The Holdovers (2023)

Leuke kerst/coming-of-age-film met een fijn '70's-sfeertje eroverheen. Het verhaaltje is vrij cliché en regisseur Alexander Payne bewandelt nergens nieuwe paden, maar het vrij voorspelbare karakter van de film is natuurlijk net waar het zijn kracht uit ontleent. Je weet wat je kan verwachten, en je krijgt dat ook. Met hier en daar wel net dat tikkeltje meer dan in soortgelijke genrefilms, vooral door een sterk spelende cast, maar ook door een hele sterke sfeersetting en fijne authentieke visuele stijl. Paul Giamatti is op kop de ster van de film en weet een vrij prototypisch personage toch boeiend en veelzijdig neer te zetten. Dominic Sessa is afwisselend irritant, meelijwekkend en menselijk, en doet dus eigenlijk exact wat hij moet doen. Ik was niet vanaf het begin mee met het personage van Angus Tully, maar hij weet je uiteindelijk toch over de streep te trekken. De dynamische acteerprestaties geven het geheel toch net dat tikkeltje extra, en de band tussen de personages wordt standaard maar solide uitgewerkt, en geeft de film een hart.

Het duurt uiteindelijk wel een tikje te lang; dit had natuurlijk gerust onder de twee uren mogen blijven. In dik anderhalf uur krijg je dit ook zonder problemen verteld en verlies je volgens mij héél weinig. Het is een euvel in de meeste moderne films, vind ik. Toch 3.5*.

Prachtige en warme film. The holdovers heb ik links laten liggen omdat de film toch bij de winter en kerst tijd hoort. Het was het wachten waard. Wat een pracht van een film is dit zeg, met meeslepende melancholie en nostalgie, winterse atmosfeer en prachtige beelden(ondanks of wellicht juist door de houterige cinematografie). En met werkelijk prachtige muziek en songs.

Payne pelt de hoofdrolspelers af; al hun onzekerheden, frustraties, verdriet en pijn komen langzaam tevoorschijn. Heel subtiel maar heel confronterend. De setting van een verlaten universiteit in de winter werkt hier gewoon en is een belangrijke peiler van de film. Alsmede het zeer goede acteer werk van alle drie de hoofdpersonen die op de ook al prachtige filmposter staan. Ach, Paul Giamatti. De man lijkt met zijn voorkomen en stem gemaakt voor dit soort films. Wat een norse doch ontwapende persoon speelt hij hier.

The Holdovers heeft diepe indruk bij mij gemaakt. Uiteindelijk zegt de film met name "wees lief voor elkaar ".

“The Holdovers” aka “Winter Break”, de achtste speelfilm van filmmaker Alexander Payne, is bitterzoet, intelligent, ontroerend en net bijtend genoeg om niet sentimenteel te zijn.

Paul Hunham is een leraar geschiedenis gespecialiseerd in de oudheid. Hij zit vast voor de vakantie op een chique jongenscollege en heeft de leiding over een handvol studenten die nergens anders heen kunnen en niet goed hebben gewerkt. Hun families zijn te ver weg, te afstandelijk of hebben het te druk om ze uit het internaat te halen. Paul is een veeleisende, rigide en gehate leraar die zweert bij de gedragscode van de universiteit en een hekel heeft aan de middelmatige studenten, de verwende zonen van geldschieters die verwachten zonder de minste moeite af te studeren. Angus, een briljante maar arrogante en rebelse leerling is een buitenbeentje. Dankzij hun respectieve grijze gebieden ontstaat er een soort verstandhouding tussen hen en uiteindelijk een band die hartverwarmend is.

Paul Giamatti is zeer geloofwaardig als een norse misantroop waar bijna niemand van houdt. Alleen Mary is een goede vriendin. Zij is een kokkin die rouwt om haar zoon die als soldaat sneuvelde in Vietnam en heeft enige echte interactie met hem. Echter, in het gezelschap van Angus vormen ze uiteindelijk een gezin op kerstavond.

