Poor Things (2023)

Voltreffer, regelmatig hilarisch, uniek Lanthimos stijl, tegelijkertijd met duidelijke boodschappen in die nooit pretentieus of bekerende overkomen en Stone verdient alle prijzen die ze gewonnen heeft en nog gaat winnen. Hier en daar zakt het een tikje in, Alexandrië comes to mind, anders had de film de volle mep gekregen. Redelijk toegankelijk ook nog dus aan iedereen geef het een kans.

Ontzettend uniek, dat zeker. Qua creatieve visuele vondsten en grensverleggende beeldtaal trekt Lanthimos alle registers open. De knotsgekke combinatie van kleuren werkt heel plezierig (al vond ik het zwart-wit stuk in het begin minstens even mooi), de sets en decors spreken tot de verbeelding en het bolle camerawerk voelt heel inventief aan. De wereld die hier gecreëerd wordt vond ik fantastisch; een niet te plaatsen, anachronistische Victoriaanse cyberpunk-wereld, what's not to like? De film zet meteen al de toon met Dafoe's personage die zo'n boer-bel laat en de gekke gemuteerde dieren, en wordt enkel vreemder en unieker. Grotendeels op de positieve manier, héél af en toe heb je het gevoel dat sommige beslissingen balanceren op het randje van interessantdoenerij. Maar dan heb ik het vooral over inhoudelijke beslissingen, want qua visuele wordbuilding vind ik het een feilloze film. Werkelijk briljant. Constant zit je met het gevoel dat je naar een knotsgek, volwassen, afwisselend donker en kleurrijk sprookje zit te kijken dat zich op geen enkel moment in een hokje laat plaatsen.

Maar inhoudelijk heb ik er iets minder voeling mee. Vooral het happy ending voelde ik niet zo veel bij. Hoe je een verhaal als dit perfect afsluit weet ik ook niet meteen, maar ik vond het laatste kwartier veruit het minste van de film. Ik heb het gevoel dat Lanthimos veel wilde zeggen, maar niet helemaal perfect tot een synthese komt. Heel veel ideeën, maar de uitwerking kan soms niet mee aan. Een eindscène die parallellen vertoonde met de openingsscène zou ik bijvoorbeeld veel interessanter hebben gevonden persoonlijk. Nu was het allemaal wel heel makkelijk soms. De film duurt ook een tikje te lang. Hier en daar had best wat gesneden mogen worden, ook bijvoorbeeld in de excessief aanwezige seksscènes. Op den duur heb je het ook wel gezien en komt het alleen nog maar als overdadig over. De acteerprestaties waren dan wel weer zeer sterk. Dafoe speelt natuurlijk altijd wel vreemde rollen, maar het is vooral voor Emma Stone en Mark Ruffalo wel eens een kans om hun gekkere, minder conventionele kant te tonen. Stone schittert en verdient alle lof.

Maar uiteindelijk zeker over de gehele lijn positief. Een enorm creatieve, unieke visie met honderd-en-een knotsgekke ideeën die visueel interessant in beeld worden gebracht, verdient automatisch al wel lof in mijn ogen. Maar achteraf gezien vond ik het eerste halfuur, het stuk in zwart-wit, absoluut het beste stukje van de film. Je kan het zelfs welhaast als een semi-afgeronde mini-film binnen de film zien. Poor Things heeft na dat eerste halfuur nog veel troeven over, maar haalt niet meer dat niveau, en overspeelt zijn hand een beetje tegen het einde.

3.5*.

Na het veel meer toegankelijke The Favourite, doet Yorgos Lanthimos met Poor Things weer meer zijn ding. En naast de boeiende kleurrijke figuren is het nu ook visueel meer buiten de lijntjes. Maar de film wordt niet alleen visueel gedragen, Emma Stone en Willem Dafoe zetten elk een glansrol neer. Van Dafoe verwacht je een rol als dit ondertussen, al is hij ook hier echt goed. Vooral Emma Stone gaat voluit in een heel fascinerende filmrol. De laatste jaren worden haar rollen diverser en alsmaar verder weg van de vroegere romcom rollen. Enkel Mark Ruffalo is veel minder op zijn plaats hier helaas. Maar Stone mag thuis al plaats maken voor enkele acteerprijzen lijkt me.

Poor Things is weer cinema zoals je het helaas te weinig ziet en zit op veel vlakken goed (visueel, verhaal, acteerwerk) en kan de kijker zeer lang boeien. Tegen het einde lijkt het de teugels wat te verliezen, maar uiteindelijk is het een boeiende film geworden. Met een hoop symboliek waar je zelf maar uit moet halen wat je denkt te interpreteren. Een film uit 2023, maar vooral uitgebracht in 2024. Dus hiermee een sterk begin van een nieuw filmjaar.

Met Lanthimos aan het roer weet je dat er buiten de lijntjes zal gekleurd worden. En hoe! Waar je de eerste minuten van de film even met de ogen moest knipperen van wat er op je afkomt, wordt er al gauw een blik van verwondering en verbazing gecreëerd door al deze creativiteit en unieke setting. Alleen al bij het huis kom je ogen te kort, maar ook de wereld daarbuiten is kitscherig geweldig, sprookjesachtig ook in die Victoriaanse stijl met futuristische elementen.

Een geknipte rol voor Emma Stone die meer en meer het mainstream genre achter zich laat. En dat komt ook Lanthimos toe want beiden lijken elkaar gevonden te hebben. Emma Stone kan volledig haar ding doen en doet dit met verve. Aan de zijde van haar God(win) (Baxter), haar schepper, wordt ze een moderne en vrouwelijke Frankenstein die na de ukfase haar seksualiteit ontdekt.

