Warfare (2025)

Kneiterharde bioscoop-ervaring, dit had niet goed overgekomen thuis op de bank.

Simpel en krachtig.

Goede film, enorm kaal met ook een prima sounddesign en toch: Civil War vorig jaar vond ik op elk vlak beter en kwam harder binnen. Neemt niet weg dat deze film zijn kwaliteiten heeft. Het mannelijke en machogedrag wordt beperkt gehouden (een enkele opmerking daargelaten of de beste videoclip van deze eeuw waar de film mee start) en dat is fijn. Dit zijn professionals die bezig zijn met een serieuze missie. Je krijgt eigenlijk weinig mee van de doelen van die missie maar het gaat puur om de ervaring. Die werkt op momenten prima met het lange wachten, die enorme ontploffing, de angst van de soldaten en vooral als ze in de strijd zijn en even niet meer precies weten wat ze moeten doen: dat is allemaal prima. Maar de verder actie vond ik stiekem wat vlak en mat en de film kwam daarmee nooit los voor mij. 3,5*.

Wat Saving Privat Ryan deed voor WO II, doet Warfare voor de Irak missies.

En ik vroeg me ook vaak af of ik nou naar de good of the bad guys zat te kijken. Ik ben daar nog niet uit.

Dat doet er in deze film dus niet toe. Dat vond ik juist mooi gedaan.

Ga dit in de bios zien mensen. Het wordt al vaker genoemd hier, maar de geluidservaring is bij deze film echt van grote meerwaarde. Wat een spannende brute rit. De nutteloosheid van deze strijd geweldig in beeld gebracht.

Intense en zeer realistische oorlogsfilm waarin regisseursduo Alex Garland en Ray Mendoza elkaar uitstekend weten te vinden. Garland zijn hand is vooral te herkennen aan de overtuigende en doeltreffende geluidsbewerking, die net als bij zijn vorige project een stevig handje helpt om de ervaring aan de kijker te presenteren. Het acteerwerk is overtuigend, de beelden zijn uiterst beklijvend en de hele film lang heerst er een nare sfeerzetting. Het jammerlijke is dat het gebeuren nergens heel spannend weet te worden en wellicht wat context mist met betrekking tot het totaalplaatje, maar Warfare blijft niettemin akelig wapengekletter. Een bioscoopbezoek brengt gegarandeerd suizende oren met zich mee.

Rauw en realistisch oorlogsverhaal zonder franje. Gezien in de bios, het geluid heeft zeker impact hier, wat een drama, wat een geweld.

Verwacht geen toeters en bellen, de verhaallijn is recht toe, recht aan, geen tijd voor onderonsjes of intriges.

Voor kijkplezier ben je hier misschien niet aan het juiste adres, maar liefhebbers van het oorlogsgenre zonder romantiek mogen deze niet missen. En, het is al gezegd, de bioscoop is een aanrader.

Ik sta er grotendeels hetzelfde in. Anderhalf uur lang laat Warfare je heel fijn gissen naar hoe gerechtvaardigd de Amerikanen zijn in hun handelen, maar door te eindigen met foto's en beelden van de echte soldaten, een hommage aan een van hen en een tekstueel bedankje aan de mariniers wordt ineens heel duidelijk voor wie deze film is gemaakt. Technisch nog steeds een indrukwekkende film, maar ik verliet de zaal wel een onprettige nasmaak.

Aan het begin wordt vermekd dat de film gebaseerd is op de herinneringen van de vetrokkenen. De film laat er dus vanaf het begin geen twijfel over bestaan voor (en door) wie de film gemaakt is.

Je kunt jezelf nog steeds de vraag stellen hoe legitiem het Amerikaanse optreden in Irak was.

Mag ik het daar dus helemaal niet mee eens zijn.

Deze Warfare heeft helemaal niets maar dan ook totaal niets te maken Met Saving Private Ryan. Dit zijn twee heel verschillende films.

Warfare ziet er best wel realistisch uit. Toen ik op het einde de echte soldaten zag viel me op dat de acteurs best wel goed gecast zijn. Het laat ook goed zien dat er hier geen winnaars zijn. Een onnodige oorlog zoals velen.

Intense oorlogsfilm over de missie van een groep Amerikaanse Navy SEALs in Irak. De film besteedt geen tijd aan introductie van personages, karakterontwikkeling of het schetsen van de achtergronden van de missie. De focus ligt volledig op de missie zelf. Voor zover ik dat kan beoordelen wordt een dergelijke oorlogssituatie hier erg realistisch in beeld gebracht en (mede) daardoor weet de film de gehele speelduur te boeien. Zou 'm niet snel nog eens opnieuw bekijken, maar deze film is wel een kijkbeurt waard.

