Poor Things (2023)

Vanaf 27 maart te zien bij Disney+.

Boeiende film! Eentje die de meningen sterk verdeeld, wat altijd geweldig is. Emma Stone is schitterend, Mark Ruffalo is vaak een beetje too much. Al heb ik me daar niet per se aan gestoord.
Het einde is wel jammer, heeft weinig meerwaarde imo. Waarom ook een geitenbrein in haar ex-man steken, als je daar evengoed ook bv Godwin's brein zou voor kunnen gebruikt hebben? Dan kon hij op die manier verder leven, had meer betekenis kunnen hebben. Enfin ja.
Verder vraag ik me ook af of dit verhaal niet net teveel vanuit de 'male gaze' verteld wordt. Een naïeve onbeholpen 'very beautiful retard' die niets liever wil doen dan 'furious jumping', klinkt nogal als een mannelijke fetish, haha. Zeker als het meermaals zo expliciet in beeld wordt gebracht. Wél sterk dat Ruffalo's personage misbruik wil maken van die situatie, en net daarvan het slachtoffer wordt, doordat Bella altijd in controle blijft over haar doen en laten.

Alleszins heel blij deze gezien te hebben. Hoop dat Lanthimos er zo nog veel kan maken.

Uitstekende film over een vrouw die na haar zelfmoord gered wordt door een wetenschapper. Vooral op het begin redelijk grotesk gebracht allemaal. Een boeiend hoofdpersonage dat hier prima wordt neergezet door Emma Stone. Een avontuurlijke reis met een blik op mens en maatschappij door de ogen van een kind. Ook de hele aankleding geeft de film net wat extra mee.

Als ik het stemgedrag bekijk zijn de meningen allesbehalve sterk verdeeld.

Met Poor Things heeft Yorgos Lanthimos een instant klassieker afgeleverd. De vreugde spat er vanaf. Humor met een donker randje waarin de verbeelding de vrije loop wordt gelaten. Kijk bijvoorbeeld eens naar de fabeldieren waar Godwin Baxter (God voor zijn cadeau dochter Bell) aan heeft zitten knutselen. Het verhaal is te zot voor woorden, maar het is evengoed onweerstaanbaar. Hoeveel fantasie kan een mens hebben? oneindig veel zo bewijst deze Griekse regisseur. Het is ook leuk om te zien dat er veel jongeren in het filmhuiszaaltje zaten. Hij doet het goed onder jongeren hoorde ik van mijn jongste dochter. Wij liepen in ieder geval met een brede grijns de zaal uit.

visueel een plaatje, ook de cast maakt een goede indruk. hier en daar een leuke scene, maar ook zitten er enorm langdurige ( saaie) scenes tussen of had de film flink ingekort op dat gebied.

zeker op het eind kon ik mijn aandacht er moeilijk bijhouden en had de neiging verder te spoelen ( wat achteraf dus ook makkelijk kon)

langdradig en saai en Bella Baxter vond ik vooral heel irritant.

De oscar voor Emma Stone vind ik onbegrijpelijk.

Opmerkelijke, speciale film maar al bij al ook eentje die vlot wegkijkt en die intrigeert. Interessant, feministisch verhaal op een prikkelende wijze gebracht. Duurt een halfuurtje te lang, maar wel nog een nipte 4*

Wel op het internet zeker onder mijn leeftijdsgenoten en die nog jonger wordt hij zeker vaak vernoemd. Uiteraard geen crowdpleaser maar wie jong en alternatief is zal dit wel kunnen bekoren.

Ik vind hem ook zeer sterk. Zeer origineel wat eigenlijk niet vaak - zeker nu - nog gebeurt, en vooral geschift hoe de regisseur of de makers erin slagen allerlei verschillende stijlen die ongerelateerd zijn of niet bij elkaar thuishoren toch samen weten te brengen. Alles is innovatief of niet alledaags toch, inclusief gebruik van geluid en cinematografie. Zit op elk vlak goed in elkaar en het plaatje klopt ook. En vooral, het blijft ook boeien. Dat is ook niet elke aparte of alternatieve film gegeven.