Geweldige dialogen ook, soms een beetje verheven, maar op die manier erg grappig en gevat. Zeker wanneer die uit de mond kwamen van Bella Baxter. Een film waar ongetwijfeld veel symboliek inzit. Met de knotsgekke setting krijg je sowieso een aangenaam vertier voorgeschoteld waarbij de tijd gewoon voorbijvliegt. Zet Stone haar 2e beeldje maar al klaar! Topfilm! Al zullen sommigen dit wellicht maar niets vinden ...

Heerlijk, opvallend, out-of-the-box. Lanthimos maakt alweer geweldig veel indruk. Een Frankenstein-verhaal dat zich afspeelt in het verleden, het heden en de toekomst zonder dat zo te benoemen. Geweldige stijlrijke decors, geen detail werd uit het hoog verloren. Stone, Ruffalo en Dafoe spelen werkelijk geweldig met dialogen om van te smullen. In wat serieuzere rollen was Ruffalo al onversneden klasse, maar hier toont hij nog maar eens bijzonder veel in zijn mars te hebben. Stone verliet intussen het wat matigere circuit, de combo met Lanthimos heeft haar op een uitzonderlijk niveau gekregen.

Het zwart-wit-gedeelte is wat mij betreft het strafste deel. De intro in de absurde Frankenstein-wereld van de zwaar getraumatiseerde Godwin Baxter is onwaarschijnlijk goed. Je komt ogen tekort om alle absurditeit in je op te nemen. De groei en ontwikkeling van Baxter wordt indrukwekkend in beeld gebracht. Ook het eerste deel van haar reis door Europa staat. De futuristische elementen gekoppeld aan de Victoriaanse architectuur is bevreemdend, maar heel stijlrijk. Ik kan er geen slecht woord over zeggen. Er zijn een aantal schaarse momenten waar het wat inzakt, zeker naar het einde toe gaat het af en toe alle richtingen uit, maar met een speelduur van 140 minuten is dat onvermijdelijk.

Geweldig onconventioneel. Lanthimos duwt Poor Things nooit een definitieve richting uit, wil geen boodschap opdringen maar geeft zeker een hoop symboliek mee. Een absolute voltreffer.

Erg cool.

Lanthimos had altijd al wel potentie, maar het kwam er nooit echt helemaal uit. Maar z'n films gingen in stijgende lijn, en met Poor Things is hij er dan toch eens in geslaagd om een film te maken die mij 100% beviel. Er is wat mij betreft nog steeds ruimte voor verbetering, maar hij mag zeker op deze weg voortgaan.

Vooral de eerste 10 minuten zijn geweldig. Een wereld waar je in terechtkomt die ergens wel lijkt op de onze, maar ook helemaal anders is. Er is ook niet zoveel uitleg, dus als kijker moet je er zelf maar wat van maken. Gaandeweg wordt het allemaal iets helderder, valt het verhaal ook in een bekend stramien, maar de creativiteit blijft wel.

Stone doet het geweldig, visueel is het genieten en de score is ook effectief (al had die dan wel net wat spannender gemogen). Lanthimos had het allemaal nog net iets verder kunnen pushen, maar dan raakt hij vrees ik ook een groot deel van z'n publiek kwijt, mensen die het nu al op het randje vinden. Maar leuke bios film dit, 't is weer eens wat anders.

4.0* en een uitgebreide review

De film speelt zich af in de 19de eeuw en heeft een typisch 19de eeuws thema: de vooruitgang van de wetenschap (in het bijzonder de anatomie) en daarmee de mensheid waarbij de mens zichzelf de rol van God aanmeet door alsmaar verder te gaan in zijn dorst naar kennis naar en macht over het leven (het Faust-thema). In bv. Frankenstein zit daar ook de Verlichtingsidee van het belang van opvoeding en het romantische thema van de authentieke mens die nog niet is verdorven door de beschaving doorheen geweven (zoals ook in Pinokkio): de nieuwe mens ziet nog onbevooroordeeld de wereld en staat open voor elke ontdekking of nieuwe ervaring. Poor Things verwijst impliciet sterk naar met name Frankenstein doordat een dode vrouw nieuw leven wordt ingeblazen, ditmaal haar hersenen te vervangen door de hersenen van haar nog levende ongeboren kind, die – opgevoed door haar ‘Frankenstein’ die zelf eruit ziet zoals het monster van Frankensteins in films wordt voorgesteld doordat zijn vader hem ook voor anatomische experimenten gebruikte – ‘onbeschaafd’ vooral het pad van de seksuele ontdekking en avontuur gaat en zich uiteindelijk ontwikkeld tot een onafhankelijke vrouw.

Lanthimos probeert als het ware als een eigentijdse Frankenstein deze dode 19de eeuwse thematiek weer tot leven te brengen op postmoderne wijze: het neemt de elementen uit de 19de eeuwse literatuur om deze vrij en vrolijk te mixen en een nieuwe context te geven zoals dat van het feminisme – de mannen proberen de seksueel vrije vrouw in te binden in diezelfde zucht naar macht over de natuur als die de wetenschap drijft – en dat van het cynisme of pessimisme dat korte metten maakt met het geloof in vooruitgang en de natuurlijke goedheid van de mens. Je kunt met even veel recht zeggen dat de mens van nature wreed is, hetgeen ironisch ook zeker ook voor de ‘humanistische’ wetenschap geldt die zo geobsedeerd is door het willen weten, ontdekken en ‘rationeel’ zijn dat het elk gevoel elimineert en niet alleen de natuur maar ook de mens op de pijnbank legt om door middel van het experiment zijn geheimen te ontfutselen. Conform het postmodernisme is de moraal wellicht: de mens is niet goed of slecht maar kan alles zijn zoals een kunstwerk alle stijlen kan mengen en de anatoom-arts in de film aldoor hybride wezens maakt met bv. de kop van een varken op het lichaam van een kip of de hersenen van een geit in het hoofd van een generaal. En waar Frankenstein een waarschuwing voor het experimenteren met het leven gaf, viert deze postmoderne film het experimenteren met het lichaam en het leven gewoon omdat die maakbaarheid ‘leuk’ is en we er een betere of mooiere versie van onszelf mee kunnen scheppen (zoals Bella in de film letterlijk een nieuw en beter leven krijgt).

