Poor Things (2023)

Vanaf 5 oktober 2023 in de bioscoop (Walt Disney Studios Motion Pictures)

Laaiend enthousiaste reacties uit Venetië met een glansrol voor Stone naar het schijnt.

Die (Stone) had ik zo niet herkend... Toch wel weer benieuwd, die Lanthimos is me er eentje.

Zin in, staande ovatie van 8 minuten in Venetie, en dan was Emma Stone er geen eens bij.

De eigenzinnige wat excentrieke Lanthimos stelt nooit teleur.

Emma Stone Eyes Two Oscar Wins For 'Poor Things' - Variety

Kan je je stem toelichten annahlara1?

***Een aantal berichten die verwezen naar een persoonlijke aanval werden verwijderd***

annahlara1

De vraag van jippie2010 is wel terecht. Ik begrijp dat er wat onbegrip kan ontstaan over een lage quotering bij een film die hoog staat aangeschreven. Het is inderdaad je eigen keuze, maar een woordje uitleg kan soms helpen om misverstanden uit de weg te helpen.

Waar heb je overigens de film gezien?

Dit inderdaad, ervan uitgaande dat je dit op 1 van de prestigieuze filmfestivals hebt gezien heb je moeite gedaan om hem mee te kunnen pakken, en de lovende recensies van de pers lijken gewoon te bevestigen wat de trailer al deed beloven; en dan toch vervolgens "verbaasd" met een 0,5* weglopen....

Ja, je bent uiteraard niet verplicht om je te "verantwoorden," maar dit (provocerende) stemgemiddelde blijft de komende maanden representatief voor deze filmpagina totdat de meerderheid hem kan zien over pak 'm beet een half jaar.

Dat is precies de reden dat ik niet meer stem en jaren geleden al mijn stemmen heb verwijderd, want ik zeg het dan nog maar een keer ook al mag dat blijkbaar niet, maar ik kan bepaalde stemmen niet serieus nemen. Dat je niet van bepaalde films houd oke, maar dat wil niet perse zeggen dat het een 0,5 ster film is.

***Tweede opkuis van een aantal berichten. Hou het aub bij de film***

Maar ik had graag geweten van de personen die hem al zagen waarom ik deze mogelijks overroepen film best links laat liggen. Daarvoor dient een forum ook wel denk ik, om mensen tips te geven en elkaars ervaringen te delen. Lanthimos staat bij mij erg hoog aangeschreven. Het zou me dus verbazen dat ik deze niets zou vinden. Ik ben dus zeer benieuwd.

EDIT: vanaf 8 februari 2024 in de bioscoop

Golden Lion / Gouden Leeuw @ Venetië fesitival

Poor Things, Yorgos Lanthimos

Nee serieus? Wat idioot, duurt zo lang.

Hoogstwaarschijnlijk vanwege de Academy Awards-periode

Moderator: deze vraag is niet naar tevredenheid beantwoord en daarom is de stem inmiddels weggehaald.

Kleine ontgoocheling

arnodw schreef:

(quote)

We zaten wellicht bij dezelfde screening? In elk geval, grondig oneens met je.

Versta mij niet verkeerd. Ik had heel wat meer verwacht daarom misschien. Zeker geen slechte film, kan ook niet bij Lanthimos.

Een sterke coming-of-age-cyberpunkkomedie

Gisteren heb ik Poor things gezien op het Leiden International Film Festival (met bewaking om te controleren of je niet stiekem filmde) en ik vond hem erg goed! Ik twijfel nog tussen 4* en 4,5*, voorlopig heb ik hem op 4 gezet.

Ik ben fan van absurdistische filmmakers als Van Warmerdam en Östlund, dus deze film ligt in mijn straatje. Ik vond deze nog beter (of tenminste constanter) dan mijn eerste Lanthimos, The lobster, al stemt deze minder tot nadenken achteraf. De plot over persoonlijke groei ligt wat dichter bij onze eigen ervaringen dan die in The lobster en de speelstijl veel minder onderkoeld. Ik denk daarom dat deze film geschikter is voor de algemene filmliefhebber, mits die fantasierijk en niet preuts is.

Poor things volgt de ontwikkeling van een jonge vrouw van een hulpeloos wezen tot een volwassene op sociaal, intellectueel en seksueel gebied.Dit komt omdat de Frankenstein-achtige Dr. Godwin de hersens van haar baby in haar volwassen lichaam geplaatst heeft, waardoor ze zich helemaal moet ontwikkelen. Een onherkenbare Emma Stone speelt die ontwikkeling fenomenaal: expressief en volkomen geloofwaardig. Mark Ruffalo heeft een mooie en komische rol als foute "mentor". Willem Defoe is uiteraard altijd goed.