13 in een dozijn film. Niet uitgekeken.

Ben het eigenlijk wel met je eens. Ik vond het niet een fantastische film, daarvoor ontbrak er te veel. Realistisch was het wel. Goed geaccteerd ook. Mooi gefilmd, allemaal waar. Maar hij had op deze manier gemakkelijk nog een uur door kunnen gaan maar ook een half uur korter gekund. Misschien hadden ze er beter een documentaire van kunnen maken.

Ben erg benieuwd naar die andere 12 films die hier op lijken.

En niet afgekeken? Ben je de bios uitgelopen of heb je dit op je laptop gekeken? Zonder flinke geluidsinstallatie komt deze film veel minder tot z’n recht.

Op m'n pc gekeken. En noem iedere willekeurige Irak/Afghanistan film maar op. Het is allemaal hetzelfde. Amerikanen die vechten tegen het lokale volk en na veel schieten zijn ze op het eind de held.

Wat erg als zo'n film kijken door iemand op zijn pc wordt gedaan. Dan mis je werkelijk alles wat deze film sterk maakt.

En inhoudelijk heb je ook geen gelijk, deze film is juist heel anders dan de gemiddelde oorlogsfilm.

Heb je de film wel gezien? Er is hier helemaal niemand een held op het eind.

Film lijkt ook totaal niet op andere ‘willekeurige’ irak/afghanistan films die ik ken (Three Kings, Rambbo 3, The Hurt Licker, Jarhead, Zero Dark Thirty, etc). Welke heb jij dan gezien die hier wel op lijken?

Nee hij heeft de film niet gezien. Tenminste niet uitgekeken zegt ie. Ach, ik neem zo iemand niet serieus.

Ik neem m ook niet serieus, maar het is altijd leuk dit soort figuren te ontmaskeren. Heeft duidelijk totaal geen kaas gegeten van de filmkunst.

Vreemde film met militair strategisch gezien allemaal foute beslissingen. Neem bijvoorbeeld dat constant automatisch schieten op niets. Dan ben je snel door je ammu heen. Maar ook openlijk voor het raam gaan staan is niet bijster slim.

Openingsboodschap gemist? Dit zoals het is vrijwel exact is gegaan. Verder heb je duidelijk weinig verstand van militaire situaties. Ze schoten om dekking te geven. Dan schiet je doorgaans niet raak. Heb je zelf wel eens geschoten met een automatisch waprn? Raak schieten is overigens knap lastig. Dat laat deze film nu eens goed zien.

En zonder die strategisch foute beslissing was er ook geen film geweest.

Eerste film over deze oorlog die ik de moeite waard vond. Zeker niet de beste oorlogsfilm maar wel een van de beste van de afgelopen 10 jaar. Mooi klein waarheidsgetrouw verhaal, de film neemt mooi de tijd om de situatie en de sfeer weer te geven. Camerawerk en acteerwerk zijn uitstekend. Ik vond het bij deze film ook wel prettig dat er niet is gekozen voor 1 hoofdpersoon, zo kreeg je een goed beeld van hoe verschillend iedereen reageert als de hel los breekt.

Ten eerste zijn het tactieken en geen strategieën waar je het over hebt.....

covering fire/supressing fire heet dat automatisch schieten. Is een veelgebruikte tactiek en klopte in deze film ook bij de situaties.

Voor de ramen zaten gordijnen. Als de zon buiten fel schijnt dan zie je niks of je moet echt net dat raam met een verrekijker bekijken.

Tot slot gaat de film over een militair strategische fout! Dat is de hele film. Als er geen fouten waren gemaakt was het geen interessante film geweest want dan zaten we gewoon 1,5 uur te kijken naar observerende soldaten in een huis.

Hele goeie film maar damn, die was zo snel gedaan haha, dat wil zeggen dat ik het dus heel goed vond, de tijd vloog als een zot vooruit.

Je vraagt je af waarvoor die er zaten , nutteloos gedoe lijkt me.

Hoezo ben je daar nog niet uit? Wat hebben die jankies daar te zoeken dan?

Je hoeft een ander niet serieus te nemen. Ik heb de film gezien en was ook niet echt onder de indruk.

Dan kan natuurlijk iedereen zijn eigen smaak. Dat maakt het forum en deceereld kleurrijk. Maar het afdoen als 13 in een dozijn is natuurlijk onzin.

Heb wel een vraag. In de bios gezien of thuis?

