The Holdovers (2023)

Viel me tegen, maar geen cijfer, eerst nog een keertje kijken.

Wel een prachtige opening(strack)!

Met pijn in het hart de eerste onvoldoende voor Payne. Het werkte voor mij gewoon niet, de combi drama en komedie. Het is weer schitterend gefilmd en de soundtrack is top, acteerwerk an sich ook niks op aan te merken, maar het verhaal en de personages deden me te weinig, helaas…

Prachtfilm, heerlijke sfeer, voornamelijk door cameravoering en muziek.

Overigens gaf The Baltimorons (2025) me een beetje dezelfde sfeer en filmstijl.

De film herzien, wederom vóór de kerst, en een half puntje erbij. Wat blijft dit toch een heerlijke film. Mooie beelden afgewisseld met briljant acteerwerk van de drie hoofdpersonages. Dit is een blijvertje voor de kerst elk jaar!

Ieder jaar probeer ik ook wel een paar kerstfilms te kijken die ik niet al op vrijwel jaarlijkse basis met mijn familie bekijk. The Holdovers had daarbinnen wel mijn interesse: een strenge leraar die met enkele studenten achterblijft tijdens de kerstvakantie. Ik was heel benieuwd hoe dit nachtmerriescenario voor beide partijen zich zou ontvouwen.

Opmerkelijk dat de film het over een iets andere boeg gooide dan ik verwacht had. Zo had ik niet verwacht dat er alsnog maar één student zou overblijven en ik vond dit eerlijk gezegd zelfs een beetje een teleurstelling. Ondanks dat ik de film heel goed vind zoals hij nu is, blijf ik me waarschijnlijk wel afvragen wat voor een film het geworden was wanneer Paul op alle vijf had moet blijven oppassen. Zeker aangezien die personages ook geïntroduceerd werden en onderling best chemie hadden, had ik wel verwacht dat hier iets meer mee gedaan zou worden.

Maar goed, als het grootste 'minpunt' niet eens zozeer een minpunt is, maar gewoon een alternatieve verwachting van mezelf, dan weet je dat je goed zit. Ik heb hier namelijk wel van genoten. Het acteerwerk is echt uitmuntend en het verschilt een beetje per deel van de film wie ik het sterkst vind. Lange tijd was ik geneigd om te zeggen dat Da'Vine Joy Randolph low-key de show steelt, maar ze zijn alle drie ijzersterk: Paul Giamatti en Dominic Sessa hebben beiden zulke mooie scènes in Boston dat ze eigenlijk niet meer op één hand te tellen zijn. Iedereen speelt heel authentiek, waardoor het ook voelt alsof je daadwerkelijk met echte mensen van doen hebt. Ik had in ieder geval niet meer het gevoel naar acteurs te zitten kijken.

Oké, het is wellicht niet de meest 'warme' kerstfilm die je kan uitzoeken, maar de kerstsfeer is wel degelijk aanwezig. De film is doorspekt met (traditionele) kerstmuziek en de bereidheid om iets voor de ander te doen, zowel kleine als grote gebaren, komt aan bod. De film heeft een behoorlijk speelduur en is wellicht in het eerste deel bij vlagen wat traag, maar doordat het eigenlijk steeds boeiender wordt, is dit uiteindelijk niet zo'n groot probleem. Sterker nog, ik vond het jammer toen de film was afgelopen. Ondanks dat het einde helder en afgerond is, had ik best nog wat meer van deze personages willen zien. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het sterk geschreven script, waarbij er middels een aantal vlijmscherpe oneliners een beroep op je lachspieren gedaan wordt.

Naar mijn mening echt een steengoede film. De acteurs maken het, maar dat moet ook wel met een uitgangspunt als dit en ze leveren allemaal degelijk werk af. Misschien niet de meest typische kerstfilm, maar ik kan me heel goed voorstellen dat dit bij menigeen inmiddels al een favoriet voor tijdens de feestdagen is geworden. Wat dat betreft ben ik wel benieuwd hoe de film zich staande houdt bij een herziening, maar ik kan The Holdovers in ieder geval van harte aanbevelen. Het is een film die meermaals binnenkomt, zonder in overdreven sentiment te vervallen.

4*

De plotomschrijving van deze film mag ook wel even aangepast worden, zo warrig geschreven, vol met onnodig complexe zinsconstructies.

Goede film over een docent, een medewerker en een student van een kostschool die tijdens de kerstperiode met elkaar zitten opgescheept. De film weet de sfeer van die tijd van het jaar goed neer te zetten en ook het verlaten schoolterrein vormt een goed decor voor het verhaal. Het tempo ligt niet al te hoog, maar dat is in dit geval ook wel prettig. Het verhaal ontvouwt zich langzaam, maar de film verveelt geen moment. De personages komen goed uit de verf en krijgen de nodige diepgang. Ook de wisselwerking tussen de drie hoofdpersonages is sterk. De beste rol is die van Paul Giamatti, maar de overige twee hoofdrolspelers doen het ook prima. Een fijne film.

Op basis van de samenvatting, poster en setting niet een film waar ik ooit zin in had. Totdat mijn vrouw zei: laten we een kerstfilm kijken. In het lange rijtje zoetsappige kerstromkoms en Hallmark misbaksels stond ineens deze er tussen.
En in het land der blinden is éénoog koning, dus was nu de keuze snel gemaakt.

