Poor Things (2023)

De filmhit Poor Things blijkt een grote flop

Met een biertje in de hand betreed ik, samen met mijn vriendin, goedgeluimd de bioscoopzaal. Tien minuten voor de start is de zaal al halfvol. Na wat saaie trailers is de gehele zaal gevuld en kan het spektakel beginnen! En de eerste tien tot dertig minuten stellen niet teleur. Fraaie, claustrofobische zwart-wit shots, een lugubere setting, ontwrichtende muziek en nog meer genot voor de zintuigen. ‘Niets kan deze film nog verpesten,’ fluister ik blijmoedig tegen mijn vriendin. ‘Behalve de overige 120 minuten misschien,’ fluistert ze terug. Ze kreeg helaas gelijk.

Het eerste gedeelte van Bella’s reis is nog intrigerend. Een interessant, en geslaagd absurd, dialoog- en seksspel tussen haar nog onderontwikkelde geest en de zelfbenoemde pickupartist Duncan Wedderburn. De eerste seksscènes zijn leuk in beeld gebracht en tot dan toe is de film nog onvoorspelbaar en redelijk goed geschreven.

Maar tijdens de bootreis is het huilen geblazen. Alsof ze in de schrijverskamer ineens het bevel kregen om een stroom aan clichématige romcom-achtige punchlines in het scenario te gooien, maar dan met een iets zwartgalliger randje. Net absurd genoeg om buiten de mainstream te vallen. Niet absurd genoeg om kijkers echt ongemakkelijk of boos te maken.

Hoe meer Bella zich ontwikkelt, hoe saaier ze wordt. En dat geldt ook voor de andere personages. De eerst nog intrigerende, en relatief goed uitgeschreven personage, Duncan Wedderburn wordt, naarmate de film vordert, steeds verder gereduceerd tot een eendimensionaal Donald Duck-achtig stripfiguur. Hij is constant de klos, terwijl Bella zegeviert. De inzichten die Bella verkrijgt, zijn verder verre van bijzonder en de meeste personages die de revue passeren zijn niet bijster interessant.

Neem bijvoorbeeld Harry Astley, die een pessimistische, en welhaast Schopenhaueresque, pessimistische levensfilosofie voor dummies ter berde brengt. Veel te simpel en uitleggerig. Filosofieën waar Bella, gek genoeg, dan wel weer gigantisch van onder de indruk is, zeker na het zien van de sloppenwijken.

De scènes die trachten absurde humor te brengen, zijn vooral geforceerd en irritant raar. Je voelt gewoon hoe ze daar in de schrijverskamer, en tijdens het regisseren, van hebben genoten. Haha, hier gaat zeker een lach vallen! Haha, hier ook! Het is te gelikt. Nooit confronterend, benauwend, vervreemdend, echt grappig of onvoorspelbaar.

Goed, dan kabbelt het vervolgens allemaal wat voort. ‘Duister’ grapje hier, een absurd momentje daar en voor je het weet begint ze als sekswerker in Parijs. Het idee achter de softcoresemifetisjpornoscenes is aanvankelijk wel leuk. Beetje lachen om geperverteerde mannen uit alle lagen van de bevolking, haar seksuele ontdekking en ga zo maar voort. Maar ook dit wordt nooit echt scherp, ongemakkelijk of echt interessant. Het duurt ook allemaal véél te lang.

Mijn biertje was inmiddels op en mijn gedachten dwaalden steeds verder af. ‘Forrest Gump!’ dacht ik eens. Ja, daar doet de film me soms aan denken. Forrest Gump in een postmodern feministisch jasje.

