Poor Things (2023)

De mannen in de film

Wonderlijk. Lanthimos mag onderhand wel in het lijstje van mijn favoriete regisseurs, of dan toch in ieder geval de meest interessante. Behoorlijk uitgepakt weer hier. Even door de beginscenes heen, maar wat er daarna allemaal op je afkomt in kleur, decor en beeldvorming is waanzinnig. Je wisselt een beetje tussen een koortsdroom en een sprookje, en dat de settings bewust niet heel realistisch zijn gemaakt, maar juist dat gekke randje hebben, maakt het top. De setting van het nette Britse in oude stijl in combi met futuristische trekken werkt goed. Prettige humor. Knarsende muziek. Fijn dat zulk geks steeds meer draagvlak krijgt.

Het absurdistische kennen we van Lanthimos en dat komt op meerdere vlakken terug. Gelukkig wordt als snel uit de doeken gedaan waar we mee te maken hebben, dat dat geen Hollywoodiaanse openbaring op het einde moet worden. Lekker gewaagd uitgangspunt (waar uiteraard de link met het ongetwijfeld veelgenoemde Frankenstein wordt gelegd). De gemuteerde dieren zijn ook heerlijk.
De ontwikkeling van Stone is knap gespeeld. Ik vind Dafoe echt een toprol neerzetten. Ruffalo was interessant, maar werd gaandeweg vervelend.

Maar dan. Als ik het platsla, blijft er eigenlijk alleen een verhaal over van 'meisje ontdekt wereld'. Het doet wat goedkoop en zeker niet origineel aan om allerlei settings te bedenken waar 'een kind' met alle facetten van de wereld in aanraking komt. Seks, alcohol, wreedheid, onrecht. Het is voorspelbaar, flauw en steeds meer oninteressant. Tuurlijk worden de kinderlijke, nuchtere, filterloze observaties van Bella bedoeld als sterkhouder, maar toch .De seks is ook wel erg aanwezig, dat voegt op een gegeven moment niet zoveel meer toe. Dat er alsnog wat moralen in moeten vind ik ook jammer, maar dat is wellicht om de balans te houden met het onconventionele en nog wel een groot genoeg publiek aan te boren.

Het mag de pret niet drukken. De verpakking is meer dan interessant en mooi genoeg om daar beetje doorheen te prikken. En vreemde films die een steeds groter podium krijgen juich ik sowieso toe.

Edit: ik zie nu dat ook deze heel wat Oscarnominaties én -winnaars heeft. Mooi hoor. Geen Dafoe dan weer, wel terecht Production Design

Wat een mooie en vooral kunstig gemaakte film. Heb af en toe best kunnen lachen. Genoten van de kleurrijke en soms zwart/witte beelden. Vooral die personen in Parijs waren heel bizar. Voorlopig 1 van de betere films die ik dit jaar heb gezien.

Eén woord: irritant. Over heel de lijn.

Cinema van de bovenste plank, Wes Anderson in het kwadraat, Luc Besson zonder hysterie. Magnifieke rollen van Emma Stone en Willem Dafoe.

Als de mens leven en dood naar zijn hand zet, ontaardt het leven in een absurde zoektocht naar betekenis. Dit heeft Yorgos Lanthimos vertaald naar een unieke film met een waanzinnig plot voorzien van surrealistische beelden in een geheel dat lichtvoetig, humoristisch en toch een diepzinnigheid behoudt.

Als enige minpuntje vond ik dat het einde net een stapje te veel was, want naar mijn smaak was het zoveel beter geweest als het beeld op zwart was gegaan terwijl de twee geliefden aan weerszijde van de (hun) stervende "God" liggen. Hoe dan ook, een pure kijkbeleving !

Mooi vormgegeven verhaal met aparte cinematografie. Kakt soms even in maar bijzonder fraai ingevuld.

Wel steeds het idee dat ik naar hugo weaving of Emma wortelboer zit te kijken.

Specialleke! Zeker de moeite om te bekijken

Ja, dit is cinema zoals hij zou moeten zijn: eigenzinnig, apart, tot in de puntjes verzorgd en ook nog iets te zeggen.
Alleen is het jammer genoeg niet helemaal in mijn straatje. Ik heb 'm gisteren bekeken en betrap mezelf erop dat ik er tot mijn bezoekje aan deze site nog geen seconde aan teruggedacht heb.
Wat er gezegd wordt is bijwijlen best grappig en scherp geformuleerd, maar de styling, waar je natuurlijk je hoed voor moet afdoen, lust ik niet zo. Het artificiële lijkt wel een soort Eftelingdecor voor volwassenen (ben overigens wel dol op Anton Piek). Ik kan er de vinger niet zo goed op leggen, maar het is wellicht dit: ik heb heel de tijd het idee in een decor te zitten en dat geeft me een wat claustrofobisch gevoel. In Lissabon, op zee, zie ik alleen maar een grote opnamehal. Ik snak naar frisse lucht eigenlijk.
Het materiaal is zeker gedurfd, maar zelden voelde ik zo weinig eros of opwinding bij zoveel sex, ook niet bij de lesbische scène, waar ze dan toch echt wel meer kwam kijken dan de pure sex (waar ze ook altijd van genoot, maar jongens, dat genot was toch wel érg beperkt tot het puur lichamelijke).
De film resoneerde wat naar Guiullermo Del Toro, dus en ook The Substance, maar vooral die laatste voind ik toch vooral grotesk, not my cup of tea.
Verwant aan

