen en daarna met een twist te verrassen, terwijl dat niet strookt met het karakter van de personages.

Het is vrij lastig om een duidelijk beeld te krijgen van wie Oliver nu precies is. Hij laat verschillende gezichten zien en dat had op zich heel verrassend uit kunnen pakken, maar het voelt soms gekunsteld aan.
Het lijkt wel alsof Fennell zich voornam om een heel slim thrillerplot wilde schrijven, maar het ontbreekt gewoon aan logica en diepere lagen.

Zo zit geen er helemaal geen duidelijke lijn in Olivers plan; de ene keer is hij awkward en schuchter (vooral in het begin), de andere keer lijkt hij weer een soort master-manipulator die als een ware sociopaat de gezinsleden één voor één bespeelt. Het ene moment heeft ie een 'waar ben ik nu weer in beland'-houding, het andere moment doet hij cocky en flirterig met moeder en dochter. Wie is hij nu echt, en wat is zijn doel? Wat wil Felix eigenlijk van hem? Waarom is Oliver zo geobsedeerd door Felix? In hoeverre was alles onderdeel van zijn masterplan om Saltburn te krijgen? Als alles gepland is, waarom is er dan zoveel aan het toeval overgelaten? Hoe had hij kunnen weten dat hij ooit uitgenodigd zou worden door Felix? Veel vragen dus, maar weinig bevredigende antwoorden.

Over bevredigend gesproken: de (homo-)erotische ondertonen tussen de personages vond ik er ook met de haren bijgesleept. Het voelde een beetje alsof Fennell gewoon verschillende perverse fantasieën in haar verhaal wilde verwerken, geen rekening houdend met of het een doel dient of zelfs maar past bij de personages.Het toekijken als Felix masturbeert, het opslurpen van zijn badwater, menstruatievingeren, Oliver die Farleigh aftrekt om dominantie te showen, masturberen op Felix' graf...Terwijl nergens uit blijkt dat Oliver een fetisj heeft of een seksuele stoornis. Het viel me dan wel weer mee dat ie op het eind niet aan necrofilie deed.

Maar goed, was het een vreselijke kijkervaring, nee. Het heeft heus wel een aantal leuke dingen maar het is gewoon niet heel geslaagd in zijn opzet.

3*

Uitstekende toevoeging aan de interessante loopbaan van regisseuse Emerald Fennell, die de moeilijke taak om haar debuut te overtreffen overtuigend trotseert. Saltburn profiteert van uitzonderlijk sterke acteerprestaties, waarbij geen enkel lid onderdoet aan de ander. Uiteraard is het de unieke rol van Barry Keoghan die de show steelt, maar dat neemt niet weg dat alle namen er samen voor zorgen dat de film een geslaagde combinatie vormt tussen romantiek, komedie en thriller. Het geheel oogt verder erg verzorgd op het visuele vlak en pakt uit met meerdere, zeer gedetailleerde achtergronddecors. De locatiekeuze is fenomenaal en ademt een eigenzinnige sfeer uit, die vervolgens door de betrokken regie van Fennell alleen maar wordt versterkt. Hoe langer je gaat nadenken over bepaalde wendingen, hoe minder logisch het allemaal uitpakt, maar ik kon alle insteken prima waarderen. Jammerlijk is dat de makers geregeld te nadrukkelijk op zoek gaan naar weirdness die het geheel niet altijd ten goede komen, maar ik heb vrijwel de volledige speelduur van 131 minuten met open ogen afgekeken.

Wat aanvankelijk een film lijkt over een jonge man die zichzelf en zijn seksualiteit ontdekt (de film begint al met de hoofdpersoon die stelt dat hij niet verliefd was op Felix) focust al vrij snel op klassenverschillen en het vermengen van de jeugd/studentencultuur met het aristocratische landhuis van Felix' familie (de lakkei staat ook stijfjes maar met een glimlach op het feest dat de jongeren geven). Na een uur 'ontspoort' de film in seks, leugens en geweld. Het eind werd lekker ongemakkelijk absurd maar de geweldsexplosie waar ik op hoopte (à la Midsommar) bleef uit.
Mooie cinematografie met een laagje mythologie.

Merkwaardige film, in de positieve zin van het woord. Saltburn laat zich denk ik het beste omschrijven als een wispelturige The Talented Mr. Ripley waarbij absurditeit de boventoon voert. Er zitten dan ook wat lugubere scenes in die de wenkbrauwen behoorlijk doen fronzen. Op dit soort momenten is de sublieme Barry Keoghan op zijn best. Saltburn is een beetje vreemd, maar wel lekker.

