Paradise Now (2005)

redelijke film. Schiet op een paar punten (uitdieping motieven, en het einde) wel te kort...

3,5 ster.

Maar als deze film daar wel aan zou voldoen zou die misschien politiek correct zijn. Dat zou toch weer een paar sterren aftrek zijn.

Ik geef 2,5*

Mooie film. Laat het verhaal eens van een andere kant zien dan die versie die wij elke dag maar voorgeschoteld krijgen via de media.

Deze film laat je in ieder geval weer eens nadenken...

Hij viel me een klein beetje tege ik had verwacht dattie iets spannender was, toch vond ik hem heel mooi, met een beetje een onverwacht einde..

3*

Een tegenvaller. Deze film was niet aan mij besteed.

Waarom is niet zo gemakkelijk uit te leggen, het is meer een gevoel dat je hebt bij een film of een gevoel dat je mist.

Een 2.0*

Oneens, Abu-Assad gaat her en der over de grens, zijn boodschap wordt erin geramd. Wat wel knap is, is dat hij er geen tear-jerker van weet te maken, iets wat met gemak gedaan had kunnen worden, maar hij trapt niet in die valkuil gelukkig.

Paradise Now is een scherpe film, de 'humoristische' momenten waren in mijn ogen 'schrijnende' momenten, en dat veel mensen 'klagen' over het einde + non-verdieping van de karakters en hun beweegredenen vind ik onbegrijpelijk.

Intrigerend fictief kijkje in de denkwereld van vermeende Palestijnse martelaars. Vier sterren mijnerzijde.

Prachtige dramafilm die de zelfmoordterrorist met succes een menselijk gezicht weet te geven.

Dit is echt een puur stukje cinema met prachtig acteerwerk.

Het script is sober, natuurlijk en realistisch wat ook niet anders kan/moet met een zwaar onderwerp als dit.

De regie sluit perfect aan bij het script door geen foefjes en trucjes uit te halen.

Ik kan deze film iedereen aanraden die van goede dramafilms houdt.

Cijfer: 4

Als er iets bij ons 'ingeramd' wordt dan is het wel de dagelijkse crisis waarin het Palestijnse volk zich permanent in bevindt. Voor een Palestijnse filmmaker, die natuurlijk betrokken is met zijn volk, vind ik deze film een wonder van genuanceerdheid. Een filmmaken onder die omstandigheden doet makkelijk je afstand verliezen. Maar Abu-Assad treedt niet opvallend buiten de emotionele oevers en hij blijft ons nauwgezet de tragiek van deze ene terrorist tonen......en dat zonder larmoyante politieke statements maar met een kritsche ondertoon naar alle partijen. Als ik je commentaar lees MUG ontken je die nuance niet.

Ik ontken die zeker niet, maar ik ontken wel dat de gehele film genuanceerd tot op het bot is. Je zegt het zelf al: "Abu-Assad treedt niet opvallend buiten de emotionele oevers". Hier en daar komt er een onopvallend klein gaatje in de dijk, maar Abu-Assad heeft genoeg Hans Brinker vingers in huis die gaatjes snel te dichten.

Dat Abu-Assad beide partijen de schuld geeft (dat doet zowat iedere kritische cineast uit Israel + Palestinie) wordt erin geramd, zich culminerend in de finale: Saïd zit in een volle bus, voor 70% gevuld met mensen (zowel mannen als vrouwen!) in militaire kledij, op weg naar ... ? ja wat, huis of wat? Is dit nu 'zo veel mogelijk militaire slachtoffers maken zoals is opgedragen? Ik vond het een ijzersterke finale, maar verre van genuanceerd. Ik denk ook niet dat je een film met politieke onderlaag ongenuanceerd tevoorschijn kan laten toveren. Je kunt het wel inperken en het niet laten verzanden in een snotterfeest of een walhalla van dolken in de rug. Iets wat Abu-Assad gelukkig niet heeft laten gebeuren, eerder een verdwaald traantje en het uitdelen van speldenprikjes.

Het doel van de zelfmoordterrorist is het absolute tegendeel van genuanceerd, maar de weg er naartoe, als hij zijn absolute daad uiteindelijk toch stelt, toont Abu-Assad op bijna ironische wijze......ik zeg nijna.....want het is schrijnend drama van de hoogste plank. Een bijzonder genuanceerde prestatie! Zeker gezien de omstandigheden en zijn persoonlijke betrokkenheid!

De film heb ik maar één keer gezien.....en toch is veel blijven hangen....d.w.z. het was een intense kijkervaring.

Ik ben benieuwd wat Abu-Assad als zomergast bij de V.P.R.O ons laat zien en te vertellen heeft........moet wel een interessante man zijn!

Wat heb je aan subtiliteiten of nuanceringen als je gezin tot stukjes is geblazen of met huis en al plat gebombardeerd is door een zgn, "smartbomb"? Niet zo veel lijkt me... Wat heb je aan suspense als je eigenlijk moet hopen dat de explosievengordel beter in een verlaten toilet kan afgaan zodat er tenminste maar een slachtoffer valt? Wat heb je aan een beeld van zelfmoord terroristen als redelijke denkende individuen die de dag van te voren nog gezellig aan de thee zaten?

