Poor Things (2023)

Ja, ik denk dat een film zoals "Frankenhooker (1990)" beter bij mij past. Is ook ongeveer zo'n soort film, maar dan in een ander jasje

Het zal ongetwijfeld een artistiek cinema grafisch kunstwerkje zijn met een intellectuele insteek maar ik vond deze" Poor Things" vooral slaapverwekkend en stront vervelend. Saai, langdradig en tergend voortkabbelend. Vreselijke lange zinloze zit. Bah.... 1.5*

Wat valt er te zeggen dat nog niet eerder over deze film is gezegd? Ik kan de film overladen met superlatieven, maar dan kom ik over als de zoveelste man die zit te kwijlen over elk individueel aspect.

Maar ik zal het toch proberen.

Emma Stone heeft praktisch de acteerprestatie van haar leven geleverd. Ze verdient alle lof die ze krijgt. De art-direction deed me een beetje denken aan Dalí en de praktische sets gemengd met speelse CGI zorgen voor een visueel verbluffende ervaring. De score is ook top. Geen enkele kritiek op deze dingen.

Wat de meer negatieve kant van de dingen betreft, vond ik dat het verhaal nogal langdradig was in de derde akte. De hele scène in Parijs voelde veel te lang met personages waarvan ik niet het gevoel heb dat ze de plot vooruit helpen. Ik begrijp waarom ze er zijn, maar dit deel had een strakkere montage kunnen gebruiken.

Willem Dafoe is fantastisch, net als Ramy Youssef. Mark Ruffalo heeft een interessant personage om aan te pakken, maar zijn overacteren leidde me te veel af om echt een klik met hem te vormen. Margaret Qualley is ook heerlijk grappig maar elke keer als ik haar op het scherm zie moet ik denken aan dat prachtige liedje van Lana Del Rey en Jack Antonoff. Damn.

Poor Things is geweldig en tot nu toe mijn favoriet van de Oscarnominaties voor Best Picture. Ik moet er nog een paar zien dus ik ben benieuwd hoe mijn ranglijst zal evolueren.

4*

Een rariteitenkabinet, zo mag je deze film wel noemen denk ik. De palletkleuren van Wes Anderson gemengd met de sprookjes van Tim Burton, afspelend in een fictieve Victoriaanse periode. Een film waar veel aandacht aan de uitstraling is besteed, en dat zie je er wel van af!

Het verhaal is bijzonder te noemen en wellicht niet voor iedereen geschikt, maar als je daar doorheen kijkt is het echt een goede film. Met 141 minuten heb ik me geen minuut verveeld. Mede dankzij het fantastische acteerwerk van Emma Stone, waar ik stiekem wel een zwak voor heb. Ze steelt de show van 't begin tot het eind; van kind tot jonge dame, in het lichaam van een volwassene. Daarnaast zijn de andere acteurs en actrices natuurlijk ook briljant neergezet in dit sprookje. Dafoe als 'mad professor' en Ruffalo als 'playboy'.

De cinematografie is gewaagd met zijn zwart-wit beelden en 'fisheye'-look, maar past precies bij het sprookje dat deze film is. Het versterkt zelfs de vele scènes, afgewisseld met prima muziek. Daarnaast blijf je kijken naar wat de film elke scène te brengen heeft. Met name de zelf-gefabriceerde dieren van Godwyn Baxter. Geweldig!

Iets zegt me dat ik deze film nog een keer moet herzien, of ik door al het visuele geweld niet dingen over 't hoofd heb gezien. Goede film!

Edit moderator: persoonlijke aanval verwijderd.

En wat vond ik er nou van:

Een wel heel aparte film is dit geworden, en geregisseerd door Yorgos Lanthimos. Het is eigenlijk simpel gezien een Frankenstein film maar dan met een twist. Er wordt slim gespeeld met kleur en zwart/wit opnames. En met alles wordt er dan ook een behoorlijk vreemde wereld neergezet. Ondanks de lengte van de film 2 ½ uur is, verveelde hij me nergens. Emma Stone als Bella Baxter zet een indrukwekkende prestatie neer. En Willem Dafoe is altijd overtuigend in zijn rollen. Bella maakt een ontwikkeling door die we dan ook de gehele film volgen. Ook leuk gedaan waren de dieren in het huis van de excentrieke wetenschapper Godwin Baxter (Willem Dafoe), die allerlei vreemde combinatie hadden. Aanrader? Als je van Art films houdt is deze zeker aan te raden. Anders links laten liggen. Ik heb me bijzonder goed met de film vermaakt.