Zou wel eens de magnum opus van Lanthimos kunnen zijn, lijkt me moeilijk om dit nog te kunnen overtreffen en bij de vorige leek me er altijd nog wel iets te ontbreken.

Een wat absurdistische film die toch stof tot nadenken geeft. Een film even uit de comfortzone en dat is ook goed.

Heerlijke absurdistische, prachtig vormgegeven film die mij geen tel verveelde en die velen met mij tot nadenken hebben gestemd denk ik. Het acteerwerk is fantastisch; een geweldige Stone en een gierend over de top gaande Ruffalo. Een bijna-meesterwerk.

Iets te goed naar Wes Anderson gekeken, en dat is natuurlijk nooit een goed idee. Verder best vermakelijk, al vond ik het hoofdpersonage bij vlagen nogal irritant en konden niet alle stukken mij bekoren. Weekje of drie geleden alweer dat ik hem zag en ik weet er eigenlijk niet veel meer van. Dat zegt meer over de film (of over wat hij met me deed) dan over mijn geheugen, hoop ik.

De toepassing van fisheye lens en overdadig gebruik van computergraphics maakt van Poor Things een bijzondere maar ook matige film. De vervorming en de geschapen wereld zorgen voor afstand en een teveel aan visuele indrukken. De zoektocht van Bella Baxter naar haar eigen identiteit en vrijheid wordt gecompliceerd verteld en raakt aan facetten van 1e en 2e golf feminisme in de vorige eeuw. Beknot in haar vrijheid, door mannen en de heersende mores vecht Bella zich een weg door het leven op zoek naar haar echte ik. Op het einde neemt ze op kinderlijke wijze wraak waardoor de film nóg verder afglijdt naar een bedenkelijk niveau. De rollen werden theatraal geacteerd waardoor de personages afstandelijke karikaturen zijn. Als dit een artistieke keuze was dan is de regisseur daar bijzonder goed in geslaagd.

Herzien!

Ik was daar een beetje huiverig voor maar omdat ik na een maand mijn Disney+ abonnement weer heb stopgezet, besloot ik deze nog op de valreep even mee te pakken.

Ik de bioscoop was ik namelijk volledig overvallen door dit meesterwerk. Wist op voorhand niks en viel van de ene blije verbazing in de volgende. Maar zou de film ook bij herziening stand houden.

Het antwoord is: Ja! Want ook als je het verhaal al kent heeft de film voldoende te bieden. Je kijkt je ogen uit naar de schitterende decors, de fotografie raakt precies de goede vervremende snaar en Bella blijft een geweldig personage. Zeer geestig ook.

Er zit ook voldoende afwisseling in, en waar sommige kijkers klaagden over enige verzafiging, had ik daar geen last van. De 142 minuten vlogen voorbij.

Helaas was ik niet meer zo verrast, maar vooralsnog blijft dit de film van het jaar. Maar er komt nnog veel moois aan…..

5* blijven staan.

Een hele fijne film die ook buiten de lijntjes durft te kleuren, ik heb ook een paar keer echt moeten lachen! (wat zelden voor komt bij mij ). Misschien vond ik de omgevingen iets te abstract en computer achtig maar dat mag de pret zeker niet drukken. Ik vond het zeker een aparte en leuke maar soms ook niet leuke film.

4 sterren

Een absurde mengelmoes van Forrest Gump, Lolita, Frankenstein en een vleugje Hunger Games. Dat werkt in het begin heel erg goed met een uitstekende Dafoe en de aankleding is prachtig. Ook het verblijf in Lissabon heeft sterke momenten maar daarna zakt de film toch weg in herhaling en plat vermaak (ook best wel dubieus) en komen er rare rollen langs (waar sloeg die Astley in godsnaam op?). Het laatste gedeelte van de film is wel weer overtuigend. Terechte oscar voor Emma Stone, maar wat mij betreft niet een topfilm: 3*.

