Warfare (2025)

Ik vind dit een enorme saaie film.... de eerste 30 a 40 minuten gebeurd er werkelijk niks.

Daarna wat actie scènes die zo langdradig en eentonig zijn....

Pffff nee..... al veel beter gezien qua oorlogsfilm.

Weer een toffe poging van Alex Garland.

De man die eerst lang wachtte met het betreden van de regisseurstoel; na drie romans en vele scripts geschreven te hebben, lijkt nu wel degelijk de smaak te pakken te hebben. Drie films in drie jaar tijd. Na Civil War kiest hij nog niet het horrorpad ala Men, maar keert hij gewoonweg terug naar de oorlog. Ditmaal geen fictieve of toekomstige voorspelling. Nee, het is weer eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Geestig en ergens ook aandoenlijk; de beginshot met die clip van Follow Me; je weet wel: die hit uit 2004 van Eric Prydz. Met die pikante gymmeisjes. En dan maken we kennis met het team, die helemaal los gaat op de clip.
De bravoure zou ervan af moeten spatten en het testosteron is alvast te ruiken. Maar uiteindelijk ruik ik daar ook een hoop angst en afhankelijkheid die wordt weggelachen. Want enkelen van hen die zou weer zijn leven moeten riskeren.

Ditmaal in 2006, in een Iraakse wijk. Het team moet enkele huizen betreden en als bunker gebruiken omdat de vijand vroeg of laat zal arriveren. Het ontvouwt zich rustig en de camera zit dicht op je huid en de scenes zijn in lange takes opgenomen. De sarcasme, onrust, frustraties en spierballentaal lijken onderling de orde van de dag te zijn en hoe dichter de vijand komt, hoe meer de spanning stijgt. En natuurlijk kon het niet anders dan uit de hand lopen. Dus Warfare is alles behalve een film over Amerikaanse helden.

En dan breekt de pleuris uit en zitten de soldaten in de val en belandden we in een eindeloos slagveld dat vrijwel binnen de muren van het huis valt. Waarschijnlijk moest dit zo identiek lijken als de situaties in real life; want je hebt het gevoel alsof je er zelf bij bent. Hoogtepunt was die scene met die bominslag en zijn tunnelvisie die erop volgt, en dat één van die leden pas veel later beseft dat zijn benen in de brand staan. Een behoorlijk sterke scene waarbij je de drang tot vluchten en verstoppen zelf meevoelt. Let trouwens ook op de hele kleine onvoorziene momentjes: Die penis die zichtbaar wordt als de broekspijp van die gewonde soldaat wordt opengeknipt. Of dat iemand per ongeluk struikelt over de zwaar verwonde been. Of dat de doden die er tijdens de kogelregens vallen maar bijna op één hand te tellen lijken te zijn. De onlogica in communicatie. En dan uiteindelijk het einde; waarbij de soldaten zijn vertrokken en de "terroristen" ineens als gewone burgers op straat samen lijken te komen. Je zou het als sneertjes kunnen zien.

Maar het draait natuurlijk niet om de actie. De kogelregens en de bominslagen voelen als een totale chaos. Als een val.

En de reden van deze opzet word buiten beschouwing gelaten. Dat weten de burgers nu inmiddels ook wel; althans, hoe je het Amerikaanse leger of het motief als kijker op wilt vatten.

Dit was weer eens een van de betere oorlogsfilms. Valt me op dat men tegenwoordig wel een beetje is uitgekeken op de hele suspense en effectbejag rondom het thema. Denkend aan die tenenkrommende eerste en laatste scene uit Saving Private Ryan; of de zogenaamde "moedige" toespraken van generaals of het feit dat, daar gaan we weer, Amerika als God gezien moet worden. En dan heb ik het nog niet eens over die afschuwelijke roffelende en tetterende marsmuziek gehad. De grote Amerikaanse vlag was al vanzelfsprekend.

