The Holdovers (2023)

Geen slechte film maar zo goed vond ik 'm nou ook weer niet. De cast speelt prima en het verhaal kan ermee door, maar echt bijzonder? Niet echt. Ik had een bijzondere kijkervaring verwacht, gezien de hoge cijfers, maar mijn verwachtingen werden niet waargemaakt. Helaas. Wel een voldoende, maar meer ook niet.

Prachtige film zeg. Payne en Giamatti in topvorm, maar ook Dominic Sessa houdt zich uitstekend overeind. Een bijzonder humaan script, doorspekt met snerende one-liners. Giamatti mag enkele juweeltjes uitspreken. Met stip een van mijn beste kerstfilms.

4,3*

Een nogal ongebruikelijk kerstfilm over personages, die door omstandigheden tijdens de kerstvakantie tot elkaar veroordeeld zijn. Paul Giamatti is in vorm, maar naar mijn smaak heeft Alexander Payne betere films gemaakt (Nebraska, The Descendants, enz.).

Heb ik naar dezelfde film zitten kijken? Zie op deze site een hoge score staan en positieve recensies. Dat is de reden dat ik hem uitgekozen heb. Wat een saaie film. Is dit iets cultachtigs ofzo. Is er een kleine groep fans die elkaar opzwepen. Na een uurtje uitgezet omdat we ongeinteresseerd de film niet meer volgde.

Deze hartverwarmende film wordt, denk ik, snel een persoonlijke favoriet. Ideale kerstfilm ook!

Ik hou van films over onaangename personages (de film doet me soms een beetje denken aan een andere persoonlijke favoriet 'Greenberg'). Het is zo gemakkelijk om jezelf te herkennen in personages met grote beperkingen. En de kwetsbare/intieme relatie tussen leerkracht-leerling heeft zoveel aspecten, dat ik altijd enthousiast ben voor een film die zich voornamelijk afspeelt op een school.

Dit is een eerlijkere film dan genre Dead Poets Society over inspirerende leerkrachten, die met hun charisma leerlingen weten kneden (en laat ons eerlijk zijn - manipuleren). Zo'n soort films laten een nare smaak na.

Maar deze film is helemaal anders.

De film gaat over 3 mensen die tijdens de winterbreak met elkaar opgescheept zitten. En net zoals in het echte leven, zijn het vaak ontmoetingen met vreemde mensen die ons leven een onvoorspelbare wending geven. Het is een thema dat de film een beetje leent van The Breakfast Club. Maar deze film (en de personages) zijn veel authentieker en oprechter. Ik zeg niet dat er geen clichés of typische levenslessen aan bod komen. Maar ze komen fris, organisch en met veel humor.

Deze film behandelt moeilijke thema's zoals angst, trauma, vriendschap, adolescentie, deugd...waar we als mensen allemaal mee te kampen krijgen. Het is niet omdat je leerkracht bent, dat je beter met deze thema's om kan gaan. Dat maakt de film echt. Uit ervaring weet ik dat leerkrachten vaak nog evenveel moeten leren als studenten.

Paul Hunham (gespeeld door de fantastische Paul Giamatti) wordt door leerlingen en collega's gehaat. Hij moet tijdens de kerstvakantie letten op Angus (de even fantastische Dominic Sessa), een briljante maar depressieve student, die thuis niet welkom is.

De film gaat over de ongewone vriendschap die de twee opbouwen. Allebei moeten ze leren om hun angsten onder ogen te komen. Er komt wederzijds begrip. Ze merken dat ze toch niet zo anders zijn dan ze oorspronkelijk dachten.

De personages hebben allemaal dingen die hun onaangenaam maken. Maar het is niet moeilijk om jezelf in hen te herkennen. We supporteren voor hen. Daarom is het ook zo bevredigend als je de vriendschap ziet slagen.

Heerlijke tragikomedie van regisseur Alexander Payne, met Paul Giamatti in topvorm als onpopulaire leraar die in 1970 gedwongen wordt voor een zootje ongeregeld te zorgen tijdens de kerstvakantie. De plot steekt enigszins voorspelbaar in elkaar maar de personages zijn zo innemend en de dialogen zo goed dat je dit graag op de koop toeneemt. Daarnaast is de film vaak erg grappig, alsmede emotioneel raak.

Hele fijne film. Weer een leuke tragikomedie van Payne.

Paul Giamatti speelt gewoon weer als vanouds. Een grappige neurotische driftkikker. Dat is wat hij als geen ander kan.

De setting in 1970 is heel waardevol en voegt echt wat toe. Het speelt zich af in een grotendeels verlaten school. En dezelfde vibe van veel indringende 70s films hangt in deze film.

Dominic Sessa's personage is een interessant karakter. Hij blijkt meer in zijn mars te hebben dan hij aanvankelijk laat blijken.

Ik had het nog wel interessant gevonden als er nog een paar kinderen waren geweest waar Giamatti op had moeten passen.

