Poor Things (2023)

De leukste van Lanthimos tot nu toe. Zoals je gewend bent van hem een totaal eigenzinnige wereld die prachtig is vormgegeven, heerlijk absurde humor die nu wat minder zwart is dan in zijn vorige films en Emma Stone met haar beste rol tot nu toe. Heerlijke film

Erg cool.

Lanthimos had altijd al wel potentie, maar het kwam er nooit echt helemaal uit. Maar z'n films gingen in stijgende lijn, en met Poor Things is hij er dan toch eens in geslaagd om een film te maken die mij 100% beviel. Er is wat mij betreft nog steeds ruimte voor verbetering, maar hij mag zeker op deze weg voortgaan.

Vooral de eerste 10 minuten zijn geweldig. Een wereld waar je in terechtkomt die ergens wel lijkt op de onze, maar ook helemaal anders is. Er is ook niet zoveel uitleg, dus als kijker moet je er zelf maar wat van maken. Gaandeweg wordt het allemaal iets helderder, valt het verhaal ook in een bekend stramien, maar de creativiteit blijft wel.

Stone doet het geweldig, visueel is het genieten en de score is ook effectief (al had die dan wel net wat spannender gemogen). Lanthimos had het allemaal nog net iets verder kunnen pushen, maar dan raakt hij vrees ik ook een groot deel van z'n publiek kwijt, mensen die het nu al op het randje vinden. Maar leuke bios film dit, 't is weer eens wat anders.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk. Soms heb je van die films die bijna alle soorten filmliefhebbers goed vinden, dit lijkt er zo een te zijn. Inderdaad een regisseur met veel potentie, ben heel benieuwd .

Wat een heerlijke rol voor Emma Stone, en wat doet ze het fantastisch. Ruffalo ook hilarisch, Dafoe kan nooit iets fout doen (held!). Wel sneu dat er zo overdadig veel seks in moest zitten, meteen zwaktebod in de film. Ook het uitwerken van de diepere betekenislagen kwam te zwak naar voren, te onbevredigend afgerond ondanks de leukigheid en goed acteerwerk waarin het vervat werd. Het leek of er té veel gezegd wilden worden.

De quirkiness is heerlijk, al schurk het op dat vlak bijna te gevaarlijk dicht tegen Wes Anderson aan. Scenarisch is het verloop mooi, dialogen sterk en lollig, qua screenplay fijn, set/sound/production design ijzersterk... Ja, wel een toppertje hoor, erg vermakelijk, lollig en vol passie gemaakt op alle fronten. Die niet perfecte thematische uitwerking verhindert net dat halfje extra (volle pond had het sws niet gehaald, niet relevant of echt opvallend origineel genoeg).

Vraag is nu voor Lanthimos; hoe verder? Het absurdistische nog verder doortrekken zal het nét te ver uit de bocht laten vliegen, dit is wel het maximaal haalbare van dit soort absurde kolder met snufje existentialistische inhoud voor het een karikaturaal trucje wordt (zoals bij genoemde Anderson)

Oh,

Wauw

Vijf sterren

Lekker raar filmpje, bijna een mix van Barbie en Bioshock Infinite in de stijl van Wes Anderson op paddo’s. Geweldig acteerwerk van letterlijk iedereen, waanzinnig creatieve worldbuilding, met levendige kleuren, een intense soundtrack en geweldige kostuums. Al is de eerste helft wat sterker; het richt zich meer op humor, terwijl de focus van de tweede helft meer op drama en de boodschap ervan ligt, het bevat ook een paar onnodige/oninteressante scènes. Maar al met al nog steeds een consistente, geweldige film die telkens met nieuwe ideeën komt en zowel arthouse-mensen als het meer mainstream publiek weet aan te trekken. Eén die de hype verdient. Ben erg benieuwd naar de verdere carrière van Lanthimos.

De film speelt zich af in de 19de eeuw en heeft een typisch 19de eeuws thema: de vooruitgang van de wetenschap (in het bijzonder de anatomie) en daarmee de mensheid waarbij de mens zichzelf de rol van God aanmeet door alsmaar verder te gaan in zijn dorst naar kennis naar en macht over het leven (het Faust-thema). In bv. Frankenstein zit daar ook de Verlichtingsidee van het belang van opvoeding en het romantische thema van de authentieke mens die nog niet is verdorven door de beschaving doorheen geweven (zoals ook in Pinokkio): de nieuwe mens ziet nog onbevooroordeeld de wereld en staat open voor elke ontdekking of nieuwe ervaring. Poor Things verwijst impliciet sterk naar met name Frankenstein doordat een dode vrouw nieuw leven wordt ingeblazen, ditmaal haar hersenen te vervangen door de hersenen van haar nog levende ongeboren kind, die – opgevoed door haar ‘Frankenstein’ die zelf eruit ziet zoals het monster van Frankensteins in films wordt voorgesteld doordat zijn vader hem ook voor anatomische experimenten gebruikte – ‘onbeschaafd’ vooral het pad van de seksuele ontdekking en avontuur gaat en zich uiteindelijk ontwikkeld tot een onafhankelijke vrouw.

