The Holdovers (2023)

Aangename, hartverwarmende kerstfilm. Alle drie de rollen worden goed neergezet, maar vooral Giamatta zette een sterke prestatie neer. Heel meelevende film, die helaas een halfuurtje te lang duurt, daardoor net geen 4*.

Nadat Payne zijn reputatie enigszins had beschadigd met Downsizing is hij nu weer helemaal terug met een van de beste films van het jaar. Het is best wel een formulefilm, in de stijl van The Breakfast Club en Dead Poets Society, maar een die zo waanzinnig ontwapenend is, met een eerlijkheid die je niet vaak in films van dit soort ziet. De film kan ook helemaal doorgaan voor een die in de jaren zeventig is gemaakt. De cinematografie, de soundtrack en de setting, het klopt allemaal gewoon en het verleent de film zoveel warmte.

In Payne zijn films maken de acteurs ook altijd veel indruk, en hier is dat niet anders. Dat Giamatti weer subliem is mag geen verrassing heten, maar ik was ook enorm van de indruk van Sessa, waarvan je je haast niet kan voorstellen dat dit zijn eerste filmrol is. Randolph vond ik ook heel sterk, ook al is haar rol wat simpeler dan de andere twee. Echt een perfecte film voor in december.

Uitstekende film over een leraar van een dure kostschool tijdens de kerstvakantie op een paar leerlingen moet passen. Mooie personages die je langzaam leert kennen en de film heeft ook een aangenaam, rustig tempo. De rol van Paul Giamatti is hem op het lijf geschreven en het einde weet ook te ontroeren. Zeker niet de beste film van Alexander Payne, maar wel weer een hele goeie en die ook perfect past binnen zijn oeuvre.

Prima kerstfilm, met een van mijn favoriete acteurs, Paul Giamatti. Ik weet niet wat het is met die man, maar ik vind hem ontzettend leuk. Deze rol is ook weer op zijn lijf geschreven.

Het jaren '70 sfeertje werkt heel goed (ook de hele stijl, zoals de scèneovergangen die je nu eigenlijk niet meer zo ziet), en het is een mooie mix tussen (vooral) drama en grappige momenten. Tot vrij ver in de film dacht ik, hoe ga ik nog echt geven om deze personages en dan vooral om Paul Hunham maar op het einde voel je toch sympathie. Mooie film over mensen met hun kwetsbaarheden en verdriet.

Kleine 4*

Het blijkt toch wel een rode draad in Payne's films (About Schmidt, Sideways, Nebraska, The Holdovers) te zijn: vaak draait het om een wat starre, eigenwijze, weinig sociale man die langzaam maar zeker de mensen om hem heen (beter) leert kennen en zodoende iets leert over het leven en zijn eigen, vaak minder sterke eigenschappen.

Paul Giamatti heeft zo'n soort rol al eens eerder geslaagd mogen spelen in Sideways, dus ook in The Holdovers is deze rol op zijn lijf geschreven.

De film heeft verder een aardige cast, de overige rollen zijn allemaal prima ingevuld. Niet alles werkt even goed en sommige subplotjes of personages leiden nergens toe (dus waarom zit dat er uberhaupt in?), maar goed, het draait uiteindelijk om de relatie tussen Hunham en Angus, en die wordt netjes 'afgesloten'.

Vermakelijk kerst-tussendoortje.

3,5-*

Misschien eigenlijk wel beste kerstfilm ooit.

Waarmee ik maar even voor het gemak vermijd te denken aan de voor de hand liggende vraag ‘ja maar en Love Actually dan?’. Of Die Hard, voor wat dat betreft. Toch, deze film heeft een voorsprong omdat er nauwelijks op het kerstsentiment gespeeld wordt, het is allemaal een heel stuk subtieler dan dat. En subtiel is goed.

Gelukkig is het ook weer niet allemaal subtiel. Het oog van Giamatti bijvoorbeeld - of beter, allebei zijn ogen. De rol past hem sowieso ook wel echt geniaal, en de wisselwerking met Sessa klopt ook helemaal net als de hele rij aan hulp- en zij-personages.

