Saltburn (2023)

Goeie film over een jongeman met een studiebeurs die de zomer doorbrengt bij de rijke familie van een studiegenoot. De film heeft een wat afwijkende toon en de excentrieke personages versterken dit. Hierdoor blijf je kijken waar het allemaal naartoe gaat. Het had misschien wat korter gemogen, maar de uitvoering is origineel genoeg.

Sterke regie, de film wist me grotendeels te pakken, maar het blijft uiteindelijk frustrerend oppervlakkig met een twist halverwege die het punt dat de film wil maken onderuit haalt, en het einde voelt gehaast en onbevredigend aan. Wat jammer is, want hij heeft zeker sterke elementen.

Wat een film. Elordi, Keoghan en de rest.. wat een totaal geflipte bende. Hilarisch bij vlagen ook. Leuke soundtrack, een aantal memorabele scenes en visueel echt adembenemend goed. Heerlijk dit.

Overtuigende stijloefening. Een merkwaardig universum vol aparte personages en gekke taferelen.
Zeer sterke en gelaagde rol van Barry Keoghan. Elordi's rol lijkt in eerste instantie wat eendimensionaal, maar wordt later toch uitgediept.
Het plot springt alle kanten op, waardoor het meer om individuele scènes gaat dan om een coherent geheel.
De familie is minder excentriek dan ik had verwacht. Richard E. Grant en Rosamund Pike hebben wel vreemdere types gespeeld, maar ze spelen het zeker goed.
De twist maakt de film wat mij betreft niet per se beter. Ik zocht het niet echt achter het personage, ondanks zijn vele leugens.
Al met al wat een onevenwichtige film, maar daarin schuilt ook deels zijn kracht.

Eerlijk gezegd was er niet veel inhoud voor de helft van de film, alleen rijke mensen die rijk zijn en Barry Keoghan die dingen doet, wat dan ook... Er zijn een paar scènes met lichaamsvloeistoffen en seksuele inhoud toegevoegd om te choqueren, maar deze zijn maar tam en zorgde er niet voor dat ik me enorm ongemakkelijk voelde. De plotwending is enigszins voorspelbaar en de film had makkelijk ongeveer 25 minuten korter kunnen zijn. Tja en er uitgaan met de discopop van Sophie Ellis-Bextor was maar behoorlijk alledaags. Wat misschien ook van toepassing is op de film? Och het was een fatsoenlijke manier om tijd te doden, Het ziet er mooi uit, maar het is traag en het deed verder weinig anders.

Zonde van mijn tijd. Snap echt niet dat zo'n film goede recensies krijgt. Het is toch helemaal niets bijzonders. Sterker nog, ik vond het gewoon een slechte film. In zoverre, een slecht verhaal en ook nog slecht uitgewerkt. Beelden zijn mooi maar dat is het dan ook. In het begin dacht ik nog dat het een goede film zou worden, maar na verloop van tijd slaat het gewoon nergens meer op. Arm ventje wat zich wil inmengen in rijke familie. Tsja, daar had veel meer ingezeten. Echt heel erg slecht uitgewerkt.

Alweer een film met een ridicuul verhaal over mensen, die collectief het noorden kwijt zijn. Het lijkt een trend te worden. Aan mij zijn dit soort films niet besteed. De twist tegen het einde van de film voegt hoegenaamd weinig toe aan de nonsens die eraan voorafgaat. De bijdrage van Carey Mulligan is niet veel meer dan een uitgerekte cameo. Zonde van zoveel talent.

Haha

Wat een geweldige film. Hierboven staat thriller/drama maar dit is een volbloed, zwarte satire. Alles aan deze film is satire en dat merk je vrijwel letterlijk al in de eerste scenes waarbij de hoofdpersoon zijn eerste interacties heeft op de universiteit van Oxford. Dit is een film met rijke, gekke mensen en daar moet je van houden. De film draait niet om het plot of de twist, zelfs de plot of twist is satirisch. Het is niet bedoeld om serieus te nemen. Volgens mij klopt het ook niet helemaal of is het zo over de top dat het niet relevant is.