4,5*

De suspense is al voelbaar in de eerste 30 minuten. Ook al gebeurt er nog niets, je voelt dat de hel gaat losbreken. En dat gebeurt: explosie; verdoofd; verward; gegil; bloed; gruwelijke pijn; angst; paniek en afgerukte ledematen.

Dit is hoe oorlog werkelijk is en niet zoals in geromantiseerde verhalen, waarin iedereen een held is.

te langdradig, zonde

Gebaseerd op de herinneringen van een groep Amerikaanse NAVY Seals vertelt Warfare de gebeurtenissen rondom een aanval op hun verblijf in Irak. Regisseur Alex Garland slaagt erin om vanaf het begin een voelbare spanning te creëren die zich opbouwt naar de werkelijke aanval. De strijd op zichzelf brengt een enorme variatie aan emoties en gevoelens met zich mee. Adrenaline, angst, machteloosheid, paniek en verwarring overheersen. Het geeft een realistisch beeld van datgene wat oorlogsvoering inhoudt, vooral wanneer de afsluitende beelden van de echte helden op locatie getoond worden.

3.5/5.

Best goed gemaakt, vanaf het begin voel je de spanning al komen..

wordt ook prima gebracht in beeld en geluid..

3,5 ***

Intense oorlogsfilm over de oorlog in Irak na de verzonnen vondst van WMD. Toont realistisch hoe moderne oorlogsvoering zich voltrekt: lange periodes van stressvolle stilte, en dan uit het niets dodelijk geweld. Dat geldt natuurlijk ook voor het perspectief van de vijand die nietsvermoedend opgeblazen kunnen worden. Al lijken de 'rules of engagement' duidelijk in Warfare: pas als je een wapen ziet mag je de ander als vijand identificeren en mag je dus schieten. Terecht, anders krijg je een slachting onder burgers met triggerhappy soldaten onder grote stress, maar in oorlog sta je dan wel met 1-0 achter als de vijand geen uniform draagt. Wat in vrijwel elke oorlog die de VS uitvecht het geval is. Het vraagt nogal wat van de discipline van soldaten. Maar er zijn toch tien- zo niet honderdduizenden burgers omgekomen tijdens de oorlog.

Goed geacteerd door de mij grotendeels onbekende cast, al heeft Poulter zo'n kenmerkend hoofd dat die juist wat afleidt. Verder vond ik vooral het sound design erg sterk. Einde was ook redelijk ontluisterend- soldaten komen ergens, traumatiseren een onschuldig gezin, worden aan flarden geschoten, en vertrekken weer. Totale anti-heroïek. Wel is het een keer tijd dat de dubieuze redenen en ook de criminele praktijken in een Amerikaanse film getoond of op zijn minst benoemd worden, het is alweer 20 jaar geleden. Na de Vietnam-oorlog waren kritische filmmakers er eerder bij.

Er wordt ook een foto getoond van het Irakese gezin (met geblurde gezichten).

Dat kon ik niet opmaken uit de kritiek. Ik begrijp nu ook dat er foto's van de Iraakse soldaten zijn getoond. Dat matigt de beschuldiging van Amerikaanse heroïek behoorlijk.

De Amerikaanse heroiek is sowieso ver te zoeken. Ze schijten in hun broek en kermen erop los. Overigens volledig begrijpelijk in hun situatie. Maar helden zijn het nergens.

Uitstekend.

Enerverende oorlogsfilm, deze Warfare. Of het allemaal zoveel realistischer is dan we gewend zijn? Geen idee. Het is in ieder geval wel een stuk spannender dan de typische snelle cuts en het hoge tempo dat Hollywood ons doorgaans voorschotelt. Alex Garland en Ray Mendoza maken er geen opzichtige Amerikaanse bombast van; de militairen zijn voor een groot stuk toch ook maar gewoon mensen die last hebben van de spanning en het gevaar. Users die in hun mening schrijven dat er te weinig of niks (huh?) gebeurt, kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen. Er gebeurt net veel, voor een film van amper anderhalf uur. Voor mij de beste film van 2025, althans voorlopig toch.

