Poor Things (2023)

Toffe film, dat zeker, maar het hart ontbreekt, en ondanks de vele filosofische verwijzingen weet Lanthimos zelfs de inhoud onvoldoende richting te geven. Het fantasieloze einde was daar getuige van.

De film is sowieso te lang en blijft hangen in zijn eigen gimmick. Gemiste kans daardoor. Los van al deze kritiek was het natuurlijk wel heerlijke cinema, dat moet gezegd.

Mooie, wat absurde maar boeiende film. Het verhaal zit leuk in elkaar en wordt fraai uitgewerkt. De opbouw is goed en de film wekt vanaf minuut 1 de interesse van de kijker. De film blijft ook boeien tot en met het einde. Hoewel het tijdens het stukje in Parijs wel wat afzwakt. Het einde had wel wat verrassender of origineler gemogen. Het voelt wat aan als of men er even een eind aan moest breien. Verder visueel fantastisch om te zien. Fraaie kleurrijke beelden, boeiende personages en bijpassend camerawerk. Ook het acteerwerk is erg goed. Zeker Stone zet een sterke en geloofwaardige rol neer. Aanrader. 4.0

Waar moet je beginnen met het hallucinante ‘Poor Things’ van Yorgos Lanthimos? Een diep psychologisch horrorsprookje en een ultieme cocktailmix-ode aan tal van befaamde regisseurs.

Daar doe ik ‘Poor Things’ echter mee te kort. Het is de tragedie van de ‘herboren’ Bella Baxter (Emma Stone) die onder het toeziend oog van de doorgeslagen meesterchirurg Godwin Baxter (Willem Dafoe) alles opnieuw leert , ervaart én experimenteert. Zodra de louche advocaat Duncan Weddeburn (Mark Ruffalo) op het toneel verschijnt zien we haar wereld als het ware door de ogen van een kind. Alles komt visueel op je af en overal waar Bella komt lijk je door de ogen van een kind te kijken en te beleven; veel prikkels en scherpe waarnemingen waarbij haar seksuele lusten een enorme vlucht nemen.

Dit is kort samengevat het plot zonder al teveel details prijs te geven. Je moet de film vooral ondergaan met zo min mogelijk voorkennis. Dan heb je het gevoel dat je naar iets puurs en onaantastbaars zit te kijken en twee-en-een-half-uur wordt overweldigd met een ontroerende en verontrustende ‘nieuwe’ Frankenstein van de 21ste eeuw.

Het is het soort film waarin zoveel details en symbolieken zitten verwerkt dat zelfs meerdere herzieningen zijn gerechtvaardigd. Het gebruik van zwart/wit, bepaalde kleurfilters, de voyeuristische lenzen, de hypnotiserende wolkenhemel(s), etc. Dan heb ik het nog niet gehad over de decors en aankleding. Wars van conventies, excentriek maar tegelijkertijd bloedmooi.

Het laat na 'The Favourite' wederom zien dat Lanthimos’ vakmanschap compleet volwaardig en eigen is, maar dat het publiek nu ook om is. En de ode aan tal van regisseurs? Een vleugje Powell & Pressburger, Gilliam, Burton, Bergman, Lang, e.v.a. Het past compleet bij de film die briljant aan elkaar gehecht is zoals ook het hoofdpersonage en het viertal hoofdstukken die de zelf-ontdekkings-odyssee af maken.

'Poor Things' is een moderne klassieker waar over tal van jaren nog gesproken wordt. Het is een ‘mindfuck’ die ook voor eigen interpretatie vatbaar is; is het de queeste van een vroegrijp meisje in een wereld van onder meer onbalans/ongelijkheden, hebzucht en rancune of is het de tragedie van een chirurg die iemand een tweede eerste leven gunt met alle gevolgen van dien of juist dat wij als kijker simpelweg getuige zijn van iets bizars, haast barbaars? Het heeft misschien iets ongemakkelijks, iets pervers, daarbij enorm geflakkerd met een ‘overdaad’ aan bloot en seks.

Veel hoge quotes hier. Zelf geef ik deze 3,5*. Cinematografisch gezien mooi in beeld gebracht, alles zeer kleurrijk. Alles in een vreemde abstracte wereld, maar geen echte herkenningspunten. Lisabon, Parijs, Londen maar nergens herkende ik de steden. Puur CGI. Alsof alles in één en dezelfde studio werd opgenomen. Verhaaltechnisch is het een originele twist van het klassieke Frankenstein. Een soort van levensroadtrip met verschillende karakters en locaties. Daar hou ik wel van.

Mooi om naar te kijken maar had geen echt wow-effect.