Ik heb rijke mensen gekend, zeker niet zo rijk als in deze film maar daar zit heel veel herkenning in. De details zitten heel erg in de maniertjes, de kleding en vage manier om met emoties om te gaan. Een manier van praten die nooit echt oprecht lijkt te zijn, je weet niet of het oprecht is maar achter die woorden schuilt altijd een soort van leegte en dat is heel goed gedaan in deze film. Deze mensen leven heel erg in een eigen, veilige, afgelegen bubbel waarbij als problemen op komen dagen of wat dan ook, dan doen ze de gordijnen dicht en dan gaan de problemen weg al gaan de problemen nooit weg natuurlijk. Met gordijnen bedoel ik figuurlijk maar ik reageer naar een letterlijke scene in de film. Rijke mensen hebben geen zorgen over morgen, dat kennen ze niet en als problemen zijn dan kun je dat oplossen met geld. Rijke mensen denken nooit aan oorlog, inflatie of andere problemen in de wereld. Dat hoeft niet in de rijke bubbel. Er zijn geen problemen. Die zijn er wel natuurlijk maar daar gaan we niet aan denken. Doe de gordijnen dicht!

De esthetiek in deze film is best wel interessant met een soort gotische en dromerige vibe. Een homo-erotische of biseksuele sfeer dat vaak is in satire over rijke mensen maar ook dat herken ik. In de boeken van Bret Easton Ellis is dat ook altijd, zoals ze ook altijd Ray Ban zonnebrillen dragen, al kan iedereen een Ray Ban dragen maar het hoort bij de satire en de esthetiek. De film is over de top zoals tennissen in nette pakken met zonnebrillen op en flessen champagne. In de film of wat heel veel mensen denken is dat hun een veel beter leven hebben maar het is ook echt een leven van verveling.

Barry Keoghan speelt hier de rol van zijn leven. Wat een iconische rol. Wat een eindscène. Wat heb ik me kapot gelachen om die eindscène.

Wat zal ik er eens van zeggen.

Het begint wel leuk, maar vanaf de helft vliegt het wat te ver uit de bocht - door zowel te ver over the top te gaan als te weinig, hoe gek het wellicht ook klinkt. En het einde ligt me helemaal al niet - te gemakzuchtig, te flauw. Aan de andere kant ook wel een perfecte uitsmijter waarmee alle potentiele diepere lagen of sociaal-maatschappijkritische motieven in een keer de prullenbak in kunnen. Saltburn is gewoon pulp, plaatjes kijken voor de lol met evenveel diepgang als deel 7 van Police Academy. Wel met een leukere cast en een fraai optrekkie als plaats van handeling. En gelukkig een stuk beheerster en smaakvoller dan het trieste Triangle of Sadness. Al moet ik zeggen dat ik ook daar even aan twijfelde toen Sophie Ellis-Bextor langskwam.

Na het sterke Promising Young Woman opnieuw een bijtende satire van Emerald Fennell, fijne regisseur wel. Leuk geacteerd door Keoghan en Pike, maar alle acteurs komen wel uit de verf (al is de bijrol van Mulligan wel heel mager). Mooi stijlvol gefilmd en prima soundtrack, al ben ik niet zo enthousiast over het slotnummer, dat vond ik vroeger ook al een saai liedje.

Wel jammer dat er een veel te uitleggerig einde aan is gebreid, waarin Oliver zijn hele snode plan tot in detail uitlegt- dat was onnodig. Een beetje meer vertrouwen in het publiek volgende keer s.v.p.

Inktzwarte film over een buitenbeentje (Barry Keoghan) die door een aristocratische medestudent (Jacob Elordi) voor de zomer wordt uitgenodigd op het uitgestrekte landgoed van zijn familie. Bijzonder goed gespeeld en fraai opgebouwd, met een mooi gebruik van muziek en aantrekkelijk camerawerk. De satirische aspecten van het script werken een hele tijd naar behoren, totdat de boel tegen het einde wel erg over de top gaat en het allemaal niet meer serieus te nemen valt. Vermakelijk blijft de film echter zeer zeker. Keoghan is subliem in de hoofdrol.