Poor things? Over welk armtierigs heeft Yorgos Lanthimos het? Over Bella Baxter, de reïncarnatie van een ter dood veroordeelde baby in een pas ontloken vrouwenlichaam? Niets blijkt minder waar naarmate ‘Poor things’ voortschrijdt. In het wasdom van Bella’s psyche, laat Lanthimos een schitterende puurheid zien, die de kleinburgerlijke etiquette te kakken zet. Alleen al talig is Bella ultiem authentiek: zij fileert de dingen om haar heen, alleen al door hen te benoemen. Daarnaast is haar verhouding tot haar lichaam, tot seksualiteit, tot menselijke driften en noden en tot sociale verhoudingen ontzettend puur. Zo puur dat het eerst nog pijn doet om aan te zien. Zo tot de essentie herleidt, dat de toeschouwer eerst nog compassie voelt. Mededogen voor een ziel die onherroepelijk veroordeeld lijkt om door de maatschappij te worden uitgespuwd. Wegens te anders, te ongeremd, te zuiver. Te veel hart op de tong. Of nog: te veel hart op te veel tong. Poor thing!

Poor things? De titel lijkt niet alleen of niet zozeer op Bella’s lotgevallen te duiden, maar vooral op wie en wat zij om haar heen aantreft. Eerst een vader die zich God waant, en die haar enkel kan liefhebben als zij niet door anderen kan worden aangeraakt. De beknotting van haar vrijheid wortelt in zijn eigen ervaringen, als mismaakt experiment ten prooi aan de onbarmhartige blikken en woorden van de buitenwereld. Hij wil haar beschermen, maar maakt op die manier van haar een experiment zoals hij er zelf een was. Is hij in staat tot ware liefde? Misschien niet – van wie zou hij dat moeten geleerd hebben? Hij heeft weliswaar de wetenschap lief, een wereld van absolute ideeën, van vooruitgang. Hij ziet Bella, althans initieel, niet graag om wie ze is, maar om wat ze representeert: een verwezenlijking, een unicum, een grandioze casus. Hoewel hij evolueert, blijft hij ook vastzitten. Zijn verleden beperkt hem. Wat hij nimmer kende, kan hij niet beleven, laat staan doorgeven. Hij is niet kwaadaardig, wel betreurenswaardig. Poor thing!

Poor things? Dat geldt alleszins voor de overige mannen om haar heen, die Bella de schuld trachten te geven voor hun eigen ontspoorde begeerte. Zij moet genitaal aan banden worden gelegd, opdat het vuur van hun passie getemd zou kunnen worden? Het is een omgekeerde wereld, maar wel die waarin Duncan Wedderburn en Alfie Blessington hoge posities bekleden. Is dit onze wereld, waarin gefrustreerde mannen dicteren wat een vrouw wel en niet vermag met haar lichaam, haar passie, haar lust…en dus haar vrijheid? Max McCandles weet zich dan weer geknecht door de onderdrukkende seksuele moraal die hem door de sociale en religieuze instituten werd aangepraat. Ook hij is, hoezeer zijn verkrampte platonische houding dat ook lijkt tegen te spreken, een slaaf van een impliciete sociale retoriek: dat seksuele aandriften getemperd moeten worden, omdat het laagje vernis dat beschaving heet niet verdraagt dat mensen zich in al hun kwetsbare naaktheid aan elkaar laten zien. Poor thing!

Poor things? Uiteraard is Bella Baxter het slachtoffer in dit door Lanthimos’ heerlijk feeëriek in beeld gebrachte imaginaire universum, een plek die zich niet naar de realiteit doch naar de verbeelding verplaatst om in dat vacuüm maximaal tot reflectie uit te nodigen. Haar wedervaren is tragisch, maar haar leven is een exempel, een invitatie om niet alleen sociale axioma’s en intermenselijke dogma’s uit te dagen, maar ook een uitgestoken hand om écht te leren zien, écht te leren voelen, écht te leren luisteren, écht te leren proeven van wat existentie vermag…kortom écht te leren leven. Hoe bizar, bevreemdend, wansmakelijk en pijnlijk ‘Poor things’ ook mag zijn voor de nietsvermoedende kijker (poor thing!): een film die dit kan laten zien, is grandioos.