Knap gemaakt en origineel? Ja. Levert dat een fijne kijkervaring op? Voor mij niet per se. En dat heeft puur met smaak te maken. Emma Stone waar ik niks mee heb, lelijke art direction (op het zwart-wit gedeelte na), saaie inhoud, niet grappig, irritante muziek. Dit was ‘m gewoon niet voor mij.

2* voor de creatieve moeite.

Ik heb mijn beoordeling aangepast van een 6 naar een 7. Merkte toch dat de film nog enige dagen in mijn brein vastzat vanwege de ervaring. Dus puntje erbij.

"It's all very interesting what is happening."

Van Yorgos Lanthimos heb ik tot nu toe alleen 'Kynodontas' gezien en dat was niet zozeer mijn ding. In de loop der jaren blijkt zijn stijl toch aan te slaan bij het grote publiek en zouden zijn films meer toegankelijker zijn geworden. Dus met die gedachte ging ik deze film in.

Met 'Poor Things' presenteert Lanthimos zijn eigenzinnige versie van Frankenstein. In deze vorm volg je Bella Baxter die weer tot leven wordt gewekt door de mismaakte wetenschapper Godwin Baxter. Bella moet altijd binnenblijven, maar door haar nieuwsgierigheid slaagt ze erin om de wijde wereld in te trekken.

Op deze wijze ontstaat er een absurde coming-of-age. Het gegeven dat Bella het brein van een kind heeft in het lichaam van een volwassene, maakt het extra bijzonder. Emma Stone schittert hier als nooit tevoren; ze geeft zich helemaal bloot in de rol van haar leven. Daarbij blijft het geweldig om Willem Dafoe aan het werk te zien, alleen Mark Ruffalo komt soms te geforceerd over.

De gecreëerde wereld is zonder meer intrigerend te noemen. Het is een soort van Victoriaanse steampunk gevuld met allerlei bezienswaardigheden. Qua visuals, decors en cameravoering krijgen je ogen een ware traktatie voorgeschoteld. Des te jammer dat ik met het narratief en het uiteindelijke verloop niet zoveel had.

Al met al een zeer eigenaardige film die louter van Lanthimos afkomstig kan zijn, maar toch niet helemaal mijn ding.

Dikke 3,0 sterren.

Heerlijke film maar zijn er meer mensen die het laatste hoofdstukje met de ex-man Alfie Blessington vooral heel erg onnodig vonden? Ook het idee om af te sluiten met dat shot van de generaal met een geitenbrein, een gag die je van mijlenver aan ziet komen, vond ik voor zo'n intelligente film eigenlijk ongepast. De slotscène is nou eenmaal bepalend voor de afdronk van een film en hier werd wat mij betreft het net niet gevonden. Toch geef ik de film qua score even het voordeel van de twijfel.

Of het aan de suboptimale kijkomstandigheden heeft gelegen (met één oor dicht zittend) weet ik niet, maar ik zie hierin niet de ferme stap vooruit van Lanthimos die sommigen zien. De personagedynamiek van The favourite en Killing of a sacred deer is in mijn ogen interessanter en daarmee komen die films meer binnen. Visueel vind ik The favourite ook zeker niet onderdoen voor Poor things. Lanthimos kan als geen ander groothoekshots en normale beelden door elkaar mengen tot een vloeiend geheel. Ook de telkens in het horizontale vlak roterende camera geeft veel visueel elan. Het verhaal draait eigenlijk om de volwassenwording vanuit vrouwelijk perspectief, waarbij het Frankenstein gebeuren vooral dient als sfeerschepping (Godwin is trouwens de meisjesnaam van de schrijfster Mary Shelley). Poor things is een eigenzinnige film in een heerlijke stijl, maar niet het meesterwerk waarop ik hoopte.