Kent u "The Talented Mr. Ripley"? De makers van Saltburn wel. Mr. Ripley heet nu Oliver Quick, zijn streken zijn hetzelfde. Je moet wel eerst de film uitzien om tot die conclusie te komen want het verhaal ontwikkeld zich bijzonder traag. Op enkele bizarre erotisch getinte scènes na valt er niet heel te beleven. De film draagt het predicaat komedie, helaas heb ik nergens kunnen lachen of het moet zijn om de totaal verknipte familie die woont op het landgoed Saltburn. Volgens mij heeft het met zwarte humor weinig van doen. De film intrigeert wel en mede door de hoge kwaliteit van acteren blijf je toch kijken.

Blijkbaar is het een nieuwe trend om films een kunstzinnig tintje te geven door te kiezen voor het beeldformaat 1:1,33 alsof je naar een ouderwetse beeldbuis zit te kijken. Ook onlangs uitgekomen films als The Whale en Maestro hebben dit vervelenden formaat. De film Saltburn oogt als geheel heel fraai, alsof er gebruik is gemaakt van Technicolor techniek, maar in breedbeeld was dit ongetwijfeld nog mooier geweest.
Saltburn wordt mijn inziens onterecht nogal opgehemeld, bij tijden is het langdradig en saai. De ontknoping is nog het leukste van de film en tegelijk ook ontluisterend omdat je dan weet dat je naar een remake van Mr. Ripley hebt zitten kijken.

Emerald Fennell scoorde goed met haar debuut, de thrillerkomedie Promising Young Woman (2020). Een verrassend leuk debuut. Ik was derhalve erg benieuwd naar haar tweede film en werd niet teleurgesteld. Saltburn is het bekijken zeker waard.

Saltburn is wederom een mooie mix van thriller en komedie. Een bijzonder amusant verhaal over een briljante student Oliver van arme komaf die in Oxford studeert en bevriend raakt met de rijke Felix die hem uitnodigt om een paar dagen bij hem en zijn excentrieke familie woonachtig in een prachtig kasteeltje door te brengen. Vervolgens ontwikkelt zich een film waarin duistere scènes worden afgewisseld met luchtige scènes.

In Saltburn draait het verhaal om de verhouding tussen twee sociale klassen. Oliver past niet goed tussen de elite van Oxford en Oliver past niet goed binnen de entourage van de rijke familie. Hij wordt geduld, maar hoort niet echt bij de incrowd. Met deze gegevens zou de film gemakkelijk het spoor van een sociaal drama kunnen volgen. Dat gebeurt echter niet. Saltburn doet veel meer denken aan een film als Gisaengchung (2019) waarin een arme luis het huis van rijke lui op nonchalante wijze infiltreert.

De film bouwt het verhaal op rondom een impliciete vraagstelling. Wie gebruikt eigenlijk wie? Is Oliver een parasiet of is de familie die geld verdient zonder de handen vuil te maken en anderen voor zich laat werken een parasitaire familie? Best intrigerend en de vraagstelling levert een vermakelijke film op. Hier en daar permitteert de film zich een paar verrassende wendingen, maar die zijn niet heel gecompliceerd. De film is gemakkelijk te volgen. Misschien is ie soms zelfs wat voorspelbaar. Het is de film vergeven. De film als geheel kijkt prettig weg en vermaakt uitstekend.

Barry Keoghan die de rol van Oliver op zich neemt, is goed. Zijn personage is zowel de figuur waarmee de kijker zich kan identificeren als de figuur die de kijker een onaangenaam gevoel bezorgt. Een ander opvallende rol is de rol van Richard E. Grant als het hoofd van de familie. Het hoofd is een schertsfiguur die door Grant heerlijk schmierend wordt vormgegeven. De overige grote en kleine rollen zijn eveneens plezierig ingevuld. Prima personages in een prima verhaal. Het enige dat je de film kwalijk zou kunnen nemen is de ietwat lange speelduur van 130 minuten, die uitnodigt tot soms te langgerekte scènes die best iets compacter uitgewerkt hadden mogen zijn. Verder niets dan lof.

Wat een aangename verrassing deze inktzwarte tragi-komedie. Prachtig script, geweldig camerawerk, mooie plaatjes, goede soundtrack en zeer goed acteerwerk. Keogahn speelt de sterren van de hemel, maar ook alle bijrollen zijn echt geweldig, vooral de butler. Heerlijk, die gezichtsuitdrukkingen van die man.

