Warfare (2025)

Amper 90 minuten, maar elke minuut telt. Iets waar veel andere regisseurs wel wat van kunnen leren.

Ok, het plot leent zich er natuurlijk wel toe om geen tijd te verspillen met achtergrond etc, maar toch.

Goeie cinematografie, geluid zat goed (beetje als bij Civil War, voelde heel realistisch aan).

Alleen jammer dat daar dan plots Will Poulter verschijnt. Pfoeh die kan niet acteren, hoe hard ie ook probeert.

Desalniettemin, dikke cinema ervaring! Kort, krachtig en brutaal. Oorlog, da's voor niks nie goed, behalve films!

Garland is wat mij betreft een van de beste regisseurs van deze eeuw. Na het meesterlijke Civil War komt hij nu met een nóg intensere en hyperrealistischere oorlogsfilm. Het sound design en de actie zijn echt om van te smullen. Ik heb anderhalf uur met een knoop in mijn buik en een bonzend hart in mijn keel zitten toekijken. Dat dat is écht een knap staaltje filmmaken.

Wellicht dat er nog een verhoging volgt, maar het gekerm van de gewonde soldaten was bij vlagen echt naar. Niet omdat het slecht was, integendeel, het was zó goed gedaan dat je eigenlijk wilde dat het ophield.

Ga dit sowieso in de bioscoop zien, want thuis mag je het geluid vast niet zo hard zetten van de buren.

4,5

Film deed me bij vlagen aan Carpenter’s Assault on Precinct 13 denken.

Reconstructie van een militaire missie in Irak in 2006 die helemaal (en uitsluitend) gebaseerd is op de herinneringen van de Navy SEALs die erbij betrokken waren. Will Poulter is de leider van deze eenheid die een Iraakse familie heeft gegijzeld om vanuit hun huis de handelingen van potentiële vijanden in de gaten te houden. Een eenheid onder leiding van Ray [D’Pharaoh Woon-A-Tai] sluit zich uiteindelijk aan wanneer de situatie uit de hand loopt. Iedere schijn van heroïek wordt nadrukkelijk vermeden. Je wordt deelgenoot gemaakt van de angstaanjagende stilte in de wetenschap dat de hel op elk moment kan doorbreken, maar ook van de angst, de verwarring en pijn die de gewonden moeten doorstaan. Gemaakt met veel aandacht voor details (onder stress onthoud je vaak juist zonderlinge details) die dit een zeldzaam geëvenaard realisme geven en voorzien van een sublieme soundtrack die alleen tot zijn recht komt met een optimale geluidsinstallatie.

Warfare is een behoorlijk intense film die het nutteloze van oorlog voeren goed laat zien. Het uitgangsount is simpel:De Navy seals komen in een benarde situatie terecht en moeten zich daaruit weten te vechten. Niet meer en niet minder. Garland en Mendoza weten dit gegeven in een intense film die audiovisieel indrukwekkend is te vervangen. De kogels, het geschreeuw, de ontploffingen. Er is geen score nodig om de film binnen te laten komen.

Alles komt keihard binnen, maar tegelijkertijd kom ik ook tot de conclusie dat dit zo'n goede film is die maar goed is om één keer te kijken.

Wat ik miste in deze home invasion-film, waarin twee onschuldige Iraakse families werden geterroriseerd door een groep Amerikaanse jongelui, was een (after credits) scène waarin ze later terugkwamen om hun rommel op te ruimen, en betaalden voor de kosten van het herstellen van het vernielde huis en voor de psychologische hulp die de kinderen van die families hoogstwaarschijnlijk nodig hadden na al die ellende.

Edit: blijkbaar kregen die families inderdaad de kosten terug : https://youtu.be/Lq7OmDmmxfM?feature=shared&t=140

Het was btw ook de beste alien/zombie- siege film (zonder xenomorphs of zombies dan) die ik sinds héél lang gezien heb

Ik hoop dat andere horror-/actie-/thriller filmmakers van deze film overnemen dat wonden idd heel erg pijn doen, en dat die pijn niet zomaar stopt … en dat die pijn na verloop van tijd erger wordt (in plaats van minder, zoals bijna álle Hollywoodfilms het laten lijken). Een protagonist die pijn heeft van een wond, zorgt voor spanning in een film.

En ik hoop ook dat ze van deze film over nemen dat een film spannend wordt als de protagonisten bang zijn in gevaarlijke situaties (in plaats van dat ze de hele tijd grapjes lope te maken.)

Amazing bioscoopervaring (geluid enz.) ; ik ga hem zeker nog een keer kijken (hopelijk ooit in IMAX, want jammer genoeg draait Warfare hier in de buurt (nog) niet in IMAX).

Maar ik had nog wel een paar vraagjes/opmerkingen;

Waarom kregen die gewonde soldaten niet gelijk pijnstillers? (Waarom pas ná al dat nog meer pijnlijke afbinden enz. ?)

En waarom zochten ze geen dekking tijdens die vuurgevechten op straat, in plaats van best wel lang midden op de open straat te blijven staan? (En waarom werden ze toen niet geraakt?)