De film is technisch interessant (een betekenisvolle overgang van zwart-wit naar kleur, in het begin wordt regelmatig gefilmd door een fish-eyelens) en decors en vooral de kleding zien er prima uit. De film is af en toe tragisch maar vooral komisch en fantasierijk. (De titel begrijp ik alleen niet: zijn de poor things de twee vrouwen met babybreinen in een volwassen lichaam? . Mocht iemand die kunnen uitleggen: ik ben benieuwd).

Eigenlijk heb ik geen echte minpunten, behalve dat het niet dat beetje extra had om te zorgen dat ik over tien jaar nog aan deze filmervaring terugdenk. Wel vlogen de meer dan twee uur (zonder pauze) razendsnel voorbij.

Bij het zien van een poedelnaakte Emma Stone ging mijn hartslag van 75 naar 100 | Gudo zoomt uit | AD.nl (column)

Voltreffer, regelmatig hilarisch, uniek Lanthimos stijl, tegelijkertijd met duidelijke boodschappen in die nooit pretentieus of bekerende overkomen en Stone verdient alle prijzen die ze gewonnen heeft en nog gaat winnen. Hier en daar zakt het een tikje in, Alexandrië comes to mind, anders had de film de volle mep gekregen. Redelijk toegankelijk ook nog dus aan iedereen geef het een kans.

Tja, Lanthimos, dan weet je dat alle absurde registers open gaan.

ik ben zo géén fan van Emma Stone, dus dit wordt ´m niet ben ik bang.

Ontzettend uniek, dat zeker. Qua creatieve visuele vondsten en grensverleggende beeldtaal trekt Lanthimos alle registers open. De knotsgekke combinatie van kleuren werkt heel plezierig (al vond ik het zwart-wit stuk in het begin minstens even mooi), de sets en decors spreken tot de verbeelding en het bolle camerawerk voelt heel inventief aan. De wereld die hier gecreëerd wordt vond ik fantastisch; een niet te plaatsen, anachronistische Victoriaanse cyberpunk-wereld, what's not to like? De film zet meteen al de toon met Dafoe's personage die zo'n boer-bel laat en de gekke gemuteerde dieren, en wordt enkel vreemder en unieker. Grotendeels op de positieve manier, héél af en toe heb je het gevoel dat sommige beslissingen balanceren op het randje van interessantdoenerij. Maar dan heb ik het vooral over inhoudelijke beslissingen, want qua visuele wordbuilding vind ik het een feilloze film. Werkelijk briljant. Constant zit je met het gevoel dat je naar een knotsgek, volwassen, afwisselend donker en kleurrijk sprookje zit te kijken dat zich op geen enkel moment in een hokje laat plaatsen.

Maar inhoudelijk heb ik er iets minder voeling mee. Vooral het happy ending voelde ik niet zo veel bij. Hoe je een verhaal als dit perfect afsluit weet ik ook niet meteen, maar ik vond het laatste kwartier veruit het minste van de film. Ik heb het gevoel dat Lanthimos veel wilde zeggen, maar niet helemaal perfect tot een synthese komt. Heel veel ideeën, maar de uitwerking kan soms niet mee aan. Een eindscène die parallellen vertoonde met de openingsscène zou ik bijvoorbeeld veel interessanter hebben gevonden persoonlijk. Nu was het allemaal wel heel makkelijk soms. De film duurt ook een tikje te lang. Hier en daar had best wat gesneden mogen worden, ook bijvoorbeeld in de excessief aanwezige seksscènes. Op den duur heb je het ook wel gezien en komt het alleen nog maar als overdadig over. De acteerprestaties waren dan wel weer zeer sterk. Dafoe speelt natuurlijk altijd wel vreemde rollen, maar het is vooral voor Emma Stone en Mark Ruffalo wel eens een kans om hun gekkere, minder conventionele kant te tonen. Stone schittert en verdient alle lof.

Maar uiteindelijk zeker over de gehele lijn positief. Een enorm creatieve, unieke visie met honderd-en-een knotsgekke ideeën die visueel interessant in beeld worden gebracht, verdient automatisch al wel lof in mijn ogen. Maar achteraf gezien vond ik het eerste halfuur, het stuk in zwart-wit, absoluut het beste stukje van de film. Je kan het zelfs welhaast als een semi-afgeronde mini-film binnen de film zien. Poor Things heeft na dat eerste halfuur nog veel troeven over, maar haalt niet meer dat niveau, en overspeelt zijn hand een beetje tegen het einde.