Ik heb zoveel films gezien dat ik me vaak afvraag of er nog één is die me kan verrassen; nou, dat deed deze film! Ik had het einde echt niet zien aankomen. Vier en halve ster.

In eerste instantie wilde ik deze film 4,5* geven, maar na een nachtje rusten heb ik besloten dat een 4* genoeg is.

Saltburn heeft zoveel hype, de helft van mijn gay vrienden hebben hem gezien en waren er lovend over. Is de film goed? Ja. Hij is zelfs geweldig. Emerald Fennell heeft opnieuw bewezen dat ze een gevatte en bekwame regisseur is die niet bang is om gevoelig materiaal te behandelen en het op een nieuwe en frisse manier te brengen.

Ten eerste is deze film prachtig. De beeldverhouding is puur als stilistische keuze gebruikt en dat zou pretentieus kunnen overkomen. Dat is niet zo, want elk beeld is prachtig. Ik heb me vaak vergaapt aan de composities, de kadrering, de camerabewegingen en de belichting. De camera die ongemakkelijk lang blijft hangen op een vreemd moment en precies weet wanneer hij naar de volgende scène moet gaan en wanneer niet. De badkuip en dat gedoe in de aarde, bijvoorbeeld. Verdorie, dat was goed spul.

De eerste akte voelde ongemakkelijk vergelijkbaar met mijn eigen ervaringen op school en dat is een deel van de reden waarom ik het leuk vond. Het was confronterend maar ook troostend. In de tweede akte ging het een beetje bergafwaarts. We begrijpen de premisse, kennen elk personage en ik had het gevoel dat de film aanvankelijk niet wist waar hij heen moest. Een homo-erotisch liefdesverhaal, een mysterieuze psychologische thriller, een zwarte komedie? Het voelde te rommelig.

Gelukkig maakte de derde akte alles goed, want dat was topcinema. Spannend, ongemakkelijk, hilarisch, gênant. En dat laatste shot zal me de rest van mijn leven blijven achtervolgen op alle mogelijke goede manieren. Oké, dat klonk best wel creepy.

Soms viel mijn aandacht een beetje weg. Maar dan kwam er een geniaal staaltje filmwerk langs om me er weer in te trekken. Het is een verzameling geweldige scènes met mindere scènes om ze samen te binden.

Jacob Elordi is geweldig, maar de echte MVP is Barry Keoghan. Laten we hem de komende jaren nog wat meer in de gaten houden.

4*

Ik ging hier ook totaal blind in en dat werkte prima. Lekker quirky filmpje dat de hele speelduur weet te boeien.

Ik lees hier een hoop vergelijkingen met andere films maar degene die er voor mij het dikst op lag, lees ik hier niet. Namelijk Teorema (Film, 1968) . Het lijkt wel een soort moderne remake.

Verder een uitstekende cast (Richard E. Grant!) en heerlijk diverse soundtrack (Rent!) die de bij vlagen wel erg onlogische en gezochte verhaallijn wel redelijk maskeren. Ook een bizar slechte (expres?) belichting.

Tja, wat hier van te vinden. Lange tijd had ik geen idee waar ik naar aan het kijken was, maar tegen het einde aan wordt het er dan ook wel weer heel vingerdik bovenop gelegd. De minuscule uitleg wat Oliver allemaal gedaan heeft was wat mij betreft niet nodig. Daar had naar gehint mogen worden, maar ik had dat liever ambigu gezien. Nu bleef er op het einde weinig meer over waar ik nog over kon blijven nadenken. Barry Keoghan vind ik één van de sterkste acteurs van zijn generatie - en neemt ook steevast interessante rollen/projecten aan - maar deze rol weet hij niet hélemaal te verkopen. Of misschien net helemaal wel, en ben ik gewoon geen fan van het personage, even goed mogelijk. Moeilijk te zeggen in dit geval. Er zit gewoon weinig dynamiek in het personage; het is een vrij eenzijdig traject van vreemd en onsympathiek naar nog vreemder en onsympathieker. Jacob Elordi vond ik prima, maar het zijn vooral Rosamund Pike en Richard E. Grant die vollédig doorhebben in wat voor film ze spelen. Absoluut hilarische acteerprestaties, vooral van Grant. Het is de zoveelste film waarin de snobistische, wereldvreemde eliteklasse er volledig door wordt gehaald, maar heel veel dieps heeft Saltburn daar verder niet over te zeggen. Het zijn vooral Grant en Pike die dat doorhebben, en acteren alsof dit pure camp is. Wat het ook is. En daar plak ik verder absoluut geen negatief oordeel op; dat heeft zeker z'n bestaansrecht in cinema.