Wellicht dat de cinematografie niet het sterkste punt is van deze film, niettemin is het wel ruim voldoende. De soundtrack is meer dan dat, ik krijg er echt de neiging van om alle liedjes meteen terug te zoeken. En eigenlijk wil ik de hele film wel meteen nog eens zien.

“He was a great kid. I had him one semester. Very insightful.”
“Mm-hmm. He hated you. He said you were a real asshole.”
“Well, uh, like I said... sharp kid- insightful.”

De eerste film die ik met de familie heb gekeken, traditiegetrouw op eerste kerstdag en uit een selectie van films (waaronder deze, wat ander nieuwere films en veel oude meuk) sprong deze er toch wel als één van de twee bovenuit. Ik moet zeggen dat ik in tijden niet zo'n warme film heb gezien, terwijl er eigenlijk helemaal niet veel voor gedaan werd. Het begint bijvoorbeeld al bij de shots rond het begin waar we een besneeuwd gebied zien wat onwijs sfeervol is. Deze film stond overigens al wel enige tijd op mijn lijstje, en ik wou hem toch wel heel graag zien rond de kerstdagen, gelukkig dat we hem dan hebben gekeken.

Zoals ik al zei is de film erg sfeervol. Payne levert prima regiewerk af, terwijl ik zijn vorige film ‘Downsizing’ toch wel héél matig vond. Toch was ik van tevoren niet direct bang dat ook deze film ging floppen, en na vele lovende woorden van door mij gewaardeerde gebruikers ging het eigenlijk steeds meer kriebelen. Zo op het eerste gezicht totaal niet een film voor mij trouwens, hoewel ik van het thema kerstfilm hou, zijn dit soort Komedie/Drama films nou niet direct de eerste films waar ik aan denk om te kijken of überhaupt aan zal zetten. Dat zorgt er toch voor dat de film een onwijs leuke verassing is.

Paul Giamatti speelt wel echt fenomenaal hoor. Het is niet de acteur die ik heel veel zie in films (zoals ik al zei, het is nogal buiten mijn comfort zone), alleen hij deed het in mijn ogen echt leuk en best goed. Zijn rol als Paul is erg leuk maar, ook heel wisselvallig. De strenge leraar die hij probeert te zijn, met een nogal neerbuigend zelfbeeld wisselt veel af met zijn kleine hart, waarin hij het toch moeilijk vindt lastige keuzes te maken en mensen teleur te stellen. Samen met Dominic Sessa speelt hij een prachtig duo, die elkaar in het begin niet uit konden staan maar; een kerstfilm zal geen kerstfilm zijn als hun persoonlijkheden en waardering voor elkaar toch in verloop van tijd dichter bij elkaar groeien. Da'Vine Joy Randolph vond ik zelf dan weer niet zo heel bijzonder. Haar rol als Mary werd soms misschien wat irritant, zeker dat iets té overdreven depressieve gedrag vond ik soms iets té tegenstrijdig. Uiteindelijk kwam het perfect uit bij elkaar.

De film voegt ook echt wel veel kleine maar erg grappige stukjes toe, waar ik toch die scene met die kerstboom het geweldigst vond persoonlijk. Het voelt soms best somber aan zeker de koudere scenes maar, ook het de trieste achtergrondverhalen van iedere personage. Wat ervoor zorgt dat ook dit kerstverhaal uiteindelijk een heel warm einde kent. Het begin vond ik toch wat moeilijk om zo eens door heen te komen, toch voornamelijk om dat het wat wennen is maar, ook als kijker word je verwelkomt door de cast die jou echt volledig meenemen in het verhaal, die overigens ook best tof is om te volgen.

'The Holdovers’ is precies zoals ik ervan verwacht had. Een heerlijke feel-good komedie kerstfilm die weet te imponeren en waarvan ik durf te zeggen dat ik hem in de toekomst tijdens kerst nog zeker wel eens aan ga zetten. Een film die een klassieker kan worden in de toekomst.

Zeer fijn, maar had niet anders verwacht van Payne die een meester is in feelgood tragikomedie. De setting van een lege en verlaten campus in de sneeuw tijdens kerst geeft ook net dat extra beetje meer sfeer.