Wat ik wel top vond is de prestatie van Emma Stone. Film gaat over baby-hersenen geplaatst in een volwassen lichaam. Dus speelt Emma een rol van een peuter die opgroeit met puberteit en sexualiteit tot een volwassen geleerde en dit alles in een volwassen lichaam. De overgang van begin tot einde gaat zo vlotjes en smooth dat het een bewijs is van topacteren. Dikke pluim. Maar los van deze prestatie en de grafische pracht was ik verder niet onder de indruk om er hier een 4 of 5 sterren aan te geven.

Lanthimos delivers again.

De Griek komt weer met een prachtfilm waarin bijna alles mooi is. Cinematografie, production design, set decoratie, score, in bijna alle categorieen blinkt de film uit. Gemaakt om de zintuigen te prikkelen, ook de sublieme cast werkt daar aan mee. Bij vlagen wereldvreemd en Yorgos laat bepaalde thema's weer terugkomen.

Stone lijkt weinig moeite te hebben met een op papier lastige rol (al dat naakt had iets minder gemogen van mij), Dafoe wordt af en toe ondergesneeuwd door z'n make-up, maar is zoals altijd een zeer prettige aanwezigheid en vooral Ruffalo is heerlijk bezig, ik had het ook dikke prima gevonden als hij de Oscar had gepakt.

Op aanraden deze film gaan bezien, kon mij echter niet bekoren.

Langdradig verhaal, ik vermoed dat Emma Stone deze film nog enigszins naar boven heeft getoverd.

Nee voor mij noch haring noch kuit.

Wel mooie opnames tussen maar dat was het dan ook.

Van mij een zeer magere 2 sterren..................

Boeiende film! Eentje die de meningen sterk verdeeld, wat altijd geweldig is. Emma Stone is schitterend, Mark Ruffalo is vaak een beetje too much. Al heb ik me daar niet per se aan gestoord.
Het einde is wel jammer, heeft weinig meerwaarde imo. Waarom ook een geitenbrein in haar ex-man steken, als je daar evengoed ook bv Godwin's brein zou voor kunnen gebruikt hebben? Dan kon hij op die manier verder leven, had meer betekenis kunnen hebben. Enfin ja.
Verder vraag ik me ook af of dit verhaal niet net teveel vanuit de 'male gaze' verteld wordt. Een naïeve onbeholpen 'very beautiful retard' die niets liever wil doen dan 'furious jumping', klinkt nogal als een mannelijke fetish, haha. Zeker als het meermaals zo expliciet in beeld wordt gebracht. Wél sterk dat Ruffalo's personage misbruik wil maken van die situatie, en net daarvan het slachtoffer wordt, doordat Bella altijd in controle blijft over haar doen en laten.

Alleszins heel blij deze gezien te hebben. Hoop dat Lanthimos er zo nog veel kan maken.

Uitstekende film over een vrouw die na haar zelfmoord gered wordt door een wetenschapper. Vooral op het begin redelijk grotesk gebracht allemaal. Een boeiend hoofdpersonage dat hier prima wordt neergezet door Emma Stone. Een avontuurlijke reis met een blik op mens en maatschappij door de ogen van een kind. Ook de hele aankleding geeft de film net wat extra mee.

Met Poor Things heeft Yorgos Lanthimos een instant klassieker afgeleverd. De vreugde spat er vanaf. Humor met een donker randje waarin de verbeelding de vrije loop wordt gelaten. Kijk bijvoorbeeld eens naar de fabeldieren waar Godwin Baxter (God voor zijn cadeau dochter Bell) aan heeft zitten knutselen. Het verhaal is te zot voor woorden, maar het is evengoed onweerstaanbaar. Hoeveel fantasie kan een mens hebben? oneindig veel zo bewijst deze Griekse regisseur. Het is ook leuk om te zien dat er veel jongeren in het filmhuiszaaltje zaten. Hij doet het goed onder jongeren hoorde ik van mijn jongste dochter. Wij liepen in ieder geval met een brede grijns de zaal uit.

langdradig en saai en Bella Baxter vond ik vooral heel irritant.

De oscar voor Emma Stone vind ik onbegrijpelijk.

Wel op het internet zeker onder mijn leeftijdsgenoten en die nog jonger wordt hij zeker vaak vernoemd. Uiteraard geen crowdpleaser maar wie jong en alternatief is zal dit wel kunnen bekoren.