Dan komt het relatief lagere oordeel er vooral op neer dat ik écht niets had met het personage van Keoghan, dat de film weinig te zeggen heeft en dat het einde veel te hard wordt voorgekauwd. De expliciete weirdness pakt voor de rest nog wel leuk uit, visueel een fris filmpje, en het onvoorspelbare was een plusfactor voor het grootste deel van de film. Maar het laatste kwartier haalt het voor mij van een 3.5 naar een 3*.

Moeilijk om deze film te beschrijven zonder te spoilen, maar toch een poging.

Oliver leert Felix kennen op Oxford. Felix is super populair en Oliver valt eigenlijk ook voor hem en doet er alles aan om bij hem in de buurt te zijn.

De jongens worden vrienden en als de zomervakantie nadert wordt Oliver door Felix uitgenodigd om naar zijn landgoed <vul titel in> te komen.

Felix zit goed in de slappe was en zijn familie ook.

Daar worden we geconfronteerd met de misschien wel disfunctionele familie wat allerhande leuke scenes oplevert. Typisch Engels is ook dat er nooit direct iets gezegd wordt en dat als het op gevoelens aankomt men liever over de smaak van de taart praat dan over wat er zich werkelijk afspeelt.

Uiteindelijk blijkt dan toch dat de vork anders in de steel zit dan waar je als kijker in meegenomen wordt.

Dit is ook het type film waarbij elk frame een prachtige foto op zichzelf is. Let er maar es op! Soms vraag je je wel af of dat echt nodig was.

Met de 2 uur en ongeveer 10 minuten kijkt de film mooi weg, maar eenmaal klaar besef je dat het een middel was om het einde uit te leggen, en dat er in de tussentijd eigenlijk niks aan de karakters is veranderd of ontwikkeld. Iedereen is nog precies zoals ze geïntroduceerd werden. Ook vraag ik me af waar de sex gerelateerde scenes voor bedoeld waren. Nu komt het over alsof ze puur zijn om de kijker wat ongemakkelijk te maken met homo-erotische toespelingen. Dat wordt wel prachtig gepresenteerd door Barry Keoghah. Hij gaat er vol voor. Mooi om te zien.

Dat maakt voor mij dat deze film de 7 niet overstijgt, al zou een 8 voor de durf ook niet onterecht zijn, maar dat is meer omdat we in een wereld leven waarin weinig risico's genomen worden op filmgebied iets waar je blijkbaar bij Amazon af en toe nog es verrast kunt zijn.

Bij het einde riep ik dan ook hardop: dat is typisch Amazon! De kijker mag raden wat daar gebeurde, het deed mij in ieder geval aan The Boys denken.

Leuk gefilmd, maar inhoudelijk niet eens zo heel boeiend of bijzonder. Het eerste halfuur is nog het beste. Vooral de eenzaamheid van Keoghan wordt mooi getoond ook vooral door zijn innemende acteerwerk. Sfeervol, leuk geschoten, boeiend. Eenmaal richting het landhuis wordt een en ander wat absurder en weet lang niet altijd te boeien, sommige passages zijn zelfs saai te noemen. Ook kreeg ik het idee dat al veel vaker te hebben gezien alleen doet de film voorkomen alsof ze volstrekt origineel is. Niettemin zit er genoeg sterks en moois in, vooral visueel, voor een goede voldoende. Maar was iemand nu echt ondersteboven van dat einde? 3,5*.