Leuke film van Alexander Payne, die me met films als Sideways (2004) en Nebraska (2013) al plezierig vermaakte. The Holdovers vermaakt ook en doet dat met een fijne melancholische grondtoon, veel humor, prima acteerwerk, leuke personages, een prettige retro vibe en een meeslepende (en ook wel enigszins voorspelbare) vertelling met een hoog feelgood-gehalte.

Het is december 1970 en de meeste studenten van een jongensinternaat gaan naar huis om daar de feestdagen door te brengen. De impopulaire docent Paul Hunham (Paul Giamatti) is aangewezen om op het groepje studenten te passen dat pas later of helemaal niet naar huis gaat. De film focust zich uiteindelijk op drie achterblijvers. Docent Paul, de rouwende kokkin Mary en de intelligente maar tegendraadse 15-jarige Angus.

De film ademt een heerlijke retrosfeer. De aankleding is grandioos. Kostumering, kapsels, setting en rekwisieten plaatsen de kijker aan het begin van de jaren 70. De muziek van onder andere Cat Stevens, Shocking Blue en The Allman Brothers Band sluit naadloos bij de sfeer aan. Ook stilistisch doet de film menigmaal erg denken aan die jaren. Niet verwonderlijk want er werd deels gefilmd met apparatuur uit die dagen. Met behulp van filters werd zelfs de typische korrelige look nagebootst die je vaak aantreft in films uit de jaren 70. Indrukwekkend en leuk.

Met de vorm zit het dus wel goed. Een film is echter meer dan vorm, wat mij betreft. The Holdovers is gelukkig meer. Met de inhoud, het verhaal, de karakterinvulling zit het ook goed. De drie hoofdpersonen zijn interessant. Ze zijn eenzaam en in het bezit van diepe innerlijke littekens. Het is een triest gezelschap en de perfecte opmaat voor een triest verhaal, zou je denken. Dat valt erg mee. The Holdovers is zeker ontroerend maar de dialogen en situaties zijn vaak erg grappig. De humor is vooral in de ongemakkelijke toenaderingspogingen tussen de docent, de kokkin en de student te vinden, is meestal van tragikomische aard, is amper uitbundig en is bijzonder vermakelijk.

De drie zijn een film lang bezig om hun verdriet, hun woede en hun zelfverachting te ontstijgen. Prima gespeeld door de acteurs. Met name Paul Giamatti maakt grote indruk in deze film die met betrekking tot de karakters een paar verrassende openbaringen in petto heeft. De film is an sich overigens niet erg origineel. Regelmatig komen associaties met films als Dead Poets Society (1989) of Les Choristes (2004) bovendrijven. De onderliggende bekendheid met het scenario voelde niet vervelend maar droeg door de doordachte manier waarop het verhaal zich ontvouwt juist bij aan een prettige kijkervaring.

Dit zijn nou prachtige (kerst)films! De oude rot in het vak, Giamatti, en nieuweling, Sessa, spelen fantastisch. Wat een chemie! Wissel dit af met de directheid van Randolph, en je creëert een perfecte balans op emotioneel vlak in deze prent. Overtuigend spel, in zowel de dialogen als de mimiek. Alles ademt emotie, terwijl het nergens echt te zwaar wordt gebracht. Payne brengt hier een perfecte mix tussen humor en drama.

Eerst dacht ik dat het een tweede 'The Breakfast Club' ging worden, maar The Holdovers verraste mij op vele vlakken.

Uitstekende film over een leraar van een dure kostschool tijdens de kerstvakantie op een paar leerlingen moet passen. Mooie personages die je langzaam leert kennen en de film heeft ook een aangenaam, rustig tempo. De rol van Paul Giamatti is hem op het lijf geschreven en het einde weet ook te ontroeren. Zeker niet de beste film van Alexander Payne, maar wel weer een hele goeie en die ook perfect past binnen zijn oeuvre.

Prima kerstfilm, met een van mijn favoriete acteurs, Paul Giamatti. Ik weet niet wat het is met die man, maar ik vind hem ontzettend leuk. Deze rol is ook weer op zijn lijf geschreven.

Het jaren '70 sfeertje werkt heel goed (ook de hele stijl, zoals de scèneovergangen die je nu eigenlijk niet meer zo ziet), en het is een mooie mix tussen (vooral) drama en grappige momenten. Tot vrij ver in de film dacht ik, hoe ga ik nog echt geven om deze personages en dan vooral om Paul Hunham maar op het einde voel je toch sympathie. Mooie film over mensen met hun kwetsbaarheden en verdriet.

Kleine 4*

Het blijkt toch wel een rode draad in Payne's films (About Schmidt, Sideways, Nebraska, The Holdovers) te zijn: vaak draait het om een wat starre, eigenwijze, weinig sociale man die langzaam maar zeker de mensen om hem heen (beter) leert kennen en zodoende iets leert over het leven en zijn eigen, vaak minder sterke eigenschappen.