4

Meest realistische oorlogsfilm die ik gezien heb. Hier geen snelle cuts, geen dramatisering, geen muziek, maar rauwe oorlogsvoering in de meest pure zin van het woord. Dat betekent dus ook lang wachten, observeren wat er gebeurt in de omgeving en een ijzingwekkende stilte tot het geweld losbarst. En tijdens dat geweld blijft ons kijkers niets bespaard: het is intens en indringend. Dit is hoe oorlog eruit ziet en klinkt en je ziet aan alles dat het in de werkelijkheid ook zo zou moeten zijn gegaan.

Zaterdagavond als eerst aan de slag met deze Warfare die ik behoorlijk goedkoop had gescoord bij de Mediamarkt op Blu ray. Zou dat een voorbode zijn op de kwaliteit van de film? Voor 10 euro wilde ik best een buil vallen dus kom maar op, en dit smaaktemij gelukkig toch meer dan prima.

Met het verwachte beeld in gedachte is de opening wel even iets anders met de clip van Call on My van Eric Prydz. Eindelijk iets heel logisch, want het is simpelweg nog even alle remmen los, even ontladen, wellicht een stukje bonding, en vooral het hoofd leegmaken en daarna focus en discipline. Wat daarna vooral opvalt is alle rust waarin men handelt, het is rustig, het is overwogen, duidelijk communicatie en goed wapengebruik en tactiek met als taak overwatch en het coördineren van airsupport. Wat we vervolgens zien is hetzelfde wat Chris Kyle doet in American Sniper, namelijk als er een dreiging is voor de interventiemacht/grondtroepen die uitschakelen. En dit vaak vanaf een kilometer afstand of meer. Nu is deze overwatch eenheid meer dan behoorlijk beveiligd, zoveel had Kyle niet bij zich tijdens american Sniper en hield dat vaak met een spotter wel op, maar het is simpelweg niet de bedoeling dat een overwatch team in direct contact komt met de vijand.

Dus voor iedereen die klaagt dat het eerste half uur saai is, welkom bij het leger en een dergelijke eenheid want dat kan saai zijn. Dat is de realiteit van een dergelijke eenheid die observeert, meld, communiceert en vanaf veilige afstand toeslaat. De schrik is dan ook groot als de tegenstander toch weet waar ze zitten en een granaat naar binnen vliegt en een schoten wisseling volgt. Wat daarna volgt is een minutieus beeld van protocollen, handelswijze, comtraffic en het overschakelen naar plan B met behulp van evac, luchtsteun of overleg met naburige eenheden. Aan overbodig dialoog, karakteruitdieping, verhaal of achtergrond wordt niet gedaan. Het is directheid, handelen en stilzwijgende spanning dat de klok slaat waar deze mannen ondanks hun training en voorbereiding ook maar slechts mensen zijn die fouten maken, twijfelen en gewond raken.

Zo op drie kwartier is het op fraai gefilmde wijze toch echt stront aan de knikker, en is het getoonde met de gewonden toch echt zenuwslopende en de brainfog van de explosie praktisch voelbaar, aangevuld met het zenuwachtige radio-chatter, en gekreun en gejammer waar je zelfs als kijker praktisch de zenuwen van krijgt. Het is een morele aanslag op de zenuwen van de kijker en de militairen temidden van plassen bloed, met het buddysysteem waar iedereen 1ste hulp moet kunnen bieden, waar iedereen shook up is, het afwachten is wat er komen gaat en specialisten als deze mensen, getraind voor dergelijke omstandigheden, ook gewoon een bad day at the office kunnen hebben. Er gebeurt niets lees ik dan, het is saai en zijn er tal betere oorlogsfilms, mwoah...er gebeurt genoeg hoor en wellicht mis je de relatiteit van zaken.