Ik ben er deze week ook maar even heen geweest, door een aantal lovende reviews hier. En toegeven, Warfare maakte behoorlijk indruk op me. Ik was niet altijd een grote fan van A24, maar met Civil War en deze film hebben ze in korte tijd wel twee pareltjes afgeleverd op het gebied van het realistisch tonen van oorlog en geweld. Want als je naar Warfare gaat, hou er dan rekening mee dat het echt een aantal nare momenten op gaat leveren waar ieder geval ik een brok van in de keel kreeg.

De film begint behoorlijk kalm, maar je weet echt wel als kijker dat het vooral gedaan is omdat er een moment komt dat het plots helemaal mis gaat. En dan zie je pas wat oorlog betekent, met zwaargewonden, PTSS, niet meer na kunnen denken. Er zijn vaak geen helden, je probeert gewoon te overleven. Je kan zo enorm goed getraind zijn, maar soms gaat wat je mee maakt gewoon nog verder dan dat. Dit toont Warfare dus heel sterk. Net als bij Civil War zie je bijna niks van de vijand, maar je voelt duidelijk dat ze er zijn. De film schuwt de nare details niet. Als je gewond bent dan stop je niet met schreeuwen en bloed je gewoon leeg als je maten je niet helpen. Maar los van de expliciete beelden is ook het geluid ijzersterk. Van totale stilte naar een verwoestende ontploffing of juist een waas van chaos na zo'n moment. Met anderhalf uur ben je ook wel weer blij dat de film klaar is, dat is lang zat om naar zoveel ellende te kijken.

Het enige wat ik wat onnodig vond was om na de evacuatie nog naar ''echte'' beelden en foto's te moeten kijken. Dat voegde niks toe en gaf toch nog onnodig een Hollywoodtintje aan de film, die dat juist tot dat moment kon ontwijken.

4*

Hier ben ik het helemaal mee eens. Ik ben een stuk minder enthousiast over de film en dit is een van de storende dingen. Warfare dekt zich in door te roepen dat de film gebaseerd is op de herinneringen van de soldaten, maar daar wringt het. Want de film lijkt geen moreel oordeel of politiek motief te presenten, maar kan dat in dit geval wel? Is het niet doen niet al een politiek ding haast, zeker met het genoemde einde. De film gaat over één dag in de Irakoorlog, compleet vanuit het oogpunt van de Amerikaanse militairen die een huis innemen waar twee Iraakse gezinnen wonen en daar aangevallen worden en hun gewonde kameraden moeten evacueren. De film vermijdt werkelijk elke context, maar in dei poging worden bijvoorbeeld de Irakese gezinnen gedegradeerd tot figuranten. En ik snap dat ze de film kaal wilden houden maar kan een film helemaal eerlijk zijn als er het geen moment over de bredere context van deze oorlog gaat waar in films nog opvallend weinig over gezegd is? De eindscène die ik hierboven quote voelde in die context helemaal als misplaatst en deed me het cijfer in mijn hoofd nog wat verlagen. Kortom: Ik worstel met deze film. Veel rauwheid en veel kwaliteiten en meestal ook vrij consequent qua stijl, maar de film wringt voor me.

Warfare is een uitgebeende oorlogsfilm: er is geen context maar we worden – na de spanning van het wachten op de actie terwijl de dreiging toeneemt – in een oorlogssituatie ondergedompeld waarin wordt geschoten, mensen deels aan flarden worden geschoten en men simpelweg bezig is er levend uit te komen. De film slaagt erin om iets van de intensiteit van zo’n situatie mee te delen: soms zit je echt met dichtgeknepen billen te kijken. En het laat zien dat oorlog geen lolletje is: elk normaal mens wil alleen maar weg uit zo’n situatie.

Maar het realisme van de film – dat ingaat tegen elke romantisering van de oorlog – heeft nog een andere kant die we meestal niet zien in oorlogsfilms: er is heroïsme, maar slechts in de zin dat men in zo’n extreme situatie kan handelen in plaats van te verstijven, en er is kameraadschap, maar beide zijn ingekapseld in protocollen zodat ze uiteindelijk slechts doen wat ze moeten doen en wat ze hebben geleerd tijdens de training. De militairen zien er niet alleen uit als halve robotten met al het zware wapentuig dat ze dragen (in tegenstelling tot de rebellen) maar ze gedragen zich ook als machines. In combinatie met de horror van de oorlog waarbij men vaak frustrerend weinig bereikt en als leden van een democratisch land ook nog tot het uiterste moet gaan om gewonde strijdmakkers thuis te brengen, maakt de film impliciet duidelijk waarom een democratisch land zoals Oekraïne in de huidige tijd liever geen mensen maar drones naar het front stuurt. Voor de mensen die we nog nodig hebben voor onze defensie, nu de VS zich lijken terug te trekken, raad ik af om deze film te kijken want de film is niet bepaald wervend om het leger in te gaan: in dat antipropagandistisch opzicht is Warfare een opvallend on-Amerikaanse film (maar de regisseur Garland is dan ook een Engelsman).