Net als Forrest Gump krijgt Bella ook constant te maken met mensen en sociale gebruiken die ze niet begrijpt. De gespreksconventies, de beleefdheidsnormen en ga zo maar verder. Ook wordt het, net als in Forrest Gump, hoe bedreigend sommige situaties ook zijn, nooit echt gevaarlijk voor de hoofdrolspeelster. Het meest stuitende voorbeeld daarvan is het schietincident met haar ex-man, die vervolgens tot een geit wordt omgevormd. Tsja…

Zelden zag ik zo’n leuk concept zo verpest worden in de uitwerking. Ja, er wordt goed geacteerd. Ja, de beelden zien er allemaal gelikt uit. Het uiteindelijke script is echter van een erbarmelijke kwaliteit en dat verpest ook direct de, in principe interessante, boodschap.

Want wie zijn nou eigenlijk de Poor Things? Niet zij, Godwin Baxter en de rest van het lugubere ensemble, maar de ‘gewone mens’, en daarmee de maatschappij in zijn geheel. Anderen misbruiken om geld te verdienen, sekswerkers betalen voor het bevredigen van een seksuele fetisj, ongebreidelde hebzucht, blind zijn voor armoede, egocentrisme en ga zo maar verder. Met een wat bijtender script had je met die premisse meer interessante dingen kunnen doen.

Op IMDB schreef iemand iets in de trant van: ‘de enige Poor Things zijn de bioscoopbezoekers’. Niet de beste grap ooit, maar in ieder geval beter dan elke grap in de film.

Het absurdisme van Lanthimos vindt in deze film m.i. zijn bekroning. Hij laat een 'nieuwe mens' zonder normen en waarden los op de 19e eeuwse samenleving en biedt daarmee de 21e mens een spiegel die tot nadenken stemt. Hoe flikt hij hem dat?

Allereerst met de creatie van Bella, een moeder/dochter die in het huis van Godwin Baxter (God, en zelf een anatomisch voortbrengsel van zijn vader) op geen enkel punt wordt gecorrigeerd. Haar gedrag wordt slechts geregistreerd. In versneld tempo (haar pikzwarte haren en bewegingen groeien mee in dit ritme) ontwikkelt ze zich van baby tot puber tot vrouw die onderweg haar eigen lichaam ontdekt. En dan de wereld intrekt, zonder scrupules, zonder enig besef van beschaving, maar met één wil: zichzelf zijn, zelf het heft in handen nemen en houden. Ze leest niet voor niks Emerson (die in zijn essays een pleidooi houdt voor het individualisme), Ethics (van Aristoteles of Spinoza - ik kon het niet zien) en ze krijgt de tip om Goethe te lezen (wiens Faust macht over het leven nastreeft).

De art-direction mocht zich uitleven. Na een keer zien noteer ik: het laboratorium van Godwin Baxter vormgegeven als een baarmoeder, een kamervloer als een matras, de ramen in het bordeel als een grote penis, de trappen in Alexandrië zoals Escher. Bella lijkt me geportretteerd naar de bleke vrouw met het zwarte haar van Egon Schiele.

Voor de sfeer in de diverse episoden plukte Lanthimos uit films als Frankenstein, Dracula, Metropolis (de steden, de 'geboorte' van Bella), La Belle et la Bête, en The Shining (bar in de boot). Ongetwijfeld zijn mij referenties ontgaan.

Eenmaal in de wereld botst haar naïeve houding die wars is van regels, met de beschaving om haar heen, verpersoonlijkt in mannen. De arme zielen (Poor Things) delven in elk opzicht het onderspit tegen De Vrouw: Bella, haar zwarte vriendin, de bordeelhoudster, de oudere Duitse dame op de boot (Hanna Schygulla!). Uiteindelijk besluit Bella, zoals haar vader Godwin, ook zelf God te worden die kan beslissen over leven en dood - wat Lanthimos in de laatste scène wat flauw verbeeldt.

We zijn dan twee uur en een kwartier verder en ik hing uitgeteld in de bioscoopstoel, overdonderd door zoveel visueel geweld, dat ik me pas later realiseerde dat ik vergat mee te voelen met wie dan ook in de film.

P.S. Oh ja, over namen gesproken: William Godwin was de vader van Mary Shelley die Frankenstein schreef...