De enigmatische Oxfordstudent Oliver Quick [Barry Keoghan] raakt onder de indruk van Felix Catton [Jacob Elordi], die alles lijkt te hebben dat hij niet heeft. De twee raken bevriend en Oliver wordt uitgenodigd op het landgoed Saltburn, waar hij de leden van een disfunctionele familie op sluwe wijze tegen elkaar uit probeert te spelen om te krijgen wat hij wil. Fascinerende, soms bizarre zwarte komedie met een briljante, beheerste rol van Keoghan die zijn personage hult in lagen van mysterie. Een van de meest besproken films van het jaar, maar om onbegrijpelijke redenen over het hoofd gezien door The Academy. Rosamund Pike en Richard E. Grant zijn fantastisch als de ouders die zich volledig afsluiten van de realiteit.

Na meer dan duizend films zou je denken dat ik wel wat gewend ben, maar dit was toch een van de vreemdere films die ik ooit heb gezien. Telkens als ik een beetje een idee had waar ik naar zat te kijken ging het weer een heel andere toon of richting op. En hoewel ik op zich niet heel snel geschokt ben vond ik die badslurp-scène en die scène met dat graf, eh… tja. Die Emerald Fennell toch (ik was grote fan van haar vorige film Promising Young Woman).

Ik had tijdens het kijken vaak ook niet echt een idee of ik het nou leuk vond of niet. De dood van Felix is best een heftig moment, maar vervolgens als ze binnen gaan zitten lunchen en er komt een grap van ‘de politie raakt verdwaald in het doolhof’ dan denk je, moet ik lachen? Wat is dit voor film?

Wat al die ‘perverse’ seksdingen in het geheel doen (bijvoorbeeld dat met het menstruatiebloed) dat kan ik niet heel goed plaatsen, net als wat Oliver nu precies echt voelt voor Felix, wie hij is en waarom. Zoals de Volkskrant ook zegt:

Daar ben ik het op zich wel mee eens.

Pas helemaal op het einde valt het een beetje op zijn plaats, dat we hebben zitten kijken naar een sicke badguy die alles gepland heeft. Eigenlijk zo’n film die je met ‘de kennis van nu’ nog een keer moet kijken, waarschijnlijk valt hij dan al een stuk beter.

Wat ik trouwens ook meteen jammer vond was de 4:3 beeldverhouding. Daar heb ik altijd wel een hekel aan met moderne films, maar juist deze film die vaak een supermooie cinematografie heeft had ik graag in breed formaat gezien. Ik wil er zelfs (bijna) een halve punt aftrek voor geven. Er zitten echt heel mooie scènes en plaatjes bij, en de film speelt ook veel met licht en donker (soms te donker), schaduw en kleur.

Ik denk dat ik hem nog eens moet kijken. Er zit genoeg in dat tof is, vooral audiovisueel. De muziek van rond 2007 (toevallig ook mijn eigen studietijd) is leuk net als de humor (‘I was a lesbian for a while, you know, but it was all a bit too wet for me in the end’).

Voor nu 3,5*

Saltburn is een bij vlagen absurdistische, zwart-komische thriller met de nodige twists, maar komt niet helemaal uit de verf.
Er zitten zeker een paar geslaagde scènes en grappen in, het acteerwerk is prima en mooi geschoten, maar het slaat de plank vaak ook mis.
Het grootste manco is toch de interne logica van de film. Het lijkt soms geschreven puur om de kijker op een dwaalspoor te brengen en daarna met een twist te verrassen, terwijl dat niet strookt met het karakter van de personages.

Het is vrij lastig om een duidelijk beeld te krijgen van wie Oliver nu precies is. Hij laat verschillende gezichten zien en dat had op zich heel verrassend uit kunnen pakken, maar het voelt soms gekunsteld aan.
Het lijkt wel alsof Fennell zich voornam om een heel slim thrillerplot wilde schrijven, maar het ontbreekt gewoon aan logica en diepere lagen.