Goede film, enorm kaal met ook een prima sounddesign en toch: Civil War vorig jaar vond ik op elk vlak beter en kwam harder binnen. Neemt niet weg dat deze film zijn kwaliteiten heeft. Het mannelijke en machogedrag wordt beperkt gehouden (een enkele opmerking daargelaten of de beste videoclip van deze eeuw waar de film mee start) en dat is fijn. Dit zijn professionals die bezig zijn met een serieuze missie. Je krijgt eigenlijk weinig mee van de doelen van die missie maar het gaat puur om de ervaring. Die werkt op momenten prima met het lange wachten, die enorme ontploffing, de angst van de soldaten en vooral als ze in de strijd zijn en even niet meer precies weten wat ze moeten doen: dat is allemaal prima. Maar de verder actie vond ik stiekem wat vlak en mat en de film kwam daarmee nooit los voor mij. 3,5*.

Intense en zeer realistische oorlogsfilm waarin regisseursduo Alex Garland en Ray Mendoza elkaar uitstekend weten te vinden. Garland zijn hand is vooral te herkennen aan de overtuigende en doeltreffende geluidsbewerking, die net als bij zijn vorige project een stevig handje helpt om de ervaring aan de kijker te presenteren. Het acteerwerk is overtuigend, de beelden zijn uiterst beklijvend en de hele film lang heerst er een nare sfeerzetting. Het jammerlijke is dat het gebeuren nergens heel spannend weet te worden en wellicht wat context mist met betrekking tot het totaalplaatje, maar Warfare blijft niettemin akelig wapengekletter. Een bioscoopbezoek brengt gegarandeerd suizende oren met zich mee.

Intense oorlogsfilm over de missie van een groep Amerikaanse Navy SEALs in Irak. De film besteedt geen tijd aan introductie van personages, karakterontwikkeling of het schetsen van de achtergronden van de missie. De focus ligt volledig op de missie zelf. Voor zover ik dat kan beoordelen wordt een dergelijke oorlogssituatie hier erg realistisch in beeld gebracht en (mede) daardoor weet de film de gehele speelduur te boeien. Zou 'm niet snel nog eens opnieuw bekijken, maar deze film is wel een kijkbeurt waard.

Ik heb me voordat ik de film gisteravond ging bekijken niet echt verdiept in deze film en ik dacht eigenlijk dat het een soort van film zou zijn zoals "Black Hawk Down (2001)" en "13 Hours (2016)". Oftewel een Actie / Drama film met veel actie. Net zoals de genoemde films staat "Warfare" ook betiteld als een Actie / Drama film en is het verhaal ook gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis, of beter gezegd op de herinneringen van de soldaten die het hebben meegemaakt, maar ik vond het vooral een saaie zit met weinig actie en ik vroeg me na het einde (waarbij je nog wat foto's en echte beelden te zien krijgt van de Amerikaanse soldaten en waarbij eentje in een rolstoel zit / rijdt) ook af "waarom moesten we dit zien?" De film zelf geeft daar in ieder geval geen antwoord op.

Op 12 november 2006, tijdens de Irak-oorlog, vordert een Amerikaanse eenheid tijdens een surveillance-opdracht het huis van een Iraaks gezin in een dichtbevolkte woonwijk waar vijandelijke eenheden opereren, slaat daar een gat in de muur, waardoor een sniper de omgeving in de gaten houdt. In geen tijd wordt de eenheid van alle kanten aangevallen en ben je als kijker er zo goed als in real time getuige van hoe zoiets eraan toe gaat.

Bekende regisseur Alex Garland en oud-soldaat Ray Mendoza, die Alex Garland ook al adviseerde bij diens vorige film "Civil War (2024)", dompelen je als kijker vervolgens onder in de bloederige werkelijkheid van het oorlog voeren. Ondanks dat het allemaal knap en met militaire precisie is gemaakt, kon het me nergens echt boeien en vermaken en echt spannend vond ik het ook nergens. Ik stond zelfs in het eerste gedeelte van de film op het punt om vooruit te spoelen, maar dat heb ik toch niet gedaan.

De film opent met het liedje (die destijds vooral populair was vanwege de bijbehorende seksistische fitness videoclip) "Call On Me" van de Zweedse diskjockey en producer Eric Prydz, waarna we de Amerikaanse eenheid in beeld te zien krijgen, die veel plezier hebben met het bekijken van de videoclip van "Call On Me". Daarna zien we een stadje / dorp in Irak in de nacht en zien we de eenheid stilletjes door een straat lopen, waarna ze een huis op het oog hebben en deze binnengaan en het slapende Iraakse gezin (een man en een vrouw) wakker maken. Daarna slaan ze met een voorhamer een dicht gemetselde muur (waar eigenlijk een deur zou moeten zijn) open op de tweede verdieping (waar zich ook een Iraaks gezin, een man een vrouw en twee kinderen, bevindt) en ook maken ze een opening in de buitenmuur, maar dat krijg je niet in beeld te zien, waar wel zie je daarna de opening in de ochtend, waarna we na circa acht minuten de filmtitel in beeld te zien krijgen.