Centraal de vrouw en seksualisme. Soms mooie beelden van bijvoorbeeld Lissabon, de boot e.d., het was ook grappig met Ruffalo. Maar in Parijs, zonder Ruffalo, de seksscenés met oudere mannen waren langdradig en tenenkrommend en ook met Alfie op het einde had niet gehoeven. Overigens, de media maakt het groter dan deze film is en niet voor het eerst. Daarnaast spelen uitgerekend de zwarte mannen weer de goedzakken.

4 Oscars, toch nog mooie score. Blij voor Emma.

pff, ik hem m halverwege afgezet

Het is illegale downloaders van harte gegund.

ff een paar vragen:
1.) Ik lees hier en daar over Bella en haar ex-man maar is hij technisch gezien niet gewoon haar vader?
2.) Net voor Duncan twee maal een boek uit Bella haar handen grist en de zee in werpt verwijt ze hem voor haar zon te staan.
Nu die context hier filosofie was, zou dit dan een knipoog zijn geweest naar Diogenes en Alexander de Grote?

Nou dat waren mijn vragen, alvast bedankt voor jullie tijd en misschien wel antwoorden.

2. Ja.

Wat een meesterwerk van Yorgos Lanthimos met een ongekende glansrol voor Emma Stone, die zichzelf volledig smijt, in al zijn facetten en ook Willem Dafoe is geweldig in zijn rol. Deze film omvatte zoveel zaligheid en werd zo fabuleus gebracht, met een totale beleving als resultaat, dat ik hier van begin tot eind ongelooflijk van gesmuld heb. 1000% geslaagd in zn opzet en bij deze dan ook de oververdiende maximum score.

Yorgos Lanthimos ken ik voornamelijk van de Films 'Kynodontas (2009)' met een dikke 8/10, daarna de vrij bizarre film 'The Lobster' (2015) en moeilijker te beoordelen, door ijzersterk eerste deel, maar minder vervolg en zo 6,5/10, om dan in 2017 wederom een ijzersterke film nl 'The Killing of a Sacred Deer' af te leveren met een 9/10 hier. En nu met dit meesterwerk erbij, toont deze Griek zeker een bepaalde klasse met de grote 'K' en kan ik me toch grote fan noemen en dan moet ik nog steeds 'The Favourite' (2018) kijken, waar ik best hoge verwachtingen bij heb.

Emma Stone is zowat een actrice die om de een of andere reden, meer op de achtergrond bleef, ivm actrices als Jennifer Lawrence, Scarlett Johansson, Elle Fanning, Vera Farmiga, Sydney Sweeney, Mia Goth, Emma Watson, Dakota Fanning, Chloë Grace Moretz, Taissa Farmiga en ook reeds een Millie Bobby Brown die er op haar 20j BAM! staat.

Kende haar zeker uit de 2 'Amazing Spider-Man' films (9 en 8/10) en als 'Cruella' in dito film (7/10). Maar ze nooit deze films echt leek te dragen en wat braafjes haar ding deed. Ook speelt de rest van bovengenoemd lijstje voornamelijk meer in het duistere, mysterieuze, drama, thriller, fantasy en horrorgenre vertoeft en ik daar ook hoofdzakelijk mijn gading vind, zal dit zeker meespelen. Door deze film andere films met Emma Stone gaan googlen en kwam snel op 'Easy A' een romcom uit 2010 met overall een mooie score en met de 20jarige Emma Stone, piepjong na deze. Maar waarin ze toch echt de film draagt en maakt, wat voor een heerlijke, luchtige romcom-film zorgt en die de vloer veegt met het gross uit dit genre.

Dus sorry voor mijn uitwijking naar de regisseur en hoofdrolspeelster van dienst.

Yorgos Lanthimos had reeds al wat teweeggebracht.

Maar Emma Stone heb ik misschien of nee, blijkbaar te gewoontjes gevonden, terwijl ze gewoon ook thuishoort in het bovenstaande lijstje van top actrices, waartussen indd redelijk wat jong geweld tussenstaat en die het als kind/tiener en jonge 20er reeds zeer ver geschopt hebben, met de zusjes Fanning als beste vb, met Elle toch op 1.