Toch wel een hele bijzondere film die je als uniek in zijn soort kunt bestempelen. Iemand hierboven omschreef Poor Things wat dat betreft perfect als "Wes Anderson op paddo's". De sfeervolle decors, quirky personages en speels camerawerk zijn namelijk allemaal vertegenwoordigd - maar dan net even een stukje hallucinanter. Verder een zeer onderhoudend coming of age verhaal gedragen door overall puik acteerwerk (met in het bijzonder Emma Stone). Mafklapper Yorgos Lanthimos tilt absurdisme wederom naar een hoger niveau, gelukkig zonder de kijker daarbij naar de rand van een brug te drijven.

4,5 * Vreemde eend/hond in de bijt

Ongetwijfeld een artistiek plaatje bla bla bla. Ik zie liever een goed verhaal en geen hersenspinsel van een zelfbenoemd artistiek genie. Emma Stone speelt erg leuk, maar het is niks voor mij dit werkje, duurt ook nog eens veel te lang (kwaaltje van vele filmmakers tegenwoordig)

2* (you hate it or love it I guess...)

Met een 4,08 op mm, 8,4 op imdb, 87% op metacritic, 4,2 op letterboxd.

Lijkt me toch wel meer love it dan hate it.

Nog meer dan de vorige film van Lanthimos een film die excentriek en creatief in elkaar zit met aparte personages, een bizar verhaal, rijke decors en weer het opvallende ‘fish eye’ camerawerk.

Ik vroeg me een tijd af waar het precies heen zou gaan, maar het is duidelijk ook een film over de vrije (seksuele) wil van de vrouw en hoe mannen die op verschillende manieren willen beteugelen, op het einde zeer letterlijk doordat haar vroegere man haar wil besnijden.

Het verhaal en de achterliggende moralen deden me overigens ook een beetje denken aan De Kleine Johannes van Frederik van Eeden (zelfde tijdsgewricht ook) over een personage dat eerst met kinderlijke verwondering de wereld in kijkt maar op zijn reis veel personages tegenkomt en ook slechtheid ziet en ervaart.

De toon en humor is leuk, en de personages komen allemaal prima uit de verf. Willem Dafoe speelt een goede rol (en hij heeft een leuk accent), Mark Ruffalo is ook leuk om eens in iets heel anders te zien, maar uiteraard met Emma Stone als hoogtepunt die er wel weer de Oscar voor zal gaan winnen.

Ik voel net te weinig enthousiasme voor een echt heel hoge beoordeling (hoewel hij dat objectief gezien misschien verdient). Net als veel films tegenwoordig is het wat te lang. Hoe creatief en anders het allemaal ook moge zijn, af en toe gaat het toch lichtjes vervelen omdat de film dan eigenlijk te lang hetzelfde blijft doen.

Alsnog een ruime 4*

Mafklapperij van het hoogste niveau.

Heb inmiddels 6 van de 10 oscar genomineerde films gezien. Poor Things is voor mij met afstand de beste van die 6 stuks. Maar Oppenheimer zal 'm vast wel winnen...

Vandaar 'I guess'... Maar onderschat de kracht van de hype niet. Ik denk zelf dat over 3 jaar deze film nauwelijks meer besproken wordt en over 10 jaar bijna vergeten. Elk jaar rond de Oscar uitreiking heb je een aantal films die 'gehypet' worden waar later nooit meer iets over gezegd wordt. Ik denk dat dit 1 van zulke films is, maar misschien heb ik het helemaaaaaal verkeerd

Of de film besproken wordt of niet is toch nirt belangrijk. Populariteit en kwaliteit gaan lang niet altijd hand in hand. Maar ook over 10 of 40 jaar, blijft dit een bijzondere film.

En de Oscars… tja, zat Oscarwinnaars waar niemand het meer over heeft.

Wat een traktatie.