Het absurdisme en karikaturale van Lanthimos’ kenmerkende stijl past goed bij deze postmoderne Carnaval en zorgt ervoor dat je het allemaal niet te serieus neemt. Het resultaat is een vermakelijke en goede film, al begrijp ik het geniale en daarmee de hype (NRC, Volkskrant en Trouw geven alle vijf uit vijf sterren) niet helemaal.

Emma Stone speelt de rol van haar leven – een rol waar iedere actrice van droomt – en is ronduit perfect in deze gelaagde en schitterend vormgegeven tragikomedie. De ernstige verminkte Dr. Godwin “God” Baxter [Willem Dafoe], die als kind proefkonijn was van zijn vader, gebruikt het lichaam van een hoogzwangere vrouw die zich in Theems heeft gestort voor een experiment: hij vervangt haar hersenen door dat van haar baby. Godwin huurt Max [Ramy Youssef] in de fysieke en mentale vorderingen van zijn creatie Bella Baxter [Emma Stone] te documenteren. Bella ontwikkelt zich snel en wil meer van de wereld zien. Vanwege haar onconventionele “opvoeding” is Bella volledig vrij van de remmingen die de moderne maatschappij oplegt aan kinderen – en aan meisjes/vrouwen in het bijzonder. Tijdens haar reis ontmoet ze mannen die haar willen remmen en vrouwen die haar juist nieuwe perspectieven aanbieden. Lanthimos gebruikt elke cinematische truc om Bella’s innerlijke leven en ontwikkeling te visualiseren en beschikt over een uitmuntende ondersteunende cast met Ruffalo (als een notoire rokkenjager), Hanna Shygulla (als een vrijgevochten vrouw op leeftijd) en Kathryn Hunter (als bordeelhouder Madam Swiney) als uitblinkers. Een perfecte film.

And the Oscar goes to...

Gisterenavond na veel uitstel eindelijk kunnen bekijken in Kinepolis en de film heeft wat mij betreft de verwachtingen die ik had meer dan overtroffen.

Je kijkt daadwerkelijk je ogen uit. Wat een prachtige decors, geweldige cinematografie en over de acteerprestaties van Willem Dafoe en Emma Thompson niets meer dan lof.

Een must-see wat mij betreft. Het is jammer dat ze niet meer van dit soort films maken.

Deze film hing al zo lang in de lucht; de bejubelende ontvangst op festivals, haast louter positieve recensies en reacties op voorpremières hadden het afgelopen half jaar mijn anticipatie flink aangezwengeld. De veelbelovende trailer en fragmenten leken de stijgende lijn in Lanthimos' oeuvre te onderstrepen: dit zou wel eens zijn magnum opus kunnen worden.

In vele aspecten lijkt Poor Things haar voorgangers ook te overtreffen. De bevreemdende delivery die Lanthimos zijn acteurs lijkt op te leggen krijgt een veel natuurlijker fundament in (het fantasy-element van) het verhaal en de gecreëerde wereld; zijn visuele signatuur, met veel groothoeklens en fish-eye, is prominenter dan ooit doorgevoerd en zijn bijtijds dissonante muzikale aankleding werkt nog even verontrustend, al lijkt het wat beter gedoseerd.

Toch kon deze me niet altijd bekoren; zijn er doorheen de speeltijd constant elementen aanwezig die me tegen de haren instreken en me uiteindelijk van een hogere score houden.

Allereerst, het plot. Waarschijnlijk inherent aan de ontdekkingstocht van Bella, maar ik vond het toch een beetje doelloos van A naar B meanderen. Niet iets waar ik me doorgaans aan stoor, maar een eenduidig verlangen of vastgesteld doel van de protagonist is vaak wel iets wat het verhaal automatisch van (íets van) spanning voorziet. Dat Bella de wereld wil zien maar tegelijk zelf niet zo goed weet wát ze wil geeft het verhaal een sterk "en toen, en toen" gevoel. En hoe natuurlijk en puur haar interactie met de wederwaardigheden ook moge zijn, zelden staat er iets op het spel.

De humor. De quirkiness van het geheel is wel degelijk aanstekelijk, maar met regelmaat maken dialogen of acteurs keuzes die duidelijk op de lachspieren moeten werken (en toegegeven: in de bioscoopzaal ook wel weerklank vonden) maar bij mij vaker niet dan wel een glimlach konden ontlokken en eerder een wat cringy effect hadden. Emma Stone speelt haar rol goed maar valt, zeker in de eerste helft veel terug op maniërismen; ik was blij toen ze op een gegeven moment normaal leek te kunnen lopen. Ruffalo schmiert wat af en hoezo dat met een Oscarnominatie beloond werd is me een raadsel.

Visueel zijn vooral de interieurs indrukwekkend, boordevol curiosa die met veel detail zijn vormgegeven. Zodra er uitgezoomd wordt op landschappen, gebouwen en wolkenvelden neigt de pastelkleurige overdaad snel naar kitsch en wollige CGI.

Poor Things is Lanthimos firing on all cylinders, zonder twijfel en ik sluit niet uit dat een herziening me meer zal bevallen, maar bij een eerste kijkbeurt was het toch vooral niet waar ik al een half jaar op zat te wachten. 3,5*

Film die meer voor het verstand is dan voor het hart en me ook wat koud laat, maar de goede punten van de film doen het direct wel zo goed dat er wel echt een goede score uitkomt. Boeiend verhaal, mooie fotografie (en vaak opvallend), prachtige decors, een erg mooi eerste halfuur in zwart-wit, thematisch interessant, leuke personages, sfeervol etc etc. Stone is lichtjes fantastisch door constant in control te blijven en serieus hoe belachelijk het ook is waar ze in belandt, hoe raar haar gedrag ook is in de maatschappij. De andere acteurs zetten gewoon erg leuke rollen neer maar staan allen wel in haar schaduw.

