The Baltimorons (2025)

Niet verwacht, maar ben aangenaam verrast.

Meestal vindt ik zo films saaiachtig en zet ik het af maar deze was anders; deze was nog geinig, de dialogen, het verhaal ook & dergelijke meer, die kerel heeft echt de film gedragen & de dame ook. Ik heb me werkelijk geen seconde verveeld, het was gereutel en gezapig ja, maar het was interessant en leuk om naar te kijken, ik zat echt in de film, ze hadden me helemaal mee, de opbouw was heel goed ook & er zaten grappige momentjes in, het was beter dan the naked gun.

En bij een film die ik maar niks vindt begin ik vaak veel op de smartphone te tokkelen, nu niet.

Aanrader.

Topfilm!!!

Door een ongelukje heeft Cliff [Michael Strassner] op de dag voor Kerst dringend een tandarts nodig. Hij kan alleen terecht bij Didi [Liz Larsen], die net als Cliff persoonlijke sores heeft. Een samenloop van omstandigheden leidt tot een bescheiden odysee waarbij Cliff en Didi tot nieuwe inzichten komen. Duplass blijkt opnieuw een meester in het schrijven van sociaal onhandige, maar aandoenlijke semi-volwassen mankinderen en Strassner en Larsen zijn een gouden duo. Origineel, vermakelijk en opbeurend. De titel verwijst naar een roemruchte improv-sketch waar Cliff met zijn voormalige komische partner Marvin [Rob Phoenix] deel van uitmaakte.

Heerlijke romantische komedie. Het verhaal is wat uit het leven gegrepen. De uitwerking is erg sterk. De film kabbelt rustig voort maar blijft op een of andere vanaf minuut 1 boeien tot het eind. Er gebeurt niet al te veel maar het kijkt gewoon lekker weg. De humor is niet overdreven en komt ook nergens geforceerd over. Dat is ook het mooie aan de film, het is als of je gewoon een dagje meekijkt met twee alledaagse personages. Het acteerwerk is ook van hoog niveau. Aanrader. 4.0

Een erg vermakelijke film met precies de juiste toon. De muziek, filmstijl, de hoofdrolspelers, alles klopt.

Kerstmis voor volwassenen.

Voor mensen die het al eens meegemaakt hebben, of juist niet. Voor wie het langzamerhand duidelijk begint te worden dat niet elke beker tot de bodem genoten hoeft te worden, voor wie door schade en schande geleerd heeft dat je vrienden die mensen zijn die je om je heen hebt als je geen feest viert. Voor wie doorheeft dat jouw lol iemand anders' verdriet is. En voor wie ondanks dat alles nog steeds gelooft in de vonk, voor wie de hoop koestert, voor wie overtuigd is dat het toch komt.

Had verwacht dat ik deze wat leuker zou vinden. Iedereen is er eigenlijk alleen maar lovend over. Het is ook zeker een warme en aangenaam kleinschalige film, gefocust op tegengestelde personages die we uit hun comfortzone zien stappen. Met de simpele jazz-score en Baltimore als setting is ook helemaal niets mis. Strassner begint alleen pas te overtuigen zodra de film wat serieuzer wordt, en dat is vrij laat in de film. De romantiek tussen Cliff en Didi verraste me een beetje. Ik had niet het idee dat het verhaal die kant op zou gaan.

Op momenten voelt de film ook wat doods en low budget. Ik weet niet wat het precies is. Dat optreden in de komedieclub vond ik ook maar raar. Of die scène waarin Cliff de ex van Didi en zijn nieuwe vrouw voor de gek houdt. Cliff hoort ook geen perfect personage te zijn, maar ik vond hem afwisselend innemend, irritant en onsympathiek.

Mooie gevoelige film.

Redelijke kerstfilm. Vooral veel drama dialogen.

Over Clifford (een stand-upcomedian met een hang naar alcohol en depressies) en Didi (tandarts, gescheiden en eenzaam). Twee emotioneel geknakte zielen die elkaar op kerstavond tegenkomen en zich een bizarre nachtelijke tocht door Baltimore zien ondernemen. Een tocht die als een tragikomische stand-upact aanvoelt en die getekend is door pech, party’s en moeizaam lopende relaties. De film valt vooral goed door de prettige laconieke sfeer, de fijne humor en de authentieke hoofdpersonages. Michael Strassner en Liz Larsen vertolken sympathieke personages die met hun acteerwerk de hilarische gebeurtenissen alsmede de romantische chemie tussen beiden geloofwaardig laten zijn.

De film neigt met gebruikmaking van handcamera, natuurlijke lichtval, accent op de dialogen en een rommelige structuur naar Mumblecore. Niet vreemd als je weet dat de regisseur en schrijver Jay Duplass is. De handeling ontwikkelt zich uit allerhande kleine toevallige gebeurtenissen. Af en toe verliest de film zich iets teveel in nevenzaken, maar niet dermate erg dat de hoofdlijn uit zicht raakt. De rommelige structuur past wonderwel bij de laconieke sfeer van de film. Een film die er overigens ook goed in slaagt om op basis van de onderliggende tragiek die humoristisch wordt aangelopen, een warm gevoel bij de kijker op te roepen.

Als terloops passeren zware thema’s als eenzaamheid, depressie en emotionele uitputting. De film doet dat met melancholie, situatiekomedie en galgenhumor. En met precies voldoende sentiment om niet in cynisme te vervallen. The Baltimorons is een heerlijke film over gemiste kansen, gelukkige ongelukken en onbeholpen toenaderingspogingen tussen twee mensen die elkaar niet kennen maar zich wel tot elkaar aangetrokken voelen.