Paradise Now (2005)

Net nog eens herzien en ik sta nog volledig achter mijn vorige bericht. Ijzersterke acteerprestaties!

Mooie film. Echt goed geacteerd, super mooi en geloofwaardig neergezet. Ik vond heel veel scene's erg mooi en subtiel in elkaar gezet. En heel veel dialogen vond ik ook echt sterk.

Wat ik jammer vond, was dat er van mij wel wat meer uitdieping van de personages had mogen zijn. Het begint meteen dat ze opgeroepen worden en zichzelf voorbereiden om zichzelf dus op te blazen. Ik denk dat als ik de personages beter had gekend, ik er wat dieper in had gezeten. Ook tijdens de weg naar het einde hadden ze misschien ook de kans gehad het allemaal wat meer uit te diepen.

Ook een minpuntje was dat Khaled en Suha een discussie hadden over de manier van strijden waarvoor ze in geloven. En dat hij zich in een klap dan super makkelijk laat overhalen het niet te doen. Beetje raar.

Sommige scene's hadden wel wat minder subtiel gemogen, oftewel waren naar mijn smaak een beetje traag opgebouwd, maar er waren ook wel een aantal scene's waar ik dat juist mooi vond.

Al met al. Een best sterk, spannnend filmpje. Met wel een paar minpuntjes, maar het zet toch wel aan het denken.

*3 sterren.

En ook in het midden-oosten leeft deze film. Wat schetste mijn verbazing toen ik hem opeens op een Egyptisch filmkanaal voorbij zag komen.

Gisteren het 14e kippetje gezien van dezelfde regisseur. Alleen is dit wel een heel andere film. Het lijkt in niks op elkaar. Film over twee Palestijnse terroristen. Er wordt wel een mooie poging gedaan om in het diepere van de achtergrond van Palestijnse terroristen te komen en ook de twijfel die sommigen hebben tegenover de haat naar de Israeliërs. En in die zin is het wel een mooie film. Maar het onderwerp kan me niet bekoren. Ik kan me er niet in verplaatsen.

Niet in de Israelische bezetter en niet in de Palestijnse zelfmoord terrorist.

Na jaren nog eens teruggezien en vond hem nu minder dan de eerste keer. Geeft wel een schrijnend beeld van de uitzichtloosheid van het conflict tussen Israel en de Palestijnen. De verwoestingen op de Westelijke Jordaanoever hakken er flink in. Het zou wenselijk zijn dat er minder heethoofden en meer figuren als Suha (gespeeld door Lubna Azabal) het voor het zeggen zouden hebben. Zolang radicalen aan beide zijden de dienst uitmaken, is een oplossing onbereikbaar.

Film over een zeer interessant onderwerp en al jaren aan de orde van de dag in het Midden-Oosten. Wilde deze dan ook zeer graag zien en gisteravond was het zover.

Het onderwerp zelfdoding is altijd een heikel onderwerp. Vaak gaan de discussies over het nut ervan en of die mensen er goed aan doen om onschuldige burgers te vermoorden door middel van een zelfmoordaanslag.

Aangezien ik zelf een keer in Israël geweest ben en ik zag dat midden in Jeruzalem Palestijnen en Joden prima bij elkaar kunnen wonen rees meteen de verontwaardiging in me op waarom dat nou wel kan.

Navraag wees uit dat ze beiden graag wilden dat er vrede kwam maar dat de leiders van beide volken teveel ego hadden om vrede te sluiten. Met die gedachte ging ik de film in.

In de film zien we de zogenaamde radicalen die door middel van een zelfmoordaanslag onschuldige mensen vermoorden om zo de acties van de Joden te vergelden. De hoofdrolspelers komen zeer overtuigend over, alleen miste ik wat diepgang in de personages. Zo had de film meer tijd kunnen nemen om de karakters wat uit te diepen voordat ze een grote bom om hun middel krijgen gehangen. De film is nu binnen het anderhalf uur voorbij en iets meer karakterverduidelijking was fijn geweest.

Ook kiest de regisseur duidelijk de kant van de Palestijnen, dat is duidelijk te merken in de film. Iets meer relativeren had van mij gemogen. Waar oorlog is hebben beide schuld en zeker door middel van laffe zelfmoordaanslagen past wat meer bescheidenheid.

Verder is de film prima om een keer te zien, maar echt bijzonder wordt die nergens. Een kleine voldoende is verder wel op z'n plaats..

Ik vind het jammer dat je zegt 'beiden hebben de schuld', want zo simpel ligt het niet in de geschiedenis van dit conflict. Als je nagaat dat van de Palestijnen het hele land is gestolen en zij al meer dan 65 jaar dag na dag aan het lijden zijn door de vernietigende behandeling, dan weet je dat het 'niet beiden' zijn die de helft van de schuld delen. Ik raad je dan het boek 'Ethnic Cleansing of Palestine' aan, als extraatje bovenop de film .