"The Holdovers" oogt als een kerstfilm maar heeft zijn eigen stempel en is zowel grappig als ontroerend, nostalgisch en melancholisch, en gemaakt in de sfeer van de jaren ’70. De prent gaat over verdriet, privileges, verlating, mislukking en de familie die we kiezen in plaats van de familie die ons soms wordt opgedrongen. Voortreffelijke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, één kreeg zelfs een Oscar. Aanbevolen.

Gisteravond ook nog even deze The Holdovers meegepakt wat verder een behoorlijke onbekende titel was maar mij gedurende oudejaarsavond aangeraden werd te kijken als zijnde een film die wel wat voor mij was. En een film met vijf Oscar nominaties is altijd interessant ook al hoeft dit niet meteen iets te betekenen. Maar The Holdover bleek toch wel een behoorlijk sterk film.

Van meet af aan valt het tijdsbeeld op met een morsig beeld, typische kledij en kapsels, heerlijke soundtrack en de te verwachten gewoonten en regels binnen een dergelijke kostschool als Barton die leegloopt voor de kerstvakantie. Pech hebben zij die om wat voor reden dan ook niet weg kunnen en onder toezicht staan van een toegewezen leraar. In dit geval Paul Hunham die net zo min ergens naar toe kan maar buiten Barton ook weinig anders heeft, en laten we het zo zeggen dat Hunham een nogal aparte vogel is die vrij rigide is in zijn aanpak en opvattingen en de jeugd niet echt hoeft te rekenen op een gemakkelijke paar weken. En zoals men kan verwachten levert dit de nodige wrijving op tussen de leerlingen en hun oppasser met het nodige aan humor en snedige en gevatte opmerkingen.

Maar natuurlijk heeft The Holdovers wel iets meer om het lijf die vooral uitmondt in een karakterstudie van heel veel verschillende mensen met verschillende achtergronden. Geen mens is zonder schade, verdriet of vooroordeel waar ieder wel iets mee sleept aan negatieve ervaring. Zo is het natuurlijk erg sneu dat die jongens daar nog zitten waar de eenzaamheid en wanhoop afdruipt en vaak familiaire besognes aan vooraf gaan. Maar in het geval van Hunham is het niet anders die zich als een teek in de kostschool heeft ingegraven om maar aan de buitenwereld te ontsnappen, en zo heeft ieder huisje zijn kruisje waar op een gegeven moment een fraaie chemie onstaat die een beetje feel good is, een beetje cliche ook wellicht, maar wel meer dan voldoet en dingen uit het verleden onder ogen worden gezien en een nieuwe weg wordt ingeslagen.

En zo blijkt The Holdovers een meer dan fijnzinnig drama te zijn met een mooi tijdsbeeld, scherpe humor, een geweldige Paul Giamata, en dat terwijl er niet eens zo bar weinig gebeurt. Desondanks vermaakt en boeit de film. Vier sterren voor nu, maar wie weet op termijn meer.

Intermenselijke relaties in combinatie met de sores van het leven met een inkijkje in dat ieder mens zijn eigen verhaal met zich meedraagt. Dit geheel wordt perfect vormgegeven vanuit een kostschool, Barton, waar de filosofie van de Grieken en Romeinen feilloos wordt toegepast in het aardse bestaan van de docent en zijn leerlingen. Krachtig doch ook vermakelijk spel van Giamatti en Sessa met Randolph als goede tegenpool. Uiteindelijk draait t maar om 1 ding.... welke dat is..kijk de film. Wat is jouw waarheid? Muziek erg goed gekozen.

Een heerlijk traag tempo, authentieke sfeer, sterke soundtrack maar vooral een prachtig drama.

En God, wat houd ik toch van Paul Giamatti.

Ieder jaar probeer ik ook wel een paar kerstfilms te kijken die ik niet al op vrijwel jaarlijkse basis met mijn familie bekijk. The Holdovers had daarbinnen wel mijn interesse: een strenge leraar die met enkele studenten achterblijft tijdens de kerstvakantie. Ik was heel benieuwd hoe dit nachtmerriescenario voor beide partijen zich zou ontvouwen.

