Warfare (2025)

Voelt als Black Hawk Down, ziet er uit als Civil War, heb er veel zin in. Trailer is heel dik.

A24 IH88

Vanaf 17 april 2025 in de bioscoop (The Searchers)

Zou mooi zijn als deze in Nederland een goeie release krijgt.

Zie mijn comment hierboven

Ja klopt. Ik had alleen gehoopt hem inmiddels in de release agenda van de bioscopen te vinden. Hopelijk komt dat nog!

Amper 90 minuten, maar elke minuut telt. Iets waar veel andere regisseurs wel wat van kunnen leren.

Ok, het plot leent zich er natuurlijk wel toe om geen tijd te verspillen met achtergrond etc, maar toch.

Goeie cinematografie, geluid zat goed (beetje als bij Civil War, voelde heel realistisch aan).

Alleen jammer dat daar dan plots Will Poulter verschijnt. Pfoeh die kan niet acteren, hoe hard ie ook probeert.

Desalniettemin, dikke cinema ervaring! Kort, krachtig en brutaal. Oorlog, da's voor niks nie goed, behalve films!

Film duurt 90 minuten. In die 90 minuten zie je wat er zich afspeelt bij een aantal Amerikanen die in Irak oorlog voeren.

Na de pauze heftige scènes.....die je niet loslaten. Goed gefilmd!

Alex Garland begint steeds meer één van mijn favorieten regisseurs te worden, want hij heeft tot nu toe alleen nog maar goeie films gemaakt, tenminste dat vind ik. Ook de SF mini serie, "Devs" vond ik ook best goed. Deze nieuwe "Warfare" lijkt me ook weer een aardige film te worden. Ik kan me niet voorstellen dat het opeens slecht is wat ie maakt.

Is Warfare the most realistic war film ever made? | War films | The Guardian - theguardian.com

Warfare - Fast Forward review Indrukwekkend sounddesign van deze film die deed denken aan Black Hawk Down en de strandscene uit Saving Private Ryan.

Garland is wat mij betreft een van de beste regisseurs van deze eeuw. Na het meesterlijke Civil War komt hij nu met een nóg intensere en hyperrealistischere oorlogsfilm. Het sound design en de actie zijn echt om van te smullen. Ik heb anderhalf uur met een knoop in mijn buik en een bonzend hart in mijn keel zitten toekijken. Dat dat is écht een knap staaltje filmmaken.

Wellicht dat er nog een verhoging volgt, maar het gekerm van de gewonde soldaten was bij vlagen echt naar. Niet omdat het slecht was, integendeel, het was zó goed gedaan dat je eigenlijk wilde dat het ophield.

Ga dit sowieso in de bioscoop zien, want thuis mag je het geluid vast niet zo hard zetten van de buren.

4,5

Film deed me bij vlagen aan Carpenter’s Assault on Precinct 13 denken.

Briljante opmerking!

Reconstructie van een militaire missie in Irak in 2006 die helemaal (en uitsluitend) gebaseerd is op de herinneringen van de Navy SEALs die erbij betrokken waren. Will Poulter is de leider van deze eenheid die een Iraakse familie heeft gegijzeld om vanuit hun huis de handelingen van potentiële vijanden in de gaten te houden. Een eenheid onder leiding van Ray [D’Pharaoh Woon-A-Tai] sluit zich uiteindelijk aan wanneer de situatie uit de hand loopt. Iedere schijn van heroïek wordt nadrukkelijk vermeden. Je wordt deelgenoot gemaakt van de angstaanjagende stilte in de wetenschap dat de hel op elk moment kan doorbreken, maar ook van de angst, de verwarring en pijn die de gewonden moeten doorstaan. Gemaakt met veel aandacht voor details (onder stress onthoud je vaak juist zonderlinge details) die dit een zeldzaam geëvenaard realisme geven en voorzien van een sublieme soundtrack die alleen tot zijn recht komt met een optimale geluidsinstallatie.

Warfare is een behoorlijk intense film die het nutteloze van oorlog voeren goed laat zien. Het uitgangsount is simpel:De Navy seals komen in een benarde situatie terecht en moeten zich daaruit weten te vechten. Niet meer en niet minder. Garland en Mendoza weten dit gegeven in een intense film die audiovisieel indrukwekkend is te vervangen. De kogels, het geschreeuw, de ontploffingen. Er is geen score nodig om de film binnen te laten komen.

Alles komt keihard binnen, maar tegelijkertijd kom ik ook tot de conclusie dat dit zo'n goede film is die maar goed is om één keer te kijken.

Oorlog is altijd een vruchtbare bodem geweest voor de boost van allerlei innovaties De meest verschrikkelijke militaire uitvindingen zoals gifgas of de atoombom daargelaten zijn er ook praktische dingen zoals het theezakje, penicilline of de schietstoel. Wat zou James Bond zijn zonder de Duitse Luftwaffe.

Je hebt wel een punt, maar we zitten hier op een filmsite en niet op een innovatie forum.