3,75*

Naar aanleiding van de positieve reacties de film ook gekeken. Tenminste, het eerste gedeelte. Ergens halverwege in slaap gevallen. Het zal allemaal wel, absurdistisch, boeiend, visueel plaatje, opmerkelijke speciale film, buiten de lijntjes gekleurd,....ik geloof het allemaal wel. Maar mij kon de film absoluut niet boeien. Mensen die deze film 4 of 5 sterren geven doen dat, in mijn bescheiden mening, om maar niet uit de toon te vallen of om interessant te doen of om maar gezien te worden als film-kenner want: "Wat een absurdistische humor en wat een visueel plaatje was het toch". Dit is natuurlijk nooit een echt goede film die te vergelijken is met klassiekers uit het verleden. Leek op een kinderfilm voor volwassenen.

Wat een zure oude man recencie. Het is meer inhoud aan de vorm waar deze film goed op scoort. Je zou op dat vlak juist veel van Bella kunnen leren, maar liever hou jij je vast aan je conservatieve zekerheden. Geen wonder dat de film niks voor je is.

Net als Kees Draaihuis vond ik de film niet boeiend genoeg. Het woord 'interessantdoenerij', als dat een bestaand woord is ... kwam in me op. Halverwege de film heb ik manmoedig besloten de rit uit te zitten, nieuwsgierig als ik was naar een voor mij ander perspectief op de film. Die bleef uit.

Het kan natuurlijk je film niet zijn, maar daarom hoef je zij die de film wel waarderen niet als meelopers of interessantdoeners weg te zetten om vervolgens met oude klassiekers aan te komen zetten om je ‘gelijk’ te staven. Te meer daar het juist de boodschap van de film is om dogma’s los te laten.

Lanthimos heeft hier een prachtig schilderij opgeleverd.

Ik zag deze begin deze maand in het Scagon Theater in Schagen (Een stad waar men niet zo op de hoogte is en arthousefilms pas draaien op het moment dat ze al te streamen zijn). Het publiek was voornamelijk van middelbare leeftijd en bij de vluchtige filmbesprekingen wist niemand dat deze regisseur Grieks was en Dogtooth heeft gemaakt... En The Lobster natuurlijk.

Hier lijkt hij alles uit de kast te trekken en lijkt de spot ook al voelbaar te zijn. Emma Stone speelt een vrouw die na een zelfmoord weer tot leven wordt gebracht door een gekke professor Baxter. De elementen van The Lobster zijn hierin al snel te vergelijken op het moment dat je konijnen met eendenkoppen of varkens met hondenkoppen (wat was het nou?) mag waarnemen in het domein van deze Baxter. Emma Stone speelt Bella, die eerst nog het vermogen van een klein kind heeft. Hoe dat zou komen, dat weet je op dat moment nog niet. Wat Bella wel weet is dat het domein van Baxter een te kleine wereld is. Haar redding lijkt de steenrijke kruisvaarder Duncan Wederborn te zijn. Samen ontsnappen ze uit London om per boot Europa af te gaan. Eenmaal in Lissabon, en eenmaal het zwart wit in kleur veranderd, kom je ogen te kort.

De setting moet een Victoriaanse wereld voorstellen met futuristische steampunk elementen. In Lissabon hangen de gele heuveltrams aan een kabel, wordt de nadruk op de sfeer gelegd en lijkt alles mogelijk te zijn. En dan moet de reis nog verdergaan. Hoe langer de reis (van Egypte naar Parijs e.d.) hoe meer er een psychologische machtspel begint te ontstaan tussen Bella en Duncan. Bella lijkt door deze reis te ontwikkelen, meer dan eigenlijk verwacht werd door de onderschattende Duncan. De boodschap van de film is duidelijk: verbrandt alle inrichtingen.