Paul Giamatti heeft zo'n soort rol al eens eerder geslaagd mogen spelen in Sideways, dus ook in The Holdovers is deze rol op zijn lijf geschreven.

De film heeft verder een aardige cast, de overige rollen zijn allemaal prima ingevuld. Niet alles werkt even goed en sommige subplotjes of personages leiden nergens toe (dus waarom zit dat er uberhaupt in?), maar goed, het draait uiteindelijk om de relatie tussen Hunham en Angus, en die wordt netjes 'afgesloten'.

Vermakelijk kerst-tussendoortje.

3,5-*

Misschien eigenlijk wel beste kerstfilm ooit.

Waarmee ik maar even voor het gemak vermijd te denken aan de voor de hand liggende vraag ‘ja maar en Love Actually dan?’. Of Die Hard, voor wat dat betreft. Toch, deze film heeft een voorsprong omdat er nauwelijks op het kerstsentiment gespeeld wordt, het is allemaal een heel stuk subtieler dan dat. En subtiel is goed.

Gelukkig is het ook weer niet allemaal subtiel. Het oog van Giamatti bijvoorbeeld - of beter, allebei zijn ogen. De rol past hem sowieso ook wel echt geniaal, en de wisselwerking met Sessa klopt ook helemaal net als de hele rij aan hulp- en zij-personages.

Wellicht dat de cinematografie niet het sterkste punt is van deze film, niettemin is het wel ruim voldoende. De soundtrack is meer dan dat, ik krijg er echt de neiging van om alle liedjes meteen terug te zoeken. En eigenlijk wil ik de hele film wel meteen nog eens zien.

“He was a great kid. I had him one semester. Very insightful.”
“Mm-hmm. He hated you. He said you were a real asshole.”
“Well, uh, like I said... sharp kid- insightful.”

De eerste film die ik met de familie heb gekeken, traditiegetrouw op eerste kerstdag en uit een selectie van films (waaronder deze, wat ander nieuwere films en veel oude meuk) sprong deze er toch wel als één van de twee bovenuit. Ik moet zeggen dat ik in tijden niet zo'n warme film heb gezien, terwijl er eigenlijk helemaal niet veel voor gedaan werd. Het begint bijvoorbeeld al bij de shots rond het begin waar we een besneeuwd gebied zien wat onwijs sfeervol is. Deze film stond overigens al wel enige tijd op mijn lijstje, en ik wou hem toch wel heel graag zien rond de kerstdagen, gelukkig dat we hem dan hebben gekeken.

Zoals ik al zei is de film erg sfeervol. Payne levert prima regiewerk af, terwijl ik zijn vorige film ‘Downsizing’ toch wel héél matig vond. Toch was ik van tevoren niet direct bang dat ook deze film ging floppen, en na vele lovende woorden van door mij gewaardeerde gebruikers ging het eigenlijk steeds meer kriebelen. Zo op het eerste gezicht totaal niet een film voor mij trouwens, hoewel ik van het thema kerstfilm hou, zijn dit soort Komedie/Drama films nou niet direct de eerste films waar ik aan denk om te kijken of überhaupt aan zal zetten. Dat zorgt er toch voor dat de film een onwijs leuke verassing is.

Paul Giamatti speelt wel echt fenomenaal hoor. Het is niet de acteur die ik heel veel zie in films (zoals ik al zei, het is nogal buiten mijn comfort zone), alleen hij deed het in mijn ogen echt leuk en best goed. Zijn rol als Paul is erg leuk maar, ook heel wisselvallig. De strenge leraar die hij probeert te zijn, met een nogal neerbuigend zelfbeeld wisselt veel af met zijn kleine hart, waarin hij het toch moeilijk vindt lastige keuzes te maken en mensen teleur te stellen. Samen met Dominic Sessa speelt hij een prachtig duo, die elkaar in het begin niet uit konden staan maar; een kerstfilm zal geen kerstfilm zijn als hun persoonlijkheden en waardering voor elkaar toch in verloop van tijd dichter bij elkaar groeien. Da'Vine Joy Randolph vond ik zelf dan weer niet zo heel bijzonder. Haar rol als Mary werd soms misschien wat irritant, zeker dat iets té overdreven depressieve gedrag vond ik soms iets té tegenstrijdig. Uiteindelijk kwam het perfect uit bij elkaar.

De film voegt ook echt wel veel kleine maar erg grappige stukjes toe, waar ik toch die scene met die kerstboom het geweldigst vond persoonlijk. Het voelt soms best somber aan zeker de koudere scenes maar, ook het de trieste achtergrondverhalen van iedere personage. Wat ervoor zorgt dat ook dit kerstverhaal uiteindelijk een heel warm einde kent. Het begin vond ik toch wat moeilijk om zo eens door heen te komen, toch voornamelijk om dat het wat wennen is maar, ook als kijker word je verwelkomt door de cast die jou echt volledig meenemen in het verhaal, die overigens ook best tof is om te volgen.