Maar, de film is er niet een die me emotioneel echt betrekt. Geen film die me meesleept. Al die goede en opvallende punten maken ook dat ik constant bewust ervan was naar een film te kijken in een wereld die niet echt aanvoelt en op dat vlak werkt dat nooit voor mij. Neemt niet weg dat ik 140 minuten geboeid heb gekeken en me heb vermaakt en iets heb gezien dat ik niet snel weer zal vergeten. 4,0*.

De filmhit Poor Things blijkt een grote flop

Met een biertje in de hand betreed ik, samen met mijn vriendin, goedgeluimd de bioscoopzaal. Tien minuten voor de start is de zaal al halfvol. Na wat saaie trailers is de gehele zaal gevuld en kan het spektakel beginnen! En de eerste tien tot dertig minuten stellen niet teleur. Fraaie, claustrofobische zwart-wit shots, een lugubere setting, ontwrichtende muziek en nog meer genot voor de zintuigen. ‘Niets kan deze film nog verpesten,’ fluister ik blijmoedig tegen mijn vriendin. ‘Behalve de overige 120 minuten misschien,’ fluistert ze terug. Ze kreeg helaas gelijk.

Het eerste gedeelte van Bella’s reis is nog intrigerend. Een interessant, en geslaagd absurd, dialoog- en seksspel tussen haar nog onderontwikkelde geest en de zelfbenoemde pickupartist Duncan Wedderburn. De eerste seksscènes zijn leuk in beeld gebracht en tot dan toe is de film nog onvoorspelbaar en redelijk goed geschreven.

Maar tijdens de bootreis is het huilen geblazen. Alsof ze in de schrijverskamer ineens het bevel kregen om een stroom aan clichématige romcom-achtige punchlines in het scenario te gooien, maar dan met een iets zwartgalliger randje. Net absurd genoeg om buiten de mainstream te vallen. Niet absurd genoeg om kijkers echt ongemakkelijk of boos te maken.

Hoe meer Bella zich ontwikkelt, hoe saaier ze wordt. En dat geldt ook voor de andere personages. De eerst nog intrigerende, en relatief goed uitgeschreven personage, Duncan Wedderburn wordt, naarmate de film vordert, steeds verder gereduceerd tot een eendimensionaal Donald Duck-achtig stripfiguur. Hij is constant de klos, terwijl Bella zegeviert. De inzichten die Bella verkrijgt, zijn verder verre van bijzonder en de meeste personages die de revue passeren zijn niet bijster interessant.

Neem bijvoorbeeld Harry Astley, die een pessimistische, en welhaast Schopenhaueresque, pessimistische levensfilosofie voor dummies ter berde brengt. Veel te simpel en uitleggerig. Filosofieën waar Bella, gek genoeg, dan wel weer gigantisch van onder de indruk is, zeker na het zien van de sloppenwijken.

De scènes die trachten absurde humor te brengen, zijn vooral geforceerd en irritant raar. Je voelt gewoon hoe ze daar in de schrijverskamer, en tijdens het regisseren, van hebben genoten. Haha, hier gaat zeker een lach vallen! Haha, hier ook! Het is te gelikt. Nooit confronterend, benauwend, vervreemdend, echt grappig of onvoorspelbaar.

Goed, dan kabbelt het vervolgens allemaal wat voort. ‘Duister’ grapje hier, een absurd momentje daar en voor je het weet begint ze als sekswerker in Parijs. Het idee achter de softcoresemifetisjpornoscenes is aanvankelijk wel leuk. Beetje lachen om geperverteerde mannen uit alle lagen van de bevolking, haar seksuele ontdekking en ga zo maar voort. Maar ook dit wordt nooit echt scherp, ongemakkelijk of echt interessant. Het duurt ook allemaal véél te lang.

Mijn biertje was inmiddels op en mijn gedachten dwaalden steeds verder af. ‘Forrest Gump!’ dacht ik eens. Ja, daar doet de film me soms aan denken. Forrest Gump in een postmodern feministisch jasje.

Net als Forrest Gump krijgt Bella ook constant te maken met mensen en sociale gebruiken die ze niet begrijpt. De gespreksconventies, de beleefdheidsnormen en ga zo maar verder. Ook wordt het, net als in Forrest Gump, hoe bedreigend sommige situaties ook zijn, nooit echt gevaarlijk voor de hoofdrolspeelster. Het meest stuitende voorbeeld daarvan is het schietincident met haar ex-man, die vervolgens tot een geit wordt omgevormd. Tsja…

Zelden zag ik zo’n leuk concept zo verpest worden in de uitwerking. Ja, er wordt goed geacteerd. Ja, de beelden zien er allemaal gelikt uit. Het uiteindelijke script is echter van een erbarmelijke kwaliteit en dat verpest ook direct de, in principe interessante, boodschap.

Want wie zijn nou eigenlijk de Poor Things? Niet zij, Godwin Baxter en de rest van het lugubere ensemble, maar de ‘gewone mens’, en daarmee de maatschappij in zijn geheel. Anderen misbruiken om geld te verdienen, sekswerkers betalen voor het bevredigen van een seksuele fetisj, ongebreidelde hebzucht, blind zijn voor armoede, egocentrisme en ga zo maar verder. Met een wat bijtender script had je met die premisse meer interessante dingen kunnen doen.

Op IMDB schreef iemand iets in de trant van: ‘de enige Poor Things zijn de bioscoopbezoekers’. Niet de beste grap ooit, maar in ieder geval beter dan elke grap in de film.