Zeer goed gemaakt , heel de spanning trilt door je lichaam heen, totdat

de einde nadert en wat beetje teleurstelt , maar de film opzich is in een ademopslag

stilte.

Nogal ongepaste film: om zelfmoordterroristen op deze manier een menselijk gezicht te geven.

Schokkend dat Nederlands belastinggeld daarvoor is aangewend. Westerse mensen, inclusief Israeliërs, weten volgens mij wel dat Palestijnen ook maar mensen zijn. Het geld had beter ingezet kunnen worden om een film te maken die de slachtoffers van dit soort aanslagen een menselijk gezicht geeft, zodat de Palestijnen kunnen zien hoe wreed dit soort acties zijn en hoe weinig hun hunkering naar wraak bijdraagd aan vrede.

Ik had precies hetzelfde gevoelen. Wat zich aandiende als een film over zelfmoordterroristen leek eigenlijk meer op zo'n zoet zondags praatprogramma of panel gesprek. Mooie sfeerbeelden, dat wel, maar gezien de thematiek voor mij inderdaad ook een "slappe hap"...

Deze eens meegenomen en viel eigenlijk beter mee dan gedacht. Eigenlijk had 'k weinig verwachtingen bij deze film, maar toch wist hij me te boeien.

De cast deed het prima en ze kwamen wel overtuigend over en verder zag het er prima uit.

Tja, 'k vond wel eens de moeite om eens gezien te hebben.

De tweede film van Hany Abu-Assad, na Omar, die in binnen een week zie. Ook Paradise Now gaat, niet geheel verrassend over de strijd tussen Palestina en Israël, maar hier gaat het wel over een totaal ander onderwerp.

Zelfdoding is een onderwerp, waar je al snel iets heel sentimenteels van zou kunnen maken. Dat gebeurt gelukkig niet en het wordt allemaal vrij subtiel uitgewerkt. Toch vond ik het in het eerste uur allemaal wat te oppervlakkig blijven en wisten de personages me ook niet echt te pakken. In het laatste gedeelte komt de kracht hiervan dan toch wel enigszins naar voren, waarbij ik vooral het einde bijzonder sterk vond.

Er zit trouwens ook totaal geen soundtrack in en ik kan me niet herinneren enige vorm van muziek gehoord te hebben. Dat is op zich geen minpunt, maar het viel me gewoon op. Het geeft een interessante inkijk in een onbekende wereld en laat vrij goed en op een geloofwaardige wijze zien, hoe men tot het idee van zo'n verschrikkelijke daad kan komen.

3,5*

Ik vond het niet zo sterk. Het valt me nochtans op dat heel wat mensen hier al op gestemd hebben, maar aan mij is deze film destijds totaal voorbijgegaan. Op zich een actueel onderwerp, gedraaid in de pre-IS periode en met het Israëlisch-Palestijns conflict op de achtergrond. Het gaat niet echt over radicalisatie zoals ik aanvankelijk dacht, maar eerder over de vastberadenheid van de twee vrienden en het waarom. Op dat vlak echter vond ik het geen diepgravende film en krijgen de zelfmoordterroristen simplistische motieven mee. Bij het kijken werd ik regelmatig afgeleid door andere dingen, wat wil zeggen dat de film me niet echt mee kon krijgen. Laatste scène is best sterk, maar als geheel mist Paradise Now vooral impact en sterke scènes. Teleurgesteld.

Heftig en naar, wat ook de bedoeling is , je leeft zelfs soms mee met de terroristen ,en dat is knap.

Nou ja meeleven,,je kan je soms even in hen verplaatsen, vooral omdat het einde zo veel zeggend is .

Verbijsterend, intrigerend en verontrustend.

Een intrigerend beeld wordt geschapen van de twee kameraden die ogenschijnlijk normaal ogen, plezier hebben, elkaar lang kennen en het leven niet zo serieus lijken te nemen getuigen dat gedoe met die BMW. Des te beklemmend is het beeld dat eenmaal thuis wordt geschapen. Ja, mensen in die orden, en Palestijnen in dit geval ook, houden van hun familie. Zijn warme mensen die leven en de boel zover het kan op orde hebben. De twee ogen normaal, verontrustend en verbijsterend is het dan ook als de bomshell valt dat ze de volgende dag hun heilige taak mogen uitvoeren. Alsof Said te horen krijg dat zijn bibliotheek kaart verlengd wordt. Zo normaal, die mededeling, geen angst, emotie, hebben deze twee zich zelf daar voor opgegeven? Is dat zo normaal dat je je zelf ergens opgaat blazen? Verontrustend! Hij vertelt verder niets maar lijkt zo koel als een glas water. Bijzonder. Wat drijft die mensen toch? Wat is dat daar voor kruitvat wat we maar onmogelijk kunnen bevatten met twee partijen die amper voor elkaar onder doen? Wat volgt is een werkelijk minutieuze en bijna militaire voorbereiding. Letterlijk ontnuchterende scene dat ik me toch afvraag of iedereen wel beseft waar hij mee bezig is: de emotionele preek over het martelaarschap door Khaled, vervolgens blijkt de camera het niet te doen. Bij een hernieuwde poging gaan twee aanwezigen op een stukje brood om staan te kauwen alsof hij het weer staat voor te lezen en meldde Khaled zelf ook nog tegen de camera waar moeders een goedkoper waterfilter kan krijgen. Onvoorstelbaar.