Ik vind hem ook zeer sterk. Zeer origineel wat eigenlijk niet vaak - zeker nu - nog gebeurt, en vooral geschift hoe de regisseur of de makers erin slagen allerlei verschillende stijlen die ongerelateerd zijn of niet bij elkaar thuishoren toch samen weten te brengen. Alles is innovatief of niet alledaags toch, inclusief gebruik van geluid en cinematografie. Zit op elk vlak goed in elkaar en het plaatje klopt ook. En vooral, het blijft ook boeien. Dat is ook niet elke aparte of alternatieve film gegeven.

Zou wel eens de magnum opus van Lanthimos kunnen zijn, lijkt me moeilijk om dit nog te kunnen overtreffen en bij de vorige leek me er altijd nog wel iets te ontbreken.

Een wat absurdistische film die toch stof tot nadenken geeft. Een film even uit de comfortzone en dat is ook goed.

Heerlijke absurdistische, prachtig vormgegeven film die mij geen tel verveelde en die velen met mij tot nadenken hebben gestemd denk ik. Het acteerwerk is fantastisch; een geweldige Stone en een gierend over de top gaande Ruffalo. Een bijna-meesterwerk.

Een hele fijne film die ook buiten de lijntjes durft te kleuren, ik heb ook een paar keer echt moeten lachen! (wat zelden voor komt bij mij ). Misschien vond ik de omgevingen iets te abstract en computer achtig maar dat mag de pret zeker niet drukken. Ik vond het zeker een aparte en leuke maar soms ook niet leuke film.

4 sterren

Poor things? Over welk armtierigs heeft Yorgos Lanthimos het? Over Bella Baxter, de reïncarnatie van een ter dood veroordeelde baby in een pas ontloken vrouwenlichaam? Niets blijkt minder waar naarmate ‘Poor things’ voortschrijdt. In het wasdom van Bella’s psyche, laat Lanthimos een schitterende puurheid zien, die de kleinburgerlijke etiquette te kakken zet. Alleen al talig is Bella ultiem authentiek: zij fileert de dingen om haar heen, alleen al door hen te benoemen. Daarnaast is haar verhouding tot haar lichaam, tot seksualiteit, tot menselijke driften en noden en tot sociale verhoudingen ontzettend puur. Zo puur dat het eerst nog pijn doet om aan te zien. Zo tot de essentie herleidt, dat de toeschouwer eerst nog compassie voelt. Mededogen voor een ziel die onherroepelijk veroordeeld lijkt om door de maatschappij te worden uitgespuwd. Wegens te anders, te ongeremd, te zuiver. Te veel hart op de tong. Of nog: te veel hart op te veel tong. Poor thing!

Poor things? De titel lijkt niet alleen of niet zozeer op Bella’s lotgevallen te duiden, maar vooral op wie en wat zij om haar heen aantreft. Eerst een vader die zich God waant, en die haar enkel kan liefhebben als zij niet door anderen kan worden aangeraakt. De beknotting van haar vrijheid wortelt in zijn eigen ervaringen, als mismaakt experiment ten prooi aan de onbarmhartige blikken en woorden van de buitenwereld. Hij wil haar beschermen, maar maakt op die manier van haar een experiment zoals hij er zelf een was. Is hij in staat tot ware liefde? Misschien niet – van wie zou hij dat moeten geleerd hebben? Hij heeft weliswaar de wetenschap lief, een wereld van absolute ideeën, van vooruitgang. Hij ziet Bella, althans initieel, niet graag om wie ze is, maar om wat ze representeert: een verwezenlijking, een unicum, een grandioze casus. Hoewel hij evolueert, blijft hij ook vastzitten. Zijn verleden beperkt hem. Wat hij nimmer kende, kan hij niet beleven, laat staan doorgeven. Hij is niet kwaadaardig, wel betreurenswaardig. Poor thing!

Poor things? Dat geldt alleszins voor de overige mannen om haar heen, die Bella de schuld trachten te geven voor hun eigen ontspoorde begeerte. Zij moet genitaal aan banden worden gelegd, opdat het vuur van hun passie getemd zou kunnen worden? Het is een omgekeerde wereld, maar wel die waarin Duncan Wedderburn en Alfie Blessington hoge posities bekleden. Is dit onze wereld, waarin gefrustreerde mannen dicteren wat een vrouw wel en niet vermag met haar lichaam, haar passie, haar lust…en dus haar vrijheid? Max McCandles weet zich dan weer geknecht door de onderdrukkende seksuele moraal die hem door de sociale en religieuze instituten werd aangepraat. Ook hij is, hoezeer zijn verkrampte platonische houding dat ook lijkt tegen te spreken, een slaaf van een impliciete sociale retoriek: dat seksuele aandriften getemperd moeten worden, omdat het laagje vernis dat beschaving heet niet verdraagt dat mensen zich in al hun kwetsbare naaktheid aan elkaar laten zien. Poor thing!