Zeker op het moment dat Emma Stone op een kinderlijke manier eerlijkheid gaat creëren. Hierbij lijkt het voor de kijker zelfs moeilijk te worden om haar voor 100% gelijk te geven, terwijl je het wel wilt en zij gewoon een punt heeft. Ik doel bijvoorbeeld op dat moment dat ze het gokgeld van Duncan steelt om de armen in Egypte te steunen. Je voelt de moralistische druk om haar alsnog voor roekeloos te verklaren omdat ze tegen alle regels van de Victoriaanse samenleving ingaat. Dit tot groeiende ergernis en frustraties van Duncan, die het dan zogenaamd wel allemaal op een rijtje heeft.

Uiteindelijk wordt het duidelijk wat er precies met Emma's hersenen zijn gebeurd. Een prachtig en rakend uitgangspunt.

Poor Things is kunstzinnigheid en psychologie op het hoogste niveau met een lach en een traan. Lanthimos heeft door de jaren heen een keurig budget opgebouwd om deze prent te kunnen maken en om alle aandacht op de kleur, sfeer, decoratie en zeker een verknipt tijdsbeeld te creëren; want het surrealisme zal hij niet af gaan leren. En terecht ook!

4,5*

Remarkable!

Een uniek verhaal, opmerkelijk cameragebruik (veel fish eye lens stijl vervorming in de achtergrond), magisch-surrealistische omgevingen, geen aanknopingspunt voor of het zich nu in 1899 afspeelt of 2104 (hoewel het meeste hint op vroeg 20ste eeuw, Titanic tijdperk), unieke personages. Emma Stone is grappig, te direct, heeft geen besef van geldende normen, vrij. Mark Ruffalo en Willem Dafoe zijn ook fantastisch. Poor Things..!

Hate it or love it, maar ik vind een film van Lanthimos altijd iets om naar uit te kijken.

De hype rondom Poor Things kreeg natuurlijk een boost door de verhalen van expliciete beelden en een oscarnominatie en daarna ook de winst voor Emma Stone als beste actrice.

Zelf vind ik de film fantastisch qua beeld en geluid en ja Emma Stone heeft die Oscar in mijn ogen ook wel terecht gewonnen.

Zoals ik in voorgaande reacties al heb gelezen is dit ook weer een film van Lanthimos die je ofwel zeer kunt waarderen ofwel helemaal niets mee kunt.

Voor de moviemeters die deze film helemaal niks vinden een tip, bespaar je de moeite om de andere films van Lanthimos te kijken.

Voor de moviemeters die deze film wel goed vinden, kijk vooral ook zijn andere films met voor mij The Lobster als uitschieter (als weird movies je wel liggen, echt een aanrader).

In Poor Things neemt Yorgos Lanthimos de kijker mee naar het Londen van de 19e eeuw. Lanthimos gebruikt niet het realistische Londen uit die tijd, maar creëert een Steampunk variant van de stad. En alsof dat allemaal nog niet surrealistisch genoeg is, speelt hij in zijn film frivool met perspectieven en kleur. Het ziet er kunstzinnig uit en deed me denken aan het werk van Wes Anderson, maar dan somber en een stuk meer morbide. Klassificaties die goed passen bij het Frankenstein-thema. Klassificaties die goed passen bij een gekke geleerde en zijn creatie van een lieftallig monster met de naam Bella.

In tegenstelling tot het schepsel van Mary Shelley is Bella niet een onooglijke verspreider van angst en terreur, maar eerder een aantrekkelijke verspreider van begeerte. Deze Bella onderneemt als gevolg van haar nieuwsgierige aard en in het kader van haar weg naar de geestelijke volwassenheid een krankzinnige roadtrip. De film volgt haar op haar ontdekkingsreis en ziet haar langzaam evolueren van een kinderlijk naïeve schoonheid naar een mondaine schone vrouw die het arrogante en kwijlende mannenvolk met zijn eigen wapens confronteert en zich uitstekend weet te redden in een door mannen gedomineerde wereld.