Ik dacht toen nog nog "nu zal zo wel de actie gaan beginnen", maar dat is dus niet het geval. Tot circa de 29e minuut hoor je alleen de eenheid met elkaar praten en communiceren met het leger en je de sniper Elliott Miller (Cosmo Jarvis) door het vizier van zijn geweer door de opening in de buitenmuur de omgeving observeren, waarbij hij zich specifiek richt op de Iraakse inwoners en dat krijg je dus circa 20 minuten lang te zien. Misschien vonden andere filmkijkers dit observeren spannend, maar ik vond het maar saai, ondanks dat het wel fraai in beeld werd gebracht (o.a. hoe de sniper erbij ligt).

Na circa 29 minuten wordt er dan een handgranaat door door de opening in de buitenmuur binnen gegooid en hoor je een paar seconden daarna een ontploffing en dacht ik "joepie nu gaat het dan toch eindelijk beginnen". Maar ook daar blijft het min of meer bij en krijg je eigenlijk tot circa de 43e minuut alleen wat paniek van de eenheid te zien (waarbij Elliott wat licht gewond is) en willen ze vertrekken middels een CAS-EVAC (oftewel een slachtoffers evacuatie). Ik dacht toen ook "wat zijn het voor een mietjes van een Amerikaanse eenheid" omdat eentje maar licht gewond was.

Als je dan buiten een Amerikaanse Bradley tank hoort en ziet bij het huis, brengt men daar de gewonde Elliott naar toe, waarna er een flinke granaat ontploft en een Iraakse soldaat (die de Amerikanen helpt als o.a. tolk) daarbij ook ontploft en ook raken een tweetal Amerikaanse soldaten zwaar gewond, waaronder weer Elliott en Sam (Joseph Quinn). Ik moet zeggen dat de ontploffing fraai in beeld werd gebracht en hetzelfde geldt voor de gevolgen erna (waarbij je te horen krijgt hoe dof en vervormd je gehoor klinkt na een zware explosie).

Maar helaas vond ik het daarna ook weer snel saai worden, als men zich weer terugtrekt in het huis. Daarbij zie je wel expliciet in beeld dat Elliott en Sam echt zwaar gewond zijn, maar dat zijn eigenlijk ook tot circa de 66e minuut eigenlijk de enige heftige beelden die je te zien krijgt (en natuurlijk ook de restanten van de Iraakse soldaat die nog op de straat liggen zoals een deel van zijn been).

De Amerikaanse eenheid schiet ook wat blind in het rond, raakt in paniek, en vraagt ook om luchtsteun waarbij je dan een straaljager een aantal keren vlak over de straat ziet vliegen en ook dat werd fraai in beeld gebracht en zal in de bioscoop ongetwijfeld fraai hebben geklonken en gevoeld (m.b.t. het razende geraas van de straaljager die over de straat scheert) hebben. Na circa 66 minuten vindt er dan een reddingsactie plaats en zie je andere Amerikaanse soldaten schietend naar het huis gaan en dat krijg je vooral te zien op hoogte via zwart-wit beelden gemaakt door een drone.

Daarna wordt er gepraat en vindt er nog een beetje actie plaats (de tegenstander krijg je eigenlijk nooit in beeld te zien) en na circa 78 minuten komen er dan twee Bradley tanks aangereden, die de zwaar gewonde Elliott, Sam en nog wat andere soldaten meeneemt, zoals Ray (D'Pharaoh Woon-A-Tai) die je in de film vooral ziet communiceren via de telefoon, en een aantal blijft dan nog achter bij het huis. Maar niet voor lang want na circa 86 minuten komen er weer twee Bradley tanks, die dan schieten op de tweede verdieping van het huis (dit op verzoek van de achter gebleven soldaten in het huis), waarna de soldaten schietend naar de wee Bradley tanks lopen en dan met zijn allen vertrekken.

Daarna zie je nog wat beelden van het gezin in het huis en zie je Irakezen (die op de Amerikanen geschoten hebben) op de straat lopen en is de film na circa 88 minuten afgelopen en zie je nog in beeld de tekst "For Elliott", waarna je hem via echte beelden in een rolstoel ziet rijden (hij verloor bij het incident zijn been en stem) en ook zie je dan anderen van de Amerikaanse eenheid en dat ook via foto's waarbij de echte persoon ziet en de gespeelde acteur. Daarna is de film ook echt afgelopen na circa 90 minuten.

Maar waarom we deze film moesten zien en zo'n hoge score heeft is, is me onduidelijk. Als ik de film in de bioscoop had gezien (dat was ik eigenlijk van plan, maar is er niet van gekomen) had ik het waarschijnlijk iets beter gevonden, maar zou het ook geen indruk verpletterende indruk op mij hebben gemaakt. De cast in de film is ook erg oppervlakkig en je krijgt over hen ook eigenlijk niets te weten, waardoor je er eigenlijk ook geen band mee krijgt. Het zijn ook eigenlijk allemaal onbekende acteurs en enkel Will Poulter (als Erik) was voor mij een enigszins bekende acteur.

Uiteindelijk is "Warfare" vooral een anti-oorlogsfilm en de film speelt zich ook in real time af, waarbij de expliciete beelden van gewonde en bebloede slachtoffers je als kijker moeten confronteren met de gruwelijke werkelijkheid van oorlog. Maar helaas maakte de film op mij geen echte indruk (omdat ik er andere verwachtingen van had) en vond ik het vooral maar saai.