Het tweede gedeelte vind ik beduidend minder. Bij de oversteek worden ze betrapt en raken gescheiden. Ik snap niet dat Said vervolgens zo blijft rondzwalken en niet kordater de mensen van de organisatie probeert te vinden. Nee, verdorie hij gaat naar zijn oude werk, maakt koffie en repareert nog even de auto van die jonge dame, mooie vrouw is dat trouwens. Het zal symbool staan voor de twijfel die hij heeft gekregen voor de actie en dat het meer een vlucht symboliseert. Maar heel duidelijk wordt dat niet.

De ontknoping wanneer men toch doorzet en juist de switch gebeurt dat de twijfelaar de radicale wordt en de radicale zich bedenkt vind ik mooi. Fascinerend is en blijft de beweegredenen en de onvoorstelbare haat naar elkaar terwijl ze liefhebbend zijn naar hun eigen familie. Zo ook het begin overigens van de film wanneer de jonge dame langs een controlepost moet. De afstandelijkheid, minachting en haat van beide.

Ik weet nog niet goed hoe hoog ik deze film moet beoordelen. Interessant is hij zeker, en slecht ook niet, maar of ik hem nu heel goed vind...

Indringende en stilistische film. Moeilijk om veel meer over te zeggen. Het verhaal is zeer boeiend, de beelden zijn ontzettend stijlvol en de film laat ook veel aan de kijker over om te interpreteren, wat ik een groot pluspunt vind. Absolute aanrader.

Sinds 2005 eigenlijk wilde ik Paradise Now al wel zien, maar nooit genoeg om hem daadwerkelijk eens op te zetten kennelijk, want het was er na bijna 15 jaar dus nog steeds niet van gekomen. Nu was er met de landenchallenge natuurlijk een extra reden en naast het afvinken van palestina vond ik het ook een mooie companion piece van Les Chevaux de Dieu (2012), de film die ik uit Marokko zag en de wortels van zelfmoordterroristen onderzoekt. Paradise Now kijkt misschien wat prettiger, maar toch vond ik Horses of God nét iets beter. Leuke meid trouwens, die Lubna Azabal. Kan me haar totaal niet herinneren uit Incendies (2010). Een teken dat ik die film hoognodig moet herzien.

3,5*

Interessante en overtuigende film over een duo zelfmoordterroristen met een bommengordel rond hun middel. Om de film extra te kruiden heb je er eentje die rotsvast overtuigd is van zijn actie en je hebt er ook eentje die begint te twijfelen. Opvallend was wel dat beiden het ondanks hun meningsverschil het toch goed met elkaar konden vinden en best wat empathie naar elkaar toe hadden. Broederlijk zou je het kunnen noemen.

De film beslaat de gehele weg richting de actie, de voorbereidingen, het inpraten van de andere antagonisten hoe belangrijk dit wel was om hun doel te bereiken. Ondanks het zware thema toch vrij luchtig en sereen gebracht. Mooi camera- en acteerwerk ook. Uiteraard zijn we het niet eens met hun gedachtengoed, maar ik kon me wel in de film en personages verplaatsen. Vreemd eigenlijk.

Aardige film met een thema dat vaker belicht mag worden. Maar toen ik zag dat het vanaf 6 jaar was, toen was ik er al bang voor. Het mag van mij allemaal wel veel harder. Laat maar zien dat deze mafketels uit elkaar ontploffen en welk leed ze veroorzaken bij slachtoffers maar ook bijvoorbeeld bij ouders.

Schandalig dat Nederland hier aan bijgedragen heeft. 🇮🇱

Realistisch en goed geacteerd drama.

Een aantal kijkers ergert zich op deze site aan 'het standpunt' van de makers - terwijl dat er in mijn ogen helemaal niet is. De film toont gewoon een periode uit het leven van twee mensen die een aanslag gaan plegen, maar praat die daad nergens goed. Integendeel, als er al een boodschap wordt getoond, dan komt die uit de mond van Suha, die elke vorm van geweld veroordeelt.
Een boodschap die op het moment dat ik deze film zag, na een aanslag van Hamas en de escalatie op de Gazastrook, belangrijker is dan ooit.

Minpuntje in het verhaal: dat de zelfzekere Khaled zicht terugtrekt, en de twijfelende Saïd plots toch oogkleppen draagt, is een wat rare en overbodige dosis emo.

4*

Prima onderhouden film. Helaas sinds afgelopen jaar meer dan actueel. 3,5*