Lanthimos probeert als het ware als een eigentijdse Frankenstein deze dode 19de eeuwse thematiek weer tot leven te brengen op postmoderne wijze: het neemt de elementen uit de 19de eeuwse literatuur om deze vrij en vrolijk te mixen en een nieuwe context te geven zoals dat van het feminisme – de mannen proberen de seksueel vrije vrouw in te binden in diezelfde zucht naar macht over de natuur als die de wetenschap drijft – en dat van het cynisme of pessimisme dat korte metten maakt met het geloof in vooruitgang en de natuurlijke goedheid van de mens. Je kunt met even veel recht zeggen dat de mens van nature wreed is, hetgeen ironisch ook zeker ook voor de ‘humanistische’ wetenschap geldt die zo geobsedeerd is door het willen weten, ontdekken en ‘rationeel’ zijn dat het elk gevoel elimineert en niet alleen de natuur maar ook de mens op de pijnbank legt om door middel van het experiment zijn geheimen te ontfutselen. Conform het postmodernisme is de moraal wellicht: de mens is niet goed of slecht maar kan alles zijn zoals een kunstwerk alle stijlen kan mengen en de anatoom-arts in de film aldoor hybride wezens maakt met bv. de kop van een varken op het lichaam van een kip of de hersenen van een geit in het hoofd van een generaal. En waar Frankenstein een waarschuwing voor het experimenteren met het leven gaf, viert deze postmoderne film het experimenteren met het lichaam en het leven gewoon omdat die maakbaarheid ‘leuk’ is en we er een betere of mooiere versie van onszelf mee kunnen scheppen (zoals Bella in de film letterlijk een nieuw en beter leven krijgt).

Het absurdisme en karikaturale van Lanthimos’ kenmerkende stijl past goed bij deze postmoderne Carnaval en zorgt ervoor dat je het allemaal niet te serieus neemt. Het resultaat is een vermakelijke en goede film, al begrijp ik het geniale en daarmee de hype (NRC, Volkskrant en Trouw geven alle vijf uit vijf sterren) niet helemaal.

PS. In de op moviemeter gegeven plots bij de films denk ik vaker "huh, dit heb ik niet in de film gezien" maar omdat ik even heb gelezen waar het boek Poor Things van Alisdaire Gray over gaat waar de film op is gebaseerd heb ik het idee dat het plotelement "Hij had zich voorgenomen om haar als geliefde te hebben." over het boek en niet over de film gaat (ik dacht dat dat element in de film juist wordt ontkend, onder meer omdat Godwin een eunuch zou zijn). Dat boek lijkt me trouwens interessanter dan de film omdat het nog uitdrukkelijker een postmoderne versie van Frankenstein lijkt te zijn, inclusief Frankensteins structuur van een verhaal in een verhaal in een verhaal met elkaar tegensprekende vertellers waardoor het verhaal gelaagder en dubbelzinniger wordt.

Wat was dit genieten zeg. Lanthimos kan niet meer stuk in mijn ogen.

Iedereen is inderdaad gek aan het gaan over deze film, maar ik weet het niet. Ik krijg een beetje een gevoel dat deze film zo quirky mogelijk wilt zijn en dat is niks voor mij. Daardoor was ik ook geen grote fan van Wes Anderson, ik vind het allemaal een beetje cringy

Ik ging deze film volledig blind in. Wist niet dat het deels zwart-wit was of dat William Dafoe erin speelde.... Had er nog geen frame van gezien.

Dat gaf de eerste munten het beste WTF-gevoel sinds episode 8 van Twin Peaks The Return.

Gelukkig bleef dat gevoel bleef gedurende de hele speelduur sluimeren. Wat heerlijk om verrast te worden zo'n prachtige origineel en gedurfde film. Een film die ook op elk vlak verbluft. Het camerawerk, de art direction, de regie, het scenario en bovenal ook de fantastische rol van Emma Stone! Wat een feest!

MEESTERWERK 5*

Voor mij een van de beste films van deze eeuw. Elke Oscar die aan een andere film wordt toegekend is een laffe keuze.

Hoezo overdadig veel seks? De film gaat grotendeels over de onderdrukking van de vrouw en haar seksualiteit. Door dat niet te tonen zou de film juist geforceerd preuts zijn geworden en haaks op het eigen thema hebben gestaan.