Het absurdisme van Lanthimos vindt in deze film m.i. zijn bekroning. Hij laat een 'nieuwe mens' zonder normen en waarden los op de 19e eeuwse samenleving en biedt daarmee de 21e mens een spiegel die tot nadenken stemt. Hoe flikt hij hem dat?

Allereerst met de creatie van Bella, een moeder/dochter die in het huis van Godwin Baxter (God, en zelf een anatomisch voortbrengsel van zijn vader) op geen enkel punt wordt gecorrigeerd. Haar gedrag wordt slechts geregistreerd. In versneld tempo (haar pikzwarte haren en bewegingen groeien mee in dit ritme) ontwikkelt ze zich van baby tot puber tot vrouw die onderweg haar eigen lichaam ontdekt. En dan de wereld intrekt, zonder scrupules, zonder enig besef van beschaving, maar met één wil: zichzelf zijn, zelf het heft in handen nemen en houden. Ze leest niet voor niks Emerson (die in zijn essays een pleidooi houdt voor het individualisme), Ethics (van Aristoteles of Spinoza - ik kon het niet zien) en ze krijgt de tip om Goethe te lezen (wiens Faust macht over het leven nastreeft).

De art-direction mocht zich uitleven. Na een keer zien noteer ik: het laboratorium van Godwin Baxter vormgegeven als een baarmoeder, een kamervloer als een matras, de ramen in het bordeel als een grote penis, de trappen in Alexandrië zoals Escher. Bella lijkt me geportretteerd naar de bleke vrouw met het zwarte haar van Egon Schiele.

Voor de sfeer in de diverse episoden plukte Lanthimos uit films als Frankenstein, Dracula, Metropolis (de steden, de 'geboorte' van Bella), La Belle et la Bête, en The Shining (bar in de boot). Ongetwijfeld zijn mij referenties ontgaan.

Eenmaal in de wereld botst haar naïeve houding die wars is van regels, met de beschaving om haar heen, verpersoonlijkt in mannen. De arme zielen (Poor Things) delven in elk opzicht het onderspit tegen De Vrouw: Bella, haar zwarte vriendin, de bordeelhoudster, de oudere Duitse dame op de boot (Hanna Schygulla!). Uiteindelijk besluit Bella, zoals haar vader Godwin, ook zelf God te worden die kan beslissen over leven en dood - wat Lanthimos in de laatste scène wat flauw verbeeldt.

We zijn dan twee uur en een kwartier verder en ik hing uitgeteld in de bioscoopstoel, overdonderd door zoveel visueel geweld, dat ik me pas later realiseerde dat ik vergat mee te voelen met wie dan ook in de film.

P.S. Oh ja, over namen gesproken: William Godwin was de vader van Mary Shelley die Frankenstein schreef...

Toch wel een hele bijzondere film die je als uniek in zijn soort kunt bestempelen. Iemand hierboven omschreef Poor Things wat dat betreft perfect als "Wes Anderson op paddo's". De sfeervolle decors, quirky personages en speels camerawerk zijn namelijk allemaal vertegenwoordigd - maar dan net even een stukje hallucinanter. Verder een zeer onderhoudend coming of age verhaal gedragen door overall puik acteerwerk (met in het bijzonder Emma Stone). Mafklapper Yorgos Lanthimos tilt absurdisme wederom naar een hoger niveau, gelukkig zonder de kijker daarbij naar de rand van een brug te drijven.

4,5 * Vreemde eend/hond in de bijt

Nog meer dan de vorige film van Lanthimos een film die excentriek en creatief in elkaar zit met aparte personages, een bizar verhaal, rijke decors en weer het opvallende ‘fish eye’ camerawerk.

Ik vroeg me een tijd af waar het precies heen zou gaan, maar het is duidelijk ook een film over de vrije (seksuele) wil van de vrouw en hoe mannen die op verschillende manieren willen beteugelen, op het einde zeer letterlijk doordat haar vroegere man haar wil besnijden.

Het verhaal en de achterliggende moralen deden me overigens ook een beetje denken aan De Kleine Johannes van Frederik van Eeden (zelfde tijdsgewricht ook) over een personage dat eerst met kinderlijke verwondering de wereld in kijkt maar op zijn reis veel personages tegenkomt en ook slechtheid ziet en ervaart.

De toon en humor is leuk, en de personages komen allemaal prima uit de verf. Willem Dafoe speelt een goede rol (en hij heeft een leuk accent), Mark Ruffalo is ook leuk om eens in iets heel anders te zien, maar uiteraard met Emma Stone als hoogtepunt die er wel weer de Oscar voor zal gaan winnen.

Ik voel net te weinig enthousiasme voor een echt heel hoge beoordeling (hoewel hij dat objectief gezien misschien verdient). Net als veel films tegenwoordig is het wat te lang. Hoe creatief en anders het allemaal ook moge zijn, af en toe gaat het toch lichtjes vervelen omdat de film dan eigenlijk te lang hetzelfde blijft doen.

Alsnog een ruime 4*

Wat een traktatie.

Zo voelt het wel. Het beste aan deze film is de wereld, een Victoriaanse, Cyberpunk wereld met gotische invloeden dat gaat over een soort feministische Frankenstein. Je moet het maar bedenken allemaal. Daarnaast is het niet echt een serieuze film, het is een zwarte komedie en de komedie is geslaagd. Wat een aparte droogheid en zoals altijd bij Lanthimos heel veel ongemakkelijkheid.

Ik moest het meeste lachen om Mark Ruffolo en zijn manieren van doen maar ook Emma Stone was grappig, terwijl ze een kind in een volwassen lichaam portretteert, al voelde het ook wel aan alsof ze soms een robot speelde. Emma Stone ging ook wel voluit, voluit uit de kleren voor deze rol, waarbij ze tot nu toe de rol van haar leven speelt en een rol die haar ook wel gaat achtervolgen. Dat doet het al met vragen over de veelvoud van seksscènes. En die zitten hier ook wel veel in, in mijn ogen ook teveel, niet dat ik me eraan stoorde maar het voelde herhalend aan. Het stuk bij het hoerenhuis had ook wel geskipt kunnen worden of vervangen door iets anders. We weten het nu wel over dat hitsig springen.