Poor Things is een film waarin niet alleen Bella een intrigerend personage is. De overige personages verdienen die kwalificatie ook. Ze worden evenals Bella met enig overdreven statuur in houding en gedrag neergezet. Die onwaarschijnlijke overtrokkenheid sluit goed aan bij de atmosfeer van surrealiteit die ook al uit de kleurrijke setting, de bizarre gebeurtenissen en de uitgelaten decors spreekt. De personages worden trouwens door een prima ensemble vormgegeven waarbij de fantastische Emma Stone en de fantastische Willem Dafoe net iets beter bevallen dan de rest.

Poor Things wist mij twee uur lang te verwonderen en te boeien. De film maakte mijn hoge verwachtingen absoluut waar. Lanthimos heeft met Poor Things een zeer vermakelijke film afgeleverd met groots acteerwerk, visueel spektakel en een interessant verhaal. De film ziet er prachtig uit en heeft zoveel curieuze en bizarre momenten en verhaallijntjes in petto dat je je ogen amper van het scherm durft te halen om naar het flesje bier te reiken dat verleidelijk staat te wachten of om een greep te doen in de geopende zak met chips die langzaam liggen te versloffen. Fijne film.

En gisteravond verder met de top250 die dit Pinksterweekend extra aandacht krijgt met vanaf afgelopen vrijdagavond tot vanavond iedere avond één uit de grote lijst. En dat leverde tot nu toe Lilya 4 Ever, Saw en dus gisteren deze Poor Things op met nog de twijfel wat het vanmiddag/vanavond gaat worden. Maar fijn, Poor Things dus, waar veel om te doen was het afgelopen jaar met een bij voorbaat vrij bizarre film naar het schijnt, veel prijzen, en zoals het hoge bomen betaamt het nodige aan tegenwind.

En het is praktisch onvermijdelijk te concluderen dat Poor Things bizar is van meet af aan en een hoog Wes Anderson gehalte heeft qua stijl en aankleding. En wat ziet het er bij tijd en wijlen fantastisch uit en wat heeft de gebruikte lens, een soort wide angle vissenoog een aanvullende uitwerking waardoor het geheel nog even iets bevreemdender is. Om nog maar te zwijgen van de rond uit bizarre maar geweldige soundtrack met dissonanten, vreemde klanken en instrumenten. Het onderstreept de film als buitengewoon, bevreemdend en bizar sprookje. Om nog maar te zwijgen van karakter Godwin met zijn bijzondere creaturen zoals de bijzondere combinatie van dieren zoals een hond met een eendenkop of een blaffende haan. Maar dit artistieke geheel heeft heel wat meer in zijn mars dan bevreemding en aankleding want centraal in het verhaal staat 'God' zijn interessantste creature in de vorm van Bella die met haar oorsprong, ontwikkeling en wens de wereld en zichzelf te verkennen een niet te stuiten kracht betreft. Ze laat zich niet ketenen en trekt de wijde wereld in om vervolgens vooral de wereld en het gevoel van sex, vleselijke lust te ontdekken en te verkennen. Iets dat met veel humor en het nodige aan naakt vertelt wordt. Waarna de film op het schip voor mij toch een beetje inkakt en ik me afvraag waar het komende uur allemaal nog over moet gaan. Maar gelukkig begint de film dan uit een andere vaatje te tappen met andere elementen die de mens en de mensheid bezig houdt, maar blijft het vooral bizar en koddig met de dialogen, het eten, of bijvoorbeeld de dansscene die niet veel later in een vechtpartij uitmondt. Duidelijk is dan al lang dat Poor Things niet normaal is en dit ook geenzins de bedoeling is in deze mix up van Benjamin Button en Forrest Gump te midden van een Wes Anderson meets Jeroen Bosch achtige wereld.