Ik begrijp je vergelijking met The Substance, stefan dias, en vind het woord "grotesk" ook heel toepasselijk...

Wat een technische bravoure. Visueel oogverblindend. Een universum dat lijkt op 19de eeuw gecombineerd met futuristische elementen. De jurken van Stone zijn bijzonder creatief. De score van Jerskin Fendrix vond ik geniaal. Deze experimentele componist creëert een uniek soundscape met zelfs een dans (een scene die me deed denken aan de aerobic scene in the favourite). Des te pijnlijker moet ik dan vaststellen dat het verhaal mij maar matig kon boeien. Bella Baxter ontdekt de wereld en kent geen schaamte. Daar moeten we het mee doen. Haar reis deed me denken aan de avonturen van Huckleberry Finn. Ontmoetingen met mensen die een wijsheid toevoegen in de ontwikkeling van Bella. Het verhaal kabbelt maar voort. Verkent Lissabon met een sexueel ontwaken uit haar kindertijd en zet koers naar Alexandria waar de kloof tussen arm en rijk wijd gaapt, meert aan voor een portie melodrama in Parijs en ankert zich vast in London met Bella's voormalige echtgenoot.

Poor things is uniek gemaakt maar met een inhoud dat nergens verrast. Maar Lanthimos is een talentvolle filmmaker en een buitenbeentje in de hedendaagse cinema wat ik zeker toejuich. Zelfs al vliegt hij met Poor things uit de bocht.

Wow, dat was een fascinerende en hallicunerende trip! Audiovisueel ijzersterk!

Deze had van mij de volle 5 sterren kunnen krijgen, maar toch op 4,5 blijven hangen vanwege 2 punten: Mark Ruffalo irriteerde me gedurende de hele film en het einde vond ik niet perfect. Ik had serieus het idee dat het brein van Godwin in het lichaam van de generaal geplaatst zou worden.

Hoe dan ook een prachtige film met prachtige fantasiebeelden van Lissabon en zeker van Alexandrië. De rol van Emma Stone en hoe zij de ontwikkeling van Bella vorm geeft kon me zeker bekoren.

4,5☆

Tamelijk unieke film. Er hangt een bijzonder sfeertje, waarbij men soms tegen het (geforceerd) kunstzinnige aan schuurt, maar tegelijkertijd vond ik het wel effectief. Yorgos Lanthimos weet wel echt een geheel eigen, sprookjesachtige wereld te creëren, waar ik me graag in liet meevoeren. Het mooie kleurgebruik droeg daar aan bij, waardoor enkele scènes om in te lijsten zijn.

De cast presteert ook goed, Emma Stone voorop. Zonder dat ik er bewust naar op zoek was, heb ik haar de laatste tijd in meerdere films aan het werk gezien en ik vind dat ze met Poor Things toch wel een andere kant van zichzelf laat zien. Een moeilijke rol, maar ze speelt deze met verve en is er grotendeels voor verantwoordelijk dat mijn aandacht werd vastgehouden. Ook onder meer Willem Dafoe, Mark Ruffalo en Ramy Youssef vervullen hun rollen prima, maar het is Stone die er met de bloemen vandoor gaat. Ondanks alle pracht en praal is Poor Things wel een vrij forse zit. Van mij had de film iets minder lang mogen zijn. Je bent overgeleverd aan vakmensen, waardoor het fris genoeg blijft om niet echt te gaan vervelen, maar er waren desondanks wel momenten waar het tempo mijns inziens omhoog mocht. Die zaten er zowel in het begin als meer richting het einde. Zo kon het hele stuk waar Bella weer in de rol van Victoria kruipt en bij Alfie intrekt mij minder bekoren.

Het echte 'wow'-gevoel ontbrak wellicht, maar Poor Things bleek zeker de moeite waard. De film kwam redelijk onverwacht op mijn pad, dus ik wist niet wat ik ervan moest verwachten. Niettemin was ik aangenaam verrast. Na The Favourite opnieuw een film van Lanthimos die me goed bevallen is.

3,5*