Puur voor de wereld en de humor een film die je een tweede kan kijken. Qua verhaal is het wel minder, er zit niet echt een verhaal of boodschap in. De film zou net zo goed pro vrouw als anti vrouw of pro man als anti man kunnen zijn. Het is veel meer een zwarte komedie, die je niet te serieus moet nemen. Alles is extreem over de top. De wereld, het verhaal en de personages. Mijn kritiek is dat de film te lang duurt en niet spannend is. Het einde met de confrontatie met de ultieme, gestoorde patriarch is gewoonweg niet spannend. En uiteindelijk eindigt ze met de feministische man die alles goed vindt wat ze doet en altijd braaf blijft wachten. Haha. Het is allemaal zo overdreven.

Goed vermaak.

Bizarre film over een vrouw met het verstandelijke vermogen van een kind. Als zij seksueel genot ontdekt is het hek van de dam. Deze surrealistische film met wat perverse trekjes is aan mij niet besteed, ondanks de fraaie vormgeving en de onverbloemde hoofdrol van Emma Stone.

Ik wist van tevoren vrijwel niets over deze film, alleen dat Emma Stone een soort monster van Frankenstein-achtig meisje speelde en dat ie het goed deed in award shows (inclusief Oscarnominaties) dus ik ging er redelijk blind in.

Een ietwat vreemde film (al is dat met Lanthimos als regisseur meestal het geval), waarschijnlijk niet iedereens cup of tea, maar als je het eenmaal gewend bent, is het erg leuk en bijzonder. Ik vraag me af hoe het boek is, of dit dezelfde excentriciteit heeft of dat dit voornamelijk Lanthimos' creatieve input is geweest.

In het begin vond ik Bella's kinderlijke gebrabbel een beetje irritant, maar gelukkig vergroot haar vocabulaire al snel en wordt Bella een leuker en interessanter personage. Emma Stone doet het wat dat betreft erg leuk. Met Emma heb ik meestal een beetje dat Tom Cruise-effect (wie ze ook speelt, ik blijf altijd de actrice Emma Stone zien) maar hier verdween dat gevoel gaandeweg steeds meer naar de achtergrond.

Het leukste vond ik hoe ze telkens alles rationaliseerde, van haar vreemdgaan tot haar seksuele escapades in Parijs, en hoe ze de frustraties en wanhoop van de mannen om haar heen gewoon heel droog pareerde.

Props ook voor Mark Ruffalo, normaal erger ik me altijd aan zijn droopy gezicht, maar als het personage Duncan Wedderburn kon ik hem erg waarderen om zijn comic value.

Er zitten een paar stukjes in die ik wat vond inkakken: vooral al dat gedoe op het cruiseschip vond ik te lang duren. De speelduur had dus iets korter gekund, maar vermakelijk was het wel.

Voor nu een dikke 4*

Oef, dit was goed. Zo goed dat ik gisteren nog niet goed wist wat ik erover wilde zeggen, en eigenlijk vandaag nog steeds niet. Lanthimos, Bella Baxter, en de andere karakters zitten nog steeds onder mijn huid. Het brein maalt.

Nog een keer!

De film doet hard zijn best om anders te zijn: fisheye achtige shots, een iets anders beeldformaat, tussen 4:3 en 16:9 in. Rare peekhole achtige camera hoeken en een tijdje in zwart-wit.

Als je niet verder kijkt dan de oppervlakte zou je je hierdoor kunnen laten verleiden. Er zitten vooral op de boot act prachtige shots bij en iemand heeft duidelijk veel tijd besteed aan het kleurpalet. Misschien dat men hiermee bedoelt te zeggen dat de wereld er door de ogen van een kind prachtig uit ziet, maar hier wordt verder geen aandacht aan besteed.

Alle 'ophef' over de expliciete sexscenes zorgt ervoor dat het punt dat deze film wil maken flink gemist wordt. Tijdens het eerste uur kijken vroeg ik me af: wat wil deze film ons nu duidelijk maken maar dan krijgen we in sneltreinvaart allerhande levenslessen/analyses over de mensheid uitgespuugd gezien door de ogen van Bella.

Het wordt allemaal op een klinisch, overdreven moeilijke woorden gebruikend en emotioneel dode manier gebracht, terwijl Bella wel spreekt van emoties, maar daar zien we tot helemaal het einde niks van. Zo wordt ze een soort van zombie (wat ze technisch ook is), maar ook niet iemand waarmee je mee leeft. Ik begrijp het natuurlijk dat iemand de dopamine rush van allerhande dingen ontdekt en daarin blijft hangen en overboard gaat. Is dit ook weer een soort van betuttelende manier om te zeggen: geniet maar met mate?

Waarom deze film de categorie comedie krijgt snap ik ook niet want muv een paar momenten met Ruffalo was er niks grappigs aan deze hele film.

De film is wel een standout want zo'n film krijg je niet veel, maar laat verder geen blijvende indruk achter dan wat enkele open deuren als: hoe kun je lijden in de wereld voorbij laten gaan, of hoe praten mensen het in hun hoofd goed. Of hoe verderfelijk is de mensheid eigenlijk, of we zijn allemaal dieren, of sexualiteit heeft geen moraal. Allemaal prima onderwerpen voor een film, maar dan wel met meer diepgang en geen belerende constatering van een uitdrukkingsloos rondwandelende zombie.