Rauwe, intens in beeld gebrachte oorlogsfilm over een amerikaanse groep soldaten die vastgepind wordt in het huis van een iraakse familie in 2006. Verwacht geen aktiefilm; er is sporadisch wel wat botte en vooral bloederige aktie, maar hoofdzakelijk richt de film zich op het eindeloze wachten en de uitzichtloze situatie van het wanhopige team. Knap vormgegeven en overtuigend gespeeld door de jonge cast, met heel wat claustrofobische en nachtmerrie-achtige momenten.

Ik kan deze Warfare geen onvoldoende geven. Het is namelijk gewoon een goed gemaakte film. Het is alleen helemaal niet mijn ding. Tientallen minuten lang geschreeuw, bloed en pijn achter elkaar hoeft van mij niet zo. Ik besef me terdege dat oorlog vreselijk is en dat er dergelijke verschrikkelijke dingen gebeuren. Maar ik hoef het niet zo expliciet en langdurig te aanschouwen. Ook al wordt alles wel geloofwaardig weergegeven.

Goede film! Hard, rauw en een goede beleving van de dreiging in de straten van het stadje in Irak. Er is geen echt begin van de film, en je mist de aanleiding, maar daarom val je eigenlijk middenin in het (minimale) verhaal. Het realisme en het puike acteerwerk doen je vergeten dat je eigenlijk geen idee hebt wat de reden is dat zij daar zitten. En dan dat échte mannelijke begin van de film, met de clip van 'Call on Me' van Eric Prydz. Geweldig!

Redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is mager. Je valt er eigenlijk middenin. Maar dat is op zich geen probleem. De film heeft dit niet nodig en vertelt 'gewoon' een op feiten gebaseerde dag uit het leven van een groep SEALS. Alles wordt rauw en realistisch in beeld gebracht met spannende scenes. De actiescenes springen er niet echt uit en soms is het wat rommelig, maar dat past wel bij de hele beleving. Visueel sterk gefilmd. Het acteerwerk is ook dik voldoende. 3.5

"Look for the blood and the smoke."

Knetter harde film dit. Waar ik oprecht even van bij moest komen, en dat heb ik niet snel. Warfare stond al een enige tijd op mijn kijklijst, en nadat A24 heeft laten zien tot waartoe ze in staat zijn (met 'Civil War') waren mijn verwachtingen ook torenhoog. Gisteren eindelijk gezien, en dit was wederom een waanzinnige zit. En dat heeft heel veel aspecten. Wat mij tijdens het film opviel is voornamelijk hoe beklemmend deze film is. De spanning is echt torenhoog, en de film maakt eigenlijk wel alle verwachtingen waar.

Vanaf minuut één is de film al interessant, en de film is met oplopende spanningen steeds interessanter aan het worden. De daadwerkelijk conflicten zijn immersive genoeg en weten je echt onder de indruk te brengen. Geen heroïsche gezeur, gewoon een groep soldaten en tevens vrienden die elkaar proberen te redden in het heetst van de strijd.

Het jammerlijke is dat we maar een anderhalf uur aan film krijgen, dit is typisch een film die van mij part best twintig minuten langer had mogen duren. Ik ben het eens met het feit dat die foto's allemaal niet hadden gehoeven, zeker om het feit dat zo'n 90% ook geblurred is, dan had het net zo goed niet gehoeven. Wel leuk om te zien dat de veteraan waar het om gaat in deze film zelf naar locatie is geweest.

Hele vette film, die echt indruk achter heeft gelaten! A24 weet me gewoon weer te overtuigen en dat gaat ze de laatste tijd steeds beter af, wellicht worden we ooit nog eens goeie vrienden!

Zeker geen hoogwaardige film zoals bijv. Black Hawk Down. Het verhaal is mager en de acteurs zijn ook al niet bijzonder te noemen. De hele film is aan de vage kant, waarom gaan ze een huis binnen? Wat gaan ze daar doen? Het is allemaal niet erg duidelijk. Ook de overlevingsmodus die in elk mens zit onbreekt. Het is een chaos wat betreft communicatie naar elkaar toe met na een enkele aanval met gewonden er veel geschreeuw te horen is en er verder weinig spannends aan is. Deze film is overhyped en kun je gerust overslaan. Geen verhaal, geen plot, zelfs geen goede music score. Zonde van je tijd. Daarom 1 ster voor de moeite.

Zou hoge score krijgen als standaard oorlogsfilm. Maar als je bedenkt dat dit de bad guys zijn die een ander land binnenvallen gaat de score toch wat omlaag bij mij. Beetje huilie-huilie dat er geschoten wordt op de US soldaten door mensen die hun land verdedigen.

Zeker de moeite waard, lijkt soms wel alsof het een docu is. De stress spat van het scherm af waardoor je je echt in kunt leven in de militairen. Tip : bekijk de film als je het onderwerp interessant vindt, maar ga er geen politiek bij betrekken want dat is zonde van de film.