De 70's feel en look is heel authentiek. Ik las ergens dat het met een ALEXA Mini met vintage lenzen is geschoten. Er is duidelijk ook nagedacht over bepaalde camerahoeken zoals die in tijd werden gebruikt, en je hoort duidelijk een wat doffe geluidsband. Echt heel tof gedaan.

De samenwerking met Giamatti is wederom geslaagd te noemen. Die kan als geen ander van een lomp en onmogelijk type een sympathiek personage maken. Een rol op het lijf geschreven. Ook Randolph en Sessa doen het uitstekend.

Heerlijke film dus weer van Payne die na de sof Downsizing weer terugkeert naar waar hij goed in is. En hopelijk volgen er nog meer.

4*

Alexander Payne over The Holdovers: ‘Komedie is het meest serieuze filmgenre’ - VPRO Cinema - VPRO Gids - vprogids.nl

Hele mooie tragikomedie zoals Payne die goed kan maken. Ontzettend sterke rollen ook van de 3 lead. Minstens net zo sterk zijn eerdere films als Nebraska en Sideways.

Giamatti is toch wel één van de betere acteurs van zijn generatie hoor.

Absoluut haha, jammer dat het toch wel enorm verloren gaat in de vertaling/ondetiteling.

Zo heb ik op de valreep nog mijn film voor 2023 gescoord. Wat een geweldige film alweer van Payne! Met Downsizing sloeg hij de bal even mis, maar dit is overtreft zelfs zijn Nebraska. De acteurs doen het geweldig, maar het is niet alleen dat. De aanpak van Payne is zo meeslepend waardoor je de hele film meesurft op de schoolse vibes van Barton en de ontwikkelingen van de personages. Die muziekintermezzo's waren erg doeltreffend en geslaagd. Het bracht wat rust in verder soms energieke of nerveuze dialogen.

Maar dat is alles behalve negatief bedoeld. Dat Paul Giamatti kon acteren, dat wisten we al. Maar ook hier blies hij me weer omver. Als grumpy old man mag hij zich volledig uitleven. Hier en daar een Romeins weetje of citaatje - geweldig die blik van omstaanders die niet weten wat er gebeurt, maar evenzeer met enkele rake venijnige sarcastische boodschappen. Veelal naar zijn studenten die hij gewoon minacht omdat ze gewoonweg "born lucky" zijn met al hun geld en invloed. Het maakt hem niet populair, integendeel, hij wordt zelfs gehaat door zijn leerlingen en ook collega's.

Maar ik genoot ook van Angus. Een geweldige prestatie Dominic Sessa die me overigens totaal onbekend was. Een rebelse tiener die vaak de confrontatie opzoekt en maar een zucht verwijderd is van the military school. Langzaamaan kom je meer en meer te weten over de personages. Iedereen heeft zo zijn issues en rugzakje. Het is makkelijk om over iemand te oordelen als je hem niet kent. Geen sentimentele film, geen clichéfilm ook, maar een ingetogen film over vereenzaamde uitgespuwde zielen. Veel humor valt er niet te bespeuren, toch niet in realiteit. De humor moet je vooral zoeken in de spitse dialogen waardoor de film naast het maatschappelijke kantje ook genietbaar en onderhoudend blijft.

Een film die perfect weergeeft hoe allemaal kleine dingen tot één groot geheel kunnen komen. Topfilm!

Fijne tragikomedie over een nukkige geschiedenisdocent, puberende leerling en stoïcijnse kokkin die tijdens de feestdagen aan elkaar overgeleverd zijn. Ondanks de kou en emotionele rugzakjes weet de film zich op ingetogen wijze te ontdooien tot een warme kerstfilm - overigens nergens voorspelbaar en zoetsappig. Verder complimenten aan Alexander Payne's regiewerk: The Holdovers voelt écht aan als een film uit de 70s zonder dat het gimmicky gebracht wordt. Jammer dat het net een tikkeltje te lang duurt allemaal, want de non-conformistische (kerst)boodschap is toch wel een onmisbare realiteitscheck tijdens deze donkere dagen.

3,5 * Gedeelde leed is halve smart

Hahah.

Het is toch wel onhandig dat deze kerstfilm hier officieel pas 11 januari uit komt in de bioscoop.