Daarom had ik 007 er nog even ingepropt

Wat ik miste in deze home invasion-film, waarin twee onschuldige Iraakse families werden geterroriseerd door een groep Amerikaanse jongelui, was een (after credits) scène waarin ze later terugkwamen om hun rommel op te ruimen, en betaalden voor de kosten van het herstellen van het vernielde huis en voor de psychologische hulp die de kinderen van die families hoogstwaarschijnlijk nodig hadden na al die ellende.

Edit: blijkbaar kregen die families inderdaad de kosten terug : https://youtu.be/Lq7OmDmmxfM?feature=shared&t=140

Het was btw ook de beste alien/zombie- siege film (zonder xenomorphs of zombies dan) die ik sinds héél lang gezien heb

Ik hoop dat andere horror-/actie-/thriller filmmakers van deze film overnemen dat wonden idd heel erg pijn doen, en dat die pijn niet zomaar stopt … en dat die pijn na verloop van tijd erger wordt (in plaats van minder, zoals bijna álle Hollywoodfilms het laten lijken). Een protagonist die pijn heeft van een wond, zorgt voor spanning in een film.

En ik hoop ook dat ze van deze film over nemen dat een film spannend wordt als de protagonisten bang zijn in gevaarlijke situaties (in plaats van dat ze de hele tijd grapjes lope te maken.)

Amazing bioscoopervaring (geluid enz.) ; ik ga hem zeker nog een keer kijken (hopelijk ooit in IMAX, want jammer genoeg draait Warfare hier in de buurt (nog) niet in IMAX).

Maar ik had nog wel een paar vraagjes/opmerkingen;

Waarom kregen die gewonde soldaten niet gelijk pijnstillers? (Waarom pas ná al dat nog meer pijnlijke afbinden enz. ?)

En waarom zochten ze geen dekking tijdens die vuurgevechten op straat, in plaats van best wel lang midden op de open straat te blijven staan? (En waarom werden ze toen niet geraakt?)

Omdat dit is hoe het gegaan is. In ieder geval volgens de herinneringen van de betrokkene.

Waarom de morfine later kwam.? Het was de medic die geraakt was, de rest dacht er niet direct aan.

Waarom stonden ze best wel lang op straat? Denk dat het heel kort was, maar het voelde als eindeloos.

Raak schieten is in het echt ook erg lastig zoals deze film goed laat zien. Ik heb zelf ooit uit de heup met een Uzi geschoten. Dan mis je een target op 10 meter afstand al gauw met 3 meter… Dus he kunt echt wel even uit de dekking zijn.

Aight , ... je zou toch denken dat die gewonde medic er dan zelf om gevraagd zou hebben, ... anyway; als het zo gegaan is, is het zo gegaan. (het is btw hoe ze het herinneren, niet (per se dus precies) hoe het is gegaan)

"Denk dat het heel kort was, maar het voelde als eindeloos." : dat zou kunnen idd, dat het door de spanning lang leek duren.

Die medic was eerst een tijd buiten bewust zijn. De herinneringen zijn gecross checkt, dus het zal behoorlijk accuraat zijn.

Ik ben er deze week ook maar even heen geweest, door een aantal lovende reviews hier. En toegeven, Warfare maakte behoorlijk indruk op me. Ik was niet altijd een grote fan van A24, maar met Civil War en deze film hebben ze in korte tijd wel twee pareltjes afgeleverd op het gebied van het realistisch tonen van oorlog en geweld. Want als je naar Warfare gaat, hou er dan rekening mee dat het echt een aantal nare momenten op gaat leveren waar ieder geval ik een brok van in de keel kreeg.

De film begint behoorlijk kalm, maar je weet echt wel als kijker dat het vooral gedaan is omdat er een moment komt dat het plots helemaal mis gaat. En dan zie je pas wat oorlog betekent, met zwaargewonden, PTSS, niet meer na kunnen denken. Er zijn vaak geen helden, je probeert gewoon te overleven. Je kan zo enorm goed getraind zijn, maar soms gaat wat je mee maakt gewoon nog verder dan dat. Dit toont Warfare dus heel sterk. Net als bij Civil War zie je bijna niks van de vijand, maar je voelt duidelijk dat ze er zijn. De film schuwt de nare details niet. Als je gewond bent dan stop je niet met schreeuwen en bloed je gewoon leeg als je maten je niet helpen. Maar los van de expliciete beelden is ook het geluid ijzersterk. Van totale stilte naar een verwoestende ontploffing of juist een waas van chaos na zo'n moment. Met anderhalf uur ben je ook wel weer blij dat de film klaar is, dat is lang zat om naar zoveel ellende te kijken.

Het enige wat ik wat onnodig vond was om na de evacuatie nog naar ''echte'' beelden en foto's te moeten kijken. Dat voegde niks toe en gaf toch nog onnodig een Hollywoodtintje aan de film, die dat juist tot dat moment kon ontwijken.