3,5 * Ongemakkelijke satire

Goed.

Zeer geslaagde zwartkomische thriller. Voor mij nogal beïnvloed door The Talented Ripley maar dan eigentijds. En meer schokkend. Ook behoorlijk ordinair en vulgair, al kan ik daar zelf wel tegen. Het zorgt voor een raar sfeertje, maar ik ben niet echt verrast door de uitkomst. Barry Keoghan begint daarvoor te vaak de rare snuiter te spelen, al kan die er natuurlijk ook niet aan doen dat hij het hoofd heeft dat hij heeft. Op z'n acteerwerk valt immers weinig aan te merken.

Ook de rest van de cast is prima. Toffe, uiteenlopende personages ook die ze neerzetten. Kleurrijk wereldje, dat Saltburn. Zeer aan te raden voor 'n keer, maar ik had stiekem op net iets meer gehoopt. Al weet ik nu wel tenminste waarom 'Murder on the dancefloor' na 20 jaar weer een hitje was.

3,5

Plotloze mislukte nonsense. Geen thriller, geen komedie en de satire is een kansloze missie van een oversekste regisseur (vrouw) die haar homosuele gevoelens gedesorienteerd de vrije loop laat in een setting waarbij de kaders geen samenhang hebben. Man wat is dit slecht.

Deze film heeft naar mijn idee nul overeenkomsten met de Secret History. Maar okee, ieder zn visie.

Rangen en standen gekoppeld aan elite en zij die daar niet toe behoren. Escapisme in het feeërieke zijn van ieders eigen hersenspinsels vormgegeven in de decadentie van rijkdom en materialisme. Vanuit hun surrealistische innerlijke beleving trachtend een verbinding naar de realiteit te maken, waarbij uiteindelijk het meest dierbare verloren gaat en zij weigeren toe te geven aan hun innerlijk omhoog komende emoties. De dissonant in dit geheel is Quick (fantastisch vormgegeven door Keoghan), die er zijn geheel eigen overtuiging op nahoudt en zijn doelen wil verwezenlijken, waarbij er in zijn brein meer aan de hand is dan je op de eerste hand zou vermoeden. De paradox met t labyrint is goed gekozen. Opvallend: Nachtscene met Venetia (Oliver) en eindscene met Sophie Ellis Baxter. Gelukkig blijft t huis in tact.

Pff helemaal met je eens. Snap die hoge stemmen van anderen echt niet. Slaapverwekkend saai.

Wat een bizarre film is dit! Met af en toe werkelijk schitterende beelden, alleen jammer van dat 4:3 formaat. Even dacht ik met een variant van A Beautiful Mind te maken te hebben, want erg realistisch was 't allemaal niet. Een drietal ronduit gruwelijk walgelijke scenes passeert de revue, waarbij een teiltje voor de kijker een noodzakelijk attribuut bleek. Kijkwijzer "18 jaar en ouder" las ik in mijn EPG. Over het einde was ik iets minder enthousiast: deze film verdiende een pikzwarte afwikkeling en geen disco-deuntje met een knipoog. Desalniettemin, top cinema.

“Saltburn” heeft blijkbaar veel stof doen opwaaien door zijn uitzinnige scènes en uitgesproken stijl, maar eerlijk gezegd vond ik het allemaal niet zo denderend. De film grossiert in overdaad en opzichtige rijkdom, maar weet daar geen scherpe satire van te maken. Ondanks de prachtige decors en het spel met klassenverschillen, blijft het allemaal aan de oppervlakte. De kans om een ouderwetse klassenkomedie neer te zetten, laat regisseur Fennell liggen.

De protagonist Oliver Quick is een buitenstaander die zich een weg baant in de wereld van de rijken, maar zijn motieven blijven vaag en zijn karakterontwikkeling is minimaal. In plaats van een intrigerende antiheld krijgen we vooral een karikatuur voorgeschoteld. Ook de rijke familie waar hij tussen belandt, is vooral een verzameling excentrieke types zonder echte diepgang. Hierdoor blijft het lastig om als kijker mee te leven of echt betrokken te raken bij het verhaal.