Wat een geweldige film!

Film die langzaam van start gaat en een beetje doorkabbelt.

Aan het begin had ik ook niet echt het idee dat " The Holdovers" wat kon gaan worden.

Maar zodra het voornamelijk gaat draaien rondom student Angus en leraar Hunham wordt deze tragi komedie steeds boeiender en meer meeslepend. Dat Giamatti sterk acteert en overtuigend een gefrustreerde leraar neerzet helpt ook zeker mee. Een hele mooie warme kerstfilm die niet verzuipt in overdreven emoties maar simpel, puur en realistisch blijft.

4*

Mega hoge scores maar mij kon het helemaal niet bekoren.

Mij kon ie wel bekoren. Het is geen komedie in de zin van de makkelijke lach, het zijn meer de pijnlijke situaties en de hierboven al enkele malen geschetste conversaties die voor de komische noot zorgen. Ik ben geen groot kerstfilm liefhebber maar voor the Holdovers maak ik graag een uitzondering. Kabbelt op een fijne manier voort, met Giamati als man of the match.

Opmerkelijk, ik ging vanmiddag en zat zowaar in een uitverkochte zaal. Nog nooit meegemaakt bij een middagvoorstelling. Veel pensionado’s, ik had bij de ergernissen op deze site wel eens gelezen dat dat het ergste filmpubliek is qua babbelziek, dus ik hield mijn hart vast, maar het was een muisstille voorstelling.

De film begint veelbelovend met een interessante sfeer en leuke humor maar al snel is al duidelijk waar de film heen gaat waardoor het zijn charme langzaam verliest: de film is een soort Green Book of een andere vergelijkbare film waar geheel verschillende personen – in dit geval een nukkige, eenzame docent, een verwaarloosde probleemjongere uit de hogere klasse en een rouwende zwarte kokkin – met elkaar opgescheept zitten rond Kerstmis (het zijn alle drie goede maar elk op hun eigen manier eenzame mensen) en elkaar steeds beter leren kennen en waarderen waardoor ze uiteindelijk voor het vuur gaan voor elkaar. Opvallend genoeg blijven grote wendingen in het verhaal (de docent lag al slecht bij de directeur; de jongen kan nog steeds een fout maken en van school gestuurd worden) of grote levenslessen (of het moet zijn dat liegen een deugd is als je integer bent) uit. De film is daarmee een smakelijke kerstbonbon maar wel een uit een 13-in-een-dozijn-doos.

Alexander Payne in combinatie met Giamatti betekent: zien! Fijne film, met een bijzondere releasedatum in NL. Waarom na de feestdagen?

Deze behoort helaas niet tot mijn favorieten van Payne. Hij gaat hier naar mijn smaak iets teveel de feelgood-kant op. Ik voelde er af en toe een beetje Green Book-vibes bij. Hengelt Payne ook naar de Oscar - beste film misschien? Is het daarom allemaal wat milder? Nou ja, doet er ook niet zoveel toe.

Nog steeds een erg fijne film, maar zie deze regisseur liever wat cynischer uit de hoek komen.

3,5*

Net even te veel ‘feel good’.

Mooie film, aangenaam rustig voortkabbelend, maar gelukkig wel met het nodige conflict. Fijne rol van Dominic Sessa, die hopelijk meer te doen krijgt in de filmwereld. Overigens moet hij een 15 jarig joch voorstellen...me reet! Giamatti is altijd goed, het glazen oog is wel een beetje griezelig. Er wordt niet teveel geleund op een sixties sfeer met ladingen hits of typische mode en autos maar hier en daar zie je wel subtiele hints naar dat tijdperk.

De dialogen zijn wel apart, vooral als ze van Hunham zijn, die houdt wel van intellectueel getint proza. Leuk geschreven op zich.

Maar zeker geen komedie, af en toe een lach, net zo vaak een traan. Een pure kerstfilm is het ook niet, daarvoor heeft Alexander Payne te veel patent op ongemakkelijkheden en pijnlijkheden (nomen est omen, zou de klassiek geschoolde Hunham zeggen). Elkaar wat meer gunnen, is vooral de boodschap.