'The Holdovers’ is precies zoals ik ervan verwacht had. Een heerlijke feel-good komedie kerstfilm die weet te imponeren en waarvan ik durf te zeggen dat ik hem in de toekomst tijdens kerst nog zeker wel eens aan ga zetten. Een film die een klassieker kan worden in de toekomst.

Zo heb ik op de valreep nog mijn film voor 2023 gescoord. Wat een geweldige film alweer van Payne! Met Downsizing sloeg hij de bal even mis, maar dit is overtreft zelfs zijn Nebraska. De acteurs doen het geweldig, maar het is niet alleen dat. De aanpak van Payne is zo meeslepend waardoor je de hele film meesurft op de schoolse vibes van Barton en de ontwikkelingen van de personages. Die muziekintermezzo's waren erg doeltreffend en geslaagd. Het bracht wat rust in verder soms energieke of nerveuze dialogen.

Maar dat is alles behalve negatief bedoeld. Dat Paul Giamatti kon acteren, dat wisten we al. Maar ook hier blies hij me weer omver. Als grumpy old man mag hij zich volledig uitleven. Hier en daar een Romeins weetje of citaatje - geweldig die blik van omstaanders die niet weten wat er gebeurt, maar evenzeer met enkele rake venijnige sarcastische boodschappen. Veelal naar zijn studenten die hij gewoon minacht omdat ze gewoonweg "born lucky" zijn met al hun geld en invloed. Het maakt hem niet populair, integendeel, hij wordt zelfs gehaat door zijn leerlingen en ook collega's.

Maar ik genoot ook van Angus. Een geweldige prestatie Dominic Sessa die me overigens totaal onbekend was. Een rebelse tiener die vaak de confrontatie opzoekt en maar een zucht verwijderd is van the military school. Langzaamaan kom je meer en meer te weten over de personages. Iedereen heeft zo zijn issues en rugzakje. Het is makkelijk om over iemand te oordelen als je hem niet kent. Geen sentimentele film, geen clichéfilm ook, maar een ingetogen film over vereenzaamde uitgespuwde zielen. Veel humor valt er niet te bespeuren, toch niet in realiteit. De humor moet je vooral zoeken in de spitse dialogen waardoor de film naast het maatschappelijke kantje ook genietbaar en onderhoudend blijft.

Een film die perfect weergeeft hoe allemaal kleine dingen tot één groot geheel kunnen komen. Topfilm!

Fijne tragikomedie over een nukkige geschiedenisdocent, puberende leerling en stoïcijnse kokkin die tijdens de feestdagen aan elkaar overgeleverd zijn. Ondanks de kou en emotionele rugzakjes weet de film zich op ingetogen wijze te ontdooien tot een warme kerstfilm - overigens nergens voorspelbaar en zoetsappig. Verder complimenten aan Alexander Payne's regiewerk: The Holdovers voelt écht aan als een film uit de 70s zonder dat het gimmicky gebracht wordt. Jammer dat het net een tikkeltje te lang duurt allemaal, want de non-conformistische (kerst)boodschap is toch wel een onmisbare realiteitscheck tijdens deze donkere dagen.

3,5 * Gedeelde leed is halve smart

De film begint veelbelovend met een interessante sfeer en leuke humor maar al snel is al duidelijk waar de film heen gaat waardoor het zijn charme langzaam verliest: de film is een soort Green Book of een andere vergelijkbare film waar geheel verschillende personen – in dit geval een nukkige, eenzame docent, een verwaarloosde probleemjongere uit de hogere klasse en een rouwende zwarte kokkin – met elkaar opgescheept zitten rond Kerstmis (het zijn alle drie goede maar elk op hun eigen manier eenzame mensen) en elkaar steeds beter leren kennen en waarderen waardoor ze uiteindelijk voor het vuur gaan voor elkaar. Opvallend genoeg blijven grote wendingen in het verhaal (de docent lag al slecht bij de directeur; de jongen kan nog steeds een fout maken en van school gestuurd worden) of grote levenslessen (of het moet zijn dat liegen een deugd is als je integer bent) uit. De film is daarmee een smakelijke kerstbonbon maar wel een uit een 13-in-een-dozijn-doos.

Mooie film, aangenaam rustig voortkabbelend, maar gelukkig wel met het nodige conflict. Fijne rol van Dominic Sessa, die hopelijk meer te doen krijgt in de filmwereld. Overigens moet hij een 15 jarig joch voorstellen...me reet! Giamatti is altijd goed, het glazen oog is wel een beetje griezelig. Er wordt niet teveel geleund op een sixties sfeer met ladingen hits of typische mode en autos maar hier en daar zie je wel subtiele hints naar dat tijdperk.

De dialogen zijn wel apart, vooral als ze van Hunham zijn, die houdt wel van intellectueel getint proza. Leuk geschreven op zich.