Nee, ik vond deze Paradise Now een behoorlijke tegenvaller, vooral juist omdat de makers geen stelling (willen?) nemen. En dan bedoel ik geen stelling voor de Palestijnse zaak of tegen de Israelische of visa versa. Nee, ik bedoel een duidelijke stelling tegen de waanzin van alledag waar gewone burgers in het midden-oosten iedere keer weer mee geconfronteerd worden. Nu had ik soms het idee dat de twee zelfmoord terroristen net zo goed op een picknick aan het gaan waren. Ik zie nergens de neerwaartse spiraal die er toe kan leiden dat een gezonde jonge man overgaat tot dergelijke willekeurige en gewelddadige actie. Ja, ik zie wat politiek en religieus gekonkel en een mooi meisje wat iets van de wereld heeft gezien en die zelfs een van de twee weet te overtuigen dat ze ongelijk hebben. Het kwam mij nogal wat simplistisch over alsof het hier gaat om een uitje van de padvinders! Iets meer karakter uitdieping of een verdere verkenning van de situatie in de bezette gebieden zou zeker op zijn plaats zijn geweest.

Voorts ben ik ook niet zo gelukkig met de nogal eenzijdige benadering. Ik zie 2 jongens die nogal sympathiek en bovendien als een soort van slachtoffer worden neergezet. In mijn optiek blijft iedereen uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn eigen daden en het plegen van zelfmoordaanslagen helpt net zo min mee aan stabiele vrede als het bouwen van een nieuwe berlijnse muur. Sorry maar ik kan met alle goede wil dat soort lui echt niet als slachtoffer zien...

Uiteindelijk, een film met een gedurfd onderwerp en een unieke setting, die filmisch best in orde is. Helaas kon ik er niet zoveel mee en blijft het vooral een film met gemiste kansen. 2*

Net alsof het niet gewoon sympathieke lui kunnen zijn, die gasten zijn echt niet allemaal van nature slecht of zo...

Je moet volgens mij toch wel erg haatdragend en geïndoctrineerd zijn om jezelf in een bus, pizzatent, markt op te blazen en zo tientallen of honderden onschuldigen mee de dood in te jagen.

Overigens gaat het mij niet zozeer om het sympathieke (serial-killers schijnen ook meestal vrij charismatische personen te zijn bv) het gaat er mij meer om dat wordt gedaan alsof de zelfmoordterroristen zelf slachtoffer zijn. Dat gaat er bij mij niet in, hoe slecht de omstandigheden ook zijn of hoe slecht je jeugd ook geweest is, sommige daden zijn gewoon onacceptabel en dan vind ik dat je mag teruggrijpen op de eigen verantwoordelijkheid van het denkend individu wat wij allemaal zijn. Mensen zijn niet van nature slecht... maar sommige maken helaas wel de keuze om slechte daden te verrichten

Tuurlijk, maar het is niet alsof je dat meteen in het dagelijkse leven zou merken.

Nee, maar ik vind de film soms "twijfelachtig" in zijn veroordeling van het geweld en de haat. Misschien is het niet de bedoeling geweest van de makers maar ik hield er een wat vreemde nasmaak aan over ik had liever een sterkere veroordeling van deze waanzin, een krachtiger statement van de makers gezien. Nu voelt het aan als polderen in Palestina, een ondertussen nogal gepasseerd station lijkt me.

ik vond het maar saai

het idee is leuk om zoiets eens uit de ogen van de daders te laten zien

naar mijn mening had het veel meer kunnen zijn. ik kon ook niet echt meleven met de hoofdrolspelers.

raad hem niet echt aan...

Dit was voor mij toch wel een gemiste kans. Het is een mooie film met sterk acteerwerk, maar toch miste ik iets. De scène waarin ze hun afscheidsbericht nalaten zorgt er voor dat de film zijn serieuze karakte verliest. Dat stuk verpeste voor mij toch wel een deel van de film. Het laatste kwartier was daarentegen wel weer ijzersterk

3.5*, alhoewel er veel meer inzat

Ik ben juist enorm blij dat dat niet gebeurde. Dan had ik de film een dikke onvoldoende gegeven. Die be/veroordeling wilde ik bij deze film vooral zelf maken. Sterker nog: de film had voor mij daar zelfs nog compromislozer in mogen zijn. Nog meer registrerend. De twijfel en de keuzes bij de twee hoofdpersonen kwamen vooral tegen het einde niet helemaal geloofwaardig op me over, zeker bij Khaled niet. Interessante film, maar uiteindelijk een lichte tegenvaller.