En wat een positieve verrassing! Want The Holdovers levert veel meer dan je aan de buitenkant afziet. De personages zijn geestig en dat halverwege de halve cast verdwijnt is ook een leuke twist. We leren interessante personages steeds een beetje beter kennen. Het beste aan de film is de eloquente geestigheid: "he was so dumb, he couldn't pour piss out of a boot". .

Het minste is toch wel dat Angus, een slungel die minimaal 28 jaar oud oogt, een knul van 15 moet spelen. Zowel zijn uiterlijk, als zijn gedrag, als zijn dialoog, als zijn keuzes, passen totaal niet bij die leeftijd. Zet dat even opzij en het is een goede film. Maar ik zet het niet opzij. Daarom 3,5 sterren waar het 4 hadden kunnen zijn.

Traag maar sterk drama met ruim baan voor karakter ontwikkeling en af en toe een komische noot.

Van Paul Giamatti weet ik al lang wat hij kan, maar Dominic Sessa heb ik voor zover ik weet nog niet eerder zien acteren en deed er niet veel voor onder.

The Holdovers is weinig origineel maar mooi. Al zakt het tempo soms wel erg ver weg.

Op oudjaar voor de tweede keer gezien. Er zijn twee kleine scenes in de film die laten zien hoe goed Payne als filmmaker is. Ik heb het dan over de scenes waarin Mary naar haar zus gaat. In de eerste scene zie je dat ze de babykleertjes van haar zoon in de kast legt van haar zwangere zus. Die ziet dat. In de scene erna praten ze en zijn ze samen en doen ze zussendingen. Samen misschien anderhalve minuut, maar in al zijn subtiliteit vertellen de twee scenes meer dan sommige films in twee uur. Deze film neemt de tijd voor dat soort details.

Lang geleden voor me dat ik een kleine film heb gezien. Paar acteurs, paar locaties, geen grote plottwists. Maar wel echte kwaliteit. Dit is gewoon een hele goede film.

Wat een heerlijke film. Verwacht geen snelle film maar een film die de tijd neemt in het voorstellen van de personages. Die alle 3 zeer goed in hun rol zitten. Erg genoten.

Payne op z’n best. 5*

Voor veel mensen is kerst een periode van rouw. Of zoals 'The Holdovers' (2023) een heel specifiek gevoel naar boven weet te halen hoe eenzaam de kerstvakantie kan zijn. Afgesneden raken van dierbaren. Hoge verwachtingen over het kerst- of nieuwjaarsfeest, terwijl het uiteindelijk tegenvalt. Opgezadeld zitten met mensen waar men eigenlijk niet op zit te wachten. Het geluk van anderen maakt de eigen pijn meer tastbaar. In mindere 'kerstfilms' zouden alcoholistische docent Paul Hunham (Paul Giamatti) en gedumpte student Angus Tully (Dominic Sessa) het feest van hun leven hebben. Maar deze kerstvakantie valt net zo tegen als de loop die hun leven heeft genomen. Ze leren alleen van elkaar dat je er soms zelf verantwoordelijk voor bent om er een richting aan te geven.

Hooguit een paar minuten te lang, maar niet veel. Nagenoeg perfecte film die steeds het valse sentiment ruimschoots voor blijft en me een aantal keer goed wist te verrassen. Paul Giamatti altijd goed, de nabewerking om het op een jaren '70 film te laten werken niet alleen maar een esthetisch trucje omdat het voor mij compleet werkte. Een fim waar ik lekker warm en soezerig van werd, die toch af en toe lekker kan prikken en dan die prachtige setting die nergens afleidt. Ik ben hier heel erg vol van. Schitterend schitterend schitterend.

4,5*

Knappe prent van Payne. De tragikomische toon werkt erg goed, te meer omdat de film bij momenten echt grappig is en ook de serieuze scènes binnenkomen.

Giamatti, waar ik eigenlijk al heel lang niks meer van zag, is hier als vanouds in topvorm in een rol die hem op het lijf is geschreven. Wellicht vond ik hem in Sideways nog iets memorabeler, maar dit is toch ook 1 van zijn allerbeste rollen. Ook nieuwkomer Dominic Sessa biedt prima weerwerk.

Verder is de seventies-sfeer heel goed getroffen en passeren er een paar mooie liedjes de revue, zoals Silver Joy van Damien Jurado dat meteen de toon zet in de openingsscène en verderop nog het door mij compleet vergeten The Wind van Cat Stevens.

Misschien net niet verrassend genoeg voor een absolute topscore, maar een film waarvan ik zeker heb genoten. Ergens tussen 3,5 en 4* in, zoals wel meer sterke 3,5*-films die ik de afgelopen tijd zag.

Na Sideways de beste die ik al zag van Payne.

De humane benadering van regisseur Alexander Payne past spijtig genoeg niet bij de sterk aangezette personages, maar The Holdovers is niettemin een boeiend eindresultaat geworden. Van de mistroostige cinematografie naar de goed uitgewerkte relatieontwikkeling tussen Paul Giamatti en Dominic Sessa, Payne laat je voortdurend het gevoel besluipen dat deze film compleet is. Tot echte emotionele impact komt het spijtig genoeg niet, maar de soms scherpe dialogen en de herkenbare problematiek bieden genoeg voldoening. Het einde is wat zoet en daarmee tamelijk voorspelbaar, maar gelukkig houden de makers het allemaal open genoeg voor interpretatie.