Een heftige en harde oorlogsfilm naar een waargebeurd verhaal.

Het acteer spel, is sterk in deze film vooral ook van Joseph Quinn als de soldaat Sam.

De gehele cast speelt heel goed in deze film.

Sommige scènes zijn best akelig.

Wat je als kijker kan voorstellen bij een oorlog.

Wat aangezet wordt met het gegil door de pijn van de zwaar gewonden soldaten.

Wat echt heftig overkomt.

Wat wel soms wat eentonig overkomt, is dat deze film zich veel centreert op èèn plaats.

Maar het is een hele goede kwaliteits oorlogs film.

Weer zo een melodrama van kijk wat die Amerikanen te verduren hadden in Irak. En ook de omschrijving erbij "Vanuit de woning houden ze hun vijanden in de gaten of "Wanneer ze door de vijand worden ontdekt"

Alsof die Irakezen de boeman zijn en de Amerikanen zich verzetten tegen de slechteriken. De ironie zeg.

Uitstekende film over een groep Amerikaanse navy seals die in Irak in de val komen te zitten in een woonwijk als ze onder vuur komen te liggen. De film is nagenoeg in real-time en dit verhoogt de urgentie en daarmee ook de spanning. Het ontbreken van muziek draagt hier ook aan bij. Misschien niets nieuws, maar wel redelijk indringend in beeld gebracht allemaal. Een nipte 4.0 sterren.

Zal wel aan mij liggen maar wat was dit een slechte film zeg. Leuk dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal . Dat is dan ook het enige pluspuntje. Weinig echte actie en dat hoeft niet perse bij elke oorlogsfilm, maar er gebeurde gewoon heel bar weinig in deze hele film. Mischien als ze wat meer hadden laten zien van de troepen die kwamen om ze te helpen. Of de buchmasters en tanks in plaats van ongeveer 1 uur naar 2 gewonde te kijken. Nee niet best dit.

Weer een toffe poging van Alex Garland.

De man die eerst lang wachtte met het betreden van de regisseurstoel; na drie romans en vele scripts geschreven te hebben, lijkt nu wel degelijk de smaak te pakken te hebben. Drie films in drie jaar tijd. Na Civil War kiest hij nog niet het horrorpad ala Men, maar keert hij gewoonweg terug naar de oorlog. Ditmaal geen fictieve of toekomstige voorspelling. Nee, het is weer eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Geestig en ergens ook aandoenlijk; de beginshot met die clip van Follow Me; je weet wel: die hit uit 2004 van Eric Prydz. Met die pikante gymmeisjes. En dan maken we kennis met het team, die helemaal los gaat op de clip.
De bravoure zou ervan af moeten spatten en het testosteron is alvast te ruiken. Maar uiteindelijk ruik ik daar ook een hoop angst en afhankelijkheid die wordt weggelachen. Want enkelen van hen die zou weer zijn leven moeten riskeren.

Ditmaal in 2006, in een Iraakse wijk. Het team moet enkele huizen betreden en als bunker gebruiken omdat de vijand vroeg of laat zal arriveren. Het ontvouwt zich rustig en de camera zit dicht op je huid en de scenes zijn in lange takes opgenomen. De sarcasme, onrust, frustraties en spierballentaal lijken onderling de orde van de dag te zijn en hoe dichter de vijand komt, hoe meer de spanning stijgt. En natuurlijk kon het niet anders dan uit de hand lopen. Dus Warfare is alles behalve een film over Amerikaanse helden.

En dan breekt de pleuris uit en zitten de soldaten in de val en belandden we in een eindeloos slagveld dat vrijwel binnen de muren van het huis valt. Waarschijnlijk moest dit zo identiek lijken als de situaties in real life; want je hebt het gevoel alsof je er zelf bij bent. Hoogtepunt was die scene met die bominslag en zijn tunnelvisie die erop volgt, en dat één van die leden pas veel later beseft dat zijn benen in de brand staan. Een behoorlijk sterke scene waarbij je de drang tot vluchten en verstoppen zelf meevoelt. Let trouwens ook op de hele kleine onvoorziene momentjes: Die penis die zichtbaar wordt als de broekspijp van die gewonde soldaat wordt opengeknipt. Of dat iemand per ongeluk struikelt over de zwaar verwonde been. Of dat de doden die er tijdens de kogelregens vallen maar bijna op één hand te tellen lijken te zijn. De onlogica in communicatie. En dan uiteindelijk het einde; waarbij de soldaten zijn vertrokken en de "terroristen" ineens als gewone burgers op straat samen lijken te komen. Je zou het als sneertjes kunnen zien.

Maar het draait natuurlijk niet om de actie. De kogelregens en de bominslagen voelen als een totale chaos. Als een val.

En de reden van deze opzet word buiten beschouwing gelaten. Dat weten de burgers nu inmiddels ook wel; althans, hoe je het Amerikaanse leger of het motief als kijker op wilt vatten.