Zo voelt het wel. Het beste aan deze film is de wereld, een Victoriaanse, Cyberpunk wereld met gotische invloeden dat gaat over een soort feministische Frankenstein. Je moet het maar bedenken allemaal. Daarnaast is het niet echt een serieuze film, het is een zwarte komedie en de komedie is geslaagd. Wat een aparte droogheid en zoals altijd bij Lanthimos heel veel ongemakkelijkheid.

Ik moest het meeste lachen om Mark Ruffolo en zijn manieren van doen maar ook Emma Stone was grappig, terwijl ze een kind in een volwassen lichaam portretteert, al voelde het ook wel aan alsof ze soms een robot speelde. Emma Stone ging ook wel voluit, voluit uit de kleren voor deze rol, waarbij ze tot nu toe de rol van haar leven speelt en een rol die haar ook wel gaat achtervolgen. Dat doet het al met vragen over de veelvoud van seksscènes. En die zitten hier ook wel veel in, in mijn ogen ook teveel, niet dat ik me eraan stoorde maar het voelde herhalend aan. Het stuk bij het hoerenhuis had ook wel geskipt kunnen worden of vervangen door iets anders. We weten het nu wel over dat hitsig springen.

Puur voor de wereld en de humor een film die je een tweede kan kijken. Qua verhaal is het wel minder, er zit niet echt een verhaal of boodschap in. De film zou net zo goed pro vrouw als anti vrouw of pro man als anti man kunnen zijn. Het is veel meer een zwarte komedie, die je niet te serieus moet nemen. Alles is extreem over de top. De wereld, het verhaal en de personages. Mijn kritiek is dat de film te lang duurt en niet spannend is. Het einde met de confrontatie met de ultieme, gestoorde patriarch is gewoonweg niet spannend. En uiteindelijk eindigt ze met de feministische man die alles goed vindt wat ze doet en altijd braaf blijft wachten. Haha. Het is allemaal zo overdreven.

Goed vermaak.

Bizarre film over een vrouw met het verstandelijke vermogen van een kind. Als zij seksueel genot ontdekt is het hek van de dam. Deze surrealistische film met wat perverse trekjes is aan mij niet besteed, ondanks de fraaie vormgeving en de onverbloemde hoofdrol van Emma Stone.

Ik wist van tevoren vrijwel niets over deze film, alleen dat Emma Stone een soort monster van Frankenstein-achtig meisje speelde en dat ie het goed deed in award shows (inclusief Oscarnominaties) dus ik ging er redelijk blind in.

Een ietwat vreemde film (al is dat met Lanthimos als regisseur meestal het geval), waarschijnlijk niet iedereens cup of tea, maar als je het eenmaal gewend bent, is het erg leuk en bijzonder. Ik vraag me af hoe het boek is, of dit dezelfde excentriciteit heeft of dat dit voornamelijk Lanthimos' creatieve input is geweest.

In het begin vond ik Bella's kinderlijke gebrabbel een beetje irritant, maar gelukkig vergroot haar vocabulaire al snel en wordt Bella een leuker en interessanter personage. Emma Stone doet het wat dat betreft erg leuk. Met Emma heb ik meestal een beetje dat Tom Cruise-effect (wie ze ook speelt, ik blijf altijd de actrice Emma Stone zien) maar hier verdween dat gevoel gaandeweg steeds meer naar de achtergrond.

Het leukste vond ik hoe ze telkens alles rationaliseerde, van haar vreemdgaan tot haar seksuele escapades in Parijs, en hoe ze de frustraties en wanhoop van de mannen om haar heen gewoon heel droog pareerde.

Props ook voor Mark Ruffalo, normaal erger ik me altijd aan zijn droopy gezicht, maar als het personage Duncan Wedderburn kon ik hem erg waarderen om zijn comic value.

Er zitten een paar stukjes in die ik wat vond inkakken: vooral al dat gedoe op het cruiseschip vond ik te lang duren. De speelduur had dus iets korter gekund, maar vermakelijk was het wel.