Poor things? Uiteraard is Bella Baxter het slachtoffer in dit door Lanthimos’ heerlijk feeëriek in beeld gebrachte imaginaire universum, een plek die zich niet naar de realiteit doch naar de verbeelding verplaatst om in dat vacuüm maximaal tot reflectie uit te nodigen. Haar wedervaren is tragisch, maar haar leven is een exempel, een invitatie om niet alleen sociale axioma’s en intermenselijke dogma’s uit te dagen, maar ook een uitgestoken hand om écht te leren zien, écht te leren voelen, écht te leren luisteren, écht te leren proeven van wat existentie vermag…kortom écht te leren leven. Hoe bizar, bevreemdend, wansmakelijk en pijnlijk ‘Poor things’ ook mag zijn voor de nietsvermoedende kijker (poor thing!): een film die dit kan laten zien, is grandioos.

3,75*

Lanthimos heeft hier een prachtig schilderij opgeleverd.

Ik zag deze begin deze maand in het Scagon Theater in Schagen (Een stad waar men niet zo op de hoogte is en arthousefilms pas draaien op het moment dat ze al te streamen zijn). Het publiek was voornamelijk van middelbare leeftijd en bij de vluchtige filmbesprekingen wist niemand dat deze regisseur Grieks was en Dogtooth heeft gemaakt... En The Lobster natuurlijk.

Hier lijkt hij alles uit de kast te trekken en lijkt de spot ook al voelbaar te zijn. Emma Stone speelt een vrouw die na een zelfmoord weer tot leven wordt gebracht door een gekke professor Baxter. De elementen van The Lobster zijn hierin al snel te vergelijken op het moment dat je konijnen met eendenkoppen of varkens met hondenkoppen (wat was het nou?) mag waarnemen in het domein van deze Baxter. Emma Stone speelt Bella, die eerst nog het vermogen van een klein kind heeft. Hoe dat zou komen, dat weet je op dat moment nog niet. Wat Bella wel weet is dat het domein van Baxter een te kleine wereld is. Haar redding lijkt de steenrijke kruisvaarder Duncan Wederborn te zijn. Samen ontsnappen ze uit London om per boot Europa af te gaan. Eenmaal in Lissabon, en eenmaal het zwart wit in kleur veranderd, kom je ogen te kort.

De setting moet een Victoriaanse wereld voorstellen met futuristische steampunk elementen. In Lissabon hangen de gele heuveltrams aan een kabel, wordt de nadruk op de sfeer gelegd en lijkt alles mogelijk te zijn. En dan moet de reis nog verdergaan. Hoe langer de reis (van Egypte naar Parijs e.d.) hoe meer er een psychologische machtspel begint te ontstaan tussen Bella en Duncan. Bella lijkt door deze reis te ontwikkelen, meer dan eigenlijk verwacht werd door de onderschattende Duncan. De boodschap van de film is duidelijk: verbrandt alle inrichtingen.

Zeker op het moment dat Emma Stone op een kinderlijke manier eerlijkheid gaat creëren. Hierbij lijkt het voor de kijker zelfs moeilijk te worden om haar voor 100% gelijk te geven, terwijl je het wel wilt en zij gewoon een punt heeft. Ik doel bijvoorbeeld op dat moment dat ze het gokgeld van Duncan steelt om de armen in Egypte te steunen. Je voelt de moralistische druk om haar alsnog voor roekeloos te verklaren omdat ze tegen alle regels van de Victoriaanse samenleving ingaat. Dit tot groeiende ergernis en frustraties van Duncan, die het dan zogenaamd wel allemaal op een rijtje heeft.

Uiteindelijk wordt het duidelijk wat er precies met Emma's hersenen zijn gebeurd. Een prachtig en rakend uitgangspunt.

Poor Things is kunstzinnigheid en psychologie op het hoogste niveau met een lach en een traan. Lanthimos heeft door de jaren heen een keurig budget opgebouwd om deze prent te kunnen maken en om alle aandacht op de kleur, sfeer, decoratie en zeker een verknipt tijdsbeeld te creëren; want het surrealisme zal hij niet af gaan leren. En terecht ook!

4,5*

Hate it or love it, maar ik vind een film van Lanthimos altijd iets om naar uit te kijken.

De hype rondom Poor Things kreeg natuurlijk een boost door de verhalen van expliciete beelden en een oscarnominatie en daarna ook de winst voor Emma Stone als beste actrice.

Zelf vind ik de film fantastisch qua beeld en geluid en ja Emma Stone heeft die Oscar in mijn ogen ook wel terecht gewonnen.