Ik heb me voordat ik de film gisteravond ging bekijken niet echt verdiept in deze film en ik dacht eigenlijk dat het een soort van film zou zijn zoals "Black Hawk Down (2001)" en "13 Hours (2016)". Oftewel een Actie / Drama film met veel actie. Net zoals de genoemde films staat "Warfare" ook betiteld als een Actie / Drama film en is het verhaal ook gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis, of beter gezegd op de herinneringen van de soldaten die het hebben meegemaakt, maar ik vond het vooral een saaie zit met weinig actie en ik vroeg me na het einde (waarbij je nog wat foto's en echte beelden te zien krijgt van de Amerikaanse soldaten en waarbij eentje in een rolstoel zit / rijdt) ook af "waarom moesten we dit zien?" De film zelf geeft daar in ieder geval geen antwoord op.

Op 12 november 2006, tijdens de Irak-oorlog, vordert een Amerikaanse eenheid tijdens een surveillance-opdracht het huis van een Iraaks gezin in een dichtbevolkte woonwijk waar vijandelijke eenheden opereren, slaat daar een gat in de muur, waardoor een sniper de omgeving in de gaten houdt. In geen tijd wordt de eenheid van alle kanten aangevallen en ben je als kijker er zo goed als in real time getuige van hoe zoiets eraan toe gaat.

Bekende regisseur Alex Garland en oud-soldaat Ray Mendoza, die Alex Garland ook al adviseerde bij diens vorige film "Civil War (2024)", dompelen je als kijker vervolgens onder in de bloederige werkelijkheid van het oorlog voeren. Ondanks dat het allemaal knap en met militaire precisie is gemaakt, kon het me nergens echt boeien en vermaken en echt spannend vond ik het ook nergens. Ik stond zelfs in het eerste gedeelte van de film op het punt om vooruit te spoelen, maar dat heb ik toch niet gedaan.

De film opent met het liedje (die destijds vooral populair was vanwege de bijbehorende seksistische fitness videoclip) "Call On Me" van de Zweedse diskjockey en producer Eric Prydz, waarna we de Amerikaanse eenheid in beeld te zien krijgen, die veel plezier hebben met het bekijken van de videoclip van "Call On Me". Daarna zien we een stadje / dorp in Irak in de nacht en zien we de eenheid stilletjes door een straat lopen, waarna ze een huis op het oog hebben en deze binnengaan en het slapende Iraakse gezin (een man en een vrouw) wakker maken. Daarna slaan ze met een voorhamer een dicht gemetselde muur (waar eigenlijk een deur zou moeten zijn) open op de tweede verdieping (waar zich ook een Iraaks gezin, een man een vrouw en twee kinderen, bevindt) en ook maken ze een opening in de buitenmuur, maar dat krijg je niet in beeld te zien, waar wel zie je daarna de opening in de ochtend, waarna we na circa acht minuten de filmtitel in beeld te zien krijgen.

Ik dacht toen nog nog "nu zal zo wel de actie gaan beginnen", maar dat is dus niet het geval. Tot circa de 29e minuut hoor je alleen de eenheid met elkaar praten en communiceren met het leger en je de sniper Elliott Miller (Cosmo Jarvis) door het vizier van zijn geweer door de opening in de buitenmuur de omgeving observeren, waarbij hij zich specifiek richt op de Iraakse inwoners en dat krijg je dus circa 20 minuten lang te zien. Misschien vonden andere filmkijkers dit observeren spannend, maar ik vond het maar saai, ondanks dat het wel fraai in beeld werd gebracht (o.a. hoe de sniper erbij ligt).

Na circa 29 minuten wordt er dan een handgranaat door door de opening in de buitenmuur binnen gegooid en hoor je een paar seconden daarna een ontploffing en dacht ik "joepie nu gaat het dan toch eindelijk beginnen". Maar ook daar blijft het min of meer bij en krijg je eigenlijk tot circa de 43e minuut alleen wat paniek van de eenheid te zien (waarbij Elliott wat licht gewond is) en willen ze vertrekken middels een CAS-EVAC (oftewel een slachtoffers evacuatie). Ik dacht toen ook "wat zijn het voor een mietjes van een Amerikaanse eenheid" omdat eentje maar licht gewond was.

Als je dan buiten een Amerikaanse Bradley tank hoort en ziet bij het huis, brengt men daar de gewonde Elliott naar toe, waarna er een flinke granaat ontploft en een Iraakse soldaat (die de Amerikanen helpt als o.a. tolk) daarbij ook ontploft en ook raken een tweetal Amerikaanse soldaten zwaar gewond, waaronder weer Elliott en Sam (Joseph Quinn). Ik moet zeggen dat de ontploffing fraai in beeld werd gebracht en hetzelfde geldt voor de gevolgen erna (waarbij je te horen krijgt hoe dof en vervormd je gehoor klinkt na een zware explosie).