Maar zeker geen komedie, af en toe een lach, net zo vaak een traan. Een pure kerstfilm is het ook niet, daarvoor heeft Alexander Payne te veel patent op ongemakkelijkheden en pijnlijkheden (nomen est omen, zou de klassiek geschoolde Hunham zeggen). Elkaar wat meer gunnen, is vooral de boodschap.

Ik zie wat recensies van personen in de serieuze kranten (in NRC bijvoorbeeld) die deze film bewieroken. Dat zijn dezelfde personen die veel superheldenfilms afserveren vanwege creatieve armoede, omdat daar niks nieuws te zien is. Nou, als er één film is uitgekomen afgelopen periode die niks nieuws brengt, behoorlijk gedrenkt is in clichés in thematiek en uitvoering, dan is het deze The Holdovers wel. Op zich technisch een goed gemaakte film, dat wel, maar dat is dan ook het enige. De film is nergens nieuw en betreedt fors platgereden paden, kleurt enorm veilig binnen de lijntjes en voelt van tijd tot tijd ook gemaakt aan. Echt zo’n film die meer wil zijn dan die is en daar een heel pak drama bij stopt. En verrast daarmee nooit en irriteert zelfs daardoor af en toe.

We volgens dus een knorrige professor (zou hij wat ontdooien aan het eind?), een jongeman die wat opgroeiproblemen heeft (zou hij een soort van het licht zien?) en hun relatie samen (zouden ze nader tot elkaar komen?). Nee, er vindt geen volledige ommekeer plaats maar het wezen blijft natuurlijk hetzelfde als al die duizenden films. En als het daar nu bij blijft dan kan je nog een vermakelijke film hebben. Maar nee, dit is Arthouse met de grote A, dit is natuurlijk inhoudelijk veel beter dan Marvel dus wordt er ook nog een blik aan trauma’s opengetrokken en blijken er op de achtergrond nog wat dingen te spelen. Dingen die je niet per se direct vermoedt maar die ook totaal niet verrassend overkomen. Dat met die vader in dat instituut, was hier iemand oprecht van ondersteboven? Een enkele keer wordt met lichte humor het drama verlicht (met die pillen die de docent zelf ook heeft) wat enorm goed werkt maar dat gebeurt te weinig.

Wat deze film dan nog het kijken waard maakt? Qua tempo en muziek en algehele sfeer zit het wel in orde. Ook sommige one liners die Giamatti mag uitkermen zijn oprecht leuk (en sommige dan weer niet) en Da'Vine Joy Randolph heeft een uitstekende komische timing – alle grappen die zij poneert werken. Maar dat maakt dit niet ineens een goede film die ook nog eens geschoten is alsof de film uit de 70s komt en er simpelweg niet mooi uitziet. 2,5*.

Erg leuke film met een goede mix van humor en dramatiek. Vooral de professor is een heerlijk figuur met zijn opmerkingen, die voornamelijk veel verwijzingen naar de oudheid hebben. Ik was heel even bang dat het voornamelijk grove grappen zouden worden in deze film, die vooral aan het begin de film zaten, maar gelukkig viel het mee. Verder is er ook ruimte voor het verhaal, waardoor je goed met de personages kunt meeleven. De band tussen de jongen, de professor, en de kokkin vond ik ook goed uitgewerkt. Ben benieuwd hoe deze film zich staande houdt bij een herziening, maar voor nu een goede score.

"Hardy, I have known7 you since you were a boy, so I think I have the requisite experience and insight to aver that you are and always have been 'penis cancer in human form'."

Bovenstaande opmerking, gericht tegen de schooldirecteur, van Paul Giamatti op het einde van film, was eigenlijk het enige moment waar ik hard om heb moeten lachen, want het is toch vooral drama wat de klok slaat in deze mooie Komedie / Drama film.

Het verhaal speelt zich af op een vrijwel lege campus van de chique jongenskostschool "Barton Academy" in de Amerikaanse staat Massachusetts. Het is winter 1970, bijna kerstmis en iedereen gaat gezellig naar huis. Op een handjevol arme achterblijvers (oftewel "Holdovers" uit de titel) na. Onder hen de chagrijnige en strikte docent Paul Hunham (Paul Giamatti), schoolkok Mary Lamb (comédienne Da'Vine Joy Randolph) en één van Pauls leerlingen, de opstandige Angus Tully (Dominic Sessa). Een verloren drietal, dat uiteraard wijze levenslessen leert tijdens hun gedwongen verblijf op de campus.

De drie vormen een onwaarschijnlijke band, juist door hun gedeelde gemis en vele persoonlijke gebreken. Het is een bijzondere film die steeds meer onthult over zijn personages, totdat je voldoende met hen meeleeft en ze echt in je hart sluit. Docent Paul Hunham, die vroeger zelf op de "Barton Academy" zat, lijkt op het eerste gezicht een heuse brombeer en geen makkelijke man. Hij vindt het heerlijk om zijn leerlingen onvoldoendes te geven en nog heerlijker om hen te bestoken met beledigingen. Ook is hij ouderwets en wil hij graag alles volgens het boekje doen, maar hij heeft ook een zachte kant die voorzichtig naar voren komt. Hij vindt veel moeilijk maar stelt zich steeds weer open voor spannende nieuwe situaties.