Ik zie wat recensies van personen in de serieuze kranten (in NRC bijvoorbeeld) die deze film bewieroken. Dat zijn dezelfde personen die veel superheldenfilms afserveren vanwege creatieve armoede, omdat daar niks nieuws te zien is. Nou, als er één film is uitgekomen afgelopen periode die niks nieuws brengt, behoorlijk gedrenkt is in clichés in thematiek en uitvoering, dan is het deze The Holdovers wel. Op zich technisch een goed gemaakte film, dat wel, maar dat is dan ook het enige. De film is nergens nieuw en betreedt fors platgereden paden, kleurt enorm veilig binnen de lijntjes en voelt van tijd tot tijd ook gemaakt aan. Echt zo’n film die meer wil zijn dan die is en daar een heel pak drama bij stopt. En verrast daarmee nooit en irriteert zelfs daardoor af en toe.

We volgens dus een knorrige professor (zou hij wat ontdooien aan het eind?), een jongeman die wat opgroeiproblemen heeft (zou hij een soort van het licht zien?) en hun relatie samen (zouden ze nader tot elkaar komen?). Nee, er vindt geen volledige ommekeer plaats maar het wezen blijft natuurlijk hetzelfde als al die duizenden films. En als het daar nu bij blijft dan kan je nog een vermakelijke film hebben. Maar nee, dit is Arthouse met de grote A, dit is natuurlijk inhoudelijk veel beter dan Marvel dus wordt er ook nog een blik aan trauma’s opengetrokken en blijken er op de achtergrond nog wat dingen te spelen. Dingen die je niet per se direct vermoedt maar die ook totaal niet verrassend overkomen. Dat met die vader in dat instituut, was hier iemand oprecht van ondersteboven? Een enkele keer wordt met lichte humor het drama verlicht (met die pillen die de docent zelf ook heeft) wat enorm goed werkt maar dat gebeurt te weinig.

Wat deze film dan nog het kijken waard maakt? Qua tempo en muziek en algehele sfeer zit het wel in orde. Ook sommige one liners die Giamatti mag uitkermen zijn oprecht leuk (en sommige dan weer niet) en Da'Vine Joy Randolph heeft een uitstekende komische timing – alle grappen die zij poneert werken. Maar dat maakt dit niet ineens een goede film die ook nog eens geschoten is alsof de film uit de 70s komt en er simpelweg niet mooi uitziet. 2,5*.

Erg leuke film met een goede mix van humor en dramatiek. Vooral de professor is een heerlijk figuur met zijn opmerkingen, die voornamelijk veel verwijzingen naar de oudheid hebben. Ik was heel even bang dat het voornamelijk grove grappen zouden worden in deze film, die vooral aan het begin de film zaten, maar gelukkig viel het mee. Verder is er ook ruimte voor het verhaal, waardoor je goed met de personages kunt meeleven. De band tussen de jongen, de professor, en de kokkin vond ik ook goed uitgewerkt. Ben benieuwd hoe deze film zich staande houdt bij een herziening, maar voor nu een goede score.

Pfff... Start echt leuk hoor, maar na een klein uur wordt het met het kwartier minder om als volstrekte rommel te eindigen. Kerst was zelden zo klef.

Hier snap ik dus niets van. Het begint, duurt en eindigt precies met het kerstsentiment. Subtiliteit is ver te zoeken. De hele film draait om moeilijke mensen met moeilijke levens die moeilijke fasen meemaken. En dan zijn ze allemaal ook nog moeilijk en moeilijk, dat wordt er wel ingewreven hoor.

En opeens, bij toverslag, gaan ze wat minder moeilijk worden. De ene natuurlijk iets eerder dan de ander, zodat het moeilijke gedoe nog wat gerekt kan worden, maar uiteindelijk zijn ze allemaal omgeturnd.

En dat terwijl ze allemaal ook nog kerst aan het vieren waren.

Drek.

Ik

- zie geen kerstboom

- mis Mariah in de soundtrack

- niemand met een rode muts met witte pompoen op

Kortom, duidelijk minder kerstsentiment dan, pak 'm beet, Die Hard. Toch zijn er nog steeds mensen die beweren dat dat geen kerstfilm zou zijn.

Misschien leg ik de lat wat te laag?