Even wat gemiste oscar winnende films kijken. Hoewel het spel van Emma Stone geweldig is toch niet helemaal my cup of thea. Eens met de oscar voor beste actrice, maar wat mij betreft juist dat het niet de oscar voor beste film heeft gekregen. En dat terwijl ik best van gekke absurdistische films houd, maar toch vond ik dit toch cinematografisch wat gekunsteld. Het mist voor mij de finesse van b.v. Wes Anderson of Terry Gilliam waar in alle gekte toch less more is.

En nu toch ff proberen om deze mn top10 binnen te trekken. Misschien 'tijdelijk' switchke, enkel mn nr1 'Martyrs' zal nooit moven.

Bella Baxter is Frankensteins-gewijs gecreëerd door Godwin Baxter. Ze werd opgevist uit de Theems na een zelfmoordpoging en kreeg van hem de hersenen van een foetus. ‘God’ probeert haar binnen te houden, maar Bella revolteert en ontdekt niet alleen het Victoriaanse Londen maar ook haar seksualiteit. Dit doet ze ongeremd en met grote, vrijpostige honger drijft ze de ene na de andere man tot wanhoop.
Toegegeven, de decors zijn mooi, maar het verhaal kon mij absoluut niet bekoren. Vreselijk irritant in mijn ogen, net zoals de lelijke muziek. De film duurt naar mijn gevoel ook veel te lang. Sorry. Geef mij maar een horrorsprookje zoals Dolls of Panna a Netvor. Die zijn voor mij veel gemakkelijker te verteren.

Toffe film, dat zeker, maar het hart ontbreekt, en ondanks de vele filosofische verwijzingen weet Lanthimos zelfs de inhoud onvoldoende richting te geven. Het fantasieloze einde was daar getuige van.

De film is sowieso te lang en blijft hangen in zijn eigen gimmick. Gemiste kans daardoor. Los van al deze kritiek was het natuurlijk wel heerlijke cinema, dat moet gezegd.

Mooie, wat absurde maar boeiende film. Het verhaal zit leuk in elkaar en wordt fraai uitgewerkt. De opbouw is goed en de film wekt vanaf minuut 1 de interesse van de kijker. De film blijft ook boeien tot en met het einde. Hoewel het tijdens het stukje in Parijs wel wat afzwakt. Het einde had wel wat verrassender of origineler gemogen. Het voelt wat aan als of men er even een eind aan moest breien. Verder visueel fantastisch om te zien. Fraaie kleurrijke beelden, boeiende personages en bijpassend camerawerk. Ook het acteerwerk is erg goed. Zeker Stone zet een sterke en geloofwaardige rol neer. Aanrader. 4.0

Het eerste half uur was ik afwisselend in de war en verveeld. Waar gaat dit over en waarom kijk ik hierna? Toen pakte de film mij en heb ik meerdere keren erg moeten lachen. Vooral om acteur Marc Ruffalo en het hoofdpersonage Bella Baxter. Vrijen noemt ze "furious jumping". Het was mij iets te absurd, maar toch met plezier gekeken. En Emma Stone heeft die Oscar dik verdiend.

Waar moet je beginnen met het hallucinante ‘Poor Things’ van Yorgos Lanthimos? Een diep psychologisch horrorsprookje en een ultieme cocktailmix-ode aan tal van befaamde regisseurs.

Daar doe ik ‘Poor Things’ echter mee te kort. Het is de tragedie van de ‘herboren’ Bella Baxter (Emma Stone) die onder het toeziend oog van de doorgeslagen meesterchirurg Godwin Baxter (Willem Dafoe) alles opnieuw leert , ervaart én experimenteert. Zodra de louche advocaat Duncan Weddeburn (Mark Ruffalo) op het toneel verschijnt zien we haar wereld als het ware door de ogen van een kind. Alles komt visueel op je af en overal waar Bella komt lijk je door de ogen van een kind te kijken en te beleven; veel prikkels en scherpe waarnemingen waarbij haar seksuele lusten een enorme vlucht nemen.

Dit is kort samengevat het plot zonder al teveel details prijs te geven. Je moet de film vooral ondergaan met zo min mogelijk voorkennis. Dan heb je het gevoel dat je naar iets puurs en onaantastbaars zit te kijken en twee-en-een-half-uur wordt overweldigd met een ontroerende en verontrustende ‘nieuwe’ Frankenstein van de 21ste eeuw.