Voor nu een dikke 4*

Oef, dit was goed. Zo goed dat ik gisteren nog niet goed wist wat ik erover wilde zeggen, en eigenlijk vandaag nog steeds niet. Lanthimos, Bella Baxter, en de andere karakters zitten nog steeds onder mijn huid. Het brein maalt.

Nog een keer!

Wat een verbluffende film! Het kan niet, maar het gebeurt. SF van de bovenste plank. Kom superlatieven tekort.

Het begint met een geweldig mooi in beeld hebrachte zelfmoord. Bella Baxter krijgt echter een neiuw leven door een geslaagde hersentransplantatie. De wtenschapper die haar de naam Baxter geeft, kan ze niet voor zichzelf houden. Ze wil haar nieuw ontdekte seksualiteit verde verkennen. Ze reist door Europa en verblijft in grote steden. Het indrukwekkendste is haar verblijf in Parijs waar ze in de hoererij terechtkomt.

Ten slotte reist ze naar Londen. Als ze toestemt te triouwen, daagt haar echtgenoot weer op. De man van wie ze in verwachting was toen ze de dood verkoos en toen ze Victoria Bleesing heette. Ze gaat opnieuw met die echtgenoot mee, maar verliest haar vrijheid. Dramatische gebeurteniisen zorgenervoor dat ze kan ontsnappen, weer bij de wetenschapper terechtkomt en trouwt met de man met wie ze voor de priester stond ..

SF en romantiek. Mooi.

.

De film doet hard zijn best om anders te zijn: fisheye achtige shots, een iets anders beeldformaat, tussen 4:3 en 16:9 in. Rare peekhole achtige camera hoeken en een tijdje in zwart-wit.

Als je niet verder kijkt dan de oppervlakte zou je je hierdoor kunnen laten verleiden. Er zitten vooral op de boot act prachtige shots bij en iemand heeft duidelijk veel tijd besteed aan het kleurpalet. Misschien dat men hiermee bedoelt te zeggen dat de wereld er door de ogen van een kind prachtig uit ziet, maar hier wordt verder geen aandacht aan besteed.

Alle 'ophef' over de expliciete sexscenes zorgt ervoor dat het punt dat deze film wil maken flink gemist wordt. Tijdens het eerste uur kijken vroeg ik me af: wat wil deze film ons nu duidelijk maken maar dan krijgen we in sneltreinvaart allerhande levenslessen/analyses over de mensheid uitgespuugd gezien door de ogen van Bella.

Het wordt allemaal op een klinisch, overdreven moeilijke woorden gebruikend en emotioneel dode manier gebracht, terwijl Bella wel spreekt van emoties, maar daar zien we tot helemaal het einde niks van. Zo wordt ze een soort van zombie (wat ze technisch ook is), maar ook niet iemand waarmee je mee leeft. Ik begrijp het natuurlijk dat iemand de dopamine rush van allerhande dingen ontdekt en daarin blijft hangen en overboard gaat. Is dit ook weer een soort van betuttelende manier om te zeggen: geniet maar met mate?

Waarom deze film de categorie comedie krijgt snap ik ook niet want muv een paar momenten met Ruffalo was er niks grappigs aan deze hele film.

De film is wel een standout want zo'n film krijg je niet veel, maar laat verder geen blijvende indruk achter dan wat enkele open deuren als: hoe kun je lijden in de wereld voorbij laten gaan, of hoe praten mensen het in hun hoofd goed. Of hoe verderfelijk is de mensheid eigenlijk, of we zijn allemaal dieren, of sexualiteit heeft geen moraal. Allemaal prima onderwerpen voor een film, maar dan wel met meer diepgang en geen belerende constatering van een uitdrukkingsloos rondwandelende zombie.

Jammer. 6/10

Wat was me dit zeg haha???

Dit is weer zo'n film voor een bepaald publiek, alle respect ze maar tis niet mijn ding, sry.