Jammer. 6/10

Zodra regisseur Yorgos Lanthimos in zijn element zit en het juiste bronmateriaal heeft weten te bemachtigen, kan het haast niet meer mislopen. Poor Things behoort absoluut tot zijn betere werk, waarbij de strakke visuele vormgeving, kunstzinnige maar vermakelijke inhoud en vooral Emma Stone zelf behoorlijk opvallen. De bijrollen van Willem Dafoe, Mark Ruffalo en Ramy Youssef zijn evenzeer geslaagd. Vanuit het perspectief van de kijker is het mentaal zien opgroeien van Belle Baxter uitermate interessant om te volgen, vooral door het onvoorspelbare verloop in combinatie met goed geplaatste komedie. De desbetreffende humor gedurende het "ontdekken van seksueel genot" vond ik alleen wel erg kinderachtig en de zwartwit-inleiding iets te uitgerekt, verder is dit een stijlvol en origineel experiment van Lanthimos. De manier waarop Lissabon hier kleur krijgt is op visueel vlak werkelijk subliem. Wat mij betreft is Poor Things een meer dan terecht vangnet voor prijsnominaties.

Visueel een lust voor het oog met een stijl die wel wat aan het werk van Terry Gilliam doet denken, maar inhoudelijk helaas een beetje simplistisch en eentonig, alsmede flink te lang. Het enthousiaste spel van de cast maakt gelukkig veel goed, met Emma Stone perfect in de hoofdrol en Mark Ruffalo hilarisch als haar pompeuze minnaar. Leuk ook dat de maffe hand van regisseur Yorgos Lanthimos duidelijk herkenbaar blijft, ook al werkt hij nu met een imposant Hollywood-budget. Zijn fisheye-camerahoeken blijven echt geweldig.

Visueel prachtig of niet, ik snap de hoge waarderingen niet en ik vraag me af voor welk publiek deze film bedoelt is. Het is in principe gewoon een ordinaire/vulgaire opeenstapeling van seks. En waarom zou je als actrice met zo'n status een rol als deze kiezen? Nee, in 1 woord bah

Het was geen bewuste keuze om vandaag naar deze film te kijken, nadat ik gisteren na lange tijd weer eens met veel plezier Young Frankenstein (1974) te hebben gezien. Het eerste half uur van Poor Things leek er wel heel veel op, behalve dan het komische aspect. Poor Things is film-kunst en tevens een kunst-film. Qua plot niet slecht en visueel zelfs goed. Er was een beetje een drempel om aan deze film te beginnen; niet helemaal mijn genre. Toch viel het me ontzettend mee. In ieder geval veel beter dan de Oscarwinnende Everything Everywhere All at Once (2022) van vorig jaar. En ook veel beter dan die oervervelende en megasaaie kanshebber voor dit jaar: Oppenheimer (2023). Wat mij betreft mogen daarom de Oscars dit jaar naar Poor Things gaan.

Wat valt er te zeggen dat nog niet eerder over deze film is gezegd? Ik kan de film overladen met superlatieven, maar dan kom ik over als de zoveelste man die zit te kwijlen over elk individueel aspect.

Maar ik zal het toch proberen.

Emma Stone heeft praktisch de acteerprestatie van haar leven geleverd. Ze verdient alle lof die ze krijgt. De art-direction deed me een beetje denken aan Dalí en de praktische sets gemengd met speelse CGI zorgen voor een visueel verbluffende ervaring. De score is ook top. Geen enkele kritiek op deze dingen.

Wat de meer negatieve kant van de dingen betreft, vond ik dat het verhaal nogal langdradig was in de derde akte. De hele scène in Parijs voelde veel te lang met personages waarvan ik niet het gevoel heb dat ze de plot vooruit helpen. Ik begrijp waarom ze er zijn, maar dit deel had een strakkere montage kunnen gebruiken.

Willem Dafoe is fantastisch, net als Ramy Youssef. Mark Ruffalo heeft een interessant personage om aan te pakken, maar zijn overacteren leidde me te veel af om echt een klik met hem te vormen. Margaret Qualley is ook heerlijk grappig maar elke keer als ik haar op het scherm zie moet ik denken aan dat prachtige liedje van Lana Del Rey en Jack Antonoff. Damn.

Poor Things is geweldig en tot nu toe mijn favoriet van de Oscarnominaties voor Best Picture. Ik moet er nog een paar zien dus ik ben benieuwd hoe mijn ranglijst zal evolueren.

4*

Een rariteitenkabinet, zo mag je deze film wel noemen denk ik. De palletkleuren van Wes Anderson gemengd met de sprookjes van Tim Burton, afspelend in een fictieve Victoriaanse periode. Een film waar veel aandacht aan de uitstraling is besteed, en dat zie je er wel van af!

Het verhaal is bijzonder te noemen en wellicht niet voor iedereen geschikt, maar als je daar doorheen kijkt is het echt een goede film. Met 141 minuten heb ik me geen minuut verveeld. Mede dankzij het fantastische acteerwerk van Emma Stone, waar ik stiekem wel een zwak voor heb. Ze steelt de show van 't begin tot het eind; van kind tot jonge dame, in het lichaam van een volwassene. Daarnaast zijn de andere acteurs en actrices natuurlijk ook briljant neergezet in dit sprookje. Dafoe als 'mad professor' en Ruffalo als 'playboy'.

De cinematografie is gewaagd met zijn zwart-wit beelden en 'fisheye'-look, maar past precies bij het sprookje dat deze film is. Het versterkt zelfs de vele scènes, afgewisseld met prima muziek. Daarnaast blijf je kijken naar wat de film elke scène te brengen heeft. Met name de zelf-gefabriceerde dieren van Godwyn Baxter. Geweldig!

Iets zegt me dat ik deze film nog een keer moet herzien, of ik door al het visuele geweld niet dingen over 't hoofd heb gezien. Goede film!

"It's all very interesting what is happening."

Van Yorgos Lanthimos heb ik tot nu toe alleen 'Kynodontas' gezien en dat was niet zozeer mijn ding. In de loop der jaren blijkt zijn stijl toch aan te slaan bij het grote publiek en zouden zijn films meer toegankelijker zijn geworden. Dus met die gedachte ging ik deze film in.