Zoals ik in voorgaande reacties al heb gelezen is dit ook weer een film van Lanthimos die je ofwel zeer kunt waarderen ofwel helemaal niets mee kunt.

Voor de moviemeters die deze film helemaal niks vinden een tip, bespaar je de moeite om de andere films van Lanthimos te kijken.

Voor de moviemeters die deze film wel goed vinden, kijk vooral ook zijn andere films met voor mij The Lobster als uitschieter (als weird movies je wel liggen, echt een aanrader).

In Poor Things neemt Yorgos Lanthimos de kijker mee naar het Londen van de 19e eeuw. Lanthimos gebruikt niet het realistische Londen uit die tijd, maar creëert een Steampunk variant van de stad. En alsof dat allemaal nog niet surrealistisch genoeg is, speelt hij in zijn film frivool met perspectieven en kleur. Het ziet er kunstzinnig uit en deed me denken aan het werk van Wes Anderson, maar dan somber en een stuk meer morbide. Klassificaties die goed passen bij het Frankenstein-thema. Klassificaties die goed passen bij een gekke geleerde en zijn creatie van een lieftallig monster met de naam Bella.

In tegenstelling tot het schepsel van Mary Shelley is Bella niet een onooglijke verspreider van angst en terreur, maar eerder een aantrekkelijke verspreider van begeerte. Deze Bella onderneemt als gevolg van haar nieuwsgierige aard en in het kader van haar weg naar de geestelijke volwassenheid een krankzinnige roadtrip. De film volgt haar op haar ontdekkingsreis en ziet haar langzaam evolueren van een kinderlijk naïeve schoonheid naar een mondaine schone vrouw die het arrogante en kwijlende mannenvolk met zijn eigen wapens confronteert en zich uitstekend weet te redden in een door mannen gedomineerde wereld.

Poor Things is een film waarin niet alleen Bella een intrigerend personage is. De overige personages verdienen die kwalificatie ook. Ze worden evenals Bella met enig overdreven statuur in houding en gedrag neergezet. Die onwaarschijnlijke overtrokkenheid sluit goed aan bij de atmosfeer van surrealiteit die ook al uit de kleurrijke setting, de bizarre gebeurtenissen en de uitgelaten decors spreekt. De personages worden trouwens door een prima ensemble vormgegeven waarbij de fantastische Emma Stone en de fantastische Willem Dafoe net iets beter bevallen dan de rest.

Poor Things wist mij twee uur lang te verwonderen en te boeien. De film maakte mijn hoge verwachtingen absoluut waar. Lanthimos heeft met Poor Things een zeer vermakelijke film afgeleverd met groots acteerwerk, visueel spektakel en een interessant verhaal. De film ziet er prachtig uit en heeft zoveel curieuze en bizarre momenten en verhaallijntjes in petto dat je je ogen amper van het scherm durft te halen om naar het flesje bier te reiken dat verleidelijk staat te wachten of om een greep te doen in de geopende zak met chips die langzaam liggen te versloffen. Fijne film.

En gisteravond verder met de top250 die dit Pinksterweekend extra aandacht krijgt met vanaf afgelopen vrijdagavond tot vanavond iedere avond één uit de grote lijst. En dat leverde tot nu toe Lilya 4 Ever, Saw en dus gisteren deze Poor Things op met nog de twijfel wat het vanmiddag/vanavond gaat worden. Maar fijn, Poor Things dus, waar veel om te doen was het afgelopen jaar met een bij voorbaat vrij bizarre film naar het schijnt, veel prijzen, en zoals het hoge bomen betaamt het nodige aan tegenwind.

En het is praktisch onvermijdelijk te concluderen dat Poor Things bizar is van meet af aan en een hoog Wes Anderson gehalte heeft qua stijl en aankleding. En wat ziet het er bij tijd en wijlen fantastisch uit en wat heeft de gebruikte lens, een soort wide angle vissenoog een aanvullende uitwerking waardoor het geheel nog even iets bevreemdender is. Om nog maar te zwijgen van de rond uit bizarre maar geweldige soundtrack met dissonanten, vreemde klanken en instrumenten. Het onderstreept de film als buitengewoon, bevreemdend en bizar sprookje. Om nog maar te zwijgen van karakter Godwin met zijn bijzondere creaturen zoals de bijzondere combinatie van dieren zoals een hond met een eendenkop of een blaffende haan. Maar dit artistieke geheel heeft heel wat meer in zijn mars dan bevreemding en aankleding want centraal in het verhaal staat 'God' zijn interessantste creature in de vorm van Bella die met haar oorsprong, ontwikkeling en wens de wereld en zichzelf te verkennen een niet te stuiten kracht betreft. Ze laat zich niet ketenen en trekt de wijde wereld in om vervolgens vooral de wereld en het gevoel van sex, vleselijke lust te ontdekken en te verkennen. Iets dat met veel humor en het nodige aan naakt vertelt wordt. Waarna de film op het schip voor mij toch een beetje inkakt en ik me afvraag waar het komende uur allemaal nog over moet gaan. Maar gelukkig begint de film dan uit een andere vaatje te tappen met andere elementen die de mens en de mensheid bezig houdt, maar blijft het vooral bizar en koddig met de dialogen, het eten, of bijvoorbeeld de dansscene die niet veel later in een vechtpartij uitmondt. Duidelijk is dan al lang dat Poor Things niet normaal is en dit ook geenzins de bedoeling is in deze mix up van Benjamin Button en Forrest Gump te midden van een Wes Anderson meets Jeroen Bosch achtige wereld.