Maar zoals reeds gezegd, Poor Things biedt veel meer dan slechts een rariteitenkabinet. Sterker nog, de boodschap/achterliggende gedachten is iets waar je heel veel kanten mee op kan in deze film. Zo zou je de bijbel er bij kunnen betrekken want Godwin wordt God genoemd en is in die zin toch bezig als schepper, Bella zou in dat geval Eva kunnen zijn die net als in de bijbel van de verboden vrucht wil plukken. De ontwikkeling die ze daarna door maakt en het sterven van God zou geinterpeteerd kunnen worden als geestelijke onafhankelijkheid en het verlies van geloof. Van de andere kant kan God en Bella ook gezien worden als een standaard vader/ dochter relatie waar issues als overbeschermend willen zijn en loslaten key zijn waar de dochter in dit geval toch echt zelf de wereld en zichzelf moet gaan ontdekken. De zucht naar ervaringen, het onbekende, verlangen en aantrekkingskracht naar zowel het goede als het slechte zit in ieder mens, maar afhankelijk van het karakter gaat een ieder daar anders en ongeremder mee om. En dan zou het geheel nog eens een blauwdruk van de relatie tussen man en vrouw in het algemeen kunnen zijn in de vorm van uitelkaar groeien, loslaten, van elkaar verschillen, twijfel, verwijt, ketenen, bezitterigheid, tegen elkaar afzetten en in sommige gevallen toch weer bij elkaar uit komen. Maar het belangrijkste en meest voor de handliggende element in de film betreft waarschijnlijk toch gewoon ouder worden, ervaring en inzichten op doen die als referentiekader dienen, wat je wil, niet wil, wat je normaal of belangrijk vindt, om uiteindelijk jezelf als mens en karakter te vinden. Helaas is de keerzijde vaak ook ontstellende slechte keuzes waar een mens niet beter van wordt en niet van herstelt zoals Bella dat wel doet.

En zo is er genoeg na te praten over deze uitermate stijlvolle film die terecht een oscar gewonnen heeft voor productie design, want wat ziet de film er bij tijd en wijlen weergalloos uit net als het camerawerk en montage. Stone doet het prima en zal terecht de oscar hebben gewonnen, kleine minpunten daarentegen vind de film in zijn aanzienlijke speelduur en dat de film zo op het uur, waarop men op het schip zit, een beetje doodslaat en voor het gevoel even richting en doel kwijt is. En zo heeft deze niet bepaald doorsnee film toch best wel vermaakt en geintereseerd en is dit vast niet de laatste keer geweest dat ik hem gezien heb. Toch rest mij nog wel de vraag waarom ze van de generaal een geit maakt en niet de hersens van God in de generaal zet want de kennis en knowhow is er inmiddels, en anders wel via God's documentatie.

Bijzondere film. Prachtige beelden, innovatief, interessant verhaal. Wist de spanning helaas niet altijd vast te houden, misschien had er een episode uit gekund. Twijfelde tussen 3 1/2 en 4, voordeel van de twijfel.

Oscars voor beste actrice, kostuumontwerp, product design en make-up....allemaal best toe te kennen en hoogstwaarschijnlijk ook verdiend, maar om nu van een uitstekende film te spreken is toch wel iets anders. Ik ben er blind in gegaan en had een totaal ander soort fantasieverhaal verwacht waar meer de focus lag op de schepper en het monster zoals we het kennen maar dan meer in een fantasiewereld en niet de ontdekkingstocht naar seksuele verlangens, uitdagingen en experimenten. De film duurt ook veel te lang om je aandacht vast te houden want het verhaal weet niet echt te boeien. Gelukkig kun je wel de fantasievolle wereld bewonderen want de product design, de kostuums spreken voor zich. Heel knap gedaan en het camerawerk is ook een pluspunt. Waarom die generaal in een geit wordt veranderd is een raadsel want Bella had zeker de mogelijkheden om ook iets uit te proberen, nl. de hersenen van haar schepper verplaatsen naar de generaal. 6/10