Warfare (2025)

Ik lees vaker kritiek op het eind en voor mij had het ook niet gehoeven. Maar met heldenvereering heeft het voor mij niks vandoen.

De scene benadrukt voor mij dat het hier om een waargebeurde actie gaat en dat het echte mensen (jonge nannen) zijn die onder deze omstandigheden hun ‘werk’ doen. Enorm stressvol en gevaarlijk werk. Helden heb ik niet gezien, enkel slachtoffers. Aan beide zijde overigens.

In de film zelf heb ik inderdaad geen helden gezien, dat klopt. Dat was goed gedaan. Realistisch en zeker niet heroïsch. Daarom vond ik die foto's van de echte militairen wat overdreven. Had gewoon gezegd 'voor Elliot' en voor de rest niets.

Rauwe, intens in beeld gebrachte oorlogsfilm over een amerikaanse groep soldaten die vastgepind wordt in het huis van een iraakse familie in 2006. Verwacht geen aktiefilm; er is sporadisch wel wat botte en vooral bloederige aktie, maar hoofdzakelijk richt de film zich op het eindeloze wachten en de uitzichtloze situatie van het wanhopige team. Knap vormgegeven en overtuigend gespeeld door de jonge cast, met heel wat claustrofobische en nachtmerrie-achtige momenten.

Ik kan deze Warfare geen onvoldoende geven. Het is namelijk gewoon een goed gemaakte film. Het is alleen helemaal niet mijn ding. Tientallen minuten lang geschreeuw, bloed en pijn achter elkaar hoeft van mij niet zo. Ik besef me terdege dat oorlog vreselijk is en dat er dergelijke verschrikkelijke dingen gebeuren. Maar ik hoef het niet zo expliciet en langdurig te aanschouwen. Ook al wordt alles wel geloofwaardig weergegeven.

Eens met mijn onderbuurman, ook kon hij me niet pakken qua alles. Erg jammer want ik keek erg uit naar deze film

Gezien in de bios? Dat lijkt me toch wel essentieel voor de beleving van deze film.

Ja eindelijk na 2 weken zowat kunnen zien in de bios

Goede film! Hard, rauw en een goede beleving van de dreiging in de straten van het stadje in Irak. Er is geen echt begin van de film, en je mist de aanleiding, maar daarom val je eigenlijk middenin in het (minimale) verhaal. Het realisme en het puike acteerwerk doen je vergeten dat je eigenlijk geen idee hebt wat de reden is dat zij daar zitten. En dan dat échte mannelijke begin van de film, met de clip van 'Call on Me' van Eric Prydz. Geweldig!

Redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is mager. Je valt er eigenlijk middenin. Maar dat is op zich geen probleem. De film heeft dit niet nodig en vertelt 'gewoon' een op feiten gebaseerde dag uit het leven van een groep SEALS. Alles wordt rauw en realistisch in beeld gebracht met spannende scenes. De actiescenes springen er niet echt uit en soms is het wat rommelig, maar dat past wel bij de hele beleving. Visueel sterk gefilmd. Het acteerwerk is ook dik voldoende. 3.5

Met hele hoge verwachtingen naar de bios gegaan en met een matig gevoel terug gekomen.

Weinig straat gevechten en een hele hoop geschreeuw maakte het kijken niet altijd prettig

In Civil War liet Garland al zien fantastisch een oorlogsfilm te kunnen maken. Mooi dat hij nu zo snel weer met een nieuwe film komt, zo even tussen Civil War en 28 Years Later door. Er zijn weinig filmmakers meer naar mijn hart op dit moment. Garland laat altijd zien dat maatschappijkritische en intelligente films net zo opwindend kunnen zijn als een blockbuster. Ook hier krijgt hij dat weer voor elkaar.

Zonder dat je eigenlijk maar iemand echt neergeschoten ziet worden wordt de spanning op een meesterlijke manier opgevoerd. Met name het sounddesign is echt heel indrukwekkend. Hoewel ik hier en daar het tegendeel beweerd zie worden is dit wel degelijk een anti-oorlogsfilm, zoals eigenlijk alle goede oorlogsfilms wel zijn. Alleen de aftiteling vond ik niet rijmen met de rest van de film. Met twee schrijvers en regisseurs krijg je het idee dat er misschien wat compromissen zijn gesloten.