Opmerkelijk dat de film het over een iets andere boeg gooide dan ik verwacht had. Zo had ik niet verwacht dat er alsnog maar één student zou overblijven en ik vond dit eerlijk gezegd zelfs een beetje een teleurstelling. Ondanks dat ik de film heel goed vind zoals hij nu is, blijf ik me waarschijnlijk wel afvragen wat voor een film het geworden was wanneer Paul op alle vijf had moet blijven oppassen. Zeker aangezien die personages ook geïntroduceerd werden en onderling best chemie hadden, had ik wel verwacht dat hier iets meer mee gedaan zou worden.

Maar goed, als het grootste 'minpunt' niet eens zozeer een minpunt is, maar gewoon een alternatieve verwachting van mezelf, dan weet je dat je goed zit. Ik heb hier namelijk wel van genoten. Het acteerwerk is echt uitmuntend en het verschilt een beetje per deel van de film wie ik het sterkst vind. Lange tijd was ik geneigd om te zeggen dat Da'Vine Joy Randolph low-key de show steelt, maar ze zijn alle drie ijzersterk: Paul Giamatti en Dominic Sessa hebben beiden zulke mooie scènes in Boston dat ze eigenlijk niet meer op één hand te tellen zijn. Iedereen speelt heel authentiek, waardoor het ook voelt alsof je daadwerkelijk met echte mensen van doen hebt. Ik had in ieder geval niet meer het gevoel naar acteurs te zitten kijken.

Oké, het is wellicht niet de meest 'warme' kerstfilm die je kan uitzoeken, maar de kerstsfeer is wel degelijk aanwezig. De film is doorspekt met (traditionele) kerstmuziek en de bereidheid om iets voor de ander te doen, zowel kleine als grote gebaren, komt aan bod. De film heeft een behoorlijk speelduur en is wellicht in het eerste deel bij vlagen wat traag, maar doordat het eigenlijk steeds boeiender wordt, is dit uiteindelijk niet zo'n groot probleem. Sterker nog, ik vond het jammer toen de film was afgelopen. Ondanks dat het einde helder en afgerond is, had ik best nog wat meer van deze personages willen zien. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het sterk geschreven script, waarbij er middels een aantal vlijmscherpe oneliners een beroep op je lachspieren gedaan wordt.

Naar mijn mening echt een steengoede film. De acteurs maken het, maar dat moet ook wel met een uitgangspunt als dit en ze leveren allemaal degelijk werk af. Misschien niet de meest typische kerstfilm, maar ik kan me heel goed voorstellen dat dit bij menigeen inmiddels al een favoriet voor tijdens de feestdagen is geworden. Wat dat betreft ben ik wel benieuwd hoe de film zich staande houdt bij een herziening, maar ik kan The Holdovers in ieder geval van harte aanbevelen. Het is een film die meermaals binnenkomt, zonder in overdreven sentiment te vervallen.

4*

Goede film over een docent, een medewerker en een student van een kostschool die tijdens de kerstperiode met elkaar zitten opgescheept. De film weet de sfeer van die tijd van het jaar goed neer te zetten en ook het verlaten schoolterrein vormt een goed decor voor het verhaal. Het tempo ligt niet al te hoog, maar dat is in dit geval ook wel prettig. Het verhaal ontvouwt zich langzaam, maar de film verveelt geen moment. De personages komen goed uit de verf en krijgen de nodige diepgang. Ook de wisselwerking tussen de drie hoofdpersonages is sterk. De beste rol is die van Paul Giamatti, maar de overige twee hoofdrolspelers doen het ook prima. Een fijne film.

Op basis van de samenvatting, poster en setting niet een film waar ik ooit zin in had. Totdat mijn vrouw zei: laten we een kerstfilm kijken. In het lange rijtje zoetsappige kerstromkoms en Hallmark misbaksels stond ineens deze er tussen.
En in het land der blinden is éénoog koning, dus was nu de keuze snel gemaakt.