3.5*.

Na het veel meer toegankelijke The Favourite, doet Yorgos Lanthimos met Poor Things weer meer zijn ding. En naast de boeiende kleurrijke figuren is het nu ook visueel meer buiten de lijntjes. Maar de film wordt niet alleen visueel gedragen, Emma Stone en Willem Dafoe zetten elk een glansrol neer. Van Dafoe verwacht je een rol als dit ondertussen, al is hij ook hier echt goed. Vooral Emma Stone gaat voluit in een heel fascinerende filmrol. De laatste jaren worden haar rollen diverser en alsmaar verder weg van de vroegere romcom rollen. Enkel Mark Ruffalo is veel minder op zijn plaats hier helaas. Maar Stone mag thuis al plaats maken voor enkele acteerprijzen lijkt me.

Poor Things is weer cinema zoals je het helaas te weinig ziet en zit op veel vlakken goed (visueel, verhaal, acteerwerk) en kan de kijker zeer lang boeien. Tegen het einde lijkt het de teugels wat te verliezen, maar uiteindelijk is het een boeiende film geworden. Met een hoop symboliek waar je zelf maar uit moet halen wat je denkt te interpreteren. Een film uit 2023, maar vooral uitgebracht in 2024. Dus hiermee een sterk begin van een nieuw filmjaar.

Met Lanthimos aan het roer weet je dat er buiten de lijntjes zal gekleurd worden. En hoe! Waar je de eerste minuten van de film even met de ogen moest knipperen van wat er op je afkomt, wordt er al gauw een blik van verwondering en verbazing gecreëerd door al deze creativiteit en unieke setting. Alleen al bij het huis kom je ogen te kort, maar ook de wereld daarbuiten is kitscherig geweldig, sprookjesachtig ook in die Victoriaanse stijl met futuristische elementen.

Een geknipte rol voor Emma Stone die meer en meer het mainstream genre achter zich laat. En dat komt ook Lanthimos toe want beiden lijken elkaar gevonden te hebben. Emma Stone kan volledig haar ding doen en doet dit met verve. Aan de zijde van haar God(win) (Baxter), haar schepper, wordt ze een moderne en vrouwelijke Frankenstein die na de ukfase haar seksualiteit ontdekt.

Geweldige dialogen ook, soms een beetje verheven, maar op die manier erg grappig en gevat. Zeker wanneer die uit de mond kwamen van Bella Baxter. Een film waar ongetwijfeld veel symboliek inzit. Met de knotsgekke setting krijg je sowieso een aangenaam vertier voorgeschoteld waarbij de tijd gewoon voorbijvliegt. Zet Stone haar 2e beeldje maar al klaar! Topfilm! Al zullen sommigen dit wellicht maar niets vinden ...

Hahaha wel leuk dat meestal vrouwen dat zeggen

Intussen al tweemaal gezien. En we programmeren hem nog eens in onze filmclub.

Heerlijk, opvallend, out-of-the-box. Lanthimos maakt alweer geweldig veel indruk. Een Frankenstein-verhaal dat zich afspeelt in het verleden, het heden en de toekomst zonder dat zo te benoemen. Geweldige stijlrijke decors, geen detail werd uit het hoog verloren. Stone, Ruffalo en Dafoe spelen werkelijk geweldig met dialogen om van te smullen. In wat serieuzere rollen was Ruffalo al onversneden klasse, maar hier toont hij nog maar eens bijzonder veel in zijn mars te hebben. Stone verliet intussen het wat matigere circuit, de combo met Lanthimos heeft haar op een uitzonderlijk niveau gekregen.

Het zwart-wit-gedeelte is wat mij betreft het strafste deel. De intro in de absurde Frankenstein-wereld van de zwaar getraumatiseerde Godwin Baxter is onwaarschijnlijk goed. Je komt ogen tekort om alle absurditeit in je op te nemen. De groei en ontwikkeling van Baxter wordt indrukwekkend in beeld gebracht. Ook het eerste deel van haar reis door Europa staat. De futuristische elementen gekoppeld aan de Victoriaanse architectuur is bevreemdend, maar heel stijlrijk. Ik kan er geen slecht woord over zeggen. Er zijn een aantal schaarse momenten waar het wat inzakt, zeker naar het einde toe gaat het af en toe alle richtingen uit, maar met een speelduur van 140 minuten is dat onvermijdelijk.

Geweldig onconventioneel. Lanthimos duwt Poor Things nooit een definitieve richting uit, wil geen boodschap opdringen maar geeft zeker een hoop symboliek mee. Een absolute voltreffer.