Zijn tegenspeler leerling Tully Angus moet in eerste instantie ook niks hebben van Paul, maar hij ontdekt gaandeweg dat er toch meer schuilt achter deze afstandelijke docent. Angus is de standaard tiener die vooral verveeld en vervelend is. Al is het meer dat docent Hunham hem (of iedereen?) irritant vindt, terwijl de jongen gewoon iets meer vrijheid wil, zelf beslissen, meer zien dan de muren van het lege universiteitsgebouw, met steeds die twee dezelfde gezichten. Naarmate we meer tijd met hem doorbrengen wordt Angus ook steeds sympathieker. Dominic Sessa maakt zijn filmdebuut in "The Holdovers" en zijn rol is eigenlijk iets te jong voor de 21-jarige volwassene.

Er ontstaat een band tussen Paul en Tully en één van de hoogtepunten van "The Holdovers" is om simpelweg hun interacties waar te nemen. De twee mannen worden ondersteund door de flinke schoolkok Mary Lamb, die hen vooral de waarheid vertelt en tot nadenken dwingt. Mary is vinnig, grappig en ze heeft gewoon steeds weer gelijk. Da’Vine Joy Randolph weet ook indruk te maken als Mary, die haar eigen strijd met verlies en rouw doormaakt.

De film laat de interacties tussen Paul, Mary en Angus voor zich spreken, ze zitten met elkaar opgescheept en moeten het beste van de situatie maken, maar zijn het zeker niet altijd met elkaar eens. Vooral in het begin discussiëren ze er flink op los, wat voor leuke en ietwat komische dialogen zorgt.

Het is vooral manier waarop ze met elkaar omgaan, die zo realistisch overkomt en de film vooral leuk maakt om te kijken. De film bevat veel emotionele momenten (o.a. de dood van de zoon van Mary), die allemaal kleinschalig en betekenisvol zijn. Niets is zoetsappig of over-gedramatiseerd, en daardoor is de gehele film goed gebalanceerd. De film is met circa 130 minuten wel wat aan de lange kant en had misschien ingekort moeten worden met 20 minuten.

Het sterke punt van de film is natuurlijk de cast en het is vooral genieten van Paul Giamatti en Da'Vine Joy Randolph en in iets mindere maten ook van debutant Dominic Sessa. Ook de rol van Carrie Preston als Miss Lydia Crane (waarvan Paul denkt dat zij verliefd is op hem), een vriendelijke medewerkster op de kostschool, is het vernoemen waard en dat geldt eigenlijk ook voor Naheem Garcia als de congiërge Danny. Verder vond ik Darby Lee-Stack als Elise, die een nichtje is van Lydia, wel een mooie verschijning in de film, die o.a. tegen Angus zegt:

"Are you trying to look down my shirt?"

"The Holdovers" is mooi en met zorg gemaakt. Het is klein, intiem en ingetogen en het verhaal zal je niet verrassen. De film weet wat het is en dat is een droevige kerst die wel wat levendigheid en menselijkheid kan gebruiken.

P.S. er zit ook Nederlands tintje in deze film, namelijk het liedje "Venus" van de Nederlandse rockband "Shocking Blue".

Payne weet opnieuw een meesterlijke karakterstudie te combineren met een scherpe reconstructie van een tijdsbeeld dat opvallend veel gelijkenissen vertoont met het heden – en een paar opvallende tegenstellingen. Het is december 1970 en kerstvakantie voor de jongens op de prestigieuze kostschool Barton Academy. Ieder jaar blijft een docent achter om zich twee weken lang te ontfermen over de jongens die niet naar huis kunnen. Het is een ondankbare taak en omdat Paul Hunham [Paul Giamatti] eerder dit jaar tegen de wil van de schooldirecteur [Andrew Goodman] de zoon van een senator heeft laten zakken, krijgt hij deze taak toebedeeld. Hij wordt opgescheept met vijf jongens, waarvan er vier met toestemming van hun ouders met de vader van Jason Smith [Michael Provost] per helikopter op skivakantie mogen. De enige die achterblijft, is Angus Tully [Dominic Sessa], een leerling die door verschillende scholen buiten is getrapt. Paul en Angus leren elkaar gedurende de rest van de periode tot het nieuwe jaar kennen en beïnvloeden zo elkaars leven. Da’Vine Joy Randolph is ontwapenend als de keukendame en weduwe die de feestdagen moet zien door te komen zonder haar 19-jarige zoon, die eerder dit jaar is omgekomen in Vietnam. Het scenario van Hemingson breekt met filmconventies en weet constant te verrassen en regelmatig op subtiele wijze te ontroeren. Giamatti, Tully en Randolph zijn subliem.