En wat een positieve verrassing! Want The Holdovers levert veel meer dan je aan de buitenkant afziet. De personages zijn geestig en dat halverwege de halve cast verdwijnt is ook een leuke twist. We leren interessante personages steeds een beetje beter kennen. Het beste aan de film is de eloquente geestigheid: "he was so dumb, he couldn't pour piss out of a boot". .

Het minste is toch wel dat Angus, een slungel die minimaal 28 jaar oud oogt, een knul van 15 moet spelen. Zowel zijn uiterlijk, als zijn gedrag, als zijn dialoog, als zijn keuzes, passen totaal niet bij die leeftijd. Zet dat even opzij en het is een goede film. Maar ik zet het niet opzij. Daarom 3,5 sterren waar het 4 hadden kunnen zijn.

Traag maar sterk drama met ruim baan voor karakter ontwikkeling en af en toe een komische noot.

Van Paul Giamatti weet ik al lang wat hij kan, maar Dominic Sessa heb ik voor zover ik weet nog niet eerder zien acteren en deed er niet veel voor onder.

The Holdovers is weinig origineel maar mooi. Al zakt het tempo soms wel erg ver weg.

Voor veel mensen is kerst een periode van rouw. Of zoals 'The Holdovers' (2023) een heel specifiek gevoel naar boven weet te halen hoe eenzaam de kerstvakantie kan zijn. Afgesneden raken van dierbaren. Hoge verwachtingen over het kerst- of nieuwjaarsfeest, terwijl het uiteindelijk tegenvalt. Opgezadeld zitten met mensen waar men eigenlijk niet op zit te wachten. Het geluk van anderen maakt de eigen pijn meer tastbaar. In mindere 'kerstfilms' zouden alcoholistische docent Paul Hunham (Paul Giamatti) en gedumpte student Angus Tully (Dominic Sessa) het feest van hun leven hebben. Maar deze kerstvakantie valt net zo tegen als de loop die hun leven heeft genomen. Ze leren alleen van elkaar dat je er soms zelf verantwoordelijk voor bent om er een richting aan te geven.

Knappe prent van Payne. De tragikomische toon werkt erg goed, te meer omdat de film bij momenten echt grappig is en ook de serieuze scènes binnenkomen.

Giamatti, waar ik eigenlijk al heel lang niks meer van zag, is hier als vanouds in topvorm in een rol die hem op het lijf is geschreven. Wellicht vond ik hem in Sideways nog iets memorabeler, maar dit is toch ook 1 van zijn allerbeste rollen. Ook nieuwkomer Dominic Sessa biedt prima weerwerk.

Verder is de seventies-sfeer heel goed getroffen en passeren er een paar mooie liedjes de revue, zoals Silver Joy van Damien Jurado dat meteen de toon zet in de openingsscène en verderop nog het door mij compleet vergeten The Wind van Cat Stevens.

Misschien net niet verrassend genoeg voor een absolute topscore, maar een film waarvan ik zeker heb genoten. Ergens tussen 3,5 en 4* in, zoals wel meer sterke 3,5*-films die ik de afgelopen tijd zag.

Na Sideways de beste die ik al zag van Payne.

De humane benadering van regisseur Alexander Payne past spijtig genoeg niet bij de sterk aangezette personages, maar The Holdovers is niettemin een boeiend eindresultaat geworden. Van de mistroostige cinematografie naar de goed uitgewerkte relatieontwikkeling tussen Paul Giamatti en Dominic Sessa, Payne laat je voortdurend het gevoel besluipen dat deze film compleet is. Tot echte emotionele impact komt het spijtig genoeg niet, maar de soms scherpe dialogen en de herkenbare problematiek bieden genoeg voldoening. Het einde is wat zoet en daarmee tamelijk voorspelbaar, maar gelukkig houden de makers het allemaal open genoeg voor interpretatie.