Zodra regisseur Yorgos Lanthimos in zijn element zit en het juiste bronmateriaal heeft weten te bemachtigen, kan het haast niet meer mislopen. Poor Things behoort absoluut tot zijn betere werk, waarbij de strakke visuele vormgeving, kunstzinnige maar vermakelijke inhoud en vooral Emma Stone zelf behoorlijk opvallen. De bijrollen van Willem Dafoe, Mark Ruffalo en Ramy Youssef zijn evenzeer geslaagd. Vanuit het perspectief van de kijker is het mentaal zien opgroeien van Belle Baxter uitermate interessant om te volgen, vooral door het onvoorspelbare verloop in combinatie met goed geplaatste komedie. De desbetreffende humor gedurende het "ontdekken van seksueel genot" vond ik alleen wel erg kinderachtig en de zwartwit-inleiding iets te uitgerekt, verder is dit een stijlvol en origineel experiment van Lanthimos. De manier waarop Lissabon hier kleur krijgt is op visueel vlak werkelijk subliem. Wat mij betreft is Poor Things een meer dan terecht vangnet voor prijsnominaties.

Niet geheel verrassend een van de meest indrukwekkende films van het jaar. Lanthimos is echt een van de meest herkenbare en unieke filmmakers van dit moment (en zeker ook een van mijn favorieten). Deze film is weer zo bizar en hilarisch als je van hem mag verwachten. Het verhaal deed me sterk aan Frankenstein denken. Niet alleen door de excentrieke wetenschapper die Bella tot leven wekt, maar zeker ook thematisch.

Emma Stone is absoluut briljant in de interessantste rol van haar carrière. Ik zat in het Lily Gladstone-kamp wat betreft de Oscarnominaties, maar ik moet toegeven dat Stone hier nog wel wat indrukwekkender is. Al heeft veel te maken met hoe uitdagend en groot de rol ook is. Gladstone kwam er wat dat betreft een stuk bekaaider vanaf. Verder vond ik Ruffalo (normaal geen favoriet) ook echt hilarisch in deze film, en Defoe is perfect zo'n beetje, en ook zo op zijn plaats in Lanthimos' zijn werk.

Visueel is dit zondermeer de beste film van het jaar. In een jaar waarin de cinematografie in weinig films in het oog wist te springen valt Poor Things echt gigantisch op. De kostuums en steampunk-achtige sets zijn ook werkelijk fantastisch. Ik hoop dat Poor Things veel prijzen voor de neus van Barbie weg weet te kapen. En hoe leuk ik Oppenheimer ook vond, de gunfactor voor Poor Things is toch een stuk groter.

Visueel een lust voor het oog met een stijl die wel wat aan het werk van Terry Gilliam doet denken, maar inhoudelijk helaas een beetje simplistisch en eentonig, alsmede flink te lang. Het enthousiaste spel van de cast maakt gelukkig veel goed, met Emma Stone perfect in de hoofdrol en Mark Ruffalo hilarisch als haar pompeuze minnaar. Leuk ook dat de maffe hand van regisseur Yorgos Lanthimos duidelijk herkenbaar blijft, ook al werkt hij nu met een imposant Hollywood-budget. Zijn fisheye-camerahoeken blijven echt geweldig.

Visueel prachtig of niet, ik snap de hoge waarderingen niet en ik vraag me af voor welk publiek deze film bedoelt is. Het is in principe gewoon een ordinaire/vulgaire opeenstapeling van seks. En waarom zou je als actrice met zo'n status een rol als deze kiezen? Nee, in 1 woord bah

Uit Poor Things - ikruikversemosterd:

"Poor Things, een hyperactieve kruisbestuiving tussen Alice in Wonderland en Frankenstein, zit vol met uitbundige seksscènes die zo uit de Kamasutra zijn geplukt, aldus de zeurderige commentaren op sociale media. Goeie film verder, hoor. Maar was al dat uitzinnige geneuk nou echt nodig? Moeten wij echt zien hoe het hoofdpersonage aan de eettafel met een komkommer speelt?