“Saltburn” is visueel aantrekkelijk en het acteerwerk is degelijk, maar het geheel voelt te veel als een stijloefening zonder hart.Voor wie houdt van over-the-top satire en absurde plotwendingen is dit misschien een aanrader, maar voor mij was het vooral een teleurstellende bedoening die zijn eigen ambities niet waarmaakt.

Ik wacht ook al heel lang op een verfilming van dat boek, De Verborgen Geschiedenis, in mijn ogen een meesterwerk!

Ik zou zeggen kijk deze film. Ben benieuwd wat je ervan vindt.

Indrukkwekkende film.
Hoewel ik al heel veel films gezien heb, kwamen er voor mij toch wat schokkende scènes voorbij.
Hoe Oliver zich uitkleedt en masturbeert op het verse graf van Felix, om maar iets te noemen!
En de scene met Venetia.
Barry Keoghan is wel geknipt voor deze rol als een duistere manipulator.
Je kunt zijn emoties niet goed peilen.
Zo´n akelig typetje speelt hij bv ook in The killing of a sacred Deer.

Saltburn is echt een titel die ik niet snel zal vergeten. De groteske elementen in deze film zijn gewoon geniaal. De onderkoelde humor, de bizarre situaties en natuurlijk de perverse uitspattingen kunnen als grensoverschrijdend en schokkend ervaren worden, maar vormen voor mij de slagroom op de deze gitzwarte taart. Belangrijke plotwendingen laten de film nooit stil vallen en referenties naar andere films zijn leuk gedaan. Ik kwam al snel van mijn stoel toen ik Ladytron in de pub hoorde spelen: Destroy Everything You Toch heet dat liedje van hun album Witching Hour en vanaf toen wist ik dat ik goed zat. Saltburn is ronduit geweldig!

Een grandioos meesterwerk deze Saltburn.

Het acteerwerk is om vingers en duimen af te likken(!) en ieder filmshot is er eentje om in te kaderen.

De sublieme soundtrack stuwt de film naar een grootse apotheose. Luisteren naar Murder on the Dancefloor zal nooit meer hetzelfde zijn

Ik heb erg gemengde gevoelens bij Saltburn.
Met name het eerste deel beviel me uitstekend.
Maar ook wanneer Oliver eenmaal zijn intrek in Saltburn heeft genomen, is er nog genoeg te genieten. Terwijl de luchtigheid langzaam verdwijnt en de droge humor steeds donkerder wordt, begint er iets te sluimeren. Decadentie, nihilisme en hedonisme vieren hoogtij op het landgoed waar de familieleden light-varianten lijken van een Wes Anderson film. Gevangen in mooie beelden biedt dat nog altijd een interessante kijkervaring.
Anderzijds zijn er veel zaken die nergens toe leiden, anders dan tonen dat Oliver een steekje los heeft. Waarvan meest noemenswaardig de perversiteiten die mij meer aandoen als goedkope shockpogingen. Tegen de tijd dat dingen serieus mis gaan lopen is het al zo duidelijk dat de Felix zijn vriend en studiegenoot niet te vertrouwen is dat je hem meteen verdenkt van alles wat er mis gaat. En zodra de eerste dode op het landgoed valt, is de clue wel duidelijk.
Op zijn beste momenten is Saltburn een topfilm. Maar helaas staan daar ook aardig wat mindere zaken tegenover.

De ontknoping vormt nogal een teleurstelling, ook retrospectief, omdat het mysterie van motieven en drijfveren volledig wordt weggenomen. Dat maakt Saltburn onherroepelijk platter. Het wordt op deze manier een film als ... (vult u maar in), maar staat ook in de traditie van bijvoorbeeld De Maupassants Bel-Ami. Verder is het wel onderhoudend en sfeervol, vooral ook de bijpersonages doen veel goeds. Met een wat verhulder einde was ik hier waarschijnlijk een stuk enthousiaster over geweest.

Helemaal eens met bovenstaande schrijver. Geen al te originele maar best vermakelijke film, ware het niet dat de clou alles totaal ongeraffineerd maakt. Nee natuurlijk joh het was een masterplan van pakweg een decennium… gaaaaaap. Neem een voorbeeld aan (The Talented Mr.) Ripley, en je weet dat je echt niet alles uit de doeken hoeft te doen om je kijker mee te krijgen.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Het was wel een vermakelijke film met een wat mysterieus hoofdpersonage. Soms wat bijzondere scènes. Het genre komedie/drama vond ik toch minder bij de film passen, toch eerder mysterie.

Toch de moeite om gezien te hebben.