Zo zit geen er helemaal geen duidelijke lijn in Olivers plan; de ene keer is hij awkward en schuchter (vooral in het begin), de andere keer lijkt hij weer een soort master-manipulator die als een ware sociopaat de gezinsleden één voor één bespeelt. Het ene moment heeft ie een 'waar ben ik nu weer in beland'-houding, het andere moment doet hij cocky en flirterig met moeder en dochter. Wie is hij nu echt, en wat is zijn doel? Wat wil Felix eigenlijk van hem? Waarom is Oliver zo geobsedeerd door Felix? In hoeverre was alles onderdeel van zijn masterplan om Saltburn te krijgen? Als alles gepland is, waarom is er dan zoveel aan het toeval overgelaten? Hoe had hij kunnen weten dat hij ooit uitgenodigd zou worden door Felix? Veel vragen dus, maar weinig bevredigende antwoorden.

Over bevredigend gesproken: de (homo-)erotische ondertonen tussen de personages vond ik er ook met de haren bijgesleept. Het voelde een beetje alsof Fennell gewoon verschillende perverse fantasieën in haar verhaal wilde verwerken, geen rekening houdend met of het een doel dient of zelfs maar past bij de personages.Het toekijken als Felix masturbeert, het opslurpen van zijn badwater, menstruatievingeren, Oliver die Farleigh aftrekt om dominantie te showen, masturberen op Felix' graf...Terwijl nergens uit blijkt dat Oliver een fetisj heeft of een seksuele stoornis. Het viel me dan wel weer mee dat ie op het eind niet aan necrofilie deed.

Maar goed, was het een vreselijke kijkervaring, nee. Het heeft heus wel een aantal leuke dingen maar het is gewoon niet heel geslaagd in zijn opzet.

3*

Uitstekende toevoeging aan de interessante loopbaan van regisseuse Emerald Fennell, die de moeilijke taak om haar debuut te overtreffen overtuigend trotseert. Saltburn profiteert van uitzonderlijk sterke acteerprestaties, waarbij geen enkel lid onderdoet aan de ander. Uiteraard is het de unieke rol van Barry Keoghan die de show steelt, maar dat neemt niet weg dat alle namen er samen voor zorgen dat de film een geslaagde combinatie vormt tussen romantiek, komedie en thriller. Het geheel oogt verder erg verzorgd op het visuele vlak en pakt uit met meerdere, zeer gedetailleerde achtergronddecors. De locatiekeuze is fenomenaal en ademt een eigenzinnige sfeer uit, die vervolgens door de betrokken regie van Fennell alleen maar wordt versterkt. Hoe langer je gaat nadenken over bepaalde wendingen, hoe minder logisch het allemaal uitpakt, maar ik kon alle insteken prima waarderen. Jammerlijk is dat de makers geregeld te nadrukkelijk op zoek gaan naar weirdness die het geheel niet altijd ten goede komen, maar ik heb vrijwel de volledige speelduur van 131 minuten met open ogen afgekeken.

Merkwaardige film, in de positieve zin van het woord. Saltburn laat zich denk ik het beste omschrijven als een wispelturige The Talented Mr. Ripley waarbij absurditeit de boventoon voert. Er zitten dan ook wat lugubere scenes in die de wenkbrauwen behoorlijk doen fronzen. Op dit soort momenten is de sublieme Barry Keoghan op zijn best. Saltburn is een beetje vreemd, maar wel lekker.

3,5 * Ongemakkelijke satire

Goed.

Zeer geslaagde zwartkomische thriller. Voor mij nogal beïnvloed door The Talented Ripley maar dan eigentijds. En meer schokkend. Ook behoorlijk ordinair en vulgair, al kan ik daar zelf wel tegen. Het zorgt voor een raar sfeertje, maar ik ben niet echt verrast door de uitkomst. Barry Keoghan begint daarvoor te vaak de rare snuiter te spelen, al kan die er natuurlijk ook niet aan doen dat hij het hoofd heeft dat hij heeft. Op z'n acteerwerk valt immers weinig aan te merken.

Ook de rest van de cast is prima. Toffe, uiteenlopende personages ook die ze neerzetten. Kleurrijk wereldje, dat Saltburn. Zeer aan te raden voor 'n keer, maar ik had stiekem op net iets meer gehoopt. Al weet ik nu wel tenminste waarom 'Murder on the dancefloor' na 20 jaar weer een hitje was.