3.0*

Tja... ik weet hoe ik over (zelfmoord)terroristen denk, daar gaat een film niets aan veranderen. Wat ik vooral miste is, dat ik in deze film niet de waanzin en niet de haat voelde die tot een dergelijke daad zou kunnen leiden. De film is te braaf, laat te veel in het midden, neemt nergens stelling en voelt daarom aan als een versimpeling van de problematiek. Ik kon hier iig echt helemaal niets mee, om het kort door de bocht te zeggen; slappe hap.

Lijkt me eerder dat ongenuanceerdheid juist enorm simpel is. Belachelijke stelling.

Hoezo? Waarom zou je als filmmaker geen stelling mogen nemen tegen haat en geweld? Zie niet wat daar ongenuanceerd aan is. Zoals ik al eerder vermelde ik mis dat vooral in deze film. In een goede oorlogsfilm krijg je altijd een idee waarom de personen zo geworden zijn. Waarom ze zo haatdragend zijn, waarom er keuzes gemaakt worden voor geweld. Een film die iets te vertellen heeft op dit gebied moet eigenlijk een soort studie zijn naar de donkere kant van de mensheid moet als het ware een beetje afdalen in die diepe donker put. Paradise Now vind ik erg nietszeggend op dit gebied. Ik zie 2 keuvelende, theedrinkende, verliefde jongeren, dan denk ik; Ja.... waar zit die stap dan naar jezelf opblazen in een volle bus met onschuldige mensen? Dat bedoel ik met "stellingnemen" en "versimpeling".

Sterk verhaal, maar volgens mijn bescheiden mening had er veel meer ingezeten.

Sterke film door zijn eenvoud. Geen overdreven drama, maar een behoorlijk objectieve kijk op de zaak. De zin en de onzin van de motivatie van de 'zelfmoordenaars' komt in haast neorealistische scenes sterk naar voren.

Ik vermoed dat veel mensen bij wie de film tegenviel met verkeerde beeldvorming deze film gingen zien. Het is geen thrillertje of pretentieus drama. Het ontbreken van een soundtrack, het wegblijven van zijplotjes en de rustige montage wijzen allemaal op een oprechte film die niet op valse wijze het publiek bespeelt.

Knappe film. 4 sterren.

Aardige film waar toch meer in had gezeten...

3,5*

Klopt. Door zich te beperken tot de essentie weet Hany Abu-Assad het contrast tussen Saïd en Khaled heel mooi uit te werken: de eerstgenoemde kan voor zichzelf niet ontsnappen aan het gevoel van "opgesloten" te zitten, noch kan hij leven met de blaam die op hem rust via zijn vader; terwijl de andere zich laat meeslepen en nergens beseft waar hij mee bezig is. Sommigen zullen de film misschien "kaal" vinden, omdat de regisseur dit alles steeds subtiel aan de orde brengt en de motieven met veel gevoel voor nuance in de veelzijdige personages samenbrengt. Desondanks vergt die aanpak veel talent: de prachtige scène waarin Khaled de martelaarsbrief voorleest, ofschoon Saïd het ware lijden ervaart, zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan - zo tragikomisch (het mankement aan de camera ) is een film zelden opgevat.
'Paradise Now' wordt niet alleen gekenmerkt door zijn uitstekende script en zijn verbluffende acteerprestaties, maar tevens door zijn relevantie: Hany Abu-Assad toont aan dat het worden van een martelaar ook rationeel kan gebeuren (belichaamt in Saïd), en maakt zijn sobere film zo des te schokkender (onderhuids).
3,25*, al wordt dit de volgende keer wellicht een pak meer.

Eenvoudige film inderdaad die de zijlijnen buiten de deur weet te houden en enkel wat personen die de jongens in hun dagelijkse leven tegenkomen invloed uit laat oefenen op hun gedachtengang.

De beweegredenen van de jongeren om een aanslag te plegen lijken niet altijd even duidelijk. Maar dat komt omdat er niet mee te koop wordt gelopen. De achtergronden van de jongens buiten beschouwing gelaten kun je zeggen dat ze in hun dagelijkse leven niet veel hinder van hun buurland ondervinden. Toch, wordt hun dagelijkse leven volgens hun perspectief gekenmerkt door een uitzichtloze situatie. Hierin kon ik mij niet geheel vinden. De jongens hebben immers werk en zijn in staat om aandacht van meisjes uit hun omgeving te genereren, iets wat hoop geeft op een beter leven. Niet constant boeiend, wel een interessante thematiek die dus deels goed is behandeld. Absoluut geen film die ik snel zal weerzien. Kleine 3,5*

De film vond ik niet echt speciaal. En met op sommige momenten andere keuzes qua verhaal denk ik dat er toch wel meer had ingezeten!

Ik vond het juist heel sterk. Het toont volgens mij juist de absurditeit van hun keuze aan.

Ja, precies. Waar doen we het voor? Wat haalt het uit? De vraagstelling wordt heel mooi gebracht in deze film. De twee zijden van de munt. Maar er had meer in kunnen zitten.

Ik snap waarom bij het land van productie o.a. Palestina staat, maar dat land bestaat niet. Leuk dat ze alvast een regering hebben enzo, maar feitelijk is het niet correct...