Kijk, dit is dus zo'n film die overall topscores krijgt van Rotten Tomatoes 97% en 91%, op IMDb 8/10 uit ca 80.000 stemmen tot hier, met een 3,8/5, die ik echt niet zo fijn vond om te kijken, integendeel, was voor mij langdradige en saaie rit van bijna 2u15min, die echt zo weinig met me deed, omdat ie zowel als drama en komedie totaal faalt voor mij. Nope niks voor mij dit.

"You can't even dream a whole dream, can you?"

Ergens is het zonde dat deze film pas na december een release in de bios heeft gekregen, maar aan de andere kant is het wel aangenaam om in deze tijd zo een warme film te mogen zien.

Alexander Payne presenteert hier een opmerkelijk kerstverhaal gesitueerd in de jaren '70. Hiervoor volgen we een nukkige geschiedenisdocent op een kostschool die verantwoordelijk wordt gesteld om toezicht te houden op een aantal overblijvers. Uiteindelijk blijft hij alleen over met de rouwende kokkin Mary en druktemaker Angus, waardoor ze op elkaar zijn aangewezen en samen er het beste van moeten maken.

Op deze wijze vormen de drie uiteenlopende personages - of eigenlijk verloren zielen - een bijzondere band met elkaar. Als kijker is het fijn om te zien hoe de drie langzaamaan naar elkaar toegroeien en zichzelf stukje bij beetje emotioneel blootgeven. Dit gaat gepaard met de nodige gevatte dialogen en levenslessen; zonder meer een mooie dynamiek. De sterk spelende cast zorgt er bovendien voor dat je er helemaal in zit.

Ergens zou je verwachten dat dit een zoetsappige kerstfilm zou worden. Echter hanteert Payne een vrij realistische aanpak met voldoende ruimte voor nuance, ondanks wellicht een aantal clichés. Dit levert een enorm sfeervolle en intieme film op die rustig voortkabbelt. De heerlijke soundtrack maakt het helemaal af.

Al met al is 'The Holdovers' een hartverwarmende kerstfilm te noemen. Zo zie je maar dat er vanuit onverwachtse hoek toch hoop en menselijkheid is te vinden.

Dikke 3,5 sterren.

Mooi klein drama. Af en toe een beetje sentimenteel.

De rol die Paul Giamatti speelt is hem op het lijf geschreven!

de wat nukkige, cynische vrijgezel, maar met een groot hart.

Ik vond hem ook erg goed in de film Sideways.

Redelijk sterk drama met wat humor. Het verhaal lijkt wat saai maar de uitwerking is best geslaagd. In het begin heeft de film wat moeite om op gang te komen, maar na een kwart wordt het best vermakelijk en komt er ook wat sentiment om de hoek kijken. Zeker het einde weet de kijker enigszins te raken. De acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld en zetten met elkaar een mooi staaltje acteerwerk neer. Visueel ook best geslaagd. 3.5/4.0

Toch zonde hoor, al die controverse rond de film. Er moet nog blijken hoezeer de schrijver die beklag deed over plagiaat gelijk gaat krijgen, maar feit is en blijft dat Payne zijn script tot tweemaal toe gelezen heeft en vervolgens afwees.

Hoe dan ook, ik beoordeel hier de film, niet het drama eromheen.

Ik werd door een goeie vriendin getrakteerd voor mijn verjaardag - die viel een kwartjaar daarvoor, maar ze was in het buitenland. Qua tijdstip zou het de sneak preview dan wel deze film worden. Zij verkoos uiteraard The Holdovers, waar ik haar nog steeds erkentelijk voor ben. Haar kennis van het Engels is redelijk, veel beter dan haar Nederlands, dus af en toe moest ze me even aanporren om de nuance te begrijpen en achteraf hadden we veel om over te praten. Ik vind dit namelijk echt een juweeltje. Dit werk zit namelijk tjokvol met thema's die uitgebreid worden aangesneden in een vrij kort tijdsbestek. Jazeker, de speelduur passeert de twee uur, maar dan nog. Het mooie is dat al deze onderwerpen ruim de tijd krijgen om te sudderen voordat ze worden opgediend. Op geen enkel moment krijg je het idee dat de leden van de keukenstaf op hun horloge staat te tikken omdat men staat te popelen om de volgende gang op te dienen. Of je de deur uit te bonjouren.

Nee, alle onderdelen krijgen hun perfecte plek en het juiste moment om centraal te staan. Hoeveel aandacht je ze geeft, mag je als toeschouwer zelf bepalen.

Mijn liefde voor The Holdovers begon al gelijk met het eerste shot. Het ontzadigde kleurenpalet trok me namelijk onmiddellijk naar binnen. Van tevoren had ik een vaag idee waar de film over zou gaan, maar niet dat deze zich ruim een halve eeuw geleden zou afspelen. En geschiedenis, een fenomeen dat zich letterlijk met iedere seconde uitbreidt, heeft altijd mijn interesse.