Maar helaas vond ik het daarna ook weer snel saai worden, als men zich weer terugtrekt in het huis. Daarbij zie je wel expliciet in beeld dat Elliott en Sam echt zwaar gewond zijn, maar dat zijn eigenlijk ook tot circa de 66e minuut eigenlijk de enige heftige beelden die je te zien krijgt (en natuurlijk ook de restanten van de Iraakse soldaat die nog op de straat liggen zoals een deel van zijn been).

De Amerikaanse eenheid schiet ook wat blind in het rond, raakt in paniek, en vraagt ook om luchtsteun waarbij je dan een straaljager een aantal keren vlak over de straat ziet vliegen en ook dat werd fraai in beeld gebracht en zal in de bioscoop ongetwijfeld fraai hebben geklonken en gevoeld (m.b.t. het razende geraas van de straaljager die over de straat scheert) hebben. Na circa 66 minuten vindt er dan een reddingsactie plaats en zie je andere Amerikaanse soldaten schietend naar het huis gaan en dat krijg je vooral te zien op hoogte via zwart-wit beelden gemaakt door een drone.

Daarna wordt er gepraat en vindt er nog een beetje actie plaats (de tegenstander krijg je eigenlijk nooit in beeld te zien) en na circa 78 minuten komen er dan twee Bradley tanks aangereden, die de zwaar gewonde Elliott, Sam en nog wat andere soldaten meeneemt, zoals Ray (D'Pharaoh Woon-A-Tai) die je in de film vooral ziet communiceren via de telefoon, en een aantal blijft dan nog achter bij het huis. Maar niet voor lang want na circa 86 minuten komen er weer twee Bradley tanks, die dan schieten op de tweede verdieping van het huis (dit op verzoek van de achter gebleven soldaten in het huis), waarna de soldaten schietend naar de wee Bradley tanks lopen en dan met zijn allen vertrekken.

Daarna zie je nog wat beelden van het gezin in het huis en zie je Irakezen (die op de Amerikanen geschoten hebben) op de straat lopen en is de film na circa 88 minuten afgelopen en zie je nog in beeld de tekst "For Elliott", waarna je hem via echte beelden in een rolstoel ziet rijden (hij verloor bij het incident zijn been en stem) en ook zie je dan anderen van de Amerikaanse eenheid en dat ook via foto's waarbij de echte persoon ziet en de gespeelde acteur. Daarna is de film ook echt afgelopen na circa 90 minuten.

Maar waarom we deze film moesten zien en zo'n hoge score heeft is, is me onduidelijk. Als ik de film in de bioscoop had gezien (dat was ik eigenlijk van plan, maar is er niet van gekomen) had ik het waarschijnlijk iets beter gevonden, maar zou het ook geen indruk verpletterende indruk op mij hebben gemaakt. De cast in de film is ook erg oppervlakkig en je krijgt over hen ook eigenlijk niets te weten, waardoor je er eigenlijk ook geen band mee krijgt. Het zijn ook eigenlijk allemaal onbekende acteurs en enkel Will Poulter (als Erik) was voor mij een enigszins bekende acteur.

Uiteindelijk is "Warfare" vooral een anti-oorlogsfilm en de film speelt zich ook in real time af, waarbij de expliciete beelden van gewonde en bebloede slachtoffers je als kijker moeten confronteren met de gruwelijke werkelijkheid van oorlog. Maar helaas maakte de film op mij geen echte indruk (omdat ik er andere verwachtingen van had) en vond ik het vooral maar saai.

Vakkundig gemaakte oorlogsfilm van Garland en Mendoza. Als je houdt van films als Black Hawk Down, The Hurt Locker, Fury, het begin van Saving Private Ryan etc, dan zal je Warfare ook wel kunnen waarderen. Garland heeft vorig jaar met Civil War indruk gemaakt qua oorlogsfilms (wel een hele andere opzet), en die film is eigenlijk op alle fronten beter. Dat is überhaupt het probleem van Warfare. Je moet van goede huizen komen wil je nog met wat nieuws komen op het gebied van oorlogsfilms (zie het meesterwerk The Zone of Interest of ook Civil War), maar Warfare is in alles het kleine en mindere broertje van tig andere oorlogsfilms.

Ik klink nu best negatief, maar dit soort films blijven gewoon heerlijke wegkijkers. Zelfs mindere oorlogsfilms smaken mij nog goed.

Het einde met de foto's (en de echte Elliot) had van mij niet gehoeven en voelt ook vreemd aan. Ik had juist de hele film het gevoel naar een oorlog-kritische film te kijken met militairen die het huis van een Iraakse familie bezetten en de nutteloosheid ervan. Maar door het einde lijken Garland en Mendoza voor een soort van heldenverering van de militairen te kiezen. Of eerbetoon, maar dan nog voelt het vreemd aan.