Het is het soort film waarin zoveel details en symbolieken zitten verwerkt dat zelfs meerdere herzieningen zijn gerechtvaardigd. Het gebruik van zwart/wit, bepaalde kleurfilters, de voyeuristische lenzen, de hypnotiserende wolkenhemel(s), etc. Dan heb ik het nog niet gehad over de decors en aankleding. Wars van conventies, excentriek maar tegelijkertijd bloedmooi.

Het laat na 'The Favourite' wederom zien dat Lanthimos’ vakmanschap compleet volwaardig en eigen is, maar dat het publiek nu ook om is. En de ode aan tal van regisseurs? Een vleugje Powell & Pressburger, Gilliam, Burton, Bergman, Lang, e.v.a. Het past compleet bij de film die briljant aan elkaar gehecht is zoals ook het hoofdpersonage en het viertal hoofdstukken die de zelf-ontdekkings-odyssee af maken.

'Poor Things' is een moderne klassieker waar over tal van jaren nog gesproken wordt. Het is een ‘mindfuck’ die ook voor eigen interpretatie vatbaar is; is het de queeste van een vroegrijp meisje in een wereld van onder meer onbalans/ongelijkheden, hebzucht en rancune of is het de tragedie van een chirurg die iemand een tweede eerste leven gunt met alle gevolgen van dien of juist dat wij als kijker simpelweg getuige zijn van iets bizars, haast barbaars? Het heeft misschien iets ongemakkelijks, iets pervers, daarbij enorm geflakkerd met een ‘overdaad’ aan bloot en seks.

Veel hoge quotes hier. Zelf geef ik deze 3,5*. Cinematografisch gezien mooi in beeld gebracht, alles zeer kleurrijk. Alles in een vreemde abstracte wereld, maar geen echte herkenningspunten. Lisabon, Parijs, Londen maar nergens herkende ik de steden. Puur CGI. Alsof alles in één en dezelfde studio werd opgenomen. Verhaaltechnisch is het een originele twist van het klassieke Frankenstein. Een soort van levensroadtrip met verschillende karakters en locaties. Daar hou ik wel van.

Mooi om naar te kijken maar had geen echt wow-effect.

Wat ik wel top vond is de prestatie van Emma Stone. Film gaat over baby-hersenen geplaatst in een volwassen lichaam. Dus speelt Emma een rol van een peuter die opgroeit met puberteit en sexualiteit tot een volwassen geleerde en dit alles in een volwassen lichaam. De overgang van begin tot einde gaat zo vlotjes en smooth dat het een bewijs is van topacteren. Dikke pluim. Maar los van deze prestatie en de grafische pracht was ik verder niet onder de indruk om er hier een 4 of 5 sterren aan te geven.

Lanthimos delivers again.

De Griek komt weer met een prachtfilm waarin bijna alles mooi is. Cinematografie, production design, set decoratie, score, in bijna alle categorieen blinkt de film uit. Gemaakt om de zintuigen te prikkelen, ook de sublieme cast werkt daar aan mee. Bij vlagen wereldvreemd en Yorgos laat bepaalde thema's weer terugkomen.

Stone lijkt weinig moeite te hebben met een op papier lastige rol (al dat naakt had iets minder gemogen van mij), Dafoe wordt af en toe ondergesneeuwd door z'n make-up, maar is zoals altijd een zeer prettige aanwezigheid en vooral Ruffalo is heerlijk bezig, ik had het ook dikke prima gevonden als hij de Oscar had gepakt.

Vind al die lof voor Ruffalo toch onbegrijpelijk. Hij weet de arrogantie en wanhoop van zijn personage weliswaar aaneen te breien, maar het is voor mij toch een gevalletje overdaad.

Op aanraden deze film gaan bezien, kon mij echter niet bekoren.

Langdradig verhaal, ik vermoed dat Emma Stone deze film nog enigszins naar boven heeft getoverd.

Nee voor mij noch haring noch kuit.

Wel mooie opnames tussen maar dat was het dan ook.

Van mij een zeer magere 2 sterren..................