3,5

Rangen en standen gekoppeld aan elite en zij die daar niet toe behoren. Escapisme in het feeërieke zijn van ieders eigen hersenspinsels vormgegeven in de decadentie van rijkdom en materialisme. Vanuit hun surrealistische innerlijke beleving trachtend een verbinding naar de realiteit te maken, waarbij uiteindelijk het meest dierbare verloren gaat en zij weigeren toe te geven aan hun innerlijk omhoog komende emoties. De dissonant in dit geheel is Quick (fantastisch vormgegeven door Keoghan), die er zijn geheel eigen overtuiging op nahoudt en zijn doelen wil verwezenlijken, waarbij er in zijn brein meer aan de hand is dan je op de eerste hand zou vermoeden. De paradox met t labyrint is goed gekozen. Opvallend: Nachtscene met Venetia (Oliver) en eindscene met Sophie Ellis Baxter. Gelukkig blijft t huis in tact.

Pff helemaal met je eens. Snap die hoge stemmen van anderen echt niet. Slaapverwekkend saai.

Wat een bizarre film is dit! Met af en toe werkelijk schitterende beelden, alleen jammer van dat 4:3 formaat. Even dacht ik met een variant van A Beautiful Mind te maken te hebben, want erg realistisch was 't allemaal niet. Een drietal ronduit gruwelijk walgelijke scenes passeert de revue, waarbij een teiltje voor de kijker een noodzakelijk attribuut bleek. Kijkwijzer "18 jaar en ouder" las ik in mijn EPG. Over het einde was ik iets minder enthousiast: deze film verdiende een pikzwarte afwikkeling en geen disco-deuntje met een knipoog. Desalniettemin, top cinema.

“Saltburn” heeft blijkbaar veel stof doen opwaaien door zijn uitzinnige scènes en uitgesproken stijl, maar eerlijk gezegd vond ik het allemaal niet zo denderend. De film grossiert in overdaad en opzichtige rijkdom, maar weet daar geen scherpe satire van te maken. Ondanks de prachtige decors en het spel met klassenverschillen, blijft het allemaal aan de oppervlakte. De kans om een ouderwetse klassenkomedie neer te zetten, laat regisseur Fennell liggen.

De protagonist Oliver Quick is een buitenstaander die zich een weg baant in de wereld van de rijken, maar zijn motieven blijven vaag en zijn karakterontwikkeling is minimaal. In plaats van een intrigerende antiheld krijgen we vooral een karikatuur voorgeschoteld. Ook de rijke familie waar hij tussen belandt, is vooral een verzameling excentrieke types zonder echte diepgang. Hierdoor blijft het lastig om als kijker mee te leven of echt betrokken te raken bij het verhaal.

“Saltburn” is visueel aantrekkelijk en het acteerwerk is degelijk, maar het geheel voelt te veel als een stijloefening zonder hart.Voor wie houdt van over-the-top satire en absurde plotwendingen is dit misschien een aanrader, maar voor mij was het vooral een teleurstellende bedoening die zijn eigen ambities niet waarmaakt.

De ontknoping vormt nogal een teleurstelling, ook retrospectief, omdat het mysterie van motieven en drijfveren volledig wordt weggenomen. Dat maakt Saltburn onherroepelijk platter. Het wordt op deze manier een film als ... (vult u maar in), maar staat ook in de traditie van bijvoorbeeld De Maupassants Bel-Ami. Verder is het wel onderhoudend en sfeervol, vooral ook de bijpersonages doen veel goeds. Met een wat verhulder einde was ik hier waarschijnlijk een stuk enthousiaster over geweest.

Helemaal eens met bovenstaande schrijver. Geen al te originele maar best vermakelijke film, ware het niet dat de clou alles totaal ongeraffineerd maakt. Nee natuurlijk joh het was een masterplan van pakweg een decennium… gaaaaaap. Neem een voorbeeld aan (The Talented Mr.) Ripley, en je weet dat je echt niet alles uit de doeken hoeft te doen om je kijker mee te krijgen.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Het was wel een vermakelijke film met een wat mysterieus hoofdpersonage. Soms wat bijzondere scènes. Het genre komedie/drama vond ik toch minder bij de film passen, toch eerder mysterie.

Toch de moeite om gezien te hebben.