Ik geef enkel aan waarom de seks juist wel getoond werd. Maar veel plezier onder je rots. Hou het wel netjes.

Huh was niet bedoeling m'n bericht te verwijderen maar hij leek er opeens dubbel te staan. Vaag forum.

Wat ik grappig vind is dat ik al een gevoel had dat de film over dit ging. Het was zeer snel te merken eerlijk gezegd voordat de film überhaupt uit was. Ik vind dat soort themas best wel cliché, we hebben al duizend films die dit soort onderwerpen behandelen. Ik weet het niet maar mijn interesse is er gewoon totaal niet voor dit soort films.

Er zijn meer films die dit behandelen, maar geen enkele op deze manier.

C’est le ton qui fait la musique

Fair enough, ik ga hem wel een keer kijken maar ik zal niet veel van mening veranderen denk ik.

Emma Stone speelt de rol van haar leven – een rol waar iedere actrice van droomt – en is ronduit perfect in deze gelaagde en schitterend vormgegeven tragikomedie. De ernstige verminkte Dr. Godwin “God” Baxter [Willem Dafoe], die als kind proefkonijn was van zijn vader, gebruikt het lichaam van een hoogzwangere vrouw die zich in Theems heeft gestort voor een experiment: hij vervangt haar hersenen door dat van haar baby. Godwin huurt Max [Ramy Youssef] in de fysieke en mentale vorderingen van zijn creatie Bella Baxter [Emma Stone] te documenteren. Bella ontwikkelt zich snel en wil meer van de wereld zien. Vanwege haar onconventionele “opvoeding” is Bella volledig vrij van de remmingen die de moderne maatschappij oplegt aan kinderen – en aan meisjes/vrouwen in het bijzonder. Tijdens haar reis ontmoet ze mannen die haar willen remmen en vrouwen die haar juist nieuwe perspectieven aanbieden. Lanthimos gebruikt elke cinematische truc om Bella’s innerlijke leven en ontwikkeling te visualiseren en beschikt over een uitmuntende ondersteunende cast met Ruffalo (als een notoire rokkenjager), Hanna Shygulla (als een vrijgevochten vrouw op leeftijd) en Kathryn Hunter (als bordeelhouder Madam Swiney) als uitblinkers. Een perfecte film.

And the Oscar goes to...

Gisterenavond na veel uitstel eindelijk kunnen bekijken in Kinepolis en de film heeft wat mij betreft de verwachtingen die ik had meer dan overtroffen.

Je kijkt daadwerkelijk je ogen uit. Wat een prachtige decors, geweldige cinematografie en over de acteerprestaties van Willem Dafoe en Emma Thompson niets meer dan lof.

Een must-see wat mij betreft. Het is jammer dat ze niet meer van dit soort films maken.

Emma Stone

De andere Emma uit Cruella.

Ale Emma Stone dat Oscarbeeldje dit jaar niet wint is de academy zijn geloofwaardigheid voorgoed kwijt.

Een amusant meesterwerk, dat bij vlagen zelfs hilarisch is. Emma Stone, alsmede eigenlijk de gehele cast, speelt een fenomenale rol. Vol beelden die ik waarschijnlijk nooit meer van m'n netvlies kan of wil krijgen, zo origineel, baanbrekend, leuk gevonden en fraai vormgegeven.
Enige wat ik niet helemaal begreep in de keuzemogelijkheden van scenarist McNamara: waarom wordt er in de slotscenes gekozen voor het brein van de nog gezonde en levende geit, in plaats van dat van de stervende Godwin, die immers een tumor in z'n buik had maar voor zover duidelijk niet in z'n hersenen? Dan had hij nog een soort van door kunnen leven in het lijf van die maffe agressieve Alfie (de ex-man), in plaats van de keuze voor deze nogal over-the-top flauwe, grappig bedoelde slotscene, Abbott speelt m.i. immers niet goed genoeg om zo'n moment te kunnen dragen.

Deze film hing al zo lang in de lucht; de bejubelende ontvangst op festivals, haast louter positieve recensies en reacties op voorpremières hadden het afgelopen half jaar mijn anticipatie flink aangezwengeld. De veelbelovende trailer en fragmenten leken de stijgende lijn in Lanthimos' oeuvre te onderstrepen: dit zou wel eens zijn magnum opus kunnen worden.

In vele aspecten lijkt Poor Things haar voorgangers ook te overtreffen. De bevreemdende delivery die Lanthimos zijn acteurs lijkt op te leggen krijgt een veel natuurlijker fundament in (het fantasy-element van) het verhaal en de gecreëerde wereld; zijn visuele signatuur, met veel groothoeklens en fish-eye, is prominenter dan ooit doorgevoerd en zijn bijtijds dissonante muzikale aankleding werkt nog even verontrustend, al lijkt het wat beter gedoseerd.