De introductie met professor Paul Hunham was tekenend. Wie een beetje verstand heeft van storytelling, kan bepaalde zaken al zien aankomen. In dit geval heeft onze protagonist bepaalde opvattingen over zijn leerlingen, waarvan je weet dat die gaandeweg uitgedaagd zullen worden. Aan het einde van een veelbewogen, emotionele en soms zelfs letterlijke reis, krijgen het personage én de kijker de rekening gepresenteerd. Wat hebben we ervan geleerd? In hoeverre zal Paul's leven veranderen, gebaseerd op alles wat hij in de periode vanaf zijn introductie aan ons heeft meegemaakt?

Dat gezegd hebbende zit ik niet met mijn antennes aan zo'n film te bekijken, hoor. Althans, zolang ik maar geboeid genoeg blijf, ga ik niet letten op de achtergronden, het maakproces of andere ongerelateerde zaken waar mijn gedachten naar kunnen afdwalen. En laat Alexander Payne's film nou volop te bieden hebben om mezelf in te verliezen!

Hoe het verhaal omgaat met jong zijn, ouder worden, verlies, gemiste kansen, de blik op de toekomst, het niet kunnen aarden in het heden en rassendiscriminatie Mary had a little Lamb, en hij was als Afro-Amerikaan de enige op heel de school die naar Vietnam werd gestuurd om aldaar te sneuvelen hebben allemaal hun eigen plekje veroverd in The Holdovers en allemaal zijn ze even belangrijke obstakels voor onze personages om mee te worstelen. En dat dus allemaal verpakt in een rolprent die er schitterend uitziet, zich afspeelt op een prachtige locatie - het schoolgebouw wasemt sfeer uit en zal voor de toeschouwer gezelliger aandoen dan voor hen die er wonen, maar goed. Oh, en laten we de soundtrack die alles aan elkaar verbindt niet vergeten!

Plus de chemie tussen Paul, Angus en Mary. De cast is werkelijk uitmuntend. Hun pijn en vreugde voel ik in iedere vezel van mijn lichaam. Geen omschrijvingen lezen of trailers bekijken loont zich, want ik was compleet verrast door dit pareltje. Voor films als The Holdovers kun je me wakker maken! Maar geef me dan voor de zekerheid wel een stevige kop koffie, anders krijg ik er niks van mee.

Het gedeelte waarin ze nog met zijn tweeën, plus Mary natuurlijk, zijn, is wel veruit het beste van de film.

Mooi om te zien hoe de karakters wat stilaan openheid toelaten en zo langzamerhand tot meer begrip en respect, zeg maar vriendschap, voor elkaar toekomen.

De humor is er van de goede soort en is knap verweven met de chagrijnigheid, boosheid en verbittering van de personages.

Knappe opbouw, apprecieerbare fotografie en muziek en een schitterende vertolking van Paul Giamatti.

Las hier in kritieken ergens dat dit een mooie kerst film is. Wel dan zal ik de kerstliefhebbers moeten ontgoochelen, want los van het feit dat het zich afspeelt rond de kerstperiode zie je met moeite enig kerstversiering e.a..

Is wat mij betreft absoluut geen kerstfilm. Wat dan wel?

Coming-of-age meets melodrama. Deze film speelt zich vnl af rond drie karakters van een internaat school , zijnde een leerkracht, een student en een kokkin. En ieder personage wordt diep uitgewerkt. Elk heeft zijn verhaal en problemen. Is geen feelgood movie, maar een soort van rauwe realiteit. En toch heb je ergens een soort van voelt goed aan gevoel.

Melodrama op zijn best. Hou wel van dit genre. Film op het lijf geschreven van Paul Giamatti. Maar vond Paul in Sideways wel beter. Dominic Sessa is mij onbekend maar perfect gecast voor de rol. Evenals Da'Vine Joy Randolph nooit eerder gezien denk ik maar speelt haar rol perfect.

Vind het aldus een parel in zijn genre. Maar enkel weggelegd voor liefhebbers van dit soort films. Niet iedereen zal deze kunnen appreciëren.

Zoals eerder gezegd: pure melodrama en zekerlijk geen typische kerstfilm… Voor mij 4*

Dit is een goede film. Speelt zich af in 1970. En dat wordt goed overgebracht. Wat een andere tijd.

Ik snap dat deze film door critici als 'erg goed' wordt bevonden.

Ik had er eerlijk gezegd wel wat meer van verwacht. Er gebeurd weinig en ook al veranderen de personages en krijgen ze meer sympathie voor elkaar, is het maar minimaal.

En dat is jammer. Het kabbelt allemaal maar een beetje voort, met af en toe een discussie of confrontatie en dan is het even spannend, maar daarna zakt het weer een beetje in.

Wel leuk om een keer gezien te hebben.