Maar zoals reeds gezegd, Poor Things biedt veel meer dan slechts een rariteitenkabinet. Sterker nog, de boodschap/achterliggende gedachten is iets waar je heel veel kanten mee op kan in deze film. Zo zou je de bijbel er bij kunnen betrekken want Godwin wordt God genoemd en is in die zin toch bezig als schepper, Bella zou in dat geval Eva kunnen zijn die net als in de bijbel van de verboden vrucht wil plukken. De ontwikkeling die ze daarna door maakt en het sterven van God zou geinterpeteerd kunnen worden als geestelijke onafhankelijkheid en het verlies van geloof. Van de andere kant kan God en Bella ook gezien worden als een standaard vader/ dochter relatie waar issues als overbeschermend willen zijn en loslaten key zijn waar de dochter in dit geval toch echt zelf de wereld en zichzelf moet gaan ontdekken. De zucht naar ervaringen, het onbekende, verlangen en aantrekkingskracht naar zowel het goede als het slechte zit in ieder mens, maar afhankelijk van het karakter gaat een ieder daar anders en ongeremder mee om. En dan zou het geheel nog eens een blauwdruk van de relatie tussen man en vrouw in het algemeen kunnen zijn in de vorm van uitelkaar groeien, loslaten, van elkaar verschillen, twijfel, verwijt, ketenen, bezitterigheid, tegen elkaar afzetten en in sommige gevallen toch weer bij elkaar uit komen. Maar het belangrijkste en meest voor de handliggende element in de film betreft waarschijnlijk toch gewoon ouder worden, ervaring en inzichten op doen die als referentiekader dienen, wat je wil, niet wil, wat je normaal of belangrijk vindt, om uiteindelijk jezelf als mens en karakter te vinden. Helaas is de keerzijde vaak ook ontstellende slechte keuzes waar een mens niet beter van wordt en niet van herstelt zoals Bella dat wel doet.

En zo is er genoeg na te praten over deze uitermate stijlvolle film die terecht een oscar gewonnen heeft voor productie design, want wat ziet de film er bij tijd en wijlen weergalloos uit net als het camerawerk en montage. Stone doet het prima en zal terecht de oscar hebben gewonnen, kleine minpunten daarentegen vind de film in zijn aanzienlijke speelduur en dat de film zo op het uur, waarop men op het schip zit, een beetje doodslaat en voor het gevoel even richting en doel kwijt is. En zo heeft deze niet bepaald doorsnee film toch best wel vermaakt en geintereseerd en is dit vast niet de laatste keer geweest dat ik hem gezien heb. Toch rest mij nog wel de vraag waarom ze van de generaal een geit maakt en niet de hersens van God in de generaal zet want de kennis en knowhow is er inmiddels, en anders wel via God's documentatie.

Oscars voor beste actrice, kostuumontwerp, product design en make-up....allemaal best toe te kennen en hoogstwaarschijnlijk ook verdiend, maar om nu van een uitstekende film te spreken is toch wel iets anders. Ik ben er blind in gegaan en had een totaal ander soort fantasieverhaal verwacht waar meer de focus lag op de schepper en het monster zoals we het kennen maar dan meer in een fantasiewereld en niet de ontdekkingstocht naar seksuele verlangens, uitdagingen en experimenten. De film duurt ook veel te lang om je aandacht vast te houden want het verhaal weet niet echt te boeien. Gelukkig kun je wel de fantasievolle wereld bewonderen want de product design, de kostuums spreken voor zich. Heel knap gedaan en het camerawerk is ook een pluspunt. Waarom die generaal in een geit wordt veranderd is een raadsel want Bella had zeker de mogelijkheden om ook iets uit te proberen, nl. de hersenen van haar schepper verplaatsen naar de generaal. 6/10