Toch kon deze me niet altijd bekoren; zijn er doorheen de speeltijd constant elementen aanwezig die me tegen de haren instreken en me uiteindelijk van een hogere score houden.

Allereerst, het plot. Waarschijnlijk inherent aan de ontdekkingstocht van Bella, maar ik vond het toch een beetje doelloos van A naar B meanderen. Niet iets waar ik me doorgaans aan stoor, maar een eenduidig verlangen of vastgesteld doel van de protagonist is vaak wel iets wat het verhaal automatisch van (íets van) spanning voorziet. Dat Bella de wereld wil zien maar tegelijk zelf niet zo goed weet wát ze wil geeft het verhaal een sterk "en toen, en toen" gevoel. En hoe natuurlijk en puur haar interactie met de wederwaardigheden ook moge zijn, zelden staat er iets op het spel.

De humor. De quirkiness van het geheel is wel degelijk aanstekelijk, maar met regelmaat maken dialogen of acteurs keuzes die duidelijk op de lachspieren moeten werken (en toegegeven: in de bioscoopzaal ook wel weerklank vonden) maar bij mij vaker niet dan wel een glimlach konden ontlokken en eerder een wat cringy effect hadden. Emma Stone speelt haar rol goed maar valt, zeker in de eerste helft veel terug op maniërismen; ik was blij toen ze op een gegeven moment normaal leek te kunnen lopen. Ruffalo schmiert wat af en hoezo dat met een Oscarnominatie beloond werd is me een raadsel.

Visueel zijn vooral de interieurs indrukwekkend, boordevol curiosa die met veel detail zijn vormgegeven. Zodra er uitgezoomd wordt op landschappen, gebouwen en wolkenvelden neigt de pastelkleurige overdaad snel naar kitsch en wollige CGI.

Poor Things is Lanthimos firing on all cylinders, zonder twijfel en ik sluit niet uit dat een herziening me meer zal bevallen, maar bij een eerste kijkbeurt was het toch vooral niet waar ik al een half jaar op zat te wachten. 3,5*

Ik vond het toch wel spannend hoe de reis van Bella zou verlopen. In een van de eerste scenes zie je haar zich van de boot af werpen. Droombeeld of niet? Nadat ze de wereld intrekt krijgt ze natuurlijk ook te maken met zure mensen Even leek het of dat haar wereldbeeld aan zou tasten. Gelukkig niet. En dat vond ik een hele verademing!

Wat een meesterwerk!

Vanavond herzien en je hebt toch wel een goed punt. Het is mooi om te zien hoe Bella per episode de kennis of informatie vergaat die ze (bewuster dan ik aanvankelijk doorhad) najaagt maar immer haar puurheid weet te behouden. Het ontbeert voor mij nog altijd de urgentie om het een spanningsboog te noemen, maar ik kon haar ontdekkingstocht al veel meer waarderen dan de eerste keer.

Ook de intensiteit van de visuals, die veranderen met iedere fase van ontdekking waar ze zich in begeeft (van zwart-wit naar de overdaad van romantische pasteltinten, blauwe periode en een hellig rood om uiteindelijk te landen in het realisme), lijkt haar verkenning van en verhouding tot de wereld te weerspiegelen. Mooi gedaan. Ik doe er een halfje bij: 4*

Dit is toch gewoon hoe ze als Victoria Blessington zelfmoord pleegt?

Spot on!

Zowel visueel als qua (behoorlijk weird, maar met de nodige diepte) verhaal een geweldige film. Die Lanthimos kan er elke keer mooi bijkomen.

Film die meer voor het verstand is dan voor het hart en me ook wat koud laat, maar de goede punten van de film doen het direct wel zo goed dat er wel echt een goede score uitkomt. Boeiend verhaal, mooie fotografie (en vaak opvallend), prachtige decors, een erg mooi eerste halfuur in zwart-wit, thematisch interessant, leuke personages, sfeervol etc etc. Stone is lichtjes fantastisch door constant in control te blijven en serieus hoe belachelijk het ook is waar ze in belandt, hoe raar haar gedrag ook is in de maatschappij. De andere acteurs zetten gewoon erg leuke rollen neer maar staan allen wel in haar schaduw.

Maar, de film is er niet een die me emotioneel echt betrekt. Geen film die me meesleept. Al die goede en opvallende punten maken ook dat ik constant bewust ervan was naar een film te kijken in een wereld die niet echt aanvoelt en op dat vlak werkt dat nooit voor mij. Neemt niet weg dat ik 140 minuten geboeid heb gekeken en me heb vermaakt en iets heb gezien dat ik niet snel weer zal vergeten. 4,0*.