4*

Hier ben ik het helemaal mee eens. Ik ben een stuk minder enthousiast over de film en dit is een van de storende dingen. Warfare dekt zich in door te roepen dat de film gebaseerd is op de herinneringen van de soldaten, maar daar wringt het. Want de film lijkt geen moreel oordeel of politiek motief te presenten, maar kan dat in dit geval wel? Is het niet doen niet al een politiek ding haast, zeker met het genoemde einde. De film gaat over één dag in de Irakoorlog, compleet vanuit het oogpunt van de Amerikaanse militairen die een huis innemen waar twee Iraakse gezinnen wonen en daar aangevallen worden en hun gewonde kameraden moeten evacueren. De film vermijdt werkelijk elke context, maar in dei poging worden bijvoorbeeld de Irakese gezinnen gedegradeerd tot figuranten. En ik snap dat ze de film kaal wilden houden maar kan een film helemaal eerlijk zijn als er het geen moment over de bredere context van deze oorlog gaat waar in films nog opvallend weinig over gezegd is? De eindscène die ik hierboven quote voelde in die context helemaal als misplaatst en deed me het cijfer in mijn hoofd nog wat verlagen. Kortom: Ik worstel met deze film. Veel rauwheid en veel kwaliteiten en meestal ook vrij consequent qua stijl, maar de film wringt voor me.

Hoezo lijkt de film geen moreel oordeel te willen vellen? Het is toch deels een ‘home invasion’ film zoals Chris 23 terecht opmerkte. De film lijkt juist te zeggen dat in oorlog niemand ongeschonden blijft. Het laat de gruwelijke werkelijkheid zien voor wat het is. Dat is juist een moreel betoog.

Persoonlijk vond ik het wel ok dat de echte personen getoond werden. Benadrukt nogmaals dat we hier met de gruwelijke realiteit te maken hebben.

Aan de andere kant had het ook prima zonder gekund, dus erg veel voegt het ook niet toe.

Warfare is een uitgebeende oorlogsfilm: er is geen context maar we worden – na de spanning van het wachten op de actie terwijl de dreiging toeneemt – in een oorlogssituatie ondergedompeld waarin wordt geschoten, mensen deels aan flarden worden geschoten en men simpelweg bezig is er levend uit te komen. De film slaagt erin om iets van de intensiteit van zo’n situatie mee te delen: soms zit je echt met dichtgeknepen billen te kijken. En het laat zien dat oorlog geen lolletje is: elk normaal mens wil alleen maar weg uit zo’n situatie.

Maar het realisme van de film – dat ingaat tegen elke romantisering van de oorlog – heeft nog een andere kant die we meestal niet zien in oorlogsfilms: er is heroïsme, maar slechts in de zin dat men in zo’n extreme situatie kan handelen in plaats van te verstijven, en er is kameraadschap, maar beide zijn ingekapseld in protocollen zodat ze uiteindelijk slechts doen wat ze moeten doen en wat ze hebben geleerd tijdens de training. De militairen zien er niet alleen uit als halve robotten met al het zware wapentuig dat ze dragen (in tegenstelling tot de rebellen) maar ze gedragen zich ook als machines. In combinatie met de horror van de oorlog waarbij men vaak frustrerend weinig bereikt en als leden van een democratisch land ook nog tot het uiterste moet gaan om gewonde strijdmakkers thuis te brengen, maakt de film impliciet duidelijk waarom een democratisch land zoals Oekraïne in de huidige tijd liever geen mensen maar drones naar het front stuurt. Voor de mensen die we nog nodig hebben voor onze defensie, nu de VS zich lijken terug te trekken, raad ik af om deze film te kijken want de film is niet bepaald wervend om het leger in te gaan: in dat antipropagandistisch opzicht is Warfare een opvallend on-Amerikaanse film (maar de regisseur Garland is dan ook een Engelsman).

Beste film die ik tot nu toe gezien heb dit jaar, echt een must-see.

Toch wel een van de meest realistische oorlogsfilms die ik heb gezien. Geen bombastische Hollywoodproductie, maar een rauwe film die duidelijk maakt dat oorlog vooral chaos en ellende is. En dat zelfs de best getrainde militairen mensen zijn.

Na de uitermate tegenvallende Sinners, een bore fest van Epic per portions, was het de beurt aan Warfare.

En gelukkig viel deze niet tegen. Toen ik uit de zaal kwam was ik in een trans. Wat een ervaring. Maar wat bezielt Pathe, om Sinners in Imax te draaien in. plaats van Warfare. WTF.

Dit was een anderhalf uur achtbaanritGarland, maarnd maar ook zeker Ray Mendoza hebben een parel afgeleverd.

Voor mij nu al in de top 10, (top 5 misschien na herkijk) oorlogsfilmss films die ik heb gezien.

Alex Garland please dont stop making movies!

Oh en de zeikerds op letterbox en andere platformen over de Irakese familie, moeten still zijn.