Ik kan mij voorstellen dat pikante scènes weerzin oproepen als ze verder niets toevoegen aan de film, er puur om marketingredenen in zijn gemonteerd. Bij Poor Things is daar echter geen sprake van.

De film gaat over Bella, een jong meisje dat de wereld ontdekt. Haar kop en lijf exploreert. Bella is ook een nymfomaan, altijd hunkered naar het volgende orgasme. Haar minnaars liggen nog uit te puffen, zij is alweer klaar voor de volgende ronde.

Als je met zo’n personage te maken hebt, lijkt het mij vanzelfsprekend dat verlangen ook te tonen. Al is het ook weer overdreven om de bed-avonturen te vergelijken met de Kamasutra. Ik heb dat boek niet gelezen, zo creatief zijn de standjes in Poor Things nou ook weer niet.

Je zou met de “ophef” nog bijna vergeten dat de film veel meer te bieden heeft dan louter expliciete beelden. Yorgos Lanthimos gebruikt verschillende lenzen voor een optimaal bevreemdingseffect. Het acteerwerk is fantastisch. Emma Stone speelt iedereen van het doek. We zien hoe een jong meisje opgroeit tot een slimme vrouw die een glansrijke carrière in het verschiet heeft. Er worden vraagtekens geplaatst bij de grenzen van wetenschap.

En het is simpelweg een heerlijk geschifte film. Eén van de uitschieters van dit jaar."

Ik heb niet perse mega veel met arthouse movies, al vond ik Beau is Afraid wel heel bijzonder en boeiend, er zijn ook genoeg die mij niets deden.

Poor Things echter wel, absoluut zeer bijzonder en verveelde me geen moment. Wellicht zet Emma Stone ook gelijk haar beste acteerprestatie neer.

Het was geen bewuste keuze om vandaag naar deze film te kijken, nadat ik gisteren na lange tijd weer eens met veel plezier Young Frankenstein (1974) te hebben gezien. Het eerste half uur van Poor Things leek er wel heel veel op, behalve dan het komische aspect. Poor Things is film-kunst en tevens een kunst-film. Qua plot niet slecht en visueel zelfs goed. Er was een beetje een drempel om aan deze film te beginnen; niet helemaal mijn genre. Toch viel het me ontzettend mee. In ieder geval veel beter dan de Oscarwinnende Everything Everywhere All at Once (2022) van vorig jaar. En ook veel beter dan die oervervelende en megasaaie kanshebber voor dit jaar: Oppenheimer (2023). Wat mij betreft mogen daarom de Oscars dit jaar naar Poor Things gaan.

-Emma Stone found her ‘most joyous role’ in ‘Poor Things’

-Why Emma Stone’s ‘Poor Things’ role required a physical and emotional transformation

Of de clickbait versie: Emma Stone Reveals Why She Wanted To Be In Poor Things

Alstu.

Emma Stone is toch geen monddood meisje? Als ze deze rol gespeeld heeft, dan heeft ze dat met volledige overtuiging gedaan. Daar hebben we geen blauwe vette letters voor nodig. Dat kan gewoon recht en met volle overtuiging gesteld worden.

Klinkt als een film voor mij.

Jij bent wel wat meer gewoon denk ik

Maar ik beveel hem je alvast warm aan!

Dit was 'some weird shit'. Maar wel met een hart. Het duurt even voordat duidelijk wordt wel punt Lanthimos wil maken met zijn film, maar aan de andere kant is dat eerste gedeelte het leukst. De gedeeltes op de boot en later in het bordeel zijn zeker sterk, maar hier verliest Poor Things wel wat van zijn magie. Een beetje maar, want het blijft allemaal zeer intrigerend en vermakelijk. Het acteerwerk is uitstekend, en de production design/kostuums zijn beide fantastisch. De boodschap van de film wordt in de laatste scene niet heel subtiel gebracht (een understatement).