"Look for the blood and the smoke."

Knetter harde film dit. Waar ik oprecht even van bij moest komen, en dat heb ik niet snel. Warfare stond al een enige tijd op mijn kijklijst, en nadat A24 heeft laten zien tot waartoe ze in staat zijn (met 'Civil War') waren mijn verwachtingen ook torenhoog. Gisteren eindelijk gezien, en dit was wederom een waanzinnige zit. En dat heeft heel veel aspecten. Wat mij tijdens het film opviel is voornamelijk hoe beklemmend deze film is. De spanning is echt torenhoog, en de film maakt eigenlijk wel alle verwachtingen waar.

Vanaf minuut één is de film al interessant, en de film is met oplopende spanningen steeds interessanter aan het worden. De daadwerkelijk conflicten zijn immersive genoeg en weten je echt onder de indruk te brengen. Geen heroïsche gezeur, gewoon een groep soldaten en tevens vrienden die elkaar proberen te redden in het heetst van de strijd.

Het jammerlijke is dat we maar een anderhalf uur aan film krijgen, dit is typisch een film die van mij part best twintig minuten langer had mogen duren. Ik ben het eens met het feit dat die foto's allemaal niet hadden gehoeven, zeker om het feit dat zo'n 90% ook geblurred is, dan had het net zo goed niet gehoeven. Wel leuk om te zien dat de veteraan waar het om gaat in deze film zelf naar locatie is geweest.

Hele vette film, die echt indruk achter heeft gelaten! A24 weet me gewoon weer te overtuigen en dat gaat ze de laatste tijd steeds beter af, wellicht worden we ooit nog eens goeie vrienden!

Dat zijn de Amerikanen toch altijd?

Zeker geen hoogwaardige film zoals bijv. Black Hawk Down. Het verhaal is mager en de acteurs zijn ook al niet bijzonder te noemen. De hele film is aan de vage kant, waarom gaan ze een huis binnen? Wat gaan ze daar doen? Het is allemaal niet erg duidelijk. Ook de overlevingsmodus die in elk mens zit onbreekt. Het is een chaos wat betreft communicatie naar elkaar toe met na een enkele aanval met gewonden er veel geschreeuw te horen is en er verder weinig spannends aan is. Deze film is overhyped en kun je gerust overslaan. Geen verhaal, geen plot, zelfs geen goede music score. Zonde van je tijd. Daarom 1 ster voor de moeite.

Heb je uberhaupt wel begrepen waar je naar hebt zitten kijken?

Niet helemaal, vrees ik. En ook niet de moeite genomen op te zoeken wat er beoogd werd door de filmmakers... Wat ook géén verplichting is uiteraard, maar hij slaat hier met deze duiding de plank wel heel erg mis wat mij betreft.

Zelfde geldt hiervoor. Held? Er valt hier heen enkele heroïek te vinden.

Toch bijzonder dat mensen een film zo anders kunnen begrijpen. Dat gold overigens ook voor mijn favoriete filmpodcast hosts die er een leuke discussie over kregen in The Filmcast (vanaf 01:04:00). Als je 25 minuten hebt Basto tijden het opvouwen van de was of boodschappen doen, kun je je afleiding slechter uitkiezen.

Ik wilde je na die quote Good Time (2017) aanraden, maar ik zie dat je Uncut Gems maar 2,5* hebt gegeven, dat maakt me iets huiverig. Wellicht toch de gok (en herkansing voor de Safdie Brothers) waard.

Niet vergelijkbaar qua setting, maar wel een heel beklemmende film. Zou zomaar kunnen dat die je beter ligt. Worth a try?

Filmbeleving heeft sowieso veel te maken met omstandigeheden en mindset. Ik heb zat films die ik de eerste keer een vette onvoldoende gaf die me later veel beter bevielen. Zelfs van 0,5 naar 5*

Absoluut.

En of je een film in de bios ziet of achter je peeceetje met wellicht absolute rukspeakertjes en een 25 inch lcd maakt natuurlijk ook een wereld van verschil. Wij zagen deze in de bios (gelukkig!), en ik vond het een geweldige ervaring waar het vakmanschap vanaf droop. Sound design was fenomenaal.