Dit was weer eens een van de betere oorlogsfilms. Valt me op dat men tegenwoordig wel een beetje is uitgekeken op de hele suspense en effectbejag rondom het thema. Denkend aan die tenenkrommende eerste en laatste scene uit Saving Private Ryan; of de zogenaamde "moedige" toespraken van generaals of het feit dat, daar gaan we weer, Amerika als God gezien moet worden. En dan heb ik het nog niet eens over die afschuwelijke roffelende en tetterende marsmuziek gehad. De grote Amerikaanse vlag was al vanzelfsprekend.

4,5*

Intense oorlogsfilm over de oorlog in Irak na de verzonnen vondst van WMD. Toont realistisch hoe moderne oorlogsvoering zich voltrekt: lange periodes van stressvolle stilte, en dan uit het niets dodelijk geweld. Dat geldt natuurlijk ook voor het perspectief van de vijand die nietsvermoedend opgeblazen kunnen worden. Al lijken de 'rules of engagement' duidelijk in Warfare: pas als je een wapen ziet mag je de ander als vijand identificeren en mag je dus schieten. Terecht, anders krijg je een slachting onder burgers met triggerhappy soldaten onder grote stress, maar in oorlog sta je dan wel met 1-0 achter als de vijand geen uniform draagt. Wat in vrijwel elke oorlog die de VS uitvecht het geval is. Het vraagt nogal wat van de discipline van soldaten. Maar er zijn toch tien- zo niet honderdduizenden burgers omgekomen tijdens de oorlog.

Goed geacteerd door de mij grotendeels onbekende cast, al heeft Poulter zo'n kenmerkend hoofd dat die juist wat afleidt. Verder vond ik vooral het sound design erg sterk. Einde was ook redelijk ontluisterend- soldaten komen ergens, traumatiseren een onschuldig gezin, worden aan flarden geschoten, en vertrekken weer. Totale anti-heroïek. Wel is het een keer tijd dat de dubieuze redenen en ook de criminele praktijken in een Amerikaanse film getoond of op zijn minst benoemd worden, het is alweer 20 jaar geleden. Na de Vietnam-oorlog waren kritische filmmakers er eerder bij.

Uitstekend.

Enerverende oorlogsfilm, deze Warfare. Of het allemaal zoveel realistischer is dan we gewend zijn? Geen idee. Het is in ieder geval wel een stuk spannender dan de typische snelle cuts en het hoge tempo dat Hollywood ons doorgaans voorschotelt. Alex Garland en Ray Mendoza maken er geen opzichtige Amerikaanse bombast van; de militairen zijn voor een groot stuk toch ook maar gewoon mensen die last hebben van de spanning en het gevaar. Users die in hun mening schrijven dat er te weinig of niks (huh?) gebeurt, kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen. Er gebeurt net veel, voor een film van amper anderhalf uur. Voor mij de beste film van 2025, althans voorlopig toch.

4

Meest realistische oorlogsfilm die ik gezien heb. Hier geen snelle cuts, geen dramatisering, geen muziek, maar rauwe oorlogsvoering in de meest pure zin van het woord. Dat betekent dus ook lang wachten, observeren wat er gebeurt in de omgeving en een ijzingwekkende stilte tot het geweld losbarst. En tijdens dat geweld blijft ons kijkers niets bespaard: het is intens en indringend. Dit is hoe oorlog eruit ziet en klinkt en je ziet aan alles dat het in de werkelijkheid ook zo zou moeten zijn gegaan.

Zaterdagavond als eerst aan de slag met deze Warfare die ik behoorlijk goedkoop had gescoord bij de Mediamarkt op Blu ray. Zou dat een voorbode zijn op de kwaliteit van de film? Voor 10 euro wilde ik best een buil vallen dus kom maar op, en dit smaaktemij gelukkig toch meer dan prima.

Met het verwachte beeld in gedachte is de opening wel even iets anders met de clip van Call on My van Eric Prydz. Eindelijk iets heel logisch, want het is simpelweg nog even alle remmen los, even ontladen, wellicht een stukje bonding, en vooral het hoofd leegmaken en daarna focus en discipline. Wat daarna vooral opvalt is alle rust waarin men handelt, het is rustig, het is overwogen, duidelijk communicatie en goed wapengebruik en tactiek met als taak overwatch en het coördineren van airsupport. Wat we vervolgens zien is hetzelfde wat Chris Kyle doet in American Sniper, namelijk als er een dreiging is voor de interventiemacht/grondtroepen die uitschakelen. En dit vaak vanaf een kilometer afstand of meer. Nu is deze overwatch eenheid meer dan behoorlijk beveiligd, zoveel had Kyle niet bij zich tijdens american Sniper en hield dat vaak met een spotter wel op, maar het is simpelweg niet de bedoeling dat een overwatch team in direct contact komt met de vijand.

Dus voor iedereen die klaagt dat het eerste half uur saai is, welkom bij het leger en een dergelijke eenheid want dat kan saai zijn. Dat is de realiteit van een dergelijke eenheid die observeert, meld, communiceert en vanaf veilige afstand toeslaat. De schrik is dan ook groot als de tegenstander toch weet waar ze zitten en een granaat naar binnen vliegt en een schoten wisseling volgt. Wat daarna volgt is een minutieus beeld van protocollen, handelswijze, comtraffic en het overschakelen naar plan B met behulp van evac, luchtsteun of overleg met naburige eenheden. Aan overbodig dialoog, karakteruitdieping, verhaal of achtergrond wordt niet gedaan. Het is directheid, handelen en stilzwijgende spanning dat de klok slaat waar deze mannen ondanks hun training en voorbereiding ook maar slechts mensen zijn die fouten maken, twijfelen en gewond raken.