Met 'Poor Things' presenteert Lanthimos zijn eigenzinnige versie van Frankenstein. In deze vorm volg je Bella Baxter die weer tot leven wordt gewekt door de mismaakte wetenschapper Godwin Baxter. Bella moet altijd binnenblijven, maar door haar nieuwsgierigheid slaagt ze erin om de wijde wereld in te trekken.

Op deze wijze ontstaat er een absurde coming-of-age. Het gegeven dat Bella het brein van een kind heeft in het lichaam van een volwassene, maakt het extra bijzonder. Emma Stone schittert hier als nooit tevoren; ze geeft zich helemaal bloot in de rol van haar leven. Daarbij blijft het geweldig om Willem Dafoe aan het werk te zien, alleen Mark Ruffalo komt soms te geforceerd over.

De gecreëerde wereld is zonder meer intrigerend te noemen. Het is een soort van Victoriaanse steampunk gevuld met allerlei bezienswaardigheden. Qua visuals, decors en cameravoering krijgen je ogen een ware traktatie voorgeschoteld. Des te jammer dat ik met het narratief en het uiteindelijke verloop niet zoveel had.

Al met al een zeer eigenaardige film die louter van Lanthimos afkomstig kan zijn, maar toch niet helemaal mijn ding.

Dikke 3,0 sterren.

Of het aan de suboptimale kijkomstandigheden heeft gelegen (met één oor dicht zittend) weet ik niet, maar ik zie hierin niet de ferme stap vooruit van Lanthimos die sommigen zien. De personagedynamiek van The favourite en Killing of a sacred deer is in mijn ogen interessanter en daarmee komen die films meer binnen. Visueel vind ik The favourite ook zeker niet onderdoen voor Poor things. Lanthimos kan als geen ander groothoekshots en normale beelden door elkaar mengen tot een vloeiend geheel. Ook de telkens in het horizontale vlak roterende camera geeft veel visueel elan. Het verhaal draait eigenlijk om de volwassenwording vanuit vrouwelijk perspectief, waarbij het Frankenstein gebeuren vooral dient als sfeerschepping (Godwin is trouwens de meisjesnaam van de schrijfster Mary Shelley). Poor things is een eigenzinnige film in een heerlijke stijl, maar niet het meesterwerk waarop ik hoopte.

Wat een meesterwerk van Yorgos Lanthimos met een ongekende glansrol voor Emma Stone, die zichzelf volledig smijt, in al zijn facetten en ook Willem Dafoe is geweldig in zijn rol. Deze film omvatte zoveel zaligheid en werd zo fabuleus gebracht, met een totale beleving als resultaat, dat ik hier van begin tot eind ongelooflijk van gesmuld heb. 1000% geslaagd in zn opzet en bij deze dan ook de oververdiende maximum score.

Yorgos Lanthimos ken ik voornamelijk van de Films 'Kynodontas (2009)' met een dikke 8/10, daarna de vrij bizarre film 'The Lobster' (2015) en moeilijker te beoordelen, door ijzersterk eerste deel, maar minder vervolg en zo 6,5/10, om dan in 2017 wederom een ijzersterke film nl 'The Killing of a Sacred Deer' af te leveren met een 9/10 hier. En nu met dit meesterwerk erbij, toont deze Griek zeker een bepaalde klasse met de grote 'K' en kan ik me toch grote fan noemen en dan moet ik nog steeds 'The Favourite' (2018) kijken, waar ik best hoge verwachtingen bij heb.

Emma Stone is zowat een actrice die om de een of andere reden, meer op de achtergrond bleef, ivm actrices als Jennifer Lawrence, Scarlett Johansson, Elle Fanning, Vera Farmiga, Sydney Sweeney, Mia Goth, Emma Watson, Dakota Fanning, Chloë Grace Moretz, Taissa Farmiga en ook reeds een Millie Bobby Brown die er op haar 20j BAM! staat.

Kende haar zeker uit de 2 'Amazing Spider-Man' films (9 en 8/10) en als 'Cruella' in dito film (7/10). Maar ze nooit deze films echt leek te dragen en wat braafjes haar ding deed. Ook speelt de rest van bovengenoemd lijstje voornamelijk meer in het duistere, mysterieuze, drama, thriller, fantasy en horrorgenre vertoeft en ik daar ook hoofdzakelijk mijn gading vind, zal dit zeker meespelen. Door deze film andere films met Emma Stone gaan googlen en kwam snel op 'Easy A' een romcom uit 2010 met overall een mooie score en met de 20jarige Emma Stone, piepjong na deze. Maar waarin ze toch echt de film draagt en maakt, wat voor een heerlijke, luchtige romcom-film zorgt en die de vloer veegt met het gross uit dit genre.

Dus sorry voor mijn uitwijking naar de regisseur en hoofdrolspeelster van dienst.

Yorgos Lanthimos had reeds al wat teweeggebracht.

Maar Emma Stone heb ik misschien of nee, blijkbaar te gewoontjes gevonden, terwijl ze gewoon ook thuishoort in het bovenstaande lijstje van top actrices, waartussen indd redelijk wat jong geweld tussenstaat en die het als kind/tiener en jonge 20er reeds zeer ver geschopt hebben, met de zusjes Fanning als beste vb, met Elle toch op 1.

Even wat gemiste oscar winnende films kijken. Hoewel het spel van Emma Stone geweldig is toch niet helemaal my cup of thea. Eens met de oscar voor beste actrice, maar wat mij betreft juist dat het niet de oscar voor beste film heeft gekregen. En dat terwijl ik best van gekke absurdistische films houd, maar toch vond ik dit toch cinematografisch wat gekunsteld. Het mist voor mij de finesse van b.v. Wes Anderson of Terry Gilliam waar in alle gekte toch less more is.