Want laten we even de koe bij de horens vatten waar dit overduidelijk geen heldhaftige oorlogsfilm is die overloopt van de actie en heldhaftigheid. Warfare lijkt zich namelijk vooral te richten op stress, het maken van beslissingen onder zware geestelijke druk. Het beeld van de gemiddelde oorlogsfilm waar constant geschoten wordt is wat dat betreft niet eens reëel, denk eens over de hoeveelheid munitie die er door gaat of troepen die je verliest, dat is sporadisch, maar ziet er vaak in een film veel heftiger uit. Neem bijvoorbeeld 13 Hours: Secret soldiers of Benghazi die in de nachtelijke uren maar twee echt grote aanvallen afslaan. Buiten dat is het interessant om te weten dat het gewond raken van onderandere Joe Hildebrand echt zo gegaan is, radioman Ray Mendoza mee geschreven heeft aan het script, en wist Elliot Miller niets meer van het gehele gebeuren na vier weken coma dus geld de film tevens als soort van reconstructie voor hem.

Het is een beeld van bittere realiteit wat we zien gespeend van heldendom met de vraag wie er in godsnaam nog in het leger zou willen want Warfare valt voor mij toch onder de noemer anti-oorlogsfilm, waar de exfiltratie uit het pand naar de twee Bradley's er volgens het boekje uitziet en ik niet anders kan zeggen dan dat de makers weten waar ze het overhebben. Daarom wat mij betreft een uitstekende film.

Geen gun-blazing supersoldaten in Warfare, maar de bittere realiteit van oorlogsvoering. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd terwijl de SEALs geduldig hun omgeving en vijanden observeren. Wanneer uiteindelijk de pleuris uitbreekt, nemen angst en chaos langzaam maar zeker de overhand. Intense, realistische en aangrijpende oorlogsfilm.

4 * Real-time rauwheid

Garland.

Warfare is een film die voor mijn gevoel en ervaring een beetje afrekent met de klassieke oorlogsfilm, die vaak een rechtvaardiging of een veroordeling uitbeeldt.

Hoewel natuurlijk nooit helemaal gespeend van heroïek (je eigen leven riskeren om een gewonde naar veiligheid te slepen, blijft een heroïsche daad maar ook in de kleine tekenen van kameraadschap, angsten het hoofd bieden en in levensbedreigende situaties boven jezelf uitstijgen en blijven handelen vinden we genoeg wat je in beginsel onder heldhaftigheid zou scharen), Garland blijft weg van de wapperende vlaggen en triomfantelijke strijdliederen (gerechtvaardigde oorlog), noch spreekt hij zich expliciet veroordelend uit over (de zinloosheid van) oorlogsvoering.

Veel van beide elementen blijven natuurlijk inherent aanwezig maar Warfare doet haar best om de titel eer aan te doen door in te zoomen op de droge pragmatiek en het rauwe realisme van oorlogsvoering. Een echte verhaallijn is er dan ook niet, waardoor zoiets "banaals" als ernstige verwondingen veel aandachtiger opgevoerd kan worden, als de tergende situatie die het is.

Dat het perspectief bij de Amerikanen ligt is een keuze, maar zeker geen rechtvaardiging van wat er op het scherm gebeurt. Dit zijn niet de idealistische strijders der vaderland die we zo vaak hebben gezien, zoals ook hun tegenstanders niet als moreel corrupte vijanden afgebeeld worden. Het fotocollage op het eind is wel wat ongelukkig misschien maar gezien de opzet van de film zie ik dat eerbetoon meer als dank voor de samenwerking dan een voetstuk of erepodium.

Uiteindelijk een van de weinige oorlogsfilms waar ik echt van onder de indruk was. Spannend en benauwend om te zien, met werkelijke bewondering voor de mensen die in dergelijke situaties het hoofd koel weten te houden. 4*