Zo op drie kwartier is het op fraai gefilmde wijze toch echt stront aan de knikker, en is het getoonde met de gewonden toch echt zenuwslopende en de brainfog van de explosie praktisch voelbaar, aangevuld met het zenuwachtige radio-chatter, en gekreun en gejammer waar je zelfs als kijker praktisch de zenuwen van krijgt. Het is een morele aanslag op de zenuwen van de kijker en de militairen temidden van plassen bloed, met het buddysysteem waar iedereen 1ste hulp moet kunnen bieden, waar iedereen shook up is, het afwachten is wat er komen gaat en specialisten als deze mensen, getraind voor dergelijke omstandigheden, ook gewoon een bad day at the office kunnen hebben. Er gebeurt niets lees ik dan, het is saai en zijn er tal betere oorlogsfilms, mwoah...er gebeurt genoeg hoor en wellicht mis je de relatiteit van zaken.

Want laten we even de koe bij de horens vatten waar dit overduidelijk geen heldhaftige oorlogsfilm is die overloopt van de actie en heldhaftigheid. Warfare lijkt zich namelijk vooral te richten op stress, het maken van beslissingen onder zware geestelijke druk. Het beeld van de gemiddelde oorlogsfilm waar constant geschoten wordt is wat dat betreft niet eens reëel, denk eens over de hoeveelheid munitie die er door gaat of troepen die je verliest, dat is sporadisch, maar ziet er vaak in een film veel heftiger uit. Neem bijvoorbeeld 13 Hours: Secret soldiers of Benghazi die in de nachtelijke uren maar twee echt grote aanvallen afslaan. Buiten dat is het interessant om te weten dat het gewond raken van onderandere Joe Hildebrand echt zo gegaan is, radioman Ray Mendoza mee geschreven heeft aan het script, en wist Elliot Miller niets meer van het gehele gebeuren na vier weken coma dus geld de film tevens als soort van reconstructie voor hem.

Het is een beeld van bittere realiteit wat we zien gespeend van heldendom met de vraag wie er in godsnaam nog in het leger zou willen want Warfare valt voor mij toch onder de noemer anti-oorlogsfilm, waar de exfiltratie uit het pand naar de twee Bradley's er volgens het boekje uitziet en ik niet anders kan zeggen dan dat de makers weten waar ze het overhebben. Daarom wat mij betreft een uitstekende film.

Geen gun-blazing supersoldaten in Warfare, maar de bittere realiteit van oorlogsvoering. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd terwijl de SEALs geduldig hun omgeving en vijanden observeren. Wanneer uiteindelijk de pleuris uitbreekt, nemen angst en chaos langzaam maar zeker de overhand. Intense, realistische en aangrijpende oorlogsfilm.

4 * Real-time rauwheid

Garland.

Warfare is een film die voor mijn gevoel en ervaring een beetje afrekent met de klassieke oorlogsfilm, die vaak een rechtvaardiging of een veroordeling uitbeeldt.

Hoewel natuurlijk nooit helemaal gespeend van heroïek (je eigen leven riskeren om een gewonde naar veiligheid te slepen, blijft een heroïsche daad maar ook in de kleine tekenen van kameraadschap, angsten het hoofd bieden en in levensbedreigende situaties boven jezelf uitstijgen en blijven handelen vinden we genoeg wat je in beginsel onder heldhaftigheid zou scharen), Garland blijft weg van de wapperende vlaggen en triomfantelijke strijdliederen (gerechtvaardigde oorlog), noch spreekt hij zich expliciet veroordelend uit over (de zinloosheid van) oorlogsvoering.

Veel van beide elementen blijven natuurlijk inherent aanwezig maar Warfare doet haar best om de titel eer aan te doen door in te zoomen op de droge pragmatiek en het rauwe realisme van oorlogsvoering. Een echte verhaallijn is er dan ook niet, waardoor zoiets "banaals" als ernstige verwondingen veel aandachtiger opgevoerd kan worden, als de tergende situatie die het is.

Dat het perspectief bij de Amerikanen ligt is een keuze, maar zeker geen rechtvaardiging van wat er op het scherm gebeurt. Dit zijn niet de idealistische strijders der vaderland die we zo vaak hebben gezien, zoals ook hun tegenstanders niet als moreel corrupte vijanden afgebeeld worden. Het fotocollage op het eind is wel wat ongelukkig misschien maar gezien de opzet van de film zie ik dat eerbetoon meer als dank voor de samenwerking dan een voetstuk of erepodium.

Uiteindelijk een van de weinige oorlogsfilms waar ik echt van onder de indruk was. Spannend en benauwend om te zien, met werkelijke bewondering voor de mensen die in dergelijke situaties het hoofd koel weten te houden. 4*