0.5 naar 5 is wel heel flink, die red ik niet. 2,5* naar 4* is het wel zo'n beetje denk ik.

Kan je dit uitleggen? Is er geen sprake van heldenverering als er bewust geen context gegeven wordt? Wat is de toegevoegde waarde van de getoonde foto's op het einde?

Dan had je ook foto's van het Iraakse gezin en hun kapotgeschoten huis kunnen laten zien.

We zouden ooit met het hele gezin naar Hames Bond gaan (Octopussy meen ik). Ik overtuigde mijn vader dat we toch echt naar Pink Floyd The Wall moesten (had geen idee wat het was, maar volgens een klasgenoot (ik was 15) moest dat geweldig zijn.

Nou dat bleek niet de juiste keus. De film paste totaal niet in het idee van een zaterdagavond familiefilm. Het geluid stond snoeihard en we waren omringd door skinheads. Enfin, ik schaamde me dood en we besloten al gauw in de pauze naar huis te gaan. Helaas zat er geen pauze in de film. Het was mijn slechtste filmervaring ooit.

Later leerde ik Pink Floyd kennen en ben ik groot fan van de film.

2001 op mijn 14e voel ook niet goed….

Dat had ook gekund, maar de film is gemaakt vanuit het Amerikaanse perspectief, dus dat was wel een stijlbreuk geweest.

Die keuze begrijp ik. Het Iraakse gezin is min of meer figurant tijdens de inval en belegering? Het gaat om de groep soldaten waarbij het er eigenlijk niet toe doet dat het Amerikanen zijn.

Aan de ene kant niet, want de film toont de stress die elk persoon in een oorlogssituatie meemaakt. Aan de andere kant wel omdat het een waarheidsgetrouw verslag is van een Amerikaanse eenheid in Irak.

Anyway, het is geen prettige film, maar wel uniek binnen het genre. Ik waardeer het vooral vanwege dat laatste. Plus dat het uitstekend gemaakt is. Kijk uit naar herziening (als mijn vrouw niet thuis is).

Is het eenzijdige perspectief zonder context dan niet storend? Sluipt er m.a.w niet indirect een vorm van heldenverering in ?

Nu ik jullie discussie zie bedenk ik me dat de film met betrekking tot de oorlog eigenlijk hetzelfde doet als Tardes de Soledad (Film, 2024) met betrekking tot stierenvechten: het zoomt zo in dat de context verdwijnt en je midden in de naakte ervaring zit.

Ik vond van niet, maar ik vond dat gebrek aan context bij Civil War ook al prima werken. Deze film trekt dat door. Waarom zou een gebrek aan context heldenverering in de hand werken? Je krijgt een soort cinema waar al het vet vanaf gesneden is, puur de situatie, maar wel zo vakkundig mogelijk gemaakt. Geen onnodige subplotjes met het het thuisfront, alleen wat zich voltrekt. Ik kan me geen moment herinneren waarvan ik denk dat Garland en Mendoza hebben gedacht: this is the hero shot. Persoonlijk leefde ik meer mee met het gezin dan de Seals, en daar eindigt de film in feite ook mee.

Wat betreft die foto's geef ik je wel een beetje gelijk; dat had voor mij ook niet gehoeven. Voor mij benadrukte het meer de drang naar authenticiteit dan 'meet the heroes', maar dat zal grotendeels invulling en eigen perceptie zijn. Tot dat moment echter zie ik geen heroïek en zeker geen jingoism.

Ik zou oprecht niet meer weten waarom ik Uncut Gems een 2,5* heb gegeven. Volgens mij relateerde ik vroeger Adam Sandler nogal snel aan een komedie film, en kwam je daarmee bij die film nogal bedrogen uit. Ik ben de laatste tijd toch veel aan het herzien, dus die kan er op zich ook nog wel bij.

Ik ga een poging wagen aan Good Time bro, komt goed! Stond zo te zien dus ook al wel in mijn watchlist.

Nee, vanuit de filmmakers gezien zal het niet zo bedoeld zijn. Het ging mij meer om de perceptie van de kijker. Ik kan mij voorstellen dat iemand uit de Midwest met een emmer popcorn en een MAGA petje op de film anders zal beleven en wel helden ziet en iets van vaderlandsliefde zal voelen. Dat er weinig context wordt gegeven versterkt dat mogelijk.