Poor Things (2023)

De mannen in de film

Wonderlijk. Lanthimos mag onderhand wel in het lijstje van mijn favoriete regisseurs, of dan toch in ieder geval de meest interessante. Behoorlijk uitgepakt weer hier. Even door de beginscenes heen, maar wat er daarna allemaal op je afkomt in kleur, decor en beeldvorming is waanzinnig. Je wisselt een beetje tussen een koortsdroom en een sprookje, en dat de settings bewust niet heel realistisch zijn gemaakt, maar juist dat gekke randje hebben, maakt het top. De setting van het nette Britse in oude stijl in combi met futuristische trekken werkt goed. Prettige humor. Knarsende muziek. Fijn dat zulk geks steeds meer draagvlak krijgt.

Het absurdistische kennen we van Lanthimos en dat komt op meerdere vlakken terug. Gelukkig wordt als snel uit de doeken gedaan waar we mee te maken hebben, dat dat geen Hollywoodiaanse openbaring op het einde moet worden. Lekker gewaagd uitgangspunt (waar uiteraard de link met het ongetwijfeld veelgenoemde Frankenstein wordt gelegd). De gemuteerde dieren zijn ook heerlijk.
De ontwikkeling van Stone is knap gespeeld. Ik vind Dafoe echt een toprol neerzetten. Ruffalo was interessant, maar werd gaandeweg vervelend.

Maar dan. Als ik het platsla, blijft er eigenlijk alleen een verhaal over van 'meisje ontdekt wereld'. Het doet wat goedkoop en zeker niet origineel aan om allerlei settings te bedenken waar 'een kind' met alle facetten van de wereld in aanraking komt. Seks, alcohol, wreedheid, onrecht. Het is voorspelbaar, flauw en steeds meer oninteressant. Tuurlijk worden de kinderlijke, nuchtere, filterloze observaties van Bella bedoeld als sterkhouder, maar toch .De seks is ook wel erg aanwezig, dat voegt op een gegeven moment niet zoveel meer toe. Dat er alsnog wat moralen in moeten vind ik ook jammer, maar dat is wellicht om de balans te houden met het onconventionele en nog wel een groot genoeg publiek aan te boren.

Het mag de pret niet drukken. De verpakking is meer dan interessant en mooi genoeg om daar beetje doorheen te prikken. En vreemde films die een steeds groter podium krijgen juich ik sowieso toe.

Edit: ik zie nu dat ook deze heel wat Oscarnominaties én -winnaars heeft. Mooi hoor. Geen Dafoe dan weer, wel terecht Production Design

Wat een mooie en vooral kunstig gemaakte film. Heb af en toe best kunnen lachen. Genoten van de kleurrijke en soms zwart/witte beelden. Vooral die personen in Parijs waren heel bizar. Voorlopig 1 van de betere films die ik dit jaar heb gezien.

Eén woord: irritant. Over heel de lijn.

Cinema van de bovenste plank, Wes Anderson in het kwadraat, Luc Besson zonder hysterie. Magnifieke rollen van Emma Stone en Willem Dafoe.

Als de mens leven en dood naar zijn hand zet, ontaardt het leven in een absurde zoektocht naar betekenis. Dit heeft Yorgos Lanthimos vertaald naar een unieke film met een waanzinnig plot voorzien van surrealistische beelden in een geheel dat lichtvoetig, humoristisch en toch een diepzinnigheid behoudt.

Als enige minpuntje vond ik dat het einde net een stapje te veel was, want naar mijn smaak was het zoveel beter geweest als het beeld op zwart was gegaan terwijl de twee geliefden aan weerszijde van de (hun) stervende "God" liggen. Hoe dan ook, een pure kijkbeleving !

Mooi vormgegeven verhaal met aparte cinematografie. Kakt soms even in maar bijzonder fraai ingevuld.

Wel steeds het idee dat ik naar hugo weaving of Emma wortelboer zit te kijken.

Specialleke! Zeker de moeite om te bekijken

Ja, dit is cinema zoals hij zou moeten zijn: eigenzinnig, apart, tot in de puntjes verzorgd en ook nog iets te zeggen.
Alleen is het jammer genoeg niet helemaal in mijn straatje. Ik heb 'm gisteren bekeken en betrap mezelf erop dat ik er tot mijn bezoekje aan deze site nog geen seconde aan teruggedacht heb.
Wat er gezegd wordt is bijwijlen best grappig en scherp geformuleerd, maar de styling, waar je natuurlijk je hoed voor moet afdoen, lust ik niet zo. Het artificiële lijkt wel een soort Eftelingdecor voor volwassenen (ben overigens wel dol op Anton Piek). Ik kan er de vinger niet zo goed op leggen, maar het is wellicht dit: ik heb heel de tijd het idee in een decor te zitten en dat geeft me een wat claustrofobisch gevoel. In Lissabon, op zee, zie ik alleen maar een grote opnamehal. Ik snak naar frisse lucht eigenlijk.
Het materiaal is zeker gedurfd, maar zelden voelde ik zo weinig eros of opwinding bij zoveel sex, ook niet bij de lesbische scène, waar ze dan toch echt wel meer kwam kijken dan de pure sex (waar ze ook altijd van genoot, maar jongens, dat genot was toch wel érg beperkt tot het puur lichamelijke).
De film resoneerde wat naar Guiullermo Del Toro, dus en ook The Substance, maar vooral die laatste voind ik toch vooral grotesk, not my cup of tea.
Verwant aan

Ik begrijp je vergelijking met The Substance, stefan dias, en vind het woord "grotesk" ook heel toepasselijk...