Dit is erg sterk. Een moderne hervertelling van Frankenstein maar met de surrealistische tonen van Lanthimos. Bella is een schepping, kunstmatig tot leven gewekt door "God"win Baxter, een wat gekke experimenteerder in een kitscherige Victoriaanse setting. Na haar seksuele ontwaken trekt ze de wereld in met Duncan Wedderburn, en doorgaat ze tijdens de film een leerproces waarbij ze zich kennis, ervaring, beschaving en gevoelens eigen maakt. De werkelijk briljante adaptatie van McNamara maakt geen enkele fout en Lanthimos vuurt meteen zijn beste film op ons af. Hij gebruikt wel iets te overmatig die fish-eye lenses wat ik niet altijd zo geweldig vind, maar de manier waarop Bella vanaf nul leert wat leven allemaal betekent, van seksueel genot , intellectuele zingeving tot zelfonderhoud, maakt Poor Things tot een unieke filmervaring. Een onvergetelijke rol van Emma Stone. Wat bij haar natuurlijk overkomt, komt bvb bij Ruffalo alleen maar als overacting over. Ik vond hem niet goed gecast. Maar los van die paar puntjes kritiek een leuke rit waarbij de subtiele humor steeds aanwezig blijft.

Zeer grappige en bijzondere film. Emma Stone is altijd al een aparte verschijning op het doek. Haar ogen, mond en stem zijn uniek.

In deze vreemde film past ze dan ook prima. Ik begrijp dat dit een kunstwerkje is. Het ziet er allemaal zeer mooi uit. De steden Lissabon, Londen en Parijs worden heel sierlijk en sprookjesachtig neergezet.

Ik vind dat je als filmliefhebber deze film zeker moet proberen. Meestal ben ik het niet eens als een film teveel lof krijgt, maar dit is toch echt wel een aanrader.

Van Lanthimos verwacht je natuurlijk geen gewone film.

Toch kon ik zijn films beter waarderen in de tijd dat hij nog volstrekt onbekend was, al blijkt dat achteraf misschien niet uit de sterretjes en de teksten. Met een groter budget en meer ambitie komt er minder uit, zo lijkt het vooral.

Wellicht dat het voor de critici werkt allemaal, deze wat verwrongen en gemoderniseerde take op Frankenstein. Maar voor mij is het narratief vooral een voorspelbare en voor de hand liggende brij van draf waar ik maar weinig mee kan. Voer voor voornoemde critici die proberen er een diepere laag in te vinden, maar met draf is dat moeizaam zoeken.

Niettemin wel waardering van mijn kant voor de fraai vervreemdende beelden. Maar had zoiets in een setting gebracht als wat een Gilliam zo fraai bij elkaar krijgt. Maar daar komt deze film dus lang niet in de buurt.

Van dezelfde regisseur als The Favourite, ook met Emma Stone. Die film was al opmerkelijk, deze is zelfs beter. Het uitgangspunt is natuurlijk bizar: Een zwangere vrouw die zelfmoord pleegt waarna haar brein vervangen wordt door het brein van haar ongeboren kind. We zien Stones karakter een flinke persoonlijke groei doormaken waarbij ze eerst als een pop oogt en loopt, die alleen maar naar zichzelf in de derde persoon verwijst, waarbij langzaam meer verwijzingen in de eerste persoon doorsijpelen totdat ze volkomen normaal klinkt en loopt. En ondertussen groeit haar persoonlijkheid ook, naarmate ze meer van de wereld ziet, terwijl ze volkomen oorspronkelijk blijft zonder veel notie van sociale normen.

Leuk is hoe met die normen gespeeld wordt. Ruffalo's karakter kondigt aan louter in seks geïnteresseerd te zijn, niet in een relatie, wetende dat Stones karakter op dat moment geen begrip van de situatie heeft, en dus misbruik makend van haar, maar is uiteindelijk degene die achter Stones karakter aanloopt, voor wie de relatie louter seks bleek te zijn. En toch is zij degene die volkomen oprecht overkomt.

Visueel erg surrealistisch, bijvoorbeeld hoe Lissabon weergegeven wordt. Visueel hoogtepunt is de trap in Alexandrië; dat is gewoon Dalí. Ook hier een aantal fisheye shots die in deze surrealistische setting veel beter passen dan in The Favourite. Over het algemeen moet ik een beetje aan Wes Anderson denken qua stilering, maar die heeft meer pastelkleuren en qua verhaal is diens werk wat onschuldiger dan deze film (die overigens ook wel redelijk onschuldig is). Verder excellent acteerwerk van Stone en Dafoe, die ik altijd erg graag zie. 4,5*.

"Poor Things indeed"

Iedereen die in de ban is van Bella Baxter. Poor Things is een geweldige ervaring. Van het Frankenstein-achtig begin tot Bella die zichzelf en seksualiteit o ontdekt tot aan de geweldige ondersteunende cast bestaand uit onder andere Willem Dafoe en Mark Ruffalo.

Dit was een van die films waar ik enorm naar uit keek en graag in de bioscoop had willen zien. Maar daar had ik toen helaas de kans niet meer voor. Daarna toch nog best lang uitgesteld. De speelduur had daar ook zeker invloed op. Toch wist Poor Things me helemaal mee te nemen in de wereld rond Bella. Poor Things is enorm vermakelijk, de personages zijn geweldig en erg goed geschreven. De film bevat adembenemende visuals, erg goed acteerwerk en regie. Ik heb Stone sinds Birdman niet zo goed meer zien acteren.

Zoals gezegd werkte de speelduur niet echt mee om de film snel op te zetten. En dat gevoel bleek ook terecht, daar de film best wel wat ingekort had kunnen worden. De gebeurtenissen zijn niet allemaal even interessant. En er lijkt ook een soort van herhaling in te komen. Dat weerhoud me toch wel van het geven van een hoger cijfer. Buiten dat is dit een geweldige belevenis en is er genoeg om van te genieten in deze film.

Een behoorlijk bizarre film met een bizar verhaal. Leuk geacteerd en erg mooi en bijzonder vorm gegeven. En er valt ook nog best een hoop te lachen. Meer wil ik er eigenlijk nu niet over schrijven. Dat komt misschien een volgende keer als ik hem t.z.t. nog eens zal bekijken.

Dit was een opmerkelijke film. In het begin is het een zwart-wit film, maar na een tijdje gaat hij over in kleur. Dit was een hemelsbreed verschil. Wat een kleurrijke mooie film.

Het verhaal is in het begin nogal speciaal, maar het werd wel beter. De film was ook af en toe nog grappig.

De cast deed het prima al sprong Emma Stone er zeker uit.

Het was zeker eens iets anders dan je standaard filmpje, maar was wel de moeite om gezien te hebben.

Wonderlijk. Lanthimos mag onderhand wel in het lijstje van mijn favoriete regisseurs, of dan toch in ieder geval de meest interessante. Behoorlijk uitgepakt weer hier. Even door de beginscenes heen, maar wat er daarna allemaal op je afkomt in kleur, decor en beeldvorming is waanzinnig. Je wisselt een beetje tussen een koortsdroom en een sprookje, en dat de settings bewust niet heel realistisch zijn gemaakt, maar juist dat gekke randje hebben, maakt het top. De setting van het nette Britse in oude stijl in combi met futuristische trekken werkt goed. Prettige humor. Knarsende muziek. Fijn dat zulk geks steeds meer draagvlak krijgt.

Het absurdistische kennen we van Lanthimos en dat komt op meerdere vlakken terug. Gelukkig wordt als snel uit de doeken gedaan waar we mee te maken hebben, dat dat geen Hollywoodiaanse openbaring op het einde moet worden. Lekker gewaagd uitgangspunt (waar uiteraard de link met het ongetwijfeld veelgenoemde Frankenstein wordt gelegd). De gemuteerde dieren zijn ook heerlijk.
De ontwikkeling van Stone is knap gespeeld. Ik vind Dafoe echt een toprol neerzetten. Ruffalo was interessant, maar werd gaandeweg vervelend.

Maar dan. Als ik het platsla, blijft er eigenlijk alleen een verhaal over van 'meisje ontdekt wereld'. Het doet wat goedkoop en zeker niet origineel aan om allerlei settings te bedenken waar 'een kind' met alle facetten van de wereld in aanraking komt. Seks, alcohol, wreedheid, onrecht. Het is voorspelbaar, flauw en steeds meer oninteressant. Tuurlijk worden de kinderlijke, nuchtere, filterloze observaties van Bella bedoeld als sterkhouder, maar toch .De seks is ook wel erg aanwezig, dat voegt op een gegeven moment niet zoveel meer toe. Dat er alsnog wat moralen in moeten vind ik ook jammer, maar dat is wellicht om de balans te houden met het onconventionele en nog wel een groot genoeg publiek aan te boren.

Het mag de pret niet drukken. De verpakking is meer dan interessant en mooi genoeg om daar beetje doorheen te prikken. En vreemde films die een steeds groter podium krijgen juich ik sowieso toe.

Edit: ik zie nu dat ook deze heel wat Oscarnominaties én -winnaars heeft. Mooi hoor. Geen